Administrative Court annuls CMA termination decision due to reliance on flawed service reports.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court annulled the Cyprus Securities and Exchange Commission's decision terminating the plaintiff's probationary employment. The Commission had terminated the plaintiff in 2010 based on service reports, but a 2011 Supreme Court ruling declared those reports legally invalid due to procedural defects. The court found that the Commission's 2013 decision explicitly relied on these invalid reports, rendering the termination unlawful.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 146, 23, 25, 26, 28, 29 of the Constitution; A decision based on legally invalid service reports is void and must be annulled.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Γεωργίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (Αρ.2) (1989) 3 ΑΑΔ 1822
Βανέζης κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 2522
Kαραγιώργης Aνδρέας και Άλλος ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 1669
Απέητος & άλλοι ν. Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ 64
Αντώνη Αναστασίου ν. Δήμου Παραλιμνίου (2000) 3 ΑΑΔ 339
Χατζηγεωργίου Σωτήρης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2013) 3 ΑΑΔ 108
ΣΚΙΤΣΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΞΥΛΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 654/2002, 31 Δεκεμβρίου, 2003
Dellico Corporation Ltd ν. Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου (2004) 4 ΑΑΔ 986
Χρυσάνθου Χρύσανθος και Άλλος ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (2005) 4 ΑΑΔ 872
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
Ν. 21(I)/2013 - Ο περί της Απαγόρευσης Πλήρωσης Κενών Θέσεων στο Δημόσιο και στον Ευρύτερο Δημόσιο Τομέα (Ειδικές Διατάξεις) Νόμος του 2013
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:310
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 6561/2013)
5 Οκτωβρίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 146, 23, 25, 26, 28, 29 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Ι.Μ Αιτήτρια,
ΚΑΙ
ΕΠΙΤΡΟΠΉ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ
Καθ΄ ης η Αίτηση.
Γ. Χατζηπέτρου, για την Αιτήτρια
Ρ. Πασιουρτίδου (κα), για την Καθ’ ης η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την υπό εξέταση προσφυγή, η αιτήτρια προσβάλλει ως άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος την απόφαση της καθ’ ης η αίτηση, ημερομηνίας 30.9.2013, η οποία κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια με επιστολή της καθ’ ης η αίτηση, ημερομηνίας 11.11.2013, και σύμφωνα με την οποία ο διορισμός της αιτήτριας στη θέση Λειτουργού Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς με δοκιμασία (στο εξής «η επίδικη θέση») τερματίστηκε από 2.8.2013.
Η αιτήτρια διορίστηκε στην επίδικη θέση, με δοκιμασία, στις 18.6.2007. Ωστόσο, με απόφασή της, ημερομηνίας 2.8.2010, η καθ’ ης η αίτηση, Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου, αποφάσισε τον, με άμεση ισχύ, τερματισμό του διορισμού της αιτήτριας στην επίδικη θέση, για λόγους που, όπως προκύπτει από το σχετικό πρακτικό της συνεδρίας της Επιτροπής, ημερομηνίας 2.8.2010, άπτονταν προβλημάτων «στο επίπεδο εργασίας της αιτήτριας, ακεραιότητας χαρακτήρα, οργανωτικής και διοικητικής ικανότητας, υπευθυνότητας, εχεμύθειας, πρωτοβουλίας και ευθυκρισίας». Η αιτήτρια αντέδρασε και κατά της προαναφερθείσας απόφασης καταχώρησε την προσφυγή υπ’ αρ. 1363/2010, η οποία ωστόσο στη συνέχεια αποσύρθηκε, αφού η καθ’ ης η αίτηση, υπό το φως της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Aspis Holdings Public Company Ltd v. Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, Υποθ. Αρ. 1589/09, ημερ. 12.8.2011, ανακάλεσε, στις 28.11.2011, την εν λόγω απόφασή της και αποφάσισε να προβεί σε επανεξέταση της υπόθεσης με βάση το νομικό και πραγματικό καθεστώς που ίσχυε κατά τον χρόνο που εκδόθηκε η ανακληθείσα απόφασή της. Επισημαίνεται ότι η προαναφερθείσα ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου αφορούσε στο ζήτημα της παράνομης συγκρότησης του Συμβουλίου της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου.
Εν συνεχεία, η καθ’ ης η αίτηση, στο πλαίσιο εξέτασης του ενδεχομένου επικύρωσης του διορισμού της αιτήτριας στη θέση Λειτουργού Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς με δοκιμασία ή του τερματισμού αυτής, κάλεσε την αιτήτρια, με σχετική επιστολή της ημερομηνίας 8.12.2011, να υποβάλει γραπτές παραστάσεις και η αιτήτρια απέστειλε προς την καθ΄ ης η αίτηση τις απόψεις της, με επιστολή της, ημερομηνίας 22.12.2011. Η τελευταία, κατά τη συνεδρία της ημερομηνίας 20.2.2012, αποφάσισε εκ νέου να τερματίσει το διορισμό της αιτήτριας στην επίδικη θέση, με ημερομηνία ισχύος τις 2.8.2010, ενημερώνοντας σχετικά την αιτήτρια, με επιστολή της, ημερομηνίας 9.3.2012.
Εναντίον της πιο πάνω απόφασης της καθ΄ ης η αίτηση, η αιτήτρια καταχώρησε την προσφυγή υπ’ αρ. 725/2012. Εντούτοις, και αυτή η προσφυγή αποσύρθηκε στη συνέχεια, ενόψει της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση, που ελήφθη στη συνεδρία ημερομηνίας 4.2.2013, για ανάκληση της προαναφερθείσας απόφασης ημερομηνίας 20.2.2012. Συγκεκριμένα, η καθ’ ης η αίτηση προχώρησε στην εν λόγω ανάκληση, αφού έλαβε υπόψη της την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, ημερομηνίας 20.6.2012, σύμφωνα με την οποία ανακαλούνταν ο διορισμός των μελών της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, τα οποία είχαν διοριστεί με προηγούμενες αποφάσεις του Υπουργικού, ημερομηνίας 14.9.2011 και 27.9.2011 και τα οποία είχαν λάβει την, μεταγενεστέρως ανακληθείσα, απόφαση της 20.2.2012, για τον τερματισμό του διορισμού της αιτήτριας.
Στη συνέχεια, η καθ’ ης η αίτηση, στη συνεδρία της ημερομηνίας 11.3.2013, αποφάσισε να προβεί σε επανεξέταση της υπόθεσης με βάση το νομικό και πραγματικό καθεστώς που ίσχυε κατά τον χρόνο που εκδόθηκε η προαναφερθείσα απόφαση, ημερομηνίας 2.8.2010 και, προς τούτο, αποφάσισε να καλέσει την αιτήτρια σε παραστάσεις, στα πλαίσια εξέτασης του ενδεχόμενου επικύρωσης του διορισμού της στην επίδικη θέση ή του τερματισμού αυτού. Κατά την ίδια συνεδρία, η καθ’ ης η αίτηση, επιλαμβανόμενη σχετικού αιτήματος της αιτήτριας ημερομηνίας 28.2.2013, αποφάσισε όπως διενεργηθεί συνάντηση με την αιτήτρια, προς επεξήγηση των γραπτών της παραστάσεων. Συναφώς, η αιτήτρια υπέβαλε τις παραστάσεις της δια επιστολής της ημερομηνίας 19.3.2013, ενώ τις παραστάσεις της η αιτήτρια υπέβαλε και προφορικά κατά τη συνεδρία της καθ’ ης η αίτηση, ημερομηνίας 28.3.2013, στην οποία αυτή προσήλθε.
Με επιστολή της προς τον Διευθυντή του Τμήματος Διοίκησης και Προσωπικού, του Υπουργείου Οικονομικών, ημερομηνίας 8.7.2013, η καθ’ ης η αίτηση ζήτησε όπως ενημερωθεί κατά πόσο θα ήταν εφικτή η εργοδότηση της αιτήτριας μέσω της διαδικασίας των υπεράριθμων θέσεων, στη βάση του περί της Απαγόρευσης Πλήρωσης Κενών Θέσεων στο ∆ηµόσιο και στον Ευρύτερο ∆ηµόσιο Τοµέα (Ειδικές ∆ιατάξεις) Νόµου του 2013 (Ν. 21(Ι)/2013), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Με επιστολή του, ημερομηνίας 24.7.2013, ο Διευθυντής του Τμήματος, απάντησε ότι, με βάση την υφιστάμενη νομοθεσία, δεν υφίστατο η δυνατότητα υπεράριθμου διορισμού στην περίπτωση της αιτήτριας.
Τελικά, στη συνεδρία της, ημερομηνίας 30.9.2013, η καθ’ ης η αίτηση, για τους λόγους που αναφέρονται σε σχετικό πρακτικό (βλ. παράρτημα ΚΑ στην ένσταση), αποφάσισε τον τερματισμό του διορισμού της αιτήτριας στην επίδικη θέση από 2.8.2010, αποστέλλοντας συναφώς σχετική επιστολή στους δικηγόρους της αιτήτριας, με ημερομηνία 11.11.2013. Η αιτήτρια, στις 31.12.2013, καταχώρησε την παρούσα προσφυγή.
Νομικοί Ισχυρισμοί
Αποτελεί βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας της αιτήτριας ο ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντίκειται στις πρόνοιες του Κανονισμού 11 των περί Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου (Όροι Υπηρεσίας Υπαλλήλων) Κανονισμών (Κ.Δ.Π. 315/2002)[1], εφόσον το χρονικό πλαίσιο εντός του οποίου θα μπορούσε να ληφθεί μια τέτοια απόφαση είχε εκπνεύσει. Επικαλούμενη τις πρόνοιες του Κανονισμού 11(3), η αιτήτρια προβάλλει ότι η καθ’ ης η αίτηση όφειλε, εντός ενός μηνός από τη λήξη της προβλεπόμενης περιόδου δοκιμασίας της αιτήτριας, να είχε αποφασίσει κατά πόσον ο διορισμός αυτής θα επικυρωνόταν ή θα τερματιζόταν, κάτι ωστόσο που δεν έπραξε. Η δε προβλεπόμενη στον εν λόγω Κανονισμό προθεσμία είναι ανατρεπτική και όχι ενδεικτική. Αλλ’ ακόμη και αν η συγκεκριμένη προθεσμία είναι ενδεικτική, συνεχίζει η αιτήτρια, αυτό δεν δίδει «απεριόριστο χρόνο στους καθ’ ων η αίτηση να λάβουν την οποιαδήποτε νόμιμη απόφασή τους, αλλά όφειλαν να το πράξουν εντός ευλόγων χρονικών πλαισίων». Αντίθετα, καταλήγει, η προσβαλλόμενη απόφαση έχει υπερβεί τα εύλογα χρονικά περιθώρια.
Περαιτέρω, εγείρεται από την πλευρά της αιτήτριας ο ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει ως προϊόν έλλειψης δέουσας έρευνας και ανεπαρκούς και/ή πλημμελούς αιτιολογίας. Στο πλαίσιο του συγκεκριμένου ισχυρισμού, ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας προβάλλει ότι η καθ’ ης η αίτηση όφειλε, κατά τη λήψη της απόφασής της, να λάβει υπόψη της τις παραστάσεις της αιτήτριας, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον προαναφερθέντα Κανονισμό 11 της Κ.Δ.Π.315/2002.
Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν έγινε, με αποτέλεσμα η προσβαλλόμενη απόφαση να πάσχει ως μη στηριζόμενη σε έγκυρες παραστάσεις της αιτήτριας αλλά «αποκλειστικά στις δυο τελευταίες Υπηρεσιακές εκθέσεις της, κατά παράβαση νομοθετήματος», το οποίο επέβαλλε να στηριχτούν στις παραστάσεις της αιτήτριας. Στα πλαίσια του συγκεκριμένου λόγου ακύρωσης, η πλευρά της αιτήτριας ισχυρίζεται επίσης ότι εσφαλμένα λήφθηκαν υπόψη από την καθ’ ης η αίτηση οι δυο υπηρεσιακές εκθέσεις της που αφορούσαν την περίοδο από 19.12.2008-23.11.2009 και 24.11.3009-23.5.2010, καθότι οι εν λόγω εκθέσεις είχαν ετοιμαστεί από άτομα των οποίων ο διορισμός αποφασίστηκε ότι ήταν παράνομος, με αποτέλεσμα αυτές «να θεωρούνται πάσχουσες και συνεπακόλουθα ανύπαρκτες».
Αυτό, κατά το συνήγορο της αιτήτριας, καθιστά την προσβαλλόμενη πράξη υποκείμενη σε ακύρωση. Επιπρόσθετα, η αιτήτρια προβάλλει ότι η αξιολόγησή της έγινε υπό καθεστώς πραγματικής πλάνης, καθότι η καθ’ ης η αίτηση εσκεμμένα παραγνώρισε και/ή δεν έλαβε υπόψη της κατά την εν λόγω αξιολόγηση τα σοβαρά ιατρικά προβλήματα και/ή προβλήματα υγείας της αιτήτριας.
Τέλος, η αιτήτρια, στη βάση της επιχειρηματολογίας που ανέπτυξε προς υποστήριξη των δυο προαναφερθέντων λόγων ακύρωσης, ισχυρίζεται επιπρόσθετα ότι η καθ’ ης η αίτηση ενήργησε καθ’ υπέρβαση και κατάχρηση εξουσίας.
Εκ διαμέτρου αντίθετες είναι οι θέσεις της καθ’ ης η αίτηση, η οποία ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε ορθά και νόμιμα, κατόπιν δέουσας έρευνας όλων των ουσιωδών νομικών και πραγματικών δεδομένων, κατ’ ορθή ενάσκηση των εξουσιών που της παρέχει ο νόμος και κατά τρόπο εύλογα επιτρεπτό, είναι δε επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη.
Η αιτήτρια, σύμφωνα με τα όσα προβάλλει η καθ’ ης η αίτηση, παραβλέπει πλήρως «το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αποτέλεσμα επανεξέτασης ή οποία διενεργήθηκε μετά την ανάκληση αποφάσεων τερματισμού του διορισμού της αιτήτριας» από την επίδικη θέση με δοκιμασία. Επικαλούμενη συναφώς τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την επανεξέταση μετά από ανάκληση διοικητικής πράξης, η ευπαίδευτη συνήγορος της καθ’ ης η αίτηση προβάλλει ότι οι ισχυρισμοί της αιτήτριας περί παραβίασης του προαναφερθέντος Κανονισμού 11, στηρίζονται σε χρονικές περιόδους μεταγενέστερες του ουσιώδους χρόνου, ήτοι του χρόνου που λήφθηκε η ανακληθείσα απόφαση, και συνεπώς δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη ούτε και να επηρεάσουν το κύρος και τη νομιμότητα της επίδικης απόφασης.
Επιπρόσθετα, η κα Πασιουρτίδου, επικαλούμενη τις πρόνοιες του άρθρου 11(1) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν. 158(Ι)/1999), ισχυρίζεται ότι οι υπό του Κανονισμού 11 προβλεπόμενες προθεσμίες είναι ενδεικτικές και όχι ανατρεπτικές και, συνακόλουθα, ο ισχυρισμός περί παραβίασης των εν λόγω προθεσμιών, ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσε να επηρεάσει το κύρος της προσβαλλόμενης πράξης.
Η δε παρέλευση της προθεσμίας που καθορίζει ο υπό αναφορά Κανονισμός, σε καμία περίπτωση δεν ισοδυναμεί με επικύρωση του διορισμού της αιτήτριας, αφού ήταν, σε κάθε περίπτωση, αναγκαία η λήψη απόφασης εκ μέρους της καθ’ ης η αίτηση, «είτε για επικύρωση του διορισμού, είτε για παράταση, είτε για τερματισμό».
Επιπρόσθετα, η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση απορρίπτει ως καθόλα αβάσιμους τους ισχυρισμούς περί έλλειψης δέουσας έρευνας και ανεπαρκούς και/ή πλημμελούς αιτιολογίας της επίδικης απόφασης. Συναφώς, η συνήγορος της καθ’ ης η αίτηση προβάλλει ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός είναι γενικός και αφηρημένος, ο δε ισχυρισμός ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα προβλήματα υγείας που αυτή αντιμετώπιζε «ουδόλως μπορεί να καταδείξει οποιοδήποτε σφάλμα στην προσβαλλόμενη απόφαση». Συναφώς, συνεχίζει η συνήγορος της καθ΄ ης η αίτηση, από τη στιγμή που τα αρμόδια ιατροσυμβούλια έκριναν ότι η αιτήτρια ήταν ικανή να εκτελεί τα καθήκοντά της, ο ισχυρισμός ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα προβλήματα υγείας της, είναι εσφαλμένος. Αντίθετα, η διενεργηθείσα έρευνα σε σχέση με την υγεία της αιτήτριας ήταν η δέουσα. Περαιτέρω, με αναφορά στα πρακτικά της συνεδρίας της καθ’ ης η αίτηση, ημερομηνίας 30.9.2013 (παράρτημα ΚΑ στην ένσταση), προβάλλεται ότι η αιτιολογία της επίδικης απόφασης υπήρξε εκτεταμένη και λεπτομερής, με αναλυτική παράθεση των λόγων που οδήγησαν στη λήψη αυτής.
Ειδικότερα, όσον αφορά τους ισχυρισμούς της αιτήτριας ότι η επίδικη απόφαση στηρίχθηκε σε νομικά ανυπόστατες υπηρεσιακές εκθέσεις, η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση αντιτείνει ότι ο εν λόγω ισχυρισμός είναι αβάσιμος, παντελώς αφηρημένος και ατεκμηρίωτος. Η αιτήτρια στερείται εννόμου συμφέροντος να αμφισβητεί τις εν λόγω εκθέσεις, δεδομένου ότι «η ίδια δεν υπέβαλε κατά τον ουσιώδη χρόνο οποιοδήποτε θέμα αντικανονικότητας ή σύνθεσης των εν λόγω εκθέσεων». Ακόμη και η μεταγενέστερη ανάκληση ή ακύρωση του διορισμού προσώπου που έλαβε μέρος στον καταρτισμό των εν λόγω εκθέσεων, συνεχίζει η συνήγορος της καθ’ ης η αίτηση, δεν μπορεί να επηρεάσει το κύρος των υπηρεσιακών εκθέσεων που είχαν συνταχθεί και, κατ’ επέκταση, ουδόλως επηρεάζει τη νομιμότητα και το κύρος της προσβαλλόμενης απόφασης, αφού το σύνολο των στοιχείων του διοικητικού φακέλου, περιλαμβανόμενης και της επίδικης απόφασης, επαρκούν για να υποστηρίξουν πλήρως τη ληφθείσα απόφαση.
Περαιτέρω, η κα Πασιουρτίδου επισημαίνει ότι η καθ’ ης η αίτηση προέβη, ως όφειλε, σε επανεξέταση με βάση το πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυε κατά το χρόνο έκδοσης της ανακληθείσας πράξης, ήτοι με βάση τα γεγονότα και στοιχεία που υφίσταντο κατά το χρόνο έκδοσης της αρχικής απόφασης.
Τέλος, με αναφορά στην επιχειρηματολογία που ανέπτυξε προς αντίκρουση των δυο πρώτων προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης, η καθ’ ης η αίτηση απορρίπτει ως αβάσιμους τους ισχυρισμούς ότι αυτή ενήργησε καθ’ υπέρβαση και κατάχρηση εξουσίας.
Η κατάληξη
Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε κατά είτε υπέρ της νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης.
Εν πρώτοις, εγείρεται ο ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αντίκειται στις πρόνοιες του Κανονισμού 11 της Κ.Δ.Π. 315/2002 και στην εκεί προβλεπόμενη προθεσμία, η οποία, σύμφωνα με την αιτήτρια, είναι ανατρεπτική και όχι ενδεικτική. Επικαλούμενη τις πρόνοιες του Κανονισμού 11(3), η αιτήτρια προβάλλει ότι η καθ’ ης η αίτηση όφειλε, εντός ενός μηνός από τη λήξη της προβλεπόμενης περιόδου δοκιμασίας της αιτήτριας, να είχε αποφασίσει κατά πόσον ο διορισμός αυτής θα επικυρωνόταν ή θα τερματιζόταν, κάτι ωστόσο που δεν έπραξε. Εν πάση περιπτώσει, συνεχίζει η αιτήτρια, όφειλε η καθ’ ης η αίτηση να λάβει την όποια απόφασή της εντός ευλόγων χρονικών πλαισίων. Αντίθετα, καταλήγει, η προσβαλλόμενη απόφαση έχει υπερβεί τα εύλογα χρονικά περιθώρια.
Ο Κανονισμός 11 της Κ.Δ.Π. 315/2002 προβλέπει τα εξής:
«(1) Διορισμοί σε μόνιμες θέσεις γίνονται με διετή δοκιμασία:
[…]
(2) Ο διορισμός υπαλλήλου που υπηρετεί επί δοκιμασία μπορεί να τερματιστεί οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου, αλλά πριν γίνει τέτοιος τερματισμός, πρέπει να δοθεί στον υπάλληλο ειδοποίηση της πρόθεσης για τερματισμό, η οποία να περιέχει τους λόγους και να τον καλεί να προβεί σε οποιεσδήποτε παραστάσεις, τις οποίες θα επιθυμούσε κατά του τερματισμού του διορισμού αυτού. Με βάση τις παραστάσεις που θα εξετάσει, η Επιτροπή μπορεί είτε να τερματίσει το διορισμό, είτε να παρατείνει τη χρονική περίοδο δοκιμασίας για χρονική περίοδο μέχρι ένα ακόμα χρόνο, όπως η Επιτροπή θα κρίνει σε κάθε περίπτωση. Οι διατάξεις του εδαφίου αυτού εφαρμόζονται σε κάθε περίοδο δοκιμασίας που παρατάθηκε:
Νοείται ότι ο συνολικός χρόνος παράτασης της περιόδου δοκιμασίας δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπερβαίνει τα τρία χρόνια.
(3) Μέσα σε ένα μήνα από τη λήξη της χρονικής περιόδου δοκιμασίας, η Επιτροπή αποφασίζει κατά πόσο ο διορισμός υπαλλήλου που υπηρετεί επί δοκιμασία θα επικυρωθεί, παραταθεί ή τερματιστεί.».
Αναφορικά με την προβλεπόμενη στην παράγραφο (2) ανωτέρω προθεσμία, εγείρεται από την αιτήτρια ο ισχυρισμός ότι αυτή είναι ανατρεπτικής φύσεως και ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εξεδόθη κατά παράβαση του μέγιστου ορίου των τριών χρόνων παράτασης της περιόδου δοκιμασίας. Εν πάση δε περιπτώσει, συνεχίζει ο κ. Χατζηπέτρου, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι η εν λόγω προθεσμία είναι ενδεικτική, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εξεδόθη εντός ευλόγου χρόνου.
Είναι γεγονός ότι το λεκτικό της παραγράφου (2) του Κανονισμού 11, και δη της επιφύλαξης της εν λόγω παραγράφου, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εκεί τασσόμενη προθεσμία είναι ανατρεπτικής φύσεως, αφού «ο συνολικός χρόνος παράτασης της περιόδου δοκιμασίας δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπερβαίνει τα τρία χρόνια».
Ωστόσο, ακόμη και αν γίνει δεκτή η εισήγηση ότι η εν λόγω προθεσμία είναι ανατρεπτική, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι ο χρόνος της εν λόγω προθεσμίας υφίστατο συνεχείς διακοπές, δεδομένου ότι η απόφαση τερματισμού του διορισμού της αιτήτριας ανακλήθηκε σε δυο διαφορετικές περιπτώσεις ως αποτέλεσμα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του Υπουργικού Συμβουλίου αντίστοιχα και για λόγους που δεν αφορούσαν ευθέως την ουσία της υπόθεσης της αιτήτριας. Όφειλε ωστόσο η Διοίκηση, κάθε φορά που η απόφασή της ανακαλούνταν, να προβαίνει σε επανεξέταση της υπόθεσης, όπερ και έπραττε, κατ’ εφαρμογή των οικείων αρχών της επανεξέτασης, σύμφωνα με τις οποίες η Διοίκηση υποχρεούται να προβεί σε νέα κρίση με βάση το πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυε κατά το χρόνο έκδοσης της ανακληθείσας απόφασης και να εκδώσει νέα απόφαση (βλ. Ανδρέας Απέητος ν. Δημοκρατίας (1991) 3 Α.Α.Δ. 64 και Παναγιώτης Βανέζης κ.α. ν. Δημοκρατίας (1989) 3Α Α.Α.Δ. 2522).
Όπως δε προκύπτει από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, σε όλο αυτό το διάστημα που μεσολάβησε, από την ημερομηνία διορισμού της αιτήτριας στην επίδικη θέση, μέχρι και την ημερομηνία έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, ήτοι την 30.9.2013, έλαβαν χώρα διάφορες ενέργειες και διάφορα γεγονότα, αναφορικά με την ουσία της υπόθεσης της αιτήτριας, που δεν δικαιολογούν τον ισχυρισμό ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε εκτός ευλόγου χρόνου.
Υπενθυμίζω συναφώς ότι η αιτήτρια, πριν από τη συμπλήρωση ενός χρόνου παράτασης του διορισμού της επί δοκιμασία στην επίδικη θέση, ήτοι στις 14.6.2010, κλήθηκε από την καθ’ ης η αίτηση να υποβάλει τις παραστάσεις της. Στις 28.11.2011 έλαβε χώρα η πρώτη ανάκληση της απόφασης τερματισμού του διορισμού της (ημερομηνίας 2.8.2010), αφού είχε προηγηθεί η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Aspis Holdings Public Company Ltd, ανωτέρω, ημερομηνίας 12.8.2011.
Μάλιστα, η επανεξέταση κατόπιν της πιο πάνω ανάκλησης διενεργήθηκε άμεσα και δη στις 8.12.2011. Εν συνεχεία, στις 20.6.2012, το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την ανάκληση του διορισμού των μελών της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, με αποτέλεσμα η καθ’ ης η αίτηση, στις 4.2.2013, να προβεί σε δεύτερη ανάκληση της απόφασης τερματισμού του διορισμού της αιτήτριας και να προχωρήσει ακολούθως σε νέα επανεξέταση, στις 11.3.2013.
Επισημαίνεται στο σημείο αυτό το γεγονός ότι, λόγω της υπό του Υπουργικού Συμβουλίου ανάκλησης των μελών της Επιτροπής, η τελευταία όφειλε να ανακαλέσει σωρεία αποφάσεων/πράξεων/ενεργειών της, μεταξύ αυτών και αυτής της αιτήτριας, κάτι που θεωρώ ότι δικαιολογεί και την όποια καθυστέρηση παρατηρήθηκε από τις 20.6.2012 μέχρι τις 4.2.2013.
Ενόψει των πιο πάνω, δεν με βρίσκει σύμφωνο ο ισχυρισμός του αιτητή ότι υπήρξε παραβίαση της υπό του Κανονισμού 11(2) προβλεπόμενης προθεσμίας, και σε κάθε περίπτωση, για τους λόγους που εξηγήθηκαν πιο πάνω, καταλήγω ότι το χρονικό διάστημα που παρήλθε μέχρι και τη λήψη της επίδικης απόφασης, λαμβανομένων υπόψη και των ιδιαίτερων περιστάσεων της υπό εξέταση υπόθεσης, ήταν εύλογο.
Επιπρόσθετα, είναι σαφές από το λεκτικό της παραγράφου (3), ανωτέρω, ότι ήταν απαραίτητη η υπό της καθ’ ης η αίτηση λήψη απόφασης αναφορικά με την τύχη του διορισμού της υπό δοκιμασία υπαλλήλου, ήτοι της αιτήτριας. Χωρίς δε τη λήψη της σχετικής απόφασης, ο διορισμός της αιτήτριας δεν μπορούσε αυτομάτως ούτε να τερματιστεί, αλλ’ ούτε ασφαλώς και να επικυρωθεί.
Ούτε και προβλέπεται κάτι τέτοιο στο υπό εξέταση κανονιστικό πλαίσιο. Με αυτό δε ως δεδομένο, το παράπονο της αιτήτριας ότι δεν τηρήθηκε η υπό της εν λόγω παραγράφου προβλεπόμενη προθεσμία του ενός μηνός, δεν οδηγεί πουθενά και/ή δεν μπορεί να την βοηθήσει, με αποτέλεσμα η αιτούμενη θεραπεία να καθίσταται αλυσιτελής.
Κατά συνέπεια, όπως ορθά παρατηρεί και η ευπαίδευτη συνήγορος για την καθ’ ης η αίτηση, η αιτήτρια δε νομιμοποιείται να προβάλλει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, δεδομένου ότι οι εγειρόμενοι λόγοι ακύρωσης θα πρέπει να προβάλλονται μετ’ εννόμου συμφέροντος για να είναι παραδεκτοί (βλ. Σωτήρης Χατζηγεωργίου ν.
Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 108 και Αναστασίου ν. Δήμου Παραλιμνίου (2000) 3 Α.Α.Δ. 339). Παρόμοιο ζήτημα με το υπό εξέταση κρίθηκε στην Χρύσανθος Χρυσάνθου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (2005) 4Β Α.Α.Δ. 872, όπου και είχε εγερθεί παρόμοιος ισχυρισμός, σε σχέση με την τήρηση της προθεσμίας που προβλέπεται σε κανονιστική διάταξη, παρόμοια με αυτήν του υπό αναφορά Κανονισμού 11, η οποία περιέχεται στους περί Αρχής Λιμένων Κύπρου (Όροι Υπηρεσίας Υπαλλήλων) Κανονισμούς του 1997 (Κ.Δ.Π. 114/97).
Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας τον εκεί προβαλλόμενο ισχυρισμό, ανέφερε τα εξής:
«Οι αιτητές παραπονούνται ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν λήφθηκαν εντός της προθεσμίας του ενός μηνός η οποία προβλέπεται στην παράγραφο (3). Με δεδομένο όμως ότι ήταν επί του προκειμένου ανάγκη να ληφθεί απόφαση, το παράπονο δεν οδηγεί πουθενά. Είναι προφανές ότι, όπως επεσήμανε η συνήγορος της Αρχής, η εν λόγω προθεσμία τίθεται ενδεικτικά, όχι ανατρεπτικά.».
Παρόμοια προσέγγιση ακολουθήθηκε και στην Dellico Corporation Limited v. Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου, Υποθ. Αρ. 1039/2002, ημερ. 24.11.2004, στην οποία τονίστηκε εκ νέου ότι οι προθεσμίες που τάσσονται στη Διοίκηση από το νομοθέτη είναι κατά κανόνα ενδεικτικές και όχι ανατρεπτικές, «θα μπορούσε κάποιος δε να σκεφτεί πως αν οι καθ’ ων η αίτηση δεν είχαν αρμοδιότητα μετά την πάροδο της προθεσμίας να απορρίψουν την αίτηση, όπως υποστηρίζουν οι αιτητές, τότε δεν θα είχαν αρμοδιότητα ούτε να την εγκρίνουν».
Υπό το φως των πιο πάνω, καταλήγω ότι ο προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης δεν ευσταθεί και, συνακόλουθα, υπόκειται σε απόρριψη. Όχι μόνο δεν επηρεάζεται το κύρος της προσβαλλόμενης απόφασης από το γεγονός ότι αυτή λήφθηκε μετά την παρέλευση της υπό του Κανονισμού 11(3) προβλεπόμενης προθεσμίας, αλλά, δεδομένου και του ότι, σύμφωνα με την εν λόγω πρόνοια, επιβαλλόταν η υπό της καθ’ ης η αίτηση λήψη απόφασης αναφορικά με τον τερματισμό ή την επικύρωση του διορισμού της αιτήτριας, το συγκεκριμένο παράπονο και/ή ο συγκεκριμένος ισχυρισμός της τελευταίας δεν μπορεί ούτε ή άλλως να την ωφελήσει. Επιπρόσθετα, για το κατά πόσο ήταν εύλογο το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την τελική έκδοση της απόφασης, ισχύουν όσα έχουν λεχθεί πιο πάνω, αναφορικά με την υπό της παραγράφου (2) του Κανονισμού 11 προβλεπόμενης προθεσμίας.
Ισχυρίζεται περαιτέρω η αιτήτρια ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει ως προϊόν έλλειψης δέουσας έρευνας και πλημμελούς αιτιολογίας.
Εν πρώτοις, θα πρέπει να παρατηρήσω ότι από την εξέταση του περιεχομένου του εξασέλιδου πρακτικού της συνεδρίας της καθ’ ης η αίτηση, ημερομηνίας 30.9.2013 (βλ. παράρτημα ΚΑ στην ένσταση), όταν και λήφθηκε η επίδικη απόφαση, προκύπτει ότι έχουν καταγραφεί ενδελεχώς, με σαφήνεια και λεπτομέρεια, τόσο το σκεπτικό της Επιτροπής, όσο και οι λόγοι που οδήγησαν αυτήν στη λήψη της εν λόγω απόφασης, καθιστώντας ωσαύτως εφικτή και τη διενέργεια του απαιτούμενου δικαστικού ελέγχου, ως η ημεδαπή νομολογία πάγια και διαχρονικά επιτάσσει.
Περαιτέρω, ως προς τον ισχυρισμό ότι δεν λήφθηκαν υπόψη από την καθ’ ης η αίτηση κατά την αξιολόγηση και, κατ’ επέκταση, κατά τη λήψη της επίδικης απόφασης, τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε η αιτήτρια, έχω την άποψη ότι αυτός δεν μπορεί να ευσταθεί, αφού από το κείμενο της ίδιας της απόφασης προκύπτει ότι τα εν λόγω προβλήματα λήφθηκαν υπόψη και/ή ήσαν ενώπιον του αρμοδίου οργάνου κατά τον ουσιώδη χρόνο, δεδομένου ότι ρητά καταγράφεται στο εν λόγω πρακτικό πως «η Επιτροπή σε καμία περίπτωση δεν συνδέει τα προβλήματα υγείας που επικαλέσθηκε η κα Μιχαηλίδου με τις δυσμενείς της αξιολογήσεις και την κλίση της σε παραστάσεις για ενδεχόμενο τερματισμού του διορισμού της. Η Επιτροπή σημείωσε ότι όλα τα Ιατροσυμβούλια στα οποία παραπέμφθηκε η κα Μιχαηλίδου είχαν κρίνει ότι είναι ικανή να εκτελεί τα καθήκοντά της, επομένως, και σύμφωνα με την κρίση των πλέον αρμοδίων ιατρών, η κα Μιχαηλίδου δεν μπορούσε να επικαλεστεί προβλήματα υγείας αναφορικά με την απόδοσή της.».
Επιπρόσθετα, δεν με βρίσκει σύμφωνο ούτε και ο ισχυρισμός ότι η καθ’ ης η αίτηση παρέλειψε να λάβει υπόψη της τις παραστάσεις της αιτήτριας, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον προαναφερθέντα Κανονισμό 11 της Κ.Δ.Π. 315/2002. Ο συγκεκριμένος ισχυρισμός διαψεύδεται από το ίδιο το πρακτικό της συνεδρίας της καθ’ ης η αίτηση, ημερομηνίας 30.9.2013, όπου ρητά καταγράφεται ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη της τόσο τις γραπτές όσο και τις προφορικές παραστάσεις της αιτήτριας, ημερομηνίας 19.3.2013 και 28.3.2013 αντίστοιχα.
Όσον δε αφορά τον ισχυρισμό ότι εσφαλμένα λήφθηκαν υπόψη από την καθ’ ης η αίτηση οι δυο υπηρεσιακές εκθέσεις της αιτήτριας, που αφορούσαν την περίοδο από 19.12.2008-23.11.2009 και 24.11.3009-23.5.2010, καθότι οι εν λόγω εκθέσεις είχαν ετοιμαστεί από άτομα των οποίων ο διορισμός εν συνεχεία κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο παράνομος, στην προαναφερθείσα απόφασή του στην Aspis Holdings Public Company Ltd, ανωτέρω, με αποτέλεσμα και αυτές να θεωρούνται ως πάσχουσες και/ή ελαττωματικές και/ή νομικά ανυπόστατες, επισημαίνονται τα εξής:
Εν πρώτοις, δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός που προβάλλει η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση ότι η αιτήτρια στερείται εννόμου συμφέροντος να αμφισβητεί την εγκυρότητα των εν λόγω εκθέσεων επειδή «η ίδια δεν υπέβαλε κατά τον ουσιώδη χρόνο οποιοδήποτε θέμα αντικανονικότητας ή σύνθεσης των εν λόγω εκθέσεων και ούτε προέβαλε τέτοιο ισχυρισμό κατά τις προηγούμενες προσφυγές της». Η απόφαση στην Aspis Holdings Public Company Ltd, ανωτέρω, εξεδόθη στις 12.8.2011, ήτοι μετά την καταχώρηση της πρώτης προσφυγής της αιτήτριας και πριν από τη δεύτερη. Συνεπώς, ένα τέτοιο θέμα, αναφορικά με τη νομιμότητα του οργάνου που συνέταξε τις υπό αναφορά υπηρεσιακές εκθέσεις, θα μπορούσε να εγερθεί από την αιτήτρια στο πλαίσιο της δεύτερης προσφυγής που αυτή καταχώρησε, ήτοι της προσφυγής αρ. 725/2012, όπερ και εγένετο. Πράγματι, από την εξέταση των υπό της αιτήτριας προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης στην εν λόγω προσφυγή, προκύπτει ότι ένας από τους εγειρόμενους ισχυρισμούς αφορά ακριβώς στη νομιμότητα των συγκεκριμένων υπηρεσιακών εκθέσεων και σε απόφαση της καθ’ ης η αίτηση που «στηρίχτηκε σε νομικά πάσχουσες υπηρεσιακές εκθέσεις, οι οποίες ήτο άνευ νομικής ισχύος»[2]. Συνεπώς, νομίμως και/ή παραδεκτώς εγείρεται ο συγκεκριμένος ισχυρισμός στην παρούσα υπόθεση.
Περαιτέρω, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός, το οποίο προκύπτει ξεκάθαρα από το περιεχόμενο της επίδικης απόφασης της καθ’ ης η αίτηση, ημερομηνίας 30.9.2013 (βλ. παράρτημα ΚΑ στην ένσταση), ότι η καθ’ ης η αίτηση, κατά τη λήψη της απόφασής της, έλαβε υπόψη της και τις δυο υπό αναφορά υπηρεσιακές εκθέσεις της αιτήτριας. Θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της επίδικης απόφασης:
«Η Επιτροπή κατέληξε στη λήψη της πιο πάνω απόφασης αφού έλαβε υπόψη της τα ακόλουθα:
Στις δυο τελευταίες Υπηρεσιακές Εκθέσεις της κας Μιχαηλίδου, που αφορούν την περίοδο 19.12.2008-23.11.2009 και 24.11.2009-23.5.2010 αντίστοιχα, κρίθηκε δυσμενώς από την Επιτροπή Αξιολόγησης. Συγκεκριμένα, κρίθηκε δυσμενώς με «μη ικανοποιητικά» ως προς τα σημεία (1) μέχρι (5) του εντύπου αξιολόγησης της».
Οι υπό αναφορά υπηρεσιακές εκθέσεις συντάχθηκαν από την οικεία επιτροπή αξιολόγησης της καθ’ ης η αίτηση, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 14(6) της Κ.Δ.Π. 351/2002[3]. Η εν λόγω επιτροπή αποτελούνταν από τον τότε Πρόεδρο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς και έναν Ανώτερο Λειτουργό της Επιτροπής. Υπενθυμίζεται, ωστόσο, ότι, με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Aspis Holdings Public Company Ltd, ανωτέρω, κρίθηκε ως παράνομος ο διορισμός των μελών της Επιτροπής, περιλαμβανομένου και του προέδρου αυτής, αναφορικά με την υπ’ αυτών κατοχή των σχετικών προσόντων. Συνακόλουθα, η εγκυρότητα και νομιμότητα των εν λόγω υπηρεσιακών εκθέσεων της αιτήτριας, οι οποίες ετοιμάστηκαν και υπογράφτηκαν και από τον πρόεδρο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, ως πρόεδρο και της οικείας επιτροπής αξιολόγησης, σαφώς και επηρεάζονται από το γεγονός ότι ο διορισμός του εν λόγω προσώπου κρίθηκε παράνομος. Εν προκειμένω, τίθεται ευθέως ζήτημα έλλειψης νομιμότητας και/ή νομιμοποίησης του οργάνου που συνέταξε τις εν λόγω εκθέσεις, η οποία επιδρά στην εγκυρότητα και νομιμότητα των εκθέσεων αυτών, καθιστώντας τες πάσχουσες και/ή ελαττωματικές.
Οι δε αποφάσεις που επικαλείται η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση προς υποστήριξη της θέσης ότι, ακόμη και η μεταγενέστερη ακύρωση του διορισμού προσώπου που έλαβε μέρος στον καταρτισμό των εν λόγω υπηρεσιακών εκθέσεων δεν επηρεάζει ούτε το κύρος των εκθέσεων αυτών αλλ’ ούτε τη νομιμότητα και το κύρος της προσβαλλόμενης απόφασης, σαφώς και διαφοροποιούνται από την παρούσα υπόθεση. Ούτε στην Καραγιώργης[4] ούτε στην Ανδρέας Γεωργίου κ.α.[5], αμφισβητήθηκε ότι οι σχετικές υπηρεσιακές εκθέσεις είχαν ετοιμαστεί νόμιμα, ήτοι από νόμιμο όργανο, σε αντίθεση με την παρούσα περίπτωση, όπου ακριβώς τίθεται ζήτημα νομιμότητας του αξιολογούντος οργάνου. Αυτό που τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε εκείνες τις υποθέσεις ήταν ότι το γεγονός της μεταγενέστερα ακυρωθείσας προαγωγής των ενδιαφερομένων μερών σε συγκεκριμένες θέσεις, δεν συνεπάγεται την εξάλειψη της πραγματικής τους υπηρεσίας και της πραγματικής αξιολόγησής της απόδοσής τους στις θέσεις αυτές.
Στην παρούσα, ωστόσο, το ζήτημα που τίθεται είναι η ίδια η νομιμότητα του διοικητικού οργάνου, εν προκειμένω της ίδιας της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, η οποία επηρέασε ευθέως και τη νομιμότητα της προαναφερθείσας επιτροπής αξιολόγησης, δεδομένου ότι ο τότε πρόεδρος της Επιτροπής, του οποίου ο διορισμός κρίθηκε παράνομος, ήταν και πρόεδρος της επιτροπής αξιολόγησης. Συνακόλουθα, λόγω ακριβώς της έλλειψης νομιμότητας της επιτροπής αξιολόγησης, στερούνται νομιμότητας, αφού δεν συντάχθηκαν νόμιμα, και οι εν λόγω υπηρεσιακές εκθέσεις, οι οποίες επιδρούν άμεσα στο κύρος και νομιμότητα της επίδικης απόφασης, δεδομένου του γεγονότος ότι αυτές λήφθηκαν υπόψη κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστώντας την ωσαύτως πάσχουσα και ελαττωματική.
Η κα Πασιουρτίδου προβάλλει στην αγόρευσή της ότι ακόμα και αν δεν λαμβάνονταν υπόψη οι συγκεκριμένες υπηρεσιακές εκθέσεις της αιτήτριας, τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου και τα όσα η καθ΄ ης η αίτηση αναλυτικά κατέγραψε στην απόφασή της επαρκούν για να υποστηρίξουν πλήρως την επίδικη απόφαση, η οποία δεν επηρεάζεται από τις εκθέσεις αυτές.
Αυτό ενδεχομένως να ήταν ορθό, εφόσον στην επίδικη απόφαση δεν καταγραφόταν ρητά ότι η καθ’ ης η αίτηση έλαβε υπόψη της και/ή στηρίχθηκε και στις εν λόγω υπηρεσιακές εκθέσεις. Μάλιστα, όπως μπορεί να συναχθεί από το λεκτικό του Κανονισμού 11 της Κ.Δ.Π. 351/2002, η σύνταξη των υπηρεσιακών εκθέσεων δεν αποτελεί ουσιώδη τύπο για την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης, εν προκειμένω της απόφασης τερματισμού του διορισμού της αιτήτριας, δυνάμει του εν λόγω Κανονισμού (για τον διαχωρισμό των τύπων σε ουσιώδεις και επουσιώδεις βλ.
άρθρο 13 Ν.158(Ι)/1999και, ενδεικτικά, απόφαση Ανωτάτου Δικαστηρίου στην ΣΚΙΤΣΑΣ & ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΞΥΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υποθ. Αρ. 654/2002, ημερ. 31.12.2003). Κατά συνέπεια, ενδεχομένως να ήταν διαφορετική η κατάληξή μου αν δεν γινόταν οποιαδήποτε αναφορά στις υπηρεσιακές εκθέσεις στο σώμα της επίδικης απόφασης.
Από τη στιγμή όμως που ρητά αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι οι εν λόγω εκθέσεις λήφθηκαν υπόψη, σαφώς και αυτές, για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω, επιδρούν στην εγκυρότητα και νομιμότητα της εν λόγω απόφασης, καθιστώντας αυτήν τρωτή. Ούτε βεβαίως και είναι έργο του Δικαστηρίου τούτου να εξετάσει και να αποφανθεί σε ποιο βαθμό οι εν λόγω εκθέσεις επηρέασαν την τελική κατάληξη της καθ’ ης η αίτηση.
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η καθ’ ης η αίτηση πεπλανημένα, κατά τη λήψη της επίδικης απόφασής της, στο πλαίσιο διενέργειας της σχετικής επανεξέτασης, έλαβε υπόψη της τις δυο προαναφερθείσες πάσχουσες υπηρεσιακές εκθέσεις της αιτήτριας, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα να επηρεάζεται το κύρος και η νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης τερματισμού του διορισμού της αιτήτριας στην επίδικη θέση.
Με αυτή την κατάληξη, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα υπόθεση.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται με €1.200 έξοδα υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της καθ’ ης η αίτηση, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.
[1] Αναλυτική αναφορά στο κείμενο του εν λόγω Κανονισμού γίνεται κατωτέρω.
[2] Απόσπασμα από την γραπτή αγόρευση της αιτήτριας στην προσφυγή αρ. 725/2012.
[3] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, «Οι υπηρεσιακές εκθέσεις των υπαλλήλων που τελούν επί δοκιμασία συντάσσονται κάθε έξι μήνες σε ειδικό έντυπο με τον ίδιο τρόπο όπως οι υπηρεσιακές εκθέσεις των μονίμων υπαλλήλων».
[4] Ανδρέας Καραγιώργης κ.α. ν. Δημοκρατίας (1990) 3Γ Α.Α.Δ. 1669.
[5] Ανδρέας Γεωργίου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1989) 3Γ Α.Α.Δ. 1822.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο