Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 507/2014 ECLI:CY:DD:2016:317 Generato dall'IA

Administrative court annuls disability benefit denial due to insufficient medical assessment and vague reasoning.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 507/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court annulled the Ministry of Labour's decision denying disability benefits to the applicant's ten-year-old daughter. The court found the administrative officer's reasoning vague and failed to conduct a proper comparative assessment against a healthy peer of the same age. Consequently, the court ruled that the denial lacked sufficient factual basis and legal justification.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 146 of the Constitution; The administrative decision denying disability benefits is invalid if the reasoning is vague or fails to conduct a comprehensive comparative assessment of the child's functional limitations against a healthy peer of the same age.

Parole chiave

Generato dall'IA
disability benefits administrative review vague reasoning comparative assessment child disability constitutional rights medical evidence nuova domanda di prestazioni d'invalidità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Articles 2 of the Laws on Public Assistance and Services 2006 to 2013

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Symeonidou Christalla and Others v. Republic of Cyprus
Motorways Ltd v. Minister of Finance and Another
Hliopoulos Konstantinos v. Cyprus Electricity Department
Kolokas Iakovos (Giakoumis) v. Republic of Cyprus
Andri Kyriakou v. Republic of Cyprus
Suzana Demourtsidou v. Republic of Cyprus
ECLI:CY:AD:2014:D629
Constitutional review dismisses pension benefit termination due to insufficient medical evidence and procedural flaws.
ECLI:CY:DD:2016:317
Administrative court annuls disability benefit denial due to insufficient medical assessment and vague reasoning.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Συμεωνίδου Xρυστάλλα και Άλλη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 145

Motorways Ltd ν. Υπουργού Οικονομικών και Άλλου (1999) 3 ΑΑΔ 447

Hλιόπουλος Kωνσταντίνος ν. Aρχής Hλεκτρισμού Kύπρου (2000) 3 ΑΑΔ 438

Κολοκάσης Ιάκωβος (Γιακουμής) ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 23

ΑΝΤΡΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΚΑΙ/Ή ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1906/2012, 2/9/2014, ECLI:CY:AD:2014:D629

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:317

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 507/2014)

12 Οκτωβρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΜΙΚΑΕΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Αιτήτρια,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ

(ΤΜΗΜΑ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ)

Καθ’ ων η αίτηση.

Προσωπικά η αιτήτρια.

Γ. Χατζηχάννα (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Η αιτήτρια με την προσφυγή της ζητά την ακόλουθη θεραπεία:

«Έντιμε, Πρόεδρε ζητώ ακύρωση της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση 27/3/2014. Ζητώ έγκριση της προσφυγής».

Η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 27/3/2014, διαλαμβάνει τα εξής:

«Σας πληροφορώ ότι η αίτηση σας ημερ. 28/2/2013 για παροχή δημοσίου βοηθήματος στο ανήλικο παιδί σας, Στυλιάνα Χριστοδούλου, ως ανάπηρο άτομο, εξετάστηκε προσεκτικά και λυπούμαι να σας πληροφορήσω ότι, με βάση τη Νομοθεσία και τους Κανονισμούς που ρυθμίζουν την παροχή Δημοσίων Βοηθημάτων, δεν είναι δυνατό να εγκριθεί γιατί δεν πληροί σωρευτικά τα κριτήρια του όρου «ανάπηρος» όπως αυτός ερμηνεύεται στο Άρθρο 2 στις Εισαγωγικές Διατάξεις των περί Δημοσίων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμων 2006 έως 2013, επειδή το πρόβλημα υγείας που παρουσιάζει το παιδί σας, σύμφωνα με τις Ιατρικές Βεβαιώσεις που έχουν προσκομισθεί, δεν μειώνει ουσιωδώς την λειτουργικότητα του».

Σύμφωνα με τα γεγονότα που προκύπτουν από το διοικητικό φάκελο, η αιτήτρια στις 28/2/2013, υπέβαλε αίτηση για παροχή δημοσίου βοηθήματος στην θυγατέρα της, Στυλιάνα Χριστοδούλου ηλικίας δέκα ετών, ως ανήλικο ανάπηρο άτομο λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει. Ειδικότερα η ανήλικη παρουσιάζει εκ γενετής νευροαισθητήρια απώλεια ακοής στο αριστερό αυτί (μόνιμη βλάβη) και προσαρμοστικό συγκλίνων στραβισμό, υπερμετρωπία και αστιγματισμό.

Στις 27/3/2014, η αρμόδια λειτουργός εισηγήθηκε την απόρριψη της παροχής αναπηρικού επιδόματος, βάσει του άρθρου 2 των περί Δημοσίων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμων 2006 έως 2013, εκτίμηση με την οποία συμφώνησε ο επόπτης, αφού η ακοή της ανήλικης σωρευτικά δεν πληροί τα κριτήρια. Ειδικότερα όπως αναφέρεται, η ακοή της ανήλικης στο δεξί αυτί είναι φυσιολογική, όπως επίσης και η όραση της με διόρθωση (συνεχής χρήση γυαλιών).

Η αιτήτρια η οποία χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση της, προβάλλει ότι η θυγατέρα της, βάσει των πιστοποιητικών των θεραπόντων ιατρών της ανήλικης, πληροί τον όρο ανάπηρο άτομο και δεν είναι φυσιολογικό παιδί της ηλικίας της.

Όπως ισχυρίζεται, στο Παράρτημα 10 στην Ένσταση, οι Καθ’ ων η αίτηση αναφέρουν ότι η Στυλιάνα παρουσιάζει εκ γενετής μόνιμη βλάβη, πολύ σοβαρή νευροαισθητήρια απώλεια ακοής στο αριστερό αυτί και ότι παρουσιάζει στραβισμό, υπερμετρωπία και αστιγματισμό και έχει χειρουργηθεί στο παρελθόν. Κατά την αιτήτρια, η Στυλιάνα πρέπει να φορά συνεχώς τα γυαλιά της τα οποία κουράζουν τα μάτια της και αυτόματα αποκλείεται από οποιεσδήποτε αθλοπαιδείες, διότι είναι επικίνδυνο. Συνεπώς οι καθ’ ων η αίτηση χωρίς δέουσα έρευνα έκριναν ότι η Στυλιάνα δεν είναι ανάπηρο άτομο βάσει του σχετικού Νόμου. Στην απαντητική της αγόρευση, η αιτήτρια προβάλλει ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του σχετικού Νόμου, η Στυλιάνα έπρεπε να είχε σταλεί στη Συμβουλευτική Πολυθεματική Ομάδα για να την εξετάσει και να αποφασίσει αν είναι ανάπηρο άτομο, κάτι το οποίο οι καθ’ ων η αίτηση αρνούνται να πράξουν.

Η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, αντιτείνει ότι το αίτημα της αιτήτριας εξετάστηκε με καλή πίστη και έχει διενεργηθεί δέουσα έρευνα. Η δε διοίκηση λειτούργησε μέσα στα πλαίσια της διακριτικής της ευχέρειας και υπό το φως των ιατρικών στοιχείων που η αιτήτρια υπέβαλε, εύλογα κρίθηκε ότι η ανήλικη δεν θεωρείται ανάπηρη.

Ειδικότερα, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζεται ότι εύλογα κατά τους καθ’ ων η αίτηση εκρίθη ότι η φυσιολογική ακοή της ανήλικης στο ένα αυτί, όπως επίσης και η όραση της με διόρθωση (συνεχής χρήση γυαλιών), δεν διαπιστώνεται να μειώνει ουσιωδώς ή να αποκλείει τη δυνατότητα εκτέλεσης μιας ή περισσοτέρων δραστηριοτήτων ή λειτουργιών. Είναι δε εμφανές από τις ιατρικές βεβαιώσεις ότι, εντοπίζεται μεν κάποιο πρόβλημα, το οποίο όμως δεν είναι σοβαρό, έτσι ώστε η ανήλικη να είναι δικαιούχος επιδόματος.

Ξεκινώντας από τον ισχυρισμό της αιτήτριας που προβάλλει στην απαντητική της αγόρευση, για παραπομπή της ανήλικης στην Συμβουλευτική Πολυθεματική Ομάδα, παρατηρώ ότι αυτός δεν έχει προβληθεί στη γραπτή αγόρευση της αιτήτριας, αλλά ιδιαιτέρως δεν έχει δικογραφηθεί στους νομικούς λόγους της προσφυγής. Αυτό, παραβαίνει τις διατάξεις του Καν. 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962 και σύμφωνα με τη νομολογία δεν μπορεί να εξεταστεί (Βλ. Κολοκάσης v. Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 23).

Πρόσθετα αναφέρεται ότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση ημερομηνίας 27/3/2014, η αιτήτρια πληροφορήθηκε τη δυνατότητα που είχε να ζητήσει επανεξέταση της αίτησης της με γραπτή ένσταση, κατ’ εφαρμογή των προνοιών του άρθρου 3(13) των περί Δημοσίων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμων του 2006 έως 2013, ενέργεια στην οποία δεν προέβη.

Επί της ουσίας όμως των ισχυρισμών της, η αιτήτρια έχει δίκαιο. Και τούτο διότι το μόνο που καταγράφεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, είναι ότι η παροχή του επιδόματος στην ανήλικη,

«δεν είναι δυνατό να εγκριθεί γιατί δεν πληροί σωρευτικά τα κριτήρια του όρου “ανάπηρός” όπως αυτός ερμηνεύεται στο Άρθρο 2 στις Εισαγωγικές Διατάξεις των περί Δημοσίων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμων 2006 εώς 2013, επειδή το πρόβλημα υγείας που παρουσιάζει το παιδί σας, σύμφωνα με τις Ιατρικές Βεβαιώσεις που έχουν προσκομισθεί, δεν μειώνει ουσιωδώς την λειτουργικότητα».

Πρόκειται για αιτιολογία που απλώς επαναλαμβάνει τις πρόνοιες της νομοθεσίας, χωρίς οποιαδήποτε περαιτέρω επεξήγηση. Είναι βεβαίως επιτρεπτή η συμπλήρωση της αιτιολογίας από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου, όταν βέβαια αυτά είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με αυτή (βλ. Ηλιόπουλος ν. Α.Η.Κ. (2000) 3 Α.Α.Δ. 438, Συμεωνίδου ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 145). Στην προκείμενη περίπτωση, από το σύνολο των στοιχείων που έχουν εκτεθεί στην έκθεση της λειτουργού που εξέτασε την περίπτωση, η Στυλιάνα σύμφωνα με ιατρικές βεβαιώσεις “παρουσιάζει εκ γενετής μόνιμη βλάβη, πολύ σοβαρή νευροαισθητήτρια απώλεια ακοής στο αριστερό αυτί και φυσιολογική ακοή δεξιά”. Επίσης “παρουσιάζει προσαρμοστικό συγκλίνων στραβισμό και έχει χειρουργηθεί στο παρελθόν”. Παρουσιάζει επίσης “υπερμετρωπία και αστιγματισμό, αλλά η όραση της είναι φυσιολογική όταν φοράει συνεχώς τα γυαλιά της”.

Όπως αναφέρεται, παρότι το πρόβλημα υγείας της Στυλιάνας,

«της προκαλεί σωματικό περιορισμό, αφού δεν μπορεί να συμμετέχει στις σχολικές και άλλες δραστηριότητες στο βαθμό που θα ήθελε, ωστόσο η κατάστασή της δεν μειώνει ουσιωδώς, ούτε και αποκλείει την δυνατότητα εκτέλεσης μιας ή περισσοτέρων δραστηριοτήτων ή λειτουργιών που θεωρούνται φυσιολογικές και ουσιώδεις για την ποιότητα ζωής κάθε ατόμου της ίδιας ηλικίας, που δεν παρουσιάζει τέτοια ανεπάρκεια ή μειονεξία”.

Αφού δε λήφθηκε υπόψη, όπως αναφέρεται η ηλικία της ανήλικης, το πρόβλημα υγείας, ο βαθμός του προβλήματος και η σοβαρότητα του, “συγκριτικά πάντα με άτομα της ίδιας ηλικίας”, κρίθηκε ότι δεν πληροί τα κριτήρια του Νόμου,

«αφού η ακοή της στο δεξί αυτί είναι φυσιολογική (κ.1, 12) και η όραση της με διόρθωση (συνεχή χρήση γυαλιών) θεωρείται επίσης φυσιολογική (κ. 2, 13)».

Οι πιο πάνω αναφορές κατά την κρίση μου δεν ταξινομούν την ανήλικη κατ’ ανάγκη εκτός του όρου ανάπηρος.

Σύμφωνα με το άρθρο 2 του σχετικού Νόμου:

″«ανάπηρος» σημαίνει άτομο το οποίο εκ γενετής ή λόγω γεγονότος που του συνέβηκε πριν συμπληρώσει το 65ο έτος της ηλικίας του, παρουσιάζει οποιασδήποτε μορφής ανεπάρκεια ή μειονεξία, η οποία προκαλεί μόνιμο ή απροσδιόριστης διάρκειας σωματικό, διανοητικό ή ψυχικό περιορισμό σ’ αυτό και η οποία, λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό και άλλα προσωπικά στοιχεία του εν λόγω ατόμου, μειώνει ουσιωδώς ή αποκλείει τη δυνατότητα εκτέλεσης μιας ή περισσοτέρων δραστηριοτήτων ή λειτουργιών που θεωρούνται ως φυσιολογικές και ουσιώδεις για την ποιότητα ζωής κάθε ατόμου της ίδιας ηλικίας που δεν παρουσιάζει τέτοια ανεπάρκεια ή μειονεξία″.

Στην προκειμένη περίπτωση, αποτελεί παραδεκτό γεγονός από τους καθ’ ων η αίτηση, με παραπομπή σε ιατρικές βεβαιώσεις που προσκομίστηκαν, ότι το πρόβλημα υγείας της ανήλικης “της προκαλεί σωματικό περιορισμό, αφού δεν μπορεί να συμμετέχει στις σχολικές και άλλες δραστηριότητες στο βαθμό που θα ήθελε”.

Σύμφωνα όμως με την θέση που προβάλλεται από τους καθ’ ων η αίτηση, το πρόβλημα υγείας της ανήλικης δεν την καθιστά ανάπηρη σαν άτομο, αφού “η κατάσταση της δεν μειώνει ουσιωδώς, ούτε και αποκλείει την δυνατότητα εκτέλεσης μιας ή περισσοτέρων δραστηριοτήτων ή λειτουργιών που θεωρούνται φυσιολογικές και ουσιώδεις για την ποιότητα ζωής κάθε ατόμου της ίδιας ηλικίας, που δεν παρουσιάζει τέτοια ανεπάρκεια ή μειονεξία”.

Η πιο πάνω αιτιολογία, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, περιέχει προτάσεις που αναιρούν η μια την άλλη. Ειδικότερα, δεν αμφισβητείται από τους καθ’ ων η αίτηση ότι το πρόβλημα υγείας της ανήλικης της προκαλεί “σωματικό περιορισμό” σε βαθμό που να μην μπορεί να συμμετέχει σε δραστηριότητες που η ανήλικη θα ήθελε. Υπάρχει δηλαδή σαφής παραδοχή ότι, η κατάσταση της υγείας της Στυλιάνας την περιορίζει στο να εκτελεί δραστηριότητες, σχολικές και άλλες, φυσιολογικές και ουσιώδεις για την ποιότητα ζωής ενός δεκάχρονου παιδιού.

Παράλληλα όμως και με τρόπο αντιφατικό, κρίνεται ότι η ανήλικη δεν είναι ανάπηρο άτομο στη βάση του σχετικού Νόμου, επειδή η ακοή της είναι φυσιολογική στο ένα της αυτί και η όραση της διορθώνεται, όπως αναφέρεται, με εγχείρηση αλλά χρειάζεται η συνεχής χρήση γυαλιών. Σε ποιο βαθμό η όραση διορθώθηκε δεν προσδιορίζεται, αλλά και δεν αναφέρεται αν η ανήλικη έχει τη δυνατότητα με τη συνεχή χρήση γυαλιών, να δραστηριοποιείται με άτομα στης ίδιας ηλικίας με αυτή, που δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα ή αν υπήρχε οποιαδήποτε δυνατότητα εναλλακτικών λύσεων, για παράδειγμα χρήσης φακών επαφής ή περαιτέρω βελτίωση του στραβισμού και της όρασης της ανήλικης, με άλλες μεθόδους.

Οι πιο πάνω αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις που προβάλλονται στην έκθεση της αρμόδιας λειτουργού, καθιστούν αόριστη την αιτιολογία που προβάλλεται (βλ. Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929- 1959, σελ. 186-187, Δ΄ (52)).

«Δ΄. Αόριστος αιτιολογία. Καθιστά αναιτιολόγητον την πράξιν αιτιολογία αόριστος καθιστώσα αδύνατον τον δικαστικόν αυτής έλεγχον, μη εκθέτουσα τα γεγονότα, εξ ων εμορφώθη η κρίσις της Διοικήσεως: 625 (30), 422 (47), 284 (49), 122 (51), 216 (59) η δυναμένη να εφαρμοσθή εις πάσαν περίπτωσιν, η περιλαμβάνουσα αντιφατικάς προτάσεις, αναιρούσας αλλήλας 257: (52.)».

Κατά συνέπεια, η σύγκριση που θα πρέπει να γίνεται με βάση τις πρόνοιες του Νόμου, είναι με άτομο της ίδιας ηλικίας που δεν παρουσιάζει οποιασδήποτε μορφής ανεπάρκεια ή μειονεξία και το οποίο μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά, αλλά και να έχει την ποιότητα ζωής που αναμένεται για άτομο της ηλικίας εκείνης. Αυτό σημαίνει τόσο λειτουργικά και σωματικά αλλά και εκπαιδευτικά, το άτομο να μπορεί να είναι στο επίπεδο ατόμων ανάλογης ηλικίας χωρίς προβλήματα.

Το ζητούμενο στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η διερεύνηση του κατά πόσο η μειονεξία και τα προβλήματα υγείας της ανήλικης, όπως αυτά έχουν περιγραφεί ανωτέρω, της προκαλούν οποιοδήποτε περιορισμό που να μειώνει ουσιωδώς τις φυσιολογικές δραστηριότητες και λειτουργίες για την ποιότητα ζωής μιας δεκάχρονης (βλ. Άντρη Κυριάκου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D629, υπόθεση αρ. 1906/2012, ημερ. 2/9/2014, Σουζάνα Δεμουρτσίδου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 5808/2013, ημερομηνίας 10/2/2016).

Επ’ αυτού, χαρακτηριστικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ στην υπόθεση αρ. 1168/2013, Ζήνωνας Ιωάννου και Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 30/4/2015:

«Η σύγκριση που πρέπει να γίνεται με βάση τον ορισμό στο άρθρο 2, είναι με άτομο της ίδιας ηλικίας που δεν παρουσιάζει οποιασδήποτε μορφής ανεπάρκεια ή μειονεξία και το οποίο μπορεί να λειτουργεί φυσιολογικά και να έχει την ποιότητα ζωής που αναμένεται για το άτομο της ηλικίας εκείνης. Αυτό σημαίνει εκπαιδευτικά, λειτουργικά, αλλά και εργασιακά να μπορεί ή να μπορούσε να είναι στο επίπεδο ατόμων ανάλογης ηλικίας χωρίς προβλήματα».

Η έκθεση της αρμόδιας λειτουργού δεν διαφωτίζει αν έχουν διερευνηθεί με επάρκεια οι πιο πάνω παράμετροι. Σύμφωνα με τη νομολογία μας, δέουσα έρευνα είναι αυτή που λαμβάνει υπόψη όλα τα ουσιώδη γεγονότα και επεκτείνεται σε οτιδήποτε δυνατό να προσμετρήσει στη λήψη της απόφαση (Motorways Ltd v. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 447).

Στην προκείμενη περίπτωση, στη βάση των όσων έχουν εκτεθεί ανωτέρω, δεν φαίνεται να έγινε επαρκής έρευνα και η αιτιολογία που προβάλλεται για απόρριψη της αίτησης για παροχή δημόσιου βοηθήματος κρίνεται ελλιπής.

Υπό το φως των πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται. Επιδικάζονται εναντίον των καθ’ ων η αίτηση και υπέρ της αιτήτριας €100, ως πραγματικά έξοδα.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο