Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 859/2014 ECLI:CY:DD:2016:337 Generato dall'IA

Administrative court dismisses claim for refund of transfer fees due to failure to meet statutory conditions under Chapter 219.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 859/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal against the refusal to refund transfer fees paid for a property transfer. The plaintiff argued that the administrative body failed to act within a reasonable time, yet the court found the delay justified by the request for additional documentation. Ultimately, the court ruled that the plaintiff did not satisfy the specific conditions required by Article 9(2) of Chapter 219 to claim the fees back.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Article 9(2) of Chapter 219 of the Law on the Land and Cadastral Department (Taxes and Rights); The plaintiff is not entitled to a refund of transfer fees if the property is encumbered by multiple transfer documents, as the statutory conditions for reimbursement are not met.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer fees refund reasonable time delay encumbered property Chapter 219 administrative appeal ritorno legittimo restituzioni all'esportazione impedimenti all'allontanamento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Article 10 of Law 158(I)/1999
Article 9(2) of Chapter 219 of the Law on the Land and Cadastral Department (Taxes and Rights)
Law 34(I)/2013

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Δημοτική Επ. Αγ. Δομετίου ν. Χριστοφόρου κ.α. (1994) 3 ΑΑΔ 434

Jaguar Cars Limited ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 4 ΑΑΔ 24

ΙSMAEL MOUSTAFA ISMAEL ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΩΣ ΚΗΔΕΜΟΝΑ TΩΝ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ, Υπόθεση Αρ. 660/2012, 27/11/2015, ECLI:CY:AD:2015:D790

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.425

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:337

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 859/2014)

20 Οκτωβρίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

KYRIAKOU PASCHALI PROPERTIES LIMITED, Αιτήτρια,

και

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ

1. ΤΟΥ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

2. ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Γ. Μιντής, για την Αιτήτρια

Δ. Καλλίγερος, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α’, για τους Καθ’ ων η Αίτηση

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, η αιτήτρια προσβάλλει τη νομιμότητα και εγκυρότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία περιέχεται σε σχετική επιστολή του καθ’ ου η αίτηση 1, Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Αμμοχώστου, προς την αιτήτρια, ημερομηνίας 2.4.2014, σύμφωνα με την οποία δεν εγκρίθηκε η αίτηση της τελευταίας για την επιστροφή σε αυτήν των μεταβιβαστικών δικαιωμάτων που είχαν καταβληθεί με τη Δήλωση Μεταβίβασης Δωρεάς με αρ. Δ.425/2006.

Στις 17.5.2006, με τη Δήλωση Μεταβίβασης Δωρεάς με αρ. Δ.425/2006 στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Αμμοχώστου, η Κυριακού Αντώνη Πασχάλη (στο εξής «ο δικαιοπάροχος») μεταβίβασε το ακίνητο με αρ. εγγραφής 1548, φ/σχ. 2-280-382, Τμήμα 2, Τεμ. 443, στο χωριό Αχερίτου (στο εξής «το ακίνητο»), στην αιτήτρια εταιρεία.

Μοναδική μέτοχος της αιτήτριας, κατά τις 17.5.2006, ημερομηνία της μεταβίβασης, μέχρι 18.5.2011, όπως προκύπτει από τα έγγραφα και πιστοποιητικά του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη που έχουν προσκομιστεί, αλλά και από ένορκο δήλωση της δικαιοπάροχου, ήταν η ίδια η δικαιοπάροχος, η οποία ήταν επίσης υπεύθυνη, με βάση το καταστατικό της αιτήτριας εταιρείας, για την τήρηση του μητρώου μετόχων αυτής.

Στις 23.2.2012, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση, δια της διευθύντριας αυτής, με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 9(2) του περί Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος (Τέλη και Δικαιώματα) Νόμου, Κεφ. 219, ως ίσχυε τότε, μαζί με τα αναγκαία πιστοποιητικά, ζητώντας την επιστροφή των υπ’ αυτής καταβληθέντων μεταβιβαστικών τελών και/ή δικαιωμάτων, που ανέρχονταν στο ποσό των €5.124,78 σε σχέση με την πιο πάνω μεταβίβαση. Κατά την εξέταση της αίτησης, οι καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι τα απαιτούμενα έγγραφα που επισυνάπτονταν σε αυτήν δεν ήταν επαρκή και ζητήθηκε από την αιτήτρια όπως προσκομίσει πρόσθετα στοιχεία. Η τελευταία προσκόμισε νέο πιστοποιητικό κοινοτάρχη, ημερομηνίας 28.5.2012, νέα ένορκη δήλωση της μοναδικής μετόχου και διευθύντριας της αιτήτριας, ημερομηνίας 3.5.2012, καθώς και νέο πιστοποιητικό του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη, ημερομηνίας 9.5.2013.

Εν τέλει, η αίτηση με όλα τα σχετικά έγγραφα, διαβιβάστηκε στον καθ’ ου η αίτηση 2, Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, στις 12.12.2013, για σκοπούς έγκρισης. Ωστόσο, η εν λόγω αίτηση δεν εγκρίθηκε γιατί, όπως υποδείχθηκε από τον Αν. Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, σε σχετική επιστολή του ημερομηνίας 15.1.2014 προς τον καθ’ ου η αίτηση 1, στον οποίο και επεστράφησαν τα σχετικά έγγραφα, το ακίνητο επιβαρυνόταν με εννέα πωλητήρια έγγραφα και, συνακόλουθα, δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για επιστροφή των μεταβιβαστικών δικαιωμάτων, σύμφωνα με το άρθρο 9(2) του Νόμου, ως αυτός τροποποιήθηκε με τον Τροποποιητικό Νόμο 34(Ι)/2013[1]. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τα ενώπιον μου έγγραφα, το ακίνητο έχει διαχωριστεί σε δεκατέσσερεις νέες μονάδες (κατοικίες) στις εγγραφές 1793-1806, με τον φάκελο οριζόντιου διαχωρισμού αρ. ΑΧ 369/2012, ο οποίος κατατέθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Αμμοχώστου στις 7.9.2012. Στις δε 12.12.2013, ημερομηνία που, ως ήδη ελέχθη ανωτέρω, διαβιβάστηκε στον καθ’ ου η αίτηση 2 η αίτηση με όλα τα σχετικά έγγραφα, όλες οι προαναφερθείσες μονάδες εξακολουθούσαν να είναι εγγεγραμμένες στο όνομα της αιτήτριας, ωστόσο εννέα εξ’ αυτών βαρύνονταν με πωλητήρια έγγραφα.

Η αιτήτρια έλαβε γνώση της πιο πάνω απόφασης δια σχετικής επιστολής του καθ’ ου η αίτηση 1, ημερομηνίας 2.4.2014, και στις 16.6.2014 καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι, με την εφαρμογή του Τροποποιητικού Νόμου 34(Ι)/2013 στην παρούσα περίπτωση, οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν κακόβουλα και/ή κακόπιστα, κατά παράβαση της αρχής της χρηστής διοίκησης και της καλής πίστης, αλλά και «κάθε αρχής δικαίου και/ή των γενικών αρχών του Διοικητικού Δικαίου και/ή κατά παράβαση του Άρθρου 82 του Συντάγματος, για γεγονότα που επεσυνέβησαν πριν την εφαρμογή και/ή έναρξη ισχύος του Νόμου 34(Ι)/2013».

Αποτελεί βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας της αιτήτριας ότι το νομικό καθεστώς που εφαρμόστηκε από τη Διοίκηση στην παρούσα υπόθεση είναι εσφαλμένο. Συγκεκριμένα, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι εσφαλμένα και παράνομα οι καθ’ ων η αίτηση εφάρμοσαν νομοθεσία, ήτοι το Κεφ. 219 ως τροποποιήθηκε με το Νόμο 34(Ι)/2013, μεταγενέστερη της αίτησής της, ημερομηνίας 23.2.2012, και/ή νομοθεσία που δεν υφίστατο μεταξύ 17.5.2006 και 18.5.2011, που ήταν, σύμφωνα πάντα με την αιτήτρια, ο κρίσιμος χρόνος που θα έπρεπε να λάβουν υπόψη τους οι καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με το εφαρμοστέο νομικό καθεστώς. Συναφώς, ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας εγείρει και θέμα ανεπίτρεπτης αναδρομικής εφαρμογής της εν λόγω νομοθεσίας. Προσθέτει δε ότι στην παρούσα περίπτωση δεν τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 9 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν. 158(Ι)/1999)[2], το οποίο, συνεχίζει, εφαρμόζεται μόνο όπου δεν δημιουργούνται ζημιογόνα αποτελέσματα στα συμφέροντα του διοικουμένου.

Από την πλευρά τους, οι καθ' ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα, κατ’ εφαρμογή του Συντάγματος, της οικείας νομοθεσίας και των γενικών αρχών του διοικητικού δικαίου, μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας.

Είναι πρόδηλο, επισημαίνουν οι καθ’ ων, ότι η αιτήτρια, συμμορφούμενη με το άρθρο 9(2) του Κεφ. 219, ως αυτό ίσχυε κατά τη διάρκεια της πενταετίας 17.5.2006-18.5.2011, ούτε πώλησε οποιαδήποτε κατοικία, ούτε και μεταβίβασε οποιοδήποτε μερίδιο του ακινήτου σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Κατά την ημερομηνία, όμως, που εξετάστηκε το αίτημα της αιτήτριας, το άρθρο 9(2) του Κεφ. 219 είχε ήδη τροποποιηθεί, με την προσθήκη σχετικής πρόνοιας, σύμφωνα με την οποία τα μεταβιβαστικά δικαιώματα επιστρέφονται αν κατά το χρόνο της επιστροφής τους, κανένα μέρος ή μερίδιο του μεταβιβασθέντος ακινήτου δεν έχει πωληθεί ή μεταβιβασθεί. Το δε ερώτημα που εγείρεται, επισημαίνουν οι καθ’ ων η αίτηση, τόσο στην γραπτή τους αγόρευση όσο και στις διευκρινίσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, είναι αν η εξέταση του αιτήματος για επιστροφή των μεταβιβαστικών δικαιωμάτων γίνεται ανάλογα με την κατάσταση του υπό μεταβίβαση ακινήτου κατά την ημερομηνία λήξης της πενταετίας ή το ισχύον νομικό καθεστώς κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε κατά είτε υπέρ της νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης.

Το άρθρο 9(2) του Κεφ. 219, ως αυτό τροποποιήθηκε με τον προαναφερθέντα Τροποποιητικό Νόμο 34(Ι)/2013, προβλέπει τα εξής (η έμφαση είναι του Δικαστηρίου):

«(2) Όταν ακίνητη ιδιοκτησία μεταβιβάζεται σε εταιρεία της οποίας μοναδικοί μέτοχοι είναι οποιοιδήποτε από τους ακόλουθους, δηλαδή ο δικαιοπάροχος ο οποίος μεταβίβασε και στενοί συγγενείς αυτού, και σε οποιοδήποτε χρόνο προσάγεται στο Διευθυντή ικανοποιητική, κατά την κρίση του, απόδειξη του γεγονότος ότι, κατά τη διάρκεια πενταετίας από την ημερομηνία της δήλωσης μεταβίβασης ή, αν η περίπτωση είναι τέτοια, μέχρι την τυχόν διάλυση ή εκκαθάριση της εταιρείας, εντός της περιόδου που προαναφέρθηκε, κανένα πρόσωπο άλλο από το δικαιοπάροχο που μεταβίβασε και από τους ιδίους ή άλλους στενούς συγγενείς του δεν απέκτησε οποιαδήποτε μετοχή της εταιρείας (με άλλο τρόπο παρά εξ αιτίας θανάτου), ο Διευθυντής επιστρέφει στην εταιρεία το ποσό των τελών και δικαιωμάτων που επιβλήθηκαν και εισπράχθηκαν, κατά το χρόνο της δήλωσης μεταβίβασης μειωμένο κατά ποσό ίσο με 4 επί τοις εκατό της αξίας της ακίνητης ιδιοκτησίας που μεταβιβάστηκε όπως εκτιμήθηκε κατά την ημερομηνία της δήλωσης μεταβίβασης που προαναφέρθηκε:

Νοείται ότι τα τέλη και δικαιώματα που αναφέρθηκαν επιστρέφονται αν κατά το χρόνο της επιστροφής τους κανένα μέρος ή μερίδιο του μεταβιβασθέντος ακινήτου δεν έχει πωληθεί ή μεταβιβασθεί.».

Ο Τροποποιητικός Νόμος 34(Ι)/2013 τέθηκε σε ισχύ την 30.4.2013. Πριν από την εν λόγω τροποποίηση, το λεκτικό της επιφύλαξης του άρθρου 9(2), που εδώ ενδιαφέρει, είχε ως ακολούθως:

«Noείται ότι τα τέλη και δικαιώµατα που αναφέρθηκαν επιστρέφονται αν κατά το χρόνο της επιστροφής τους το ακίνητο για τη μεταβίβαση του οποίου γίνεται η επιστροφή συνεχίζει να είναι εγγεγραµµένο στο όνοµα της εταιρείας.».

Συνεπώς, πέραν της πιο πάνω απαραίτητης προϋπόθεσης που άπτεται της σχέσης δικαιοπάροχου και μετόχων της εταιρείας, τίθεται σωρευτικά, ως δεύτερη προϋπόθεση, προκειμένου να επιστραφούν τα μεταβιβαστικά δικαιώματα, και η προβλεπόμενη στην επιφύλαξη του άρθρου 9(2), ως αυτό ίσχυε τόσο πριν όσο και μετά την προαναφερθείσα τροποποίηση. Και ενώ πριν από την εν λόγω τροποποίηση αρκούσε το ακίνητο να συνεχίζει να είναι εγγεγραµµένο στο όνοµα της εταιρείας, με την τροποποίηση που ακολούθησε, απαιτείται πλέον όπως, κατά το χρόνο της αιτούμενης επιστροφής των τελών και δικαιωμάτων, το ακίνητο ή μέρος αυτού να μην έχει πωληθεί ή μεταβιβαστεί.

Στην υπό εξέταση υπόθεση, το ουσιώδες ζήτημα που τίθεται αφορά στο νομικό καθεστώς που εφαρμόζεται και/ή που όφειλαν να εφαρμόσουν οι καθ’ ων η αίτηση κατά το χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης. Επ’ αυτού, η πλευρά της αιτήτριας υποστηρίζει ότι εσφαλμένα οι καθ’ ων η αίτηση εφάρμοσαν νομοθεσία μεταγενέστερη της 23.2.2012 (ημερομηνία υποβολής της αίτησής της), η οποία δεν ίσχυε «μεταξύ 17.5.2006 και 18.5.2011, που ήταν ο κρίσιμος χρόνος που έπρεπε να λάβουν υπόψη τους», και, εν πάση περιπτώσει, ότι τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες του άρθρου 9 του Κεφ. 219, ως αυτό ίσχυε πριν από την τροποποίηση που επήλθε με τον Τροποποιητικό Νόμο 34(Ι)/2013, δεδομένου ότι το προαπαιτούμενο (για την επιστροφή των μεταβιβαστικών δικαιωμάτων και τελών) της μη πώλησης ή μεταβίβασης οποιουδήποτε μέρους ή μεριδίου του μεταβιβασθέντος ακινήτου, που τίθεται με την εν λόγω τροποποίηση, δεν ίσχυε κατά τη μεταβίβαση του ακινήτου στην αιτήτρια εταιρεία. Η δια του Νόμου 34(Ι)/2013 εισαγωγή της εν λόγω προϋπόθεσης, όταν μια τέτοια προϋπόθεση δεν υπήρχε προηγουμένως, συνιστά ανεπίτρεπτη αναδρομικότητα νόμου και παραβιάζει κάθε αρχή δικαίου και χρηστής διοίκησης.

Είναι γεγονός ότι κατά τον χρόνο υποβολής της αίτησης για επιστροφή των μεταβιβαστικών δικαιωμάτων, ήτοι στις 23.2.2012, δεν είχε τεθεί σε ισχύ ο Νόμος 34(Ι)/2013 και, συνακόλουθα, ίσχυε η επιφύλαξη του άρθρου 9(2), σύμφωνα με την οποία τα σχετικά μεταβιβαστικά τέλη και δικαιώµατα επιστρέφονται, εφόσον το ακίνητο, για τη μεταβίβαση του οποίου γίνεται η επιστροφή ,συνεχίζει να είναι εγγεγραµµένο στο όνοµα της εταιρείας. Ωστόσο, κατά το χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης, το οικείο νομοθετικό πλαίσιο είχε ήδη αλλάξει με την τροποποίηση που επέφερε ο Νόμος 34(Ι)/2013, που τέθηκε σε ισχύ από 30.4.2013.

Σύμφωνα με το άρθρο 9 του Νόμου 158(Ι)/1999, με πλαγιότιτλο «κρίσιμο νομοθετικό καθεστώς»-

«Όταν το διοικητικό όργανο πρόκειται να εκδώσει μια πράξη, ύστερα από αίτηση, θα βασιστεί στο νομοθετικό καθεστώς που ισχύει κατά το χρόνο της έκδοσης της πράξης, ανεξάρτητα αν αυτό ήταν διαφορετικό κατά το χρόνο της υποβολής της σχετικής αίτησης. Όταν η διοίκηση, έπειτα από πάροδο εύλογου χρόνου, παραλείπει να προβεί στην εξέταση της αίτησης, λαμβάνεται υπόψη το καθεστώς που ίσχυε κατά το τέλος της εκπνοής του εύλογου χρόνου».

Η πιο πάνω διάταξη τυγχάνει εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση. Ναι μεν η αίτηση της αιτήτριας εταιρείας υπεβλήθη πριν από την έναρξη ισχύος του Τροποποιητικού Νόμου 34(Ι)/2013, ωστόσο όταν οι καθ’ ων η αίτηση θα εξέδιδαν την προσβαλλόμενη απόφασή τους, σαφώς και ίσχυαν πλέον οι πρόνοιες του Κεφ. 219, ως αυτό είχε τροποποιηθεί με τον προαναφερθέντα Τροποποιητικό Νόμο. Ορθά λοιπόν στην παρούσα υπόθεση λήφθηκε υπόψη το ισχύον κατά το χρόνο έκδοσης της πράξης δίκαιο, δηλαδή το Κεφ. 219, ως αυτό τροποποιήθηκε με τον Τροποποιητικό Νόμο 34(Ι)/2013 (βλ. ΙSMAEL MOUSTAFA ISMAEL ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D790, Υποθ. Αρ. 660/2012, ημερ. 27.11.2015 και JAGUAR CARS LIMITED ν. Δημοκρατίας (2006) 4 Α.Α.Δ. 24).

Θα πρέπει ωστόσο να εξεταστεί και κατά πόσον παρήλθε ο εύλογος χρόνος μέχρι την υπό των καθ’ ων η αίτηση εξέταση της αίτησης της αιτήτριας. Σε περίπτωση δε καταφατικής απάντησης στο εν λόγω ερώτημα, ως η αιτήτρια υποστηρίζει, τότε, σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο 9 του Νόμου 158(Ι)/1999, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το καθεστώς που ίσχυε κατά το τέλος της εκπνοής του εύλογου χρόνου (βλ. επίσης Δημοτική Επιτροπή Αγίου Δομετίου v. Χριστοφόρου κ.ά. (1994) 3 Α.Α.Δ. 434, 444).

Η άσκηση αρμοδιότητας διοικητικού οργάνου εντός ευλόγου χρόνου καθορίζεται στο άρθρο 10 του Ν.158(Ι)/1999. Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη-

«Το διοικητικό όργανο πρέπει να ασκεί την αρμοδιότητά του μέσα σε εύλογο χρόνο, ώστε η απόφασή του να είναι επίκαιρη σε σχέση με τα πραγματικά ή νομικά γεγονότα στα οποία αναφέρεται. Ο καθορισμός του εύλογου χρόνου εξαρτάται από τις εκάστοτε ειδικές συνθήκες».

Το ζήτημα της παρέλευσης ή όχι εύλογου χρόνου είναι βεβαίως ζήτημα πραγματικό, το οποίο συναρτάται με τα γεγονότα, τη φύση και τις ιδιαιτερότητες της κάθε υπόθεσης. Στην υπό εξέταση υπόθεση, ως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, η αίτηση της αιτήτριας υπεβλήθη προς τον καθ’ ου η αίτηση 1 στις 23.2.2012. Το γεγονός ότι η αιτήτρια προσκόμισε πρόσθετα στοιχεία και/ή έγγραφα, με ημερομηνίες 28.5.2012 (νέο πιστοποιητικό κοινοτάρχη) και 3.5.2012 (νέα ένορκη δήλωση της μοναδικής μετόχου και διευθύντριας της αιτήτριας), τα οποία οι καθ’ ων είχαν ζητήσει από την αιτήτρια μετά την υποβολή της αίτησής της, καταδεικνύει ότι η Διοίκηση δεν ολιγώρησε στην εξέταση της υπό αναφορά αίτησης.

Το δε νέο πιστοποιητικό του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη, που επίσης ζητήθηκε να προσκομιστεί, φέρει ημερομηνία 9.5.2013, ενώ το σύνολο των εγγράφων, μαζί βέβαια με την αίτηση, διαβιβάστηκαν στον καθ’ ου η αίτηση 2, Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, στις 12.12.2013, για σκοπούς έγκρισης.

Ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι από τις 9.5.2013 (ημερομηνία που φέρει το προαναφερθέν πιστοποιητικό του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη) μέχρι τις 12.12.2013 είχε παρέλθει ο εύλογος χρόνος προς αποστολή και εξέταση της αίτησης από τον καθ’ ου η αίτηση 2, αυτό ουδόλως επηρεάζει την κατάληξη αναφορικά με το εφαρμοστέο νομικό καθεστώς, αφού σε μια τέτοια περίπτωση, «το καθεστώς που ίσχυε κατά το τέλος της εκπνοής του εύλογου χρόνου», ως επιτάσσει το άρθρο 9, δεν ήταν άλλο από τις διατάξεις του Κεφ. 219 ως αυτό τροποποιήθηκε με το Νόμο 34(Ι)/2013, ο οποίος βρισκόταν σε ισχύ ήδη από 30.4.2013.

Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι ορθά οι καθ’ ων η αίτηση, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του Κεφ. 219, και δη του άρθρου 9(2), περιλαμβανομένης και της επιφύλαξης, ως αυτό τροποποιήθηκε με το Νόμο 34(Ι)/2013, δεν ενέκριναν την αίτηση της αιτήτριας, ημερομηνίας 23.2.2012, για επιστροφή των μεταβιβαστικών δικαιωμάτων, εφόσον το ακίνητο επιβαρυνόταν με εννέα πωλητήρια έγγραφα και, συνακόλουθα, δεν συνέτρεχε η δεύτερη εκ των προϋποθέσεων που προβλέπονται στο εν λόγω άρθρο 9(2), προκειμένου να νομιμοποιείται η αιτήτρια στη διεκδίκηση των υπό αναφορά δικαιωμάτων και/ή τελών.

Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η προσφυγή δεν μπορεί να επιτύχει, αφού, όπως έχω εξηγήσει, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 9 του Κεφ. 219, ως αυτό ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, προκειμένου να νομιμοποιείται η αιτήτρια στη διεκδίκηση των μεταβιβαστικών δικαιωμάτων.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με €1.200 έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Εκτενέστερη αναφορά στον εν λόγω Νόμο γίνεται κατωτέρω.

[2] Εκτενής αναφορά στην εν λόγω διάταξη γίνεται κατωτέρω.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο