Administrative Court dismisses police chief's refusal to return partial salary due to lack of constitutional violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed Andreas Lamprou's appeal against the Police Chief's decision to retain the full amount of his salary deducted during his leave of absence. The applicant argued the decision violated Article 146 of the Constitution, but the court found no constitutional breach. The court ruled that the Police Chief acted within his discretionary powers under the relevant regulations and did not abuse them.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 12.2 and 146.4(b) of the Constitution; The administrative authority's decision to retain full salary deductions during leave is not arbitrary or unconstitutional if based on established regulations and exercised within discretionary limits.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Αρχηγός Αστυνομίας και Άλλοι ν. Βασίλειου Τσαγγαρίδη (2001) 3 ΑΑΔ 35
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΜΠΟΡΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 546/2011, 8/11/2012
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:356
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 379/2014)
31 Οκτωβρίου 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΑΝΔΡΕΑ ΛΑΜΠΡΟΥ
Αιτητή,
- ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
Γ. Α. Καραπατάκης, για τον αιτητή.
Ζ. Κυριακίδου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για καθ’ ων η αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την παρούσα προσφυγή ο αιτητής επιζητεί την ακόλουθη θεραπεία:
«Δήλωση και/ ή απόφαση του σεβαστού Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ ή απόφαση του Αρχηγού Αστυνομίας, με βάση την οποία αποφάσισε, ύστερα από επανεξέταση, κατόπιν ακυρωτικής αποφάσεως του Ανωτάτου Δικαστηρίου, την επιστροφή στον αιτητή μόνο του ποσού των €4.999, 93 από το ποσό των €8.216,06 που του κατακρατήθηκε κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας του [και που είναι το ήμισυ των απολαβών του για τη χρονική περίοδο από τις 2.3.2010 μέχρι την 1.8.2010] και συνακόλουθα αποφάσισε να κατακρατηθεί το ποσό των €3.216,13, και στη συνέχεια το ποσό των €4.999,93 κατατέθηκε στις 27.2.2014 στο λογαριασμό του Αιτητή [……] και ο Αιτητής έλαβε γνώση της επίδικης απόφασης στις 5.2.2014, ημερομηνία κατά την οποία ενημερώθηκε προφορικά από το Λογιστήριο της Αστυνομίας για την άνω απόφαση του Αρχηγού Αστυνομίας, είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε αποτελέσματος.»
Τα ουσιώδη γεγονότα για την παρούσα υπόθεση έχουν ως ακολούθως:
Μετά από πειθαρχική διαδικασία, επιβλήθηκε στις 28/7/2010 στον αιτητή, Αστυφύλακα κατά την εν λόγω ημερομηνία (ακολούθησε, αργότερα, η αφυπηρέτηση του), η ποινή προστίμου ύψους 100 Ευρώ στην (α) κατηγορία της Ανάρμοστης Συμπεριφοράς, η ποινή προστίμου ύψους 300 Ευρώ στην κατηγορία (β) Ανάρμοστης Συμπεριφοράς και στην κατηγορία (ε) Ψευδούς ή Διαστροφής ή Απόκρυψης Αλήθειας η ποινή της αυστηρής επίπληξης, Στις κατηγορίες (γ) Ανάρμοστης Συμπεριφοράς και (δ) Παράβασης ή Παράλειψης δεν επιβλήθηκε στον αιτητή οποιαδήποτε ποινή.
Στη συνέχεια, ο Αρχηγός Αστυνομίας, ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει ο Κανονισμός 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών αποφάσισε τη μη επιστροφή του χρηματικού ποσού των €8,216, 06 που κατακρατήθηκε από τον αιτητή κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας του.
Εναντίον της πιο πάνω απόφασης του Αρχηγού Αστυνομίας για μη επιστροφή του κατακρατηθέντος ποσού κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας του αιτητή, καταχωρήθηκε η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΑΡ. 1546/2010 ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΑ ΑΝΔΡΕΑ ΛΑΜΠΡΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ.
ο Αρχηγός Αστυνομίας ανακάλεσε την πιο πάνω δικαστικώς προσβληθείσα απόφαση, ύστερα από σχετική νομολογία επί του θέματος (Βλ. απόφαση ημερομηνίας 2.4.2013 στην Προσφυγή Αρ. 1147/2011 ΑΡΙΣΤΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ 1. ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ 2. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ) για λόγους αιτιολογίας αυτής και αφού έλαβε υπόψη τις θέσεις της Νομικής Υπηρεσίας επί του θέματος.
Επανεξετάζοντας την περίπτωση, ο Αρχηγός Αστυνομίας, με νέα απόφαση του, αποφάσισε, όπως επιστραφεί στον αιτητή το χρηματικό ποσό των €5000, από το σύνολο του χρηματικού ποσού που κατακρατήθηκε κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας του.
Ο αιτητής προωθεί, μέσω της γραπτής αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του τρεις λόγους ακυρώσεως, ως ακολούθως: α) η αιτιολογία της απόφασης πάσχει, καθότι δεν προκύπτει ο λόγος που ο Αρχηγός Αστυνομίας αποφάσισε να κατακρατηθεί το ποσό των 3.216,06 Ευρώ, ενώ στην επίδικη του απόφαση ο Αρχηγός Αστυνομίας περιορίστηκε να αναφερθεί στο τι έλαβε υπόψη για την έκδοση της επίδικης απόφασης, χωρίς όμως να αιτιολογεί το γιατί αποφάσισε να επιστραφεί στον αιτητή μόνο το ποσό των 5000 Ευρώ από το συνολικό κατακρατηθέν ποσό των 8,216,06 Ευρώ, β) η επίδικη απόφαση πάσχει, διότι παραβιάζει το άρθρο 12.2. του Συντάγματος, αφού ουσιαστικά αυτή συνιστά εκ δευτέρου τιμωρία, και μάλιστα δυσανάλογη, των πειθαρχικών ποινών που ήδη επιβλήθηκαν στον αιτητή (βλ. ανωτέρω) και γ) ο Αρχηγός Αστυνομίας ενήργησε εκδικητικά και καθ’ υπέρβαση των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, αφού η άσκηση της κρίσης του, στη συγκεκριμένη περίπτωση, κατέληξε στην επιβολή εκ δευτέρου τιμωρίας στον αιτητή για τα πειθαρχικά παραπτώματα που διέπραξε (βλ. και δεύτερο λόγο ακυρώσεως, ανωτέρω)
Από την πλευρά τους οι καθ’ ων η αίτηση απορρίπτουν τους πιο πάνω ισχυρισμούς, υποστηρίζοντας, ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και περιέχει όλα τα στοιχεία που απαιτούνται προκειμένου ο δικαστικός έλεγχος αυτής να καθίσταται εφικτός και, ιδιαίτερα, ο Αρχηγός Αστυνομίας, στα πλαίσια και κατ’ εφαρμογή και της συναφούς νομολογίας, υπήγαγε τα πραγματικά γεγονότα της περίπτωση στη νομική βάση του θέματος και, συγκεκριμένα του Κανονισμού 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών, Κ.Δ.Π. 53/1989.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό του αιτητή περί παραβίασης, από την επίδικη απόφαση, του άρθρου 12.2. του Συντάγματος, η θέση των καθ’ ων η αίτηση, είναι ότι αυτός είναι αβάσιμος και/ ή ανεδαφικός, εφόσον ο ίδιος ο Κανονισμός 31 (ζ) της Κ.Δ.Π. 53/1989 παρέχει τη δυνατότητα στον Αρχηγό Αστυνομίας, εφόσον, βέβαια, δεν πρόκειται για τα αδικήματα της απόλυσης, του εξαναγκασμού σε παραίτηση ή το υποβιβασμού κατά βαθμό ή τάξη, να επιστρέψει στο μέλος που έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα, τόσο ποσό από τις απολαβές και τα επιδόματα που του κατακρατήθηκαν, ως αυτός ήθελε αποφασίσει.
Συνεπώς, δεν υφίσταται καν ζήτημα εκ δευτέρου τιμωρίας δια την αυτήν πράξη, αφού η ερμηνεία που προσδίδει ο αιτητής είναι καθόλα αντινομική και/ ή εσφαλμένη και ή αυθαίρετη. Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί κακής χρήσης της διακριτικής ευχέρειας του Αρχηγού Αστυνομίας στην περίπτωση, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, υιοθετώντας και τις αναφορές της προς απόρριψη των προηγούμενων λόγων ακυρώσεως, τον αντικρούει, διατεινόμενη, ότι η επίδικη απόφαση υπήρξε προϊόν ορθής ενάσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Αρχηγού, καθόλα ορθή και σύννομη.
Με τη γραπτή απάντηση του ο αιτητής επέμενε ουσιαστικά στους ισχυρισμούς που ανέπτυξε με την αρχική γραπτή του αγόρευση.
Εξέτασα τα πιο πάνω με προσοχή.
Στην απόφαση του ημερομηνίας 2.4.2013 στην Προσφυγή Αρ. 1147/2011 ΑΡΙΣΤΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ 1. ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ 2. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ερωτοκρίτου ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…Ο συνήγορος του Αιτητή προβάλλει ότι ο Αρχηγός της Αστυνομίας δεν προέβη σε ουσιαστική εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων της υπόθεσης, αλλά περιόρισε την έρευνα σε παράθεση του ιστορικού, μένοντας σε επιφανειακή έρευνα και εκτίμηση των γεγονότων, με αποτέλεσμα να πλανηθεί. Πέραν τούτου, δεν αναφέρει για ποιους λόγους αποφάσισε να κατακρατήσει το ήμισυ των απολαβών του Αιτητή. Εισηγήθηκε ότι ο Αρχηγός περιορίστηκε σε γενικούς χαρακτηρισμούς οι οποίοι μπορούν να τύχουν εφαρμογής σε κάθε περίπτωση, χωρίς να επεξηγεί, ως όφειλε, την κατάληξή του. Όφειλε να επεξηγήσει τα στοιχεία που έλαβε υπόψη για να καταλήξει ότι «η πειθαρχική υπόθεση συμπληρώθηκε σε εύλογο χρόνο και εντός των καθορισμένων πλαισίων και προθεσμιών» και ότι «..δεν παρέμεινε σε διαθεσιμότητα για μεγαλύτερο χρόνο από όσο χρειαζόταν..». Υποστηρίζοντας την έλλειψη επαρκούς αιτιολογίας, επικαλέστηκε την απόφαση της Ολομέλειας στην Αρχηγός Αστυνομίας κ.α. ν. Τσαγγαρίδη (2001) 3(Α) ΑΑΔ 35, με την οποία η Ολομέλεια επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση ανέφερε τα εξής:-
«Η προσέγγιση μας στο θέμα είναι η ίδια με αυτή του συναδέλφου μας. Ο ίδιος ο Κανονισμός, στο πρώτο σκέλος της επιφύλαξης, καθορίζει τις περιπτώσεις όπου δεν επιστρέφονται οι απολαβές που κατακρατήθηκαν, δηλαδή όταν επιβάλλεται η ποινή της απόλυσης, εξαναγκασμού σε παραίτηση ή υποβιβασμού στο βαθμό ή τάξη. Στις υπόλοιπες το ζήτημα αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του Αρχηγού. Χωρίς να εξαντλούμε τα στοιχεία που δυνατό να ληφθούν υπόψη σε μια τέτοια απόφαση, υποδεικνύουμε πως αυτά που ενδεικτικά αναφέρονται στην πρωτόδικη απόφαση είναι σχετικά, δηλαδή η μετά τη λήξη της πειθαρχικής διαδικασίας διαπίστωση της αναγκαιότητας του χρόνου που διήρκεσε, και να προσθέσουμε κι εμείς πως σ’ αυτό το κριτήριο προσμετρά και η συνεργασία του ίδιου του πειθαρχικά διωκόμενου.»
Οι λόγοι ακύρωσης ευσταθούν.
Ο Καν. 31(ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών του 1989 (ΚΔΠ 53/1989), προνοεί ότι:-
«31(ζ) Σε περίπτωση που μέλος το οποίο είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα αναλαμβάνει εκ νέου τα καθήκοντα του, θα λάβει, από την ημερομηνία που τέθηκε σε διαθεσιμότητα, το μισθό και τα επιδόματα τα οποία θα εδικαιούτο σύμφωνα με τους περί Αστυνομίας (Γενικούς) Κανονισμούς του 1989 ή οποιουσδήποτε Κανονισμούς που τους τροποποιούν ή τους αντικαθιστούν, αν
(ι) αποφασίστηκε το μέλος αυτό να μην κατηγορηθεί για πειθαρχικό αδίκημα, ή
(ιι) όλες οι εναντίον του κατηγορίες έχουν απορριφθεί:
Νοείται ότι, αν βρέθηκε ένοχος και η ποινή που του επιβλήθηκε είναι άλλη από απόλυση, εξαναγκασμό σε παραίτηση ή υποβιβασμό κατά βαθμό ή τάξη, μπορεί να επιστραφεί στο μέλος τόσο ποσό από τις απολαβές και τα επιδόματα που του κατακρατήθηκαν, όσο ο Αρχηγός ήθελε αποφασίσει,
..............................».
Σύμφωνα με τον Καν. 31(ζ) των Κανονισμών, ο Αρχηγός Αστυνομίας έχει διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει το ύψος του ποσού που θα έπρεπε να επιστραφεί. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Αρχηγός, ως αποφασίζον όργανο, προτού ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια θα έπρεπε όχι μόνο να ερευνήσει επαρκώς όλα τα σχετικά στοιχεία, αλλά και να τα αξιολογήσει ώστε να αναδειχθεί η σημασία του κάθε στοιχείου στο θέμα που εξέταζε. Η μη διεξαγωγή πλήρους έρευνας οδηγεί σε πλάνη περί το νόμο ή τα πράγματα. Στις περιπτώσεις που στοιχεία δεν ερευνήθηκαν ή δεν ερευνήθηκαν επαρκώς, τότε ο Αιτητής επιτυγχάνει αν πείσει το δικαστήριο ότι υπάρχει ενδεχόμενο πλάνης.
Στην προκειμένη περίπτωση, ο Αρχηγός εφαρμόζοντας το σχετικό Κανονισμό, είναι φανερό ότι ενήργησε υπό νομική πλάνη ως προς τα κριτήρια που θα έπρεπε να λάβει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Περαιτέρω λόγω μη δέουσας έρευνας, απέτυχε να εντοπίσει όλα εκείνα τα πραγματικά γεγονότα που θα τον βοηθούσαν να ασκήσει εύλογα τη διακριτική του ευχέρεια. Για παράδειγμα, καμιά μνεία δεν γίνεται, μεταξύ άλλων, για την παραδοχή του Αιτητή ενώπιον του Δικαστηρίου και ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής στην πέμπτη κατηγορία, για την απόσυρση των υπολοίπων κατηγοριών, για το αν έλαβε υπόψη και σε ποιο βαθμό τη συνεργασία του Αιτητή στη διερεύνηση του αδικήματος, για το χρόνο που αυτός παρέμεινε υπό κράτηση για το ότι η έφεση του Βοηθού Αρχηγού κατά την πειθαρχική ποινή απορρίφθηκε ως αβάσιμη, αλλά είχε ως αποτέλεσμα ο Αιτητής να παραμείνει σε διαθεσιμότητα για άλλους τρεις μήνες και για το ότι για την περίοδο 4.5.2010-1.7.2010 έγινε αποκοπή ανερχόμενη στο 100% του μισθού του (σχετικό είναι το Τεκμήριο 2), ανεξάρτητα αν το συνολικό ποσό των €11.554,44 που είχε αποκοπεί ήταν ορθό.
Ως προς το λόγο ακύρωσης που αφορά στην αιτιολογία, ο Αρχηγός, αφού συνέλεξε και αξιολόγησε όλα τα σχετικά στοιχεία, όφειλε να αιτιολογήσει δεόντως την απόφαση του ώστε να μην αφήνει αμφιβολίες ως προς το ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος που τον οδήγησε στη λήψη της απόφασης. Σύμφωνα με τις κωδικοποιημένες αρχές του Διοικητικού Δικαίου, δεν αποτελεί επαρκή αιτιολογία η αναφορά σε γενικούς χαρακτηρισμούς. Για καθοδήγηση ως προς τα στοιχεία που θα έπρεπε να λάβει υπόψη και αιτιολογήσει, είχε την απόφαση της Ολομέλειας στην Τσαγγαρίδη, ανωτέρω. Όπως εκεί διευκρινίστηκε, τα στοιχεία εκείνα ήταν μόνο ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά.
Στην προκειμένη περίπτωση, ο Αρχηγός κατά την κρίση μου δεν αιτιολόγησε δεόντως την απόφαση του, αλλά περιορίστηκε στο να παραθέσει το πλήρες ιστορικό της υπόθεσης του Αιτητή, χωρίς να προσδιορίσει τα στοιχεία που έλαβε υπόψη για να καταλήξει ότι ο χρόνος που διήρκεσε η διαθεσιμότητα ήταν εύλογος ή όχι. Από το ιστορικό που παράθεσε στο πρώτο μέρος της απόφασης, δεν αναδύεται αυτόματα η σημασία του κάθε στοιχείου. Η περίοδος της διαθεσιμότητας διήρκεσε περίπου 1 χρόνο. Πέρασε από διάφορα στάδια. Ο χρόνος που διήρκεσαν ορισμένα στάδια μπορεί να φαίνονται δικαιολογημένα. Για άλλα όμως υπάρχει αμφιβολία και με τον γενικό τρόπο που ο Αρχηγός έχει αιτιολογήσει την απόφασή του, οι αμφιβολίες παραμένουν. Για παράδειγμα ήταν δικαιολογημένη η άσκηση έφεσης από το Βοηθό Αρχηγό που η εκδίκαση της διήρκεσε περίπου 3 μήνες και τελικά απορρίφθηκε; Το γενικό σχόλιο του Αρχηγού ότι ο Αιτητής «δεν παρέμεινε σε διαθεσιμότητα για μεγαλύτερο χρόνο από όσο χρειάζετο» δεν είναι αρκετό για να καταστήσει την αιτιολογία σαφή και πλήρη. Τα όσα αναφέρει ο Αρχηγός, αφορούν σε γενικότητες που δεν είναι προσδιοριστικές των λόγων που ο Αρχηγός αποφάσισε να κατακρατήσει ολόκληρο το ποσό.
Πέραν των πιο πάνω, ο Αρχηγός θεώρησε την αρμοδιότητα του δέσμια χωρίς να προβληματιστεί καθόλου κατά πόσον ενδείκνυται η κατακράτηση ενός μέρους μόνο του ποσού (βλ. Παμπόρης ν. Δημοκρατίας, Υπόθ. Αρ. 546/11, ημερ. 8.11.2012). Όπως τονίστηκε στην Τσαγγαρίδη, ανωτέρω, η διαθεσιμότητα δεν είναι πειθαρχικό μέτρο αλλά γίνεται για διευκόλυνση των πειθαρχικών ερευνών. Συνακόλουθα, η εξουσία που δίδεται στον Αρχηγό Αστυνομίας από τον Κανονισμό 31(ζ) για επιστροφή του ποσού που κατακρατείται κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας, θα πρέπει να ασκείται κατά τρόπο που συνάδει με τον επιδιωκόμενο σκοπό που δεν είναι άλλος από του να καταστήσει το ποσό που τελικά κατακρατείται, δίκαιο υπό τις περιστάσεις (βλ. Παμπόρης, ανωτέρω).
Ενόψει των πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει με €1.300 έξοδα, πλέον ΦΠΑ, υπέρ του Αιτητή. Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, δυνάμει του Άρθρου 146.4(β) του Συντάγματος…..»
Εξετάζοντας τα δεδομένα της παρούσας περίπτωσης, κρίνω, ότι η αιτιολογία, η οποία δόθηκε από τον Αρχηγό Αστυνομίας κινείται, όντως, εντός των απαιτήσεων της ως άνω νομολογίας και των δικαστικών αποφάσεων, στις οποίες παραπέμπει. Ο Αρχηγός Αστυνομίας, καθοδηγούμενος και από την επί του θέματος νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, την οποία ρητώς στο σκεπτικό του μνημονεύει, φαίνεται αφενός να ερευνήσει επαρκώς όλα τα σχετικά στοιχεία, αλλά και να τα έχει αξιολογήσει και να έχει προβληματιστεί και αναδείξει τη σημασία έκαστου στοιχείου για τη λήψη της επίδικης απόφασης, καταλήγοντας και σε σχετικά ενδιάμεσα συμπεράσματα.
Η απόφαση του βρίσκεται, περαιτέρω, εντός των πλαισίων της διακριτικής ευχέρειας του Αρχηγού Αστυνομίας, ως αυτή οριοθετείται με τον Κανονισμό 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών του 1989 (ΚΔΠ 53/1989), η οποία, ενόψει των όσων παρατίθενται στο σκεπτικό της απόφασης του, δεν μπορώ να συμφωνήσω, ότι ασκήθηκε, στην παρούσα περίπτωση, λανθασμένα ή καταχρηστικά ή εκδικητικά.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό, ότι η επίδικη απόφαση παραβιάζει το άρθρο 12.2. του Συντάγματος είναι ορθό να υποδειχθεί, ότι ο αιτητής δεν καταφέρεται, καταρχήν, εναντίον της νομιμότητας και, κατ’ επέκταση, της συνταγματικότητας του Κανονισμού 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών του 1989 (ΚΔΠ 53/1989).
Κατά συνέπεια, δεν τίθεται και θέμα εξέτασης, κατά πόσο η όποια μη επιστροφή κατακρατηθέντος ποσού λόγω της διαθεσιμότητας κατ’ εφαρμογή του εν λόγω Κανονισμού ενδεχομένως να συνιστά από μόνη της ενέργεια εκ δευτέρου τιμωρίας ή τιμωρίας επιπρόσθετης επιβληθείσας ποινής (βλ. , βέβαια, ως προς την φύση της επίδικης πράξης την απόφαση στην Αρχηγός Αστυνομίας κ.α.
ν. Τσαγγαρίδη (2001) 3(Α) ΑΑΔ 35), ενώ, ως προανέφερα, δεν εντοπίζω κακή χρήση της διακριτικής ευχέρειας του Αρχηγού Αστυνομίας κατ’ εφαρμογή του εν λόγω Κανονισμού, στην παρούσα περίπτωση.
Για τους λόγους που επεξήγησα ανωτέρω, κανένας εκ των λόγων ακυρώσεως που προωθήθηκαν δεν ευσταθεί.
Η προσφυγή απορρίπτεται, με έξοδα ύψους 1200 Ευρώ εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.
Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο