Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 301/2014 ECLI:CY:DD:2016:344 Generato dall'IA

Administrative Council dismissed claim for unpaid allowances after invalid suspension period.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 301/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the applicant's request for unpaid allowances following a period of suspension declared invalid by a higher court. The applicant argued that the Council's failure to pay during the suspended period violated constitutional principles, citing evidence of bias in related disciplinary and criminal proceedings. The court rejected the claim because the underlying suspension was legally void, meaning the period for which allowances were withheld never had legal effect.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 146 of the Constitution; The failure of an administrative body to pay allowances during a period of suspension declared void by a higher court does not constitute a violation of constitutional rights.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative suspension unpaid allowances void legal period constitutional violation administrative council diritto di ottenere una decisione dimissioni del governo abbandono del procedimento penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 146 of the Constitution

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Eggazaki and Others v. Chief Prosecutor (1992) 1 AA 697
Mavrommati Olga and Another v. Republic (1990) 3 AA 3943
Christofides v. Community Council of Palaiometochou, Case No. 617/2008
Christofides v. Community Council of Palaiometochou, Case No. 1175/2008
ECLI:CY:DD:2016:344
Administrative Council dismissed claim for unpaid allowances after invalid suspension period.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Εγγλεζάκη και άλλες ν. Γενικού Εισαγγελέα (1992) 1 ΑΑΔ 697

Mαυρομμάτη Όλγα και Άλλος ν. Δημοκρατίας (Aρ.2) (1990) 3 ΑΑΔ 3943

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ, Υπόθεση Αρ. 617/2008, 25 Αυγούστου 2010

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ, Υπόθεση Αρ. 1175/2008, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:344

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 301/2014)

26 Οκτωβρίου 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗ

Αιτητή,

-ΚΑΙ-

ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ

Καθ’ ου η αίτηση.

Γ. Α. Καραπατάκης, για τον αιτητή.

Φ. Αγγελίδης, για Π. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ, για καθ’ ων η αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την παρούσα προσφυγή ζητείται η πιο κάτω θεραπεία:

«Δήλωση και/ ή απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με την οποία να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος η παράλειψη του Καθ’ ου η αίτηση να συμμορφωθεί πλήρως με το δικαστικό δεδικασμένο της ακυρωτικής απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Κωνσταντίνου Χριστοφίδη v. Κοινοτικού Συμβουλίου Παλαιομετόχου, Υπόθ. Αρ. 617/2008, ημερ. 25.8.2010, ήτοι παρόλα τα αιτήματα του Αιτητή παρέλειψε για (3) και πλέον έτη να αποφασίσει να καταβάλει στον αιτητή τις απολαβές που του αποκόπηκαν το χρονικό διάστημα από τις 10.4.2008 μέχρι τις 30.6.2008 που τελούσε υπό διαθεσιμότητα και πως ότι παραλήφθηκε να διαταχθεί να γίνει»

Το πλήρες ιστορικό του θέματος, συμπεριλαμβανομένου και γεγονότων επιγενόμενων της ημερομηνίας καταχώρισης της παρούσας προσφυγής, περιληπτικά αναφερόμενο πιο κάτω, είναι τα ακόλουθο:

Ο αιτητής διορίστηκε το έτος 1980 ως επιθεωρητής του Συμβουλίου Βελτιώσεως Παλαιομετόχου και με την θέσπιση του περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999, Ν. 86 (Ι)/99 τοποθετήθηκε στις 9.7.1999 στη θέση του Γραμματέα του καθ’ ου η αίτηση.

Το καθ’ ου η αίτηση, σε συνεδρίαση του ημερομηνίας 9.4.2008, έθεσε σε διαθεσιμότητα τον αιτητή μέχρι την εκδίκαση πειθαρχικής υπόθεσης εναντίον του. Συνολικά η διαθεσιμότητα του αιτητή, με βάση την εν λόγω απόφαση, διάρκεσε από τις 10.4.2008 και έληξε στις 30.6.2008, ημερομηνία κατά την οποία λήφθηκε από το καθ’ ου η αίτηση απόφαση ενοχής του αιτητή στην πειθαρχική υπόθεση εναντίον του και του επιβλήθηκε η ποινή της απόλυσης. Αποφασίστηκε, επίσης, όπως, κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας του, θα του καταβάλλεται το ½ των απολαβών του.

Με νέα απόφαση του ημερομηνίας 18.10.2010, το καθ’ ου η αίτηση έθεσε εκ νέου σε διαθεσιμότητα τον αιτητή από τις 18.10.2010 μέχρι την αποπεράτωση της ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης Αρ. 27477/2010 Κοινοτικού Συμβουλίου και Κωνσταντίνου Χριστοφίδη, την οποία το καθ’ ου η αίτηση είχε καταχωρήσει στις 7.10.2010 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Αποφασίστηκε, και πάλιν, όπως κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας του, του καταβάλλεται το ½ των απολαβών του.

Τόσο οι ως άνω δύο αποφάσεις του καθ’ ου η αίτηση με τις οποίες τέθηκε σε διαθεσιμότητα ο αιτητής, όσο και η ως άνω αναφερόμενη απόφαση του καθ’ ου η αίτηση, να βρει ένοχο και να απολύσει τον αιτητή, προσβλήθηκαν από τον τελευταίο με προσφυγές στο Ανώτατο Δικαστήριο.

Συγκεκριμένα, η πρώτη απόφαση διαθεσιμότητας για την περίοδο από 10.4.2008 μέχρι τις 30.6.2008, προσβλήθηκε με την Προσφυγή Αρ. 617/2008 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ, η οποία κατέληξε σε ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 25.8.2010.

Η δεύτερη απόφαση διαθεσιμότητας για την περίοδο από 18.10.2010 μέχρι την αποπεράτωση της ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης Αρ. 27477 (ανωτέρω) προσβλήθηκε με την Προσφυγή Αρ. 1714/2010 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ, η οποία κατέληξε και αυτή σε ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 5.11.2012.

Η προαναφερόμενη απόφαση ενοχής και απόλυσης του αιτητή προσβλήθηκε με την Προσφυγή Αρ. 1175/2008 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ, η οποία, επίσης, κατέληξε σε ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.9.2010.

Σημειώνεται, ότι το καθ’ ου η αίτηση στις 12.11.2011, μετά από επανεξέταση μετά την ακυρωτική απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 1175/2008 (ανωτέρω) του επέβαλε εκ νέου τις ποινές της αναγκαστικής αφυπηρέτησης, της στέρησης απολαβών τριών μηνών και της απόλυσης.

Ο αιτητής προσέβαλε την άνω απόφαση με την Προσφυγή Αρ. 14/2012 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ στο Ανώτατο Δικαστήριο, στην οποία λήφθηκε και πάλιν ακυρωτική απόφαση από τον Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Οικονόμου ημερομηνίας 30.7.2015.

Επίσης, με απόφαση του ημερομηνίας 19.12.2013 στην ιδιωτική ποινική υπόθεση Αρ. 27477/2010 (ανωτέρω), το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αθώωσε και απάλλαξε τον αιτητή από όλες τις κατηγορίες εναντίον του.

Σημειώνεται, ότι ο αιτητής φαίνεται να απέστειλε συνολικά τουλάχιστον τέσσερεις (4) επιστολές προς το καθ’ ου η αίτηση μέσω του δικηγόρου του με ημερομηνίες 8.9.2010, 4.10.2010, 29.5.2011 και 20.2.2012, στις οποίες ζητούσε, μεταξύ άλλων, όπως του καταβληθούν οι απολαβές που του αποκόπηκαν για το χρονικό διάστημα από τις 10.4.2008 μέχρι τις 30.6.2008, κατά το οποίο τελούσε υπό διαθεσιμότητα.

Το καθ’ ου η αίτηση, μέσω των δικηγόρων του απάντησε, καταρχήν, με επιστολή των δικηγόρων του ημερομηνίας 5.10.2010, στην οποία αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, ότι «….μετά από οδηγίες του Επάρχου, αναμένεται και πρόσθετη γνωμάτευση από τον Γενικό Εισαγγελέα, ως προς τη σύνθεση του συμβουλίου που θα προβεί στην επανεξέταση…». Επίσης, με επιστολή των δικηγόρων του ημερομηνίας 12.3.2012, το καθ’ ου η αίτηση ενημέρωσε τον δικηγόρο του αιτητή για τα ακόλουθα:

«12 Μαρτίου 2012

Αγ. Συνάδελφε

ΘΕΜΑ Προσφυγές με αρ. 617/08 και 1175/08

Κωνσταντίνος Χριστοφίδης εναντίον

Κοινοτικού Συμβουλίου Παλαιομετόχου

Σας πληροφορώ ότι ως αποτέλεσμα των πιο πάνω ακυρωτικών αποφάσεων, το Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιομετόχου έχει αποφασίσει, συμμορφούμενο με τις δικαστικές αποφάσεις, όπως επιστρέψει τόσο την αποκοπή της αντιμισθίας λόγω της διαθεσιμότητας που επεβλήθει στον πελάτη σας, όσο και τους αποκοπέντες μισθούς.

Νοείται ότι εάν ο πελάτης σας έχει οικονομικές υποχρεώσεις προς το Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιομετόχου το σύνολο των υποχρεώσεων του θα αποκοπεί από τα ποσά που θα επιστραφούν.

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία.

Με εκτίμηση

Παύλος Αγγελίδης

Δικηγόρος »

Παρά την πιο πάνω πληροφόρηση του καθ’ ου η αίτηση ημερομηνίας 12.3.2012 και παρά το γεγονός ότι, στην προηγηθείσα της επιστολής του καθ’ ου η αίτηση ημερομηνίας 12.3.2012 Έκθεση του Γενικού Ελεγκτή ημερομηνίας 1.2.2012 για τα έτη που έληξαν στις 31.12.2007, 2008, 2009 και 2010 γίνεται ρητή αναφορά στο θέμα του αιτητή, μεταξύ άλλων, ότι «(i) Το Συμβούλιο, μέχρι σήμερα, δεν κατέβαλε στο Γραμματέα το ποσό των απολαβών που στερήθηκε κατά τις περιόδους 10.4.2008-30.4.2008 και 1.7.2008-8.9.2010 κατά παράβαση των σχετικών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου..», ο αιτητής έλαβε πληροφόρηση, ότι σε αντίθεση με ότι διατείνεται το καθ’ ου η αίτηση με την επιστολή του δικηγόρου του προς αυτόν ημερομηνίας 12.3.2012 (ανωτέρω), δεν λήφθηκε από το καθ’ ου η αίτηση απόφαση για επιστροφή τόσο της αποκοπής της αντιμισθίας του λόγω της διαθεσιμότητας του και των αποκοπέντων μισθών του.

Ο αιτητής, με έναυσμα την εν λόγω πληροφόρηση, αντέδρασε με επιστολή του δικηγόρου του προς τον Έπαρχο Λευκωσίας ημερομηνίας 11.4.2013, ζητώντας από αυτόν, όπως διερευνήσει και διαπιστώσει, κατά πόσο στάλθηκαν σε αυτόν οποιαδήποτε πρακτικά του καθ’ ου η αίτηση με τα οποία να λήφθηκε απόφαση του καθ’ ου η αίτηση για επιστροφή της αποκοπείσας αντιμισθίας του λόγω της διαθεσιμότητας του και των αποκοπέντων μισθών του.

Ο Έπαρχος Λευκωσίας απάντησε με επιστολή του ημερομηνίας 14.2.2014 προς τον δικηγόρο του αιτητή, πληροφορώντας τον, ότι δεν εντοπίστηκαν οποιαδήποτε πρακτικά του καθ’ ου η αίτηση στα οποία το καθ’ ου η αίτηση να τοποθετείται στα πιο πάνω θέματα που τον αφορούν και ότι κατόπιν επικοινωνίας Λειτουργού του γραφείου του με τον Κοινοτάρχη Παλαιομετόχου, ο τελευταίος του επιβεβαίωσε ότι «…δεν υπάρχουν τέτοια πρακτικά», και συμπληρώνοντας, ότι «..ο πελάτης σας θα λάβει όλα τα ποσά που προκύπτουν από τις αποφάσεις του Δικαστηρίου…».

Ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα προσφυγή στις 6.3.2014 κατά της παράλειψης του καθ’ ου η αίτηση «….να αποφασίσει να καταβάλει στον αιτητή τις απολαβές που του αποκόπηκαν το χρονικό διάστημα από τις 10.4.2008 μέχρι τις 30.6.2008…» (βλ. ανωτέρω). Από τα όσα έχουν ενώπιον μου τεθεί από τους δικηγόρους των διαδίκων, το καθ’ ου η αίτηση, μέχρι και σήμερα, δεν έχει καταβάλει οποιοδήποτε ποσό στον αιτητή σε σχέση με τις απολαβές του που του αποκόπηκαν κατά την περίοδο κατά την οποία τελούσε υπό διαθεσιμότητα.

Η θέση του καθ’ ου η αίτηση στην δισέλιδη ένσταση την οποία καταχώρησε στις 3.2.2015 (έντεκα (11) περίπου μήνες μετά την καταχώρηση της εδώ υπό εξέταση προσφυγής), όσον αφορά τα γεγονότα της υπόθεσης, έχει, κατά λέξη (ως έχει επακριβώς συγγραφεί), ως εξής:

«1. Το Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιομετόχου στην υπόθεση 1714/2010 παραδέχθει ότι οφείλει χρηματικό ποσό εις τον αιτητή λόγω ακυρωτικών αποφάσεων και καταβάλλει προσπάθειες, όπως εξοφλήσει τον αιτητή.

2. Όμως λόγω της ουσιαστικής μείωσης της Κρατικής Χορηγίας έχει προκληθεί και στα καθυστερημένα.

3. Εν πάση περιπτώσει το εγειρόμενο θέμα είναι εκτός της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου γεγονός που απεφασίσθει χωρίς να εφεσιβληθεί εις την αναθεωρητική υπόθεση 1714/2010. Απόφαση επισυνάπτεται.

4. . »

Στην γραπτή της αγόρευση, την οποία η πλευρά του αιτητή καταχώρησε στις 27.3.015, αφού αναφέρεται στα γεγονότα της υπόθεσης, υποστηρίζει, καταρχήν, σε απάντηση της ως άνω προδικαστικής ένστασης του αιτητή περί έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, ότι η απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 1714/2010 (ανωτέρω) όχι μόνο διαφοροποιείται πλήρως αλλά και δεν έχει σχέση με την παρούσα υπόθεση, διότι με αυτή με αυτή προσβλήθηκε η απόφαση του καθ’ ου η αίτηση με την οποία αποφάσισε και έθεσε εκ νέου σε διαθεσιμότητα τον αιτητή από τις 18.10.2010 μέχρι την αποπεράτωση της ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης που καταχωρήθηκε από το καθ’ ου η αίτηση στις 7.10.2010 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και με την οποία περαιτέρω αποφασίστηκε, πως κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας του θα του καταβάλλεται το ½ των απολαβών του.

Σε εκείνη την περίπτωση, το Ανώτατο Δικαστήριο στις 5.11.2012 αποφάσισε ότι η προσφυγή κατέστη άνευ αντικειμένου καθότι το Συμβούλιο είχε αποφασίσει να καταβάλει στον αιτητή το ½ των απολαβών του που κατακρατήθηκαν κατά τη διάρκεια της εν λόγω διαθεσιμότητας του και εφόσον η ευθύνη πληρωμής είχε αναληφθεί εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση και παρέμεινε μόνο το θέμα της καταβολής των απολαβών του αιτητή, έκρινε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είχε αφήσει ζημιογόνα αποτελέσματα στον αιτητή.

Η παρούσα προσφυγή, όμως, αφορά την ακυρωτική απόφαση ημερομηνίας 25.8.2010 στην Προσφυγή 617/2008 (ανωτέρω), με την οποία ακυρώθηκε η απόφαση του καθ’ ου η αίτηση με την οποία ο αιτητής τέθηκε σε διαθεσιμότητα από τις 10.4.2008 μέχρι τις 30.6.2008. Το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής, κατά τον αιτητή, είναι η παράλειψη του καθ’ ου η αίτηση , παρά την πάροδο πολλών ετών, να επανεξετάσει, κατόπιν της ως άνω ακυρωτικής απόφασης το θέμα και να καταβάλει στον αιτητή το ½ των απολαβών του που κατακρατήθηκαν κατά τη διάρκεια εκείνης της παράνομης διαθεσιμότητας του.

Ως προς τους λόγους ακυρώσεως, ο αιτητής ισχυρίζεται, με αναλυτικές αναφορές και παραπομπές, παραβίαση του άρθρου 146.5 του Συντάγματος, καθώς και των άρθρων 58 και 59 του Ν. 158(Ι)/99 και των νομολογιακών αξιωμάτων για την επανεξέταση και την συμμόρφωση προς τις ακυρωτικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στηρίζει τη θέση του αυτή, στο ότι δεν υπάρχουν πρακτικά του καθ’ ου η αίτηση περί του θέματος, ως πληροφόρησε περί τούτου τον αιτητή ο Έπαρχος Λευκωσίας (βλ. ανωτέρω), ενώ εισηγείται, ότι η παράλειψη του καθ’ ου η αίτηση να αποφασίσει να καταβάλει στον αιτητή τις απολαβές του που του αποκόπηκαν συνεπεία της παράνομης διαθεσιμότητας του, μετά από επανεξέταση κατόπιν της ως άνω ακυρωτικής απόφασης στην Προσφυγή Αρ. 617/2008 (ανωτέρω) στόχο έχει να εμποδίσει τον αιτητή από το να ασκήσει το δικαίωμα του για αποζημίωση από πολιτικό δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 146.6 του Συντάγματος, επικαλούμενος προς τούτο ο αιτητής σχετική νομολογία.

Η πλευρά του καθ’ ου η αίτηση, με τη δική της γραπτή αγόρευση, την οποία καταχώρησε στις 2.10.2015, προωθεί την προδικαστική ένσταση της, ότι η διαφορά είναι ιδιωτικού και όχι δημοσίου δικαίου, αφού, κατά την εισήγηση της, αποτελεί χρηματική διαφορά, παραπέμποντας προς τούτο σε σχετική νομολογία. Επί της ουσίας, η πλευρά του καθ’ ου η αίτηση εισηγείται, ότι:

«…Στην ουσία όλες οι σελίδες της γραπτής αγόρευσης του Αιτητή είναι παράπονα για την μη καταβολή των δεδουλευμένων μισθών, κάτι που το Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιομετόχου υπεσχέθει να ικανοποιήσει, η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε οφείλεται στην οικονομική κρίση και όχι στην άρνηση του Κοινοτικού Συμβουλίου ή την θέση ότι δεν οφείλει τους δεδουλευμένους μισθούς.

Επομένως είναι φανερό ότι η παρούσα υπόθεση πρέπει να ακολουθήσει την πορεία της προσφυγής με αριθμό 1714/2010 και να απορριφθεί. Όμως στην παρούσα υπόθεση είναι ξεκάθαρο από την αρχή ότι η διαφορά είναι χρηματική απαίτηση, θέμα ιδιωτικού δικαίου και δεν υπάρχει λόγος τα έξοδα να μην ακολουθήσουν την απορριπτική απόφαση που ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι πρέπει να είναι η κατάληξη της παρούσας υπόθεσης...»

Στην γραπτή του απάντηση ο αιτητής ημερομηνίας 17.11.2015 (η οποία λόγω οδηγιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.12.2015 καταχωρήθηκε και στις 16.12.2015 για δεύτερη φορά) ο αιτητής, διανθίζοντας τις θέσεις που εξέφρασε ήδη με την γραπτή του αγόρευση και με νέες παραπομπές σε νομολογία, απορρίπτει τους ισχυρισμούς του καθ’ ου η αίτηση. Ειδικότερα όσον αφορά τον ισχυρισμό, ότι το καθ’ ου η αίτηση υπεσχέθη να ικανοποιήσει, αλλά κωλύεται λόγω της οικονομικής κρίσης, απορρίπτει αυτόν, επισημαίνοντας, ότι η απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 617/2008 (ανωτέρω) είναι ημερομηνίας 25.8.2010 και τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση, ενώ τόνισε εκ νέου, ότι δεν υπάρχουν οποιαδήποτε πρακτικά του καθ’ ου η αίτηση που να φανερώνουν τέτοια απόφαση ή υπόσχεση, παρά τα όσα δήλωνε στην επιστολή του ο δικηγόρος του καθ’ ου η αίτηση ημερομηνίας 12.3.2012 προς τον αιτητή (ανωτέρω), ως αποδεικνύεται από την επιστολή του Επάρχου Λευκωσίας ημερομηνίας 14.2.2014 προς τον αιτητή (ανωτέρω). Τονίζει, περαιτέρω, ότι μέχρι σήμερα το καθ’ ου η αίτηση παραλείπει να συμμορφωθεί και να ικανοποιήσει τον αιτητή στα όσα ζητεί.

Οι διευκρινήσεις της υπόθεσης ενώπιον μου δεν προσέθεσαν οτιδήποτε στις πιο πάνω θέσεις των διαδίκων, πέραν της από κοινού συμφωνίας τους, ότι ξεχωριστός διοικητικός φάκελος της υπόθεσης δεν θα καταχωρείτο.

Έχω εξετάσει με προσοχή όλα τα πιο πάνω δεδομένα.

Καταρχήν, όντως η δικαστική απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 617/2008 (ανωτέρω) αφορά δικαστική κρίση επί της διοικητικής απόφασης του καθ’ ου η αίτηση, με την οποία αυτός ετέθη σε διαθεσιμότητα από τις 10.4.2008 μέχρι τις 30.6.2008.

Αναφέρεται στην εν λόγω απόφαση:

«.. Ο αιτητής, με την παρούσα προσφυγή, ζητά όπως η απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου Παλαιομετόχου, (το «Συμβούλιο»), ημερομηνίας 9/4/2008, με την οποία αυτός τέθηκε σε διαθεσιμότητα και με βάση την οποία, περαιτέρω, αποφασίστηκε, κατά τη διάρκειά της, να λαμβάνει το ήμισυ των μηνιαίων απολαβών του, κηρυχθεί από το Δικαστήριο άκυρη και χωρίς νομικό αποτέλεσμα….»

Η απόφαση 9.4.2008 του καθ’ ου η αίτηση (βλ. ανωτέρω στην παρούσα) είναι, όντως, αυτή η οποία αφορά την διαθεσιμότητα του αιτητή από 10.4.2008 μέχρι τις 30.6.2008 και είναι αυτή, για την οποία ο αιτητής, μετά την εν λόγω δικαστική ακύρωση της, ισχυρίζεται με την παρούσα προσφυγή, ότι υπάρχει παράλειψη συμμόρφωσης του καθ’ ου η αίτηση επανεξέτασης της.

Η ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου δημιουργεί υποχρέωση ενεργούς συμμόρφωσης στο καθ’ ου η αίτηση εξαφάνισης της ακυρωθείσας απόφασης, επαναφοράς στο νομικό και πραγματικό status quo του χρόνου λήψης της (ante) και επανεξέτασης και λήψης νέας απόφασης υπό το φως και σε αρμονία με το παραχθέν δεσμευτικό δεδικασμένο..

Στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 12.7.2016 στην Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 146/2014 ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ν. ΕΛΙΝΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ, λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, τα εξής, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«… Κατ’ ακολουθία του Άρθρου 146.5 του Συντάγματος, η Διοίκηση, μετά την έκδοση ακυρωτικής απόφασης, υποχρεούται «εις ενεργόν συμμόρφωσιν προς ταύτην». Προς τον σκοπό αυτό επανεξετάζει το εγερθέν ζήτημα με βάση το νομικό και πραγματικό καθεστώς που ίσχυε κατά το χρόνο που λήφθηκε η ακυρωθείσα από το Δικαστήριο απόφαση (Republic v. Nissiotou (1985) 3 CLR 1335, Kyriacou v. Minister of Interior (1988) 3 CLR643). Όπως λέχθηκε στην απόφαση Μαυρομάτη κα ν. Δημοκρατίας (Αρ.2) (1990) 3 ΑΑΔ 3943, το καθήκον της Διοίκησης προς συμμόρφωση προσδιορίζεται από το ΄Αρθρο 146.5 του Συντάγματος κατά τρόπο επιτακτικό και οριοθετείται ως καθήκον που επιβάλλει την εξαφάνιση των αποτελεσμάτων της ακυρωθείσας πράξης και την αποκατάσταση της τάξης πραγμάτων που ίσχυε πριν την έκδοσή της. Υπό το πρίσμα των αρχών αυτών, έχει επίσης νομολογηθεί ότι η παράλειψη αποκατάστασης της νομιμότητας με την εξαφάνιση της πράξης, συνιστά παράλειψη εκπλήρωσης υποχρέωσης που θέτει το πιο πάνω ΄Αρθρο του Συντάγματος, υποκείμενη σε αναθεώρηση βάσει του ΄Αρθρου 146.1 του Συντάγματος (Εγγλεζάκη και άλλες ν. Γενικού Εισαγγελέα (1992) 1 ΑΑΔ 697).

……………………………………………………………………………………………………………………………..

Στην υπό κρίση περίπτωση ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εφεσειόντων έθεσε ότι υπήρξε συμμόρφωση προς την ακυρωτική απόφαση του Δικαστηρίου, αφού η επίδικη πράξη εξαφανίστηκε με την ακύρωσή της, δεχόμενος όμως ότι δεν προχώρησαν οι Εφεσείοντες σε επανεξέταση.

Δεν μας βρίσκει σύμφωνους η πιο πάνω προσέγγιση. Οι λόγοι που ακυρώθηκε η απόφαση του αρμοδίου διοικητικού οργάνου φαίνονται στην πρωτόδικη απόφαση και ανάγονται κυρίως στη δικαστική κρίση ότι το δικαίωμα της εφεσίβλητης για μετάταξη δεν περιοριζόταν με κανένα τρόπο από την απόφαση πολιτικής των Εφεσειόντων ημερομηνίας 19.1.2010.

Σύμφωνα με τα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου Επικρατείας 1929-1959, σελίδα 281:

«Η Διοίκησις υποχρεούται, απαγγελθείσης υπό του Σ.Ε. της ακυρώσεως πράξεώς τινός, να συμμορφωθή προς το περιεχόμενον της αποφάσεως αναλόγως των εκάστοτε περιστάσεων, διά θετικής ενεργείας ή ν΄ απόσχη από πάσης ενεργείας αντιτιθεμένης προς τα υπό του Σ.Ε. κριθέντα.»

Όπως επιβεβαιώνεται στην πολύ πρόσφατη απόφαση Επαμεινώνδα κ.α. ν. Δήμου Λεμεσού, ΑΕ 27/2009, ημερ. 28.3. 2016:

«Η «ενεργός συμμόρφωση», που προνοείται στο εδάφιο 5 του άρθρου 146 του Συντάγματος παραπέμπει στην υποχρέωση της διοίκησης να επανεξετάζει υπό το φως του ακυρωτικού αποτελέσματος………»

Στην παρούσα περίπτωση, είναι φανερό από τα ενώπιον μου στοιχεία, αλλά και από το γεγονός, ότι δεν παρουσιάστηκε ενώπιον μου από τους καθ’ ων η αίτηση κανένα πρακτικό του καθ’ ου η αίτηση που να αφορά απόφαση και ενέργειες του προς ενεργό συμμόρφωση με το ακυρωτικό αποτέλεσμα της Προσφυγή Αρ. 617/2008 (ανωτέρω), ότι ενεργός συμμόρφωση δεν υπήρξε.

Η δήλωση-παραδοχή του καθ’ ου η αίτηση με την ένσταση του, ότι «…οφείλει χρηματικό ποσό εις τον αιτητή λόγω ακυρωτικών αποφάσεων και καταβάλλει προσπάθειες, όπως εξοφλήσει τον αιτητή…» δεν τεκμηριώνεται ως δήλωση, η οποία να εδράζεται σε απόφαση του καθ’ ου η αίτηση, ενώ όση σημασία και να μπορούσε να έχει ως δέσμευση μέσω του δικηγόρου του καθ’ ου η αίτηση σε κάποια τυχόν αστική διαδικασία (ή ως παραδοχή της βασιμότητας των θέσεων του αιτητή στην παρούσα προσφυγή επί της ουσίας της), δεν αντικαθιστά ούτε αναιρεί την υποχρέωση για το καθ’ ου η αίτηση, η οποία παράγεται από το Άρθρο 146.5 του Συντάγματος (και μετά την 8η τροποποίηση του Συντάγματος) για ενεργό συμμόρφωση του καθ’ ου η αίτηση μετά την ακυρωτική απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 617/2008 (ανωτέρω), στα πλαίσια που επεξηγήθηκαν ανωτέρω, δηλαδή εξαφάνισης της ακυρωθείσας απόφασης, επαναφοράς στο νομικό και πραγματικό status quo του χρόνου λήψης της (ante) και επανεξέτασης και λήψης νέας απόφασης υπό το φως και σε αρμονία με το παραχθέν δεσμευτικό δεδικασμένο. Και ούτε οδηγεί, βέβαια, στο να καταστεί η παρούσα προσφυγή άνευ αντικειμένου.

Με το ίδιο πιο πάνω σκεπτικό ούτε οι όποιες δηλώσεις του καθ’ ου η αίτηση στην Προσφυγή Αρ. 1714/2010 (ανωτέρω) δεν καθιστούν άνευ αντικείμενου την παρούσα προσφυγή, ενώ η απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 1714/2010 (ανωτέρω) εύστοχα παρατηρήθηκε από την πλευρά του αιτητή, ότι δεν αφορούσε δικαστική κρίση επί της διοικητικής απόφασης του καθ’ ου η αίτηση, με την οποία αυτός ετέθη σε διαθεσιμότητα από τις 10.4.2008 μέχρι τις 30.6.2008, η οποία ήταν το αντικείμενο της Προσφυγής Αρ. 617/2008 (ανωτέρω).

Ούτε, βέβαια, δύναμαι να συμφωνήσω, ενόψει της διαπίστωσης μου περί έλλειψης οποιασδήποτε απόφασης του καθ’ ου η αίτηση επανεξέτασης του θέματος (βλ. ανωτέρω), ότι η «διαφορά» μεταξύ των διαδίκων, η οποία με την παρούσα προσφυγή σκοπείται να επιλυθεί είναι θέμα απλής εκτέλεσης ειλημμένης υποχρέωσης του καθ’ ου η αίτηση (και όχι εκτελεστής παράλειψης) να αποκαταστήσει τον αιτητή και, ως τέτοια, ιδιωτικής φύσεως διαφορά.

Το καθ’ ου η αίτηση όφειλε και οφείλει να επανεξετάσει το θέμα μετά την προαναφερόμενη ακυρωτική απόφαση και να λάβει νέα, υπό το φώς, βέβαια, και όλων των δεδομένων που διαμορφώθηκαν, ιδιαίτερα δια των όποιων σχετικών δικαστικών αποφάσεων.

Ούτε, τέλος, μπορώ να συμφωνήσω με το καθ’ ου η αίτηση, ότι η προσφυγή αφορά απλή χρηματική απαίτηση, η οποία εκφεύγει του αναθεωρητικού ελέγχου του Δικαστηρίου. Χωρίς να χρειάζεται να επαναλάβω την πλούσια νομολογία επί του θέματος της εκτελεστότητας αποφάσεων ή παραλείψεων της διοίκησης που αφορούν στις απολαβές προσώπων υπό δημοσιουπαλληλική ή οινεί δημοσιουπαλληλική σχέση, αρκούμαι να υποδείξω, ότι τέτοιο θέμα όφειλε να τεθεί και να εξεταστεί στα πλαίσια της Προσφυγής Αρ. 617/2008 (ανωτέρω) και όχι στα πλαίσια της επακόλουθης αυτής προσφυγής για μη συμμόρφωση με το αποτέλεσμα της απόφασης στην εν λόγω προσφυγή. Αν, βέβαια, ο εν λόγω ισχυρισμός τίθεται σε συνάρτηση με τον ισχυρισμό, ότι το καθ’ ου η αίτηση αναγνώρισε την οφειλή του προς τον αιτητή, ισχύουν τα προαναφερόμενα μου σχόλια.

Συνεπώς, με βάση τα προαναφερθέντα, η παρούσα προσφυγή δεν μπορεί να έχει άλλη παρά επιτυχή κατάληξη, αφού διαπιστώνεται, όντως, παραβίαση της συνταγματικής υποχρέωσης του καθ’ ου η αίτηση ενεργούς συμμόρφωσης του προς το αποτέλεσμα της Προσφυγής Αρ. 617/2008 (ανωτέρω), αφού το καθ’ ου η αίτηση, αρά την πάροδο πολλών ετών, παραλείπει να επανεξετάσει, κατόπιν της ως άνω ακυρωτικής απόφασης το θέμα των απολαβών του αιτητή που κατακρατήθηκαν κατά τη διάρκεια της παρανόμως κριθείσας με την Προσφυγή Αρ. 617/2008 (ανωτέρω) διαθεσιμότητας του.

Επιπρόσθετα στην πιο πάνω κατάληξη μου, θεωρώ πρέπον να εκφράσω την έντονη ανησυχία του Δικαστηρίου για τους όλους χειρισμούς του καθ’ ου η αίτηση και τα ελατήρια της ανωτέρω κριθείσας ως παράνομης παράλειψης του σε σχέση με το θέμα του αιτητή, ενόψει και των ακόλουθων σχολίων του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Προσφυγή Αρ. 14/2012 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ ημερομηνίας 30.7.2015 με δικές μου υπογραμμίσεις:

«Το στοιχείο της έλλειψης αμεροληψίας για το οποίο παραπονείται ο αιτητής, είναι ήδη ορατό μέσα από την απόφαση του Δικαστή Κωνσταντινίδη αναφορικά με την πρώτη διαδικασία, είναι όμως και διάχυτο στη δεύτερη διαδικασία και προκύπτει από τα ανωτέρω, μέσα από μια σφαιρική θεώρηση, απ΄αυτό τούτο τον τρόπο μεθόδευσης της «επανεξέτασης», ώστε να επιτευχθεί και πάλιν το ίδιο αποτέλεσμα.

Πέραν τούτου, υπάρχουν και αναφορές στα πρακτικά που υποδηλώνουν ρητώς προκατάληψη. Λ.χ., στις 29.8.2011, όταν ο αιτητής δεν παρουσιάστηκε προβάλλοντας λόγους υγείας και εκπροσωπήθηκε από δικηγόρο, ο Πρόεδρος και τα μέλη του Πειθαρχικού Συμβουλίου εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για την όλη συμπεριφορά και στάση του, θεωρώντας ότι αποσκοπεί στην κωλυσιεργία της διαδικασίας.

Δεν αρκέστηκαν όμως σε αυτά, αλλά ένα μέλος του Συμβουλίου μετατράπηκε σε μάρτυρα εναντίον του ισχυρισμού που προέβαλλε ο αιτητής, μεταφέροντας την πληροφορία ότι ο αιτητής το Σαββατοκυρίακο «θεάθηκε στον κήπο του σπιτιού του να εκτελεί κηπουρικές εργασίες και δεν φαίνεται να υπήρχε οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας».

Στις 19.9.2011 ένα μέλος του Συμβουλίου, προκειμένου να αμφισβητήσει την ιατρική έκθεση που είχε παρουσιάσει ο δικηγόρος του αιτητή, στην οποία αναφερόταν ότι είχε κρίσεις πανικού, ανέφερε ότι, ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ικανό πρόσωπο για εργασία και ακολούθως συμπλήρωσε ότι ο στόχος του ήταν να καθυστερήσει τη διαδικασία.

Διαπιστώνεται συνεπώς, όχι απλώς έκφραση ανησυχίας για την πορεία της διαδικασίας ή έστω και παρατηρήσεις, αλλά σαφής απόρριψη των ισχυρισμών του αιτητή και των ιατρικών εκθέσεων, χωρίς διερεύνηση, επί τη βάσει ακόμα και προσωπικής μαρτυρίας. Τέτοια προσέγγιση είναι απαράδεκτη από πρόσωπα που ασκούν οιονεί δικαστική λειτουργία.

Υποδηλώνει δε, την προειλημμένη τους διάθεση έναντι του αιτητή και των ισχυρισμών και υπερασπίσεων του.

Σχετικό είναι και το ζήτημα της ιδιωτικής ποινικής 27477/10, στην οποία κατηγορούσα αρχή ήταν το Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιομετόχου και κατηγορούμενος ο νυν αιτητής, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για απόπειρα κλοπής, κλοπή, πλαστογραφίες και κατάρτιση πλαστού εγγράφου, σε σχέση με την άσκηση των καθηκόντων του.

Στην ποινική υπόθεση έδωσαν μαρτυρία, το 2013, εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής ο Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου (Μ.Κ.1) και το μέλος κ. Μάμας Χατζηγεωργίου (Μ.Κ.4). Το Δικαστήριο αθώωσε τον κατηγορούμενο, όχι μόνο αξιολογώντας αρνητικά τη μαρτυρία των Μ.Κ.1 και Μ.Κ.4, αλλά διαπιστώνοντας ότι «η αντιπάθεια του Μ.Κ.1 αλλά και του Μ.Κ.4 προς το πρόσωπο του κατηγορουμένου ήταν κάτι περισσότερο από εμφανής».

Σημείωσε, παράλληλα, ότι τα αισθήματα ήταν αμοιβαία. Κατέληξε δε, στη διαπίστωση ότι «σαφέστατα και χωρίς καμιά αμφιβολία ο πραγματικός σκοπός της παρούσας ιδιωτικής δίωξης δεν είναι η καταγγελία και η τιμωρία του κατηγορούμενου για τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων, ενόψει αδράνειας της αστυνομίας να τον διώξει, αλλά η επιδίωξη και ο στόχος του Προέδρου και κάποιων μελών του Κ.Σ.

να επιτύχουν την απομάκρυνση του κατηγορούμενου από τη θέση του γραμματέα, εφόσον οι προηγούμενες προσπάθειες ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο.». Ας σημειωθεί, μάλιστα, ότι η ιδιωτική ποινική υπόθεση καταχωρίστηκε στις 7.10.2010, ένα μήνα μετά την ακυρωτική απόφαση στην προσφυγή 1175/2008, ημερομηνίας 8.9.2010.

Αναφέρθηκε, βέβαια, ότι εκκρεμεί έφεση σε σχέση με την αθωωτική αυτή απόφαση, όμως ο μεροληπτικός τρόπος αντιμετώπισης του κατηγορουμένου ήδη, ως άνω, στοιχειοθετείται. Άξιζε όμως να σημειωθεί, ως ενδεικτικό της όλης στάσης, ότι μετά από ακύρωση της πειθαρχικής απόφασης, οι «δικαστές» μετατράπηκαν σε ιδιώτες κατηγόρους για να καταλήξει το Δικαστήριο στο εύρημα που κατέληξε ως προς τα κίνητρά τους.

Η συνολική εικόνα υποστηρίζει ως βάσιμη την αντίληψη του αιτητή περί καταδιωκτικής πλέον διάθεσης έναντί του……».

Με βάση όσα προαναφέρθηκαν, η παράλειψη του καθ’ ου η αίτηση να επανεξετάσει, κατόπιν της ακυρωτικής απόφασης στην Προσφυγή Αρ. 617/2008 (ανωτέρω), το θέμα των απολαβών του αιτητή που κατακρατήθηκαν κατά τη διάρκεια της παρανόμως κριθείσας με την εν λόγω δικαστική απόφαση διαθεσιμότητας του και να λάβει νέα απόφαση, ακυρώνεται με έξοδα ύψους 1500 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του αιτητή και εναντίον του καθ’ ου η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο