Court dismisses promotion decision where one candidate's minor recent score difference does not justify superiority over senior applicant.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court allowed the applicants' petitions to annul the promotion decision favoring a superior employee over two more senior candidates. The court found the Director's assessment that the promoted employee held a superior value based on recent performance reports was erroneous. Consequently, the decision was revoked because the promotion was based on a flawed comparison of merit that ignored the applicants' seniority and equal overall records.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 146 of the Constitution; The promotion decision is invalid if the appointing authority bases superiority on a minor recent performance difference that fails to establish a genuine merit gap against a senior applicant with equal overall qualifications.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
REPUBLIC ν. ROUSSOS (1987) 3 CLR 1217
Kέντα Eλένη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1996) 3 ΑΑΔ 485
Βασιλειάδης Αντώνης και Άλλες ν. Mάρως Κληρίδου - Τσιάππακαι Άλλων (2005) 3 ΑΑΔ 403
Θεμιστοκλέους Mάρθα ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 495
Παναγή Λοΐζος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639
Πατσαλίδης Σωφρόνης και Άλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 738
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:294
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 516/2012 και 1546/2012)
(Υπόθεση Αρ. 516/2012)
26 Σεπτεμβρίου 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ
Αιτητής,
- ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
(Υπόθεση Αρ. 1546/2012) ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΡΟΥΖΟΠΟΥΛΟΥ
Αιτήτρια,
- ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
Α. Πλαστήρας, δικηγόρος για τον αιτητή στην Προσφυγή Αρ. 516/2012.
Δημοσθένης Στεφανίδης δικηγόρος για τον αιτητή στην Προσφυγή αρ. 1546/2012.
Λ. Λάμπρου-Ουστά (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α’, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για καθ’ ων η αίτηση.
Στ. Σαββάκη (κα), για Ε. Νικολαϊδου (κα), δικηγόρος για το Ενδιαφερόμενο Μέρος
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με τις πιο πάνω προσφυγές προσβάλλεται η απόφαση της καθ’ ης η αίτηση Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (εφεξής η «Επιτροπή»), η οποία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας Αρ. 4593 ημερομηνίας 24.2.2012 υπ’ αριθμό γνωστοποίησης 130, με την οποία το ενδιαφερόμενο μέρος Ελένη Παπαγιάννη προάχθηκε από την 1.3.2012 στη μόνιμη θέση Ανώτερου Φαρμακοποιού, Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, αντί των προσφευγόντων.
Η ως άνω προσφυγή Αρ. 1546/2012 προέκυψε, κατόπιν διατάγματος του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.9.212 για διαχωρισμό δικογράφου. Οι ως άνω προσφυγές συνεκδικάσθηκαν, κατόπιν αίτησης συνεκδίκασης των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 29.11.2013 και έκδοσης σχετικού διατάγματος συνεκδίκασης τους από το Ανώτατο Δικαστήριο στις 29.11.2013.
Τα ουσιώδη γεγονότα των εν λόγω προσφυγών έχουν ως ακολούθως:
Με επιστολή του ημερομηνίας 8.12.2011 προς την Επιτροπή ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Υγείας ζήτησε την πλήρωση μιας κενής μόνιμης Ανώτερου Φαρμακοποιού, Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, η οποία κενώθηκε από την 1.12.2011 λόγω αφυπηρέτησης του κατόχου της.
Επειδή, σύμφωνα με το Σχέδιο Υπηρεσίας της εν λόγω κενωθείσας θέσης, αυτή είναι θέση προαγωγής, η Επιτροπή, κατά τη συνεδρίαση της ημερομηνίας 28.12.2011 αποφάσισε να επιληφθεί του θέματος πλήρωσης της σε ημερομηνία που θα οριζόταν αργότερα και στη συνεδρίαση να κληθεί να παραστεί και ο Αναπληρωτής Διευθυντής Φαρμακευτικών Υπηρεσιών.
Στη συνεδρίαση της Επιτροπής ημερομηνίας 19.1.2012 ο Αναπληρωτής Διευθυντής Φαρμακευτικών Υπηρεσιών (εφεξής «ο Αν. Διευθυντής») σύστησε προς επιλογή το ενδιαφερόμενο μέρος και στη συνέχεια, μετά την αποχώρηση του, η Επιτροπή προχώρησε στη γενική αξιολόγηση και σύγκριση των υποψηφίων. Η Επιτροπή έκρινε, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερέχει των άλλων υποψηφίων, την επέλεξε ως την πιο κατάλληλη για την υπό πλήρωση θέση και αποφάσισε να προσφέρει σ’ αυτήν προαγωγή στη μόνιμη θέση Φαρμακοποιού, Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, από την 1.3.2012. Η εν λόγω προαγωγή δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 24.2.2012 (βλ. ανωτέρω).
Η σύσταση του Αν. Διευθυντή έχει ως ακολούθως:
«Για την παρούσα διαδικασία πλήρωσης μιας θέσης Ανώτερου Φαρμακοποιού, Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, προάξιμοι είναι οι υποψήφιοι με α/α 1, 2 και 4-12.Η υποψήφια με α/α 10 διαθέτει το προβλεπόμενο από το Σχέδιο Υπηρεσίας της θέσης πλεονέκτημα.
Γνωρίζω προσωπικά και έχω γνώση της εργασίας όλων των υποψηφίων. Προκειμένου, όμως, να προβώ σε σύσταση, μελέτησα τόσο τους Προσωπικούς όσο και τους Υπηρεσιακούς Φακέλους των υποψηφίων και έλαβα υπόψη τις απόψεις των άμεσα προϊσταμένων τους.
Για να προβώ στην πιο κάτω σύσταση, έλαβα επίσης υπόψη τα απαιτούμενα από το Σχέδιο Υπηρεσίας προσόντα καθώς και τα κριτήρια που προβλέπει ο νόμος στο σύνολο τους, ήτοι αξία, προσόντα και αρχαιότητα.
Οι υποψήφιοι με α/α/ 2,5 και 6 έχουν ήδη επιλεγεί για προαγωγή με την προηγούμενη διαδικασία και, ως εκ τούτου, δεν θα τύχουν περαιτέρω σχολιασμού.
Έλαβα επίσης υπόψη ότι ο υποψήφιος με α/α 1, Μακρίδης Κυπριανός, παρόλο που υπερτερεί σε αρχαιότητα, υστερεί κατά πολύ σε αξία, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στις Ετήσιες Εκθέσεις, σε σχέση με τους υπόλοιπους υποψηφίους και ότι η υποψήφια με α/α 4, Μουζουροπούλου Μαρία, παρόλο που υπερτερεί σε αρχαιότητα από τους υποψηφίους με α/α 7-12 υστερεί σε αξία, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στις Ετήσιες Εκθέσεις, τα τελευταία δύο πιο πρόσφατα έτη, δηλαδή 2009 και 2010.
Με βάση τα πιο πάνω συστήνω για προαγωγή στη θέση του Ανώτερου Φαρμακοποιού την Παπαγιάννη Ελένη, α/α 10. Η Παπαγιάννη Ελένη υπερτερεί σε αξία, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στις Ετήσιες Εκθέσεις, έναντι των υποψηφίων με α/α 1, 4, 7, 9 και 12, ενώ δεν υστερεί σε αξία έναντι των υποψηφίων με α/α 8 και 11. Η Παπαγιάννη Ελένη υστερεί σε αρχαιότητα έναντι των υποψηφίων με 1,4 7, 8 και 9, κατέχει όμως το προβλεπόμενο από το Σχέδιο Υπηρεσίας πλεονέκτημα, το οποίο, κατά την άποψη μου, όταν συνεκτιμηθεί δίνει επαρκές προβάδισμα για να δικαιολογηθεί η σύσταση της.
Συνοπτικά για τη μία υπό πλήρωση θέση Ανώτερου Φαρμακοποιού, Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, συστήνω για προαγωγή ως καταλληλότερη την Παπαγιάννη Ελένη, α/α 10, για τους λόγους που έχουν αναλυθεί πιο πάνω.»
Η απόφαση της Επιτροπής έχει, κατά λέξη, ως ακολούθως:
«………….Η Επιτροπή εξέτασε τα ουσιώδη στοιχεία από το Φάκελο Πλήρωσης της θέσης, καθώς και από τους Προσωπικούς Φακέλους και τους Φακέλους των Ετήσιων Υπηρεσιακών Εκθέσεων των υποψηφίων, και έλαβε επίσης υπόψη την κρίση και τη σύσταση του Α. Διευθυντή.
Η Επιτροπή έλαβε υπόψη τις Εμπιστευτικές/Υπηρεσιακές Εκθέσεις των υποψηφίων στο σύνολο τους, όπως αυτές έγιναν τελικά δεκτές από την ίδια, με ιδιαίτερη έμφαση στα τελευταία χρόνια.
Η Επιτροπή έλαβε επίσης υπόψη τα προσόντα των υποψηφίων καθώς και την αρχαιότητα τους, η οποία φαίνεται στον ενώπιον της κατάλογο των υποψηφίων.
Η Επιτροπή, αφού έλαβε υπόψη τα τρία κριτήρια-αξία, προσόντα, αρχαιότητα, σταθμίζοντας και συνεκτιμώντας αυτά στο σύνολο τους και αποδίδοντας σ’ αυτά και σε καθένα από αυτά την ανάλογη βαρύτητα, και αφού έλαβε υπόψη και τη σύσταση του Αν. Διευθυντή, έκρινε ότι η ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ Ελένη υπερέχει των άλλων υποψηφίων, την επέλεξε ως την πιο κατάλληλη και αποφάσισε να προσφέρει σ’ αυτήν προαγωγή στη μόνιμη θέση Ανώτερου Φαρμακοποιού, Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, από 1.3.2012.
Επιλέγοντας την Παπαγιάννη Ελένη, η Επιτροπή έλαβε υπόψη ότι αυτή ουδενός υστερεί ή/ και υπερέχει σε αξία, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στις Ετήσιες Υπηρεσιακές Εκθέσεις, με έμφαση σ’ αυτές των τελευταίων δέκα χρόνων, στις οποίες αποδίδεται ιδιαίτερη βαρύτητα, ενώ υπερέχει σε αρχαιότητα έναντι της υποψηφίας με α/α 12 στην παρούσα θέση και έναντι της υποψηφίας με α/α/ 11 λόγω ημερομηνίας γέννησης. Η Επιτροπή, επιλέγοντας την Παπαγιάννη, δεν παρέλειψε να λάβει υπόψη ότι αυτή υστερεί σε αρχαιότητα έναντι των υποψηφίων με α/α 1,4 και 7 στην παρούσα θέση, έναντι της υποψηφίας με α/α 8 στην προηγούμενη θέση και έναντι της υποψηφίας με α/α 9 λόγω ημερομηνίας γέννησης, δεν υστερεί ή/ και υπερέχει, όμως, έναντι τους σε αξία, ενώ υπερέχει όλων των υποψηφίων σε προσόντα, εφόσον, όπως προαναφέρθηκε, διαθέτει το πλεονέκτημα που προνοείται στο Σχέδιο Υπηρεσίας της υπό πλήρωση θέσης, καθώς και την υπέρ της σύσταση του Αν. Διευθυντή……..»
Προτού επιληφθώ της ουσίας των προσφυγών, είναι απαραίτητη η ενασχόληση μου με προδικαστική ένσταση, την οποία έχει προβάλει η ευπαίδευτη συνήγορος για το ενδιαφερόμενος μέρος, η οποία καταχώρισε ξεχωριστές ενστάσεις στις προσφυγές και, συγκεκριμένα, με τον ισχυρισμό της, ότι οι αιτητές στις ως άνω προσφυγές στερούνται εννόμου συμφέροντος να προσβάλλουν την επίδικη απόφαση, λόγω του ότι έκαστος προσφεύγων υστερεί του ενδιαφερόμενου μέρους σε κάποια εκ των νενομισμένων στοιχείων κρίσεως, τα οποία για κάθε περίπτωση κατονομάζει.
Η εν λόγω προδικαστική ένσταση πρόδηλα δεν μπορεί να ευσταθήσει.
Οι προσφεύγοντες ήταν συνυποψήφιοι του ενδιαφερόμενου μέρους και έτυχαν σύγκρισης με αυτό, τόσο από τον Αν. Διευθυντή, όσο και από την Επιτροπή. Προσβάλλουν δε, με τις προσφυγές τους τον επίδικο διορισμό του ενδιαφερόμενου μέρους, αντί αυτών. Συνεπώς, πιθανολογούν με αυτό τον τρόπο επαρκώς το έννομο συμφέρον τους, ως θέμα του παραδεκτού της προσφυγής. Το ερώτημα ποιος, τελικώς, υπερέχει εκ των υποψηφίων (και σε ποιο βαθμό), συνιστά, βέβαια, θέμα ουσίας και του βασίμου της προσφυγής και είναι το ζητούμενο, δεδομένου, βέβαια, ότι τέτοιος ισχυρισμός εγείρεται και ότι δεν ευσταθεί τυχόν άλλος προβληθείς λόγος ακυρώσεως, ο οποίος, ως εκ της φύσεως του, προηγείται της όποιας εξέτασης θέματος υπεροχής μεταξύ των υποψηφίων.
Το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα του Π. Δ. Δαγτόγλου: Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο, 2η έκδοση, ως μνημονεύεται στη Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας (Αρ.1) (1996) 3 Α.Α.Δ. 75, 78, είναι αρκούντως διαφωτιστικό και το παραθέτω με δικές μου υπογραμμίσεις:
«Στο Δαγτόγλου (πιο πάνω) επιχειρείται διάκριση μεταξύ εξουσίας ασκήσεως ένδικου βοηθήματος και ενεργητικής νομιμοποιήσεως. Η διάκριση τίθεται ως πιο κάτω στην παρα. 549:
".................................................................................................
Για τη θεμελίωση της εξουσίας ασκήσεως ένδικου βοηθήματος αρκεί ο εύλογος (δηλαδή όχι προφανώς ασύστατος) ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη πράξη θίγει έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος· δεν απαιτείται δηλαδή απόδειξη, αλλ' αρκεί η πιθανολόγηση, η οποία και αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού της προσφυγής. Για την θεμελίωση της νομιμοποιήσεως απαιτείται, αντιθέτως, να αποδειχθεί ότι το θιγόμενο έννομο συμφέρον ανήκει πράγματι στον ασκούντα το ένδικο βοήθημα (ενεργητική νομιμοποίηση) και ότι εθίγει πράγματι από την εναγομένη διοίκηση (παθητική νομιμοποίηση)· επομένως η νομιμοποίηση ανήκει στην ουσιαστική θεμελίωση της προσφυγής και η έλλειψή της καθιστά το ένδικο βοήθημα όχι απαράδεκτο, αλλά αβάσιμο ..."
[.]
"H ύπαρξη εννόμου συμφέροντος τεκμαίρεται από τον ίδιο το νόμο αν η αίτηση ακυρώσεως ασκείται από αυτόν τον οποίον 'αφορά' η προσβαλλόμενη πράξη, αυτόν δηλαδή στον οποίο απευθύνεται ονομαστικώς ή υπό την ιδιότητά του ως ιδιοκτήτη συγκεκριμένου ακινήτου ή οχήματος .... Αντιθέτως, εκείνος τον οποίο δεν 'αφορά' η προσβαλλόμενη πράξη πρέπει πάντοτε να πιθανολογήσει έννομο συμφέρον .... Όταν ο αιτών δεν είναι ο αποδέκτης της πράξεως, αλλά τρίτος, πρέπει να ισχυρισθεί ευλόγως ότι εντούτοις θίγονται δικά του συμφέροντα. Στην περίπτωση αυτήν πρέπει να γίνει διάκριση ανάλογη με τον ευμενή ή δυσμενή για τον αποδέκτη της χαρακτήρα της πράξεως.
Ευμενείς για τον αποδέκτη τους πράξεις μπορεί να έχουν δυσμενή αποτελέσματα για τρίτους, τα συμφέροντα των οποίων βρίσκονται αντικειμενικά σε άμεση αντίθεση με τα συμφέροντα του αποδέκτη της ευμενούς πράξεως. Τις πράξεις αυτές έχουν έννομο συμφέρον να προσβάλλουν οι τρίτοι με την αιτιολογία της αντικειμενικής παρανομίας. Έτσι π.χ. γείτονες ενός ακινήτου για το οποίο εγκρίθηκε η εγκατάσταση εργοστασίου ή λειτουργία επιχειρήσεως, οι επιχειρηματικοί ή επαγγελματικοί ανταγωνιστές του αποδέκτη μιας άδειας λειτουργίας επιχειρήσεως ή ασκήσεως επαγγέλματος, οι συνυποψήφιοι κατά την κατάληψη μιας θέσεως ή την παραχώρηση ενός προνομίου, οι συμμετέχοντες σε μια δημοπρασία κ.ο.κ. έχουν έννομο συμφέρον να προσβάλουν την ευμενή για τον αποδέκτη της πράξη (οικοδομική άδεια, άδεια εγκαταστάσεως βιομηχανίας, λειτουργίας επιχειρήσεως, ασκήσεως επαγγέλματος, διορισμό σε δημόσια θέση, παραχώρηση προνομίου, κατακύρωση δημοπρασίας κ.ο.κ.).»
Συνεπώς, η προδικαστική ένσταση, την οποία προέβαλε το ενδιαφερόμενο μέρος απορρίπτεται.
Επί της ουσίας, οι προσφεύγοντες στις δύο προσφυγές, μέσω των ευπαίδευτων δικηγόρων τους προωθούν διάφορους ισχυρισμούς. Θεώρησα ορθόν, να εξετάσω, ως πρώτον τον ισχυρισμό περί πάσχουσας σύστασης του Αν. Διευθυντή, ιδιαίτερα όσον αφορά την ορθότητα της αναφοράς του περί υπεροχής του ενδιαφερομένου μέρους σε αξία έναντι του αιτητή στην Προσφυγή Αρ. 516/2012 και της αιτήτριας στην Προσφυγή Αρ. 1546/2012.
Ανέφερε, σχετικά, ο Αν. Διευθυντής (βλέπε και ανωτέρω στην παρούσα):
«Έλαβα επίσης υπόψη ότι ο υποψήφιος με α/α 1, Μακρίδης Κυπριανός, παρόλο που υπερτερεί σε αρχαιότητα, υστερεί κατά πολύ σε αξία, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στις Ετήσιες Εκθέσεις, σε σχέση με τους υπόλοιπους υποψηφίους και ότι η υποψήφια με α/α 4, Μουζουροπούλου Μαρία, παρόλο που υπερτερεί σε αρχαιότητα από τους υποψηφίους με α/α 7-12 υστερεί σε αξία, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στις Ετήσιες Εκθέσεις, τα τελευταία δύο πιο πρόσφατα έτη, δηλαδή 2009 και 2010.».
Η εικόνα, την οποία φανερώνουν οι υπηρεσιακοί φάκελοι των υποψηφίων, ως την παρουσιάζει η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, είναι ότι κατά τα τελευταία δέκα χρόνια το ενδιαφερόμενο μέρος βαθμολογήθηκε με 79 βαθμολογίες «εξαίρετος» και 1 βαθμολογία «πολύ ικανοποιητικά». Ο αιτητής στην Προσφυγή Αρ. 516/2012 βαθμολογήθηκε, αντίθετα, με 69 βαθμολογίες «εξαίρετα» και 11 βαθμολογίες «πολύ ικανοποιητικά». Ωστόσο, κατά την τελευταία πενταετία ετήσιων αξιολογήσεων, 2006 έως 2010, ο αιτητής στην Προσφυγή Αρ. 516/2012 έχει σε όλα τα έτη βαθμολογία 8 «εξαίρετα», εκτός από το έτος 2006, στο οποίο έτυχε βαθμολογίας 7 «εξαίρετα» και ένα «πολύ ικανοποιητικά». Αντίστοιχα το ενδιαφερόμενο μέρος, κατά την τελευταία πενταετία ετήσιων αξιολογήσεων, 2006 έως 2010, έχει σε όλα τα έτη βαθμολογία 8 «εξαίρετα», εκτός από το έτος 2007, στο οποίο έτυχε βαθμολογίας 7 «εξαίρετα» και ένα «πολύ ικανοποιητικά». Η διαφορά των 10 βαθμολογιών «πολύ ικανοποιητικά» έναντι «εξαίρετα» μεταξύ των προαναφερομένων διαδίκων ανάγεται στα έτη 2003, 2004, 2005 (στα πρώτα δύο έτη 5 «εξαίρετα» και τρία «πολύ ικανοποιητικά» και στο έτος 2005 6 «εξαίρετα» και 2 «πολύ ικανοποιητικά») και στα έτη 2001 και 2002 (και στα δύο έτη 7 «εξαίρετα» και 1 «πολύ ικανοποιητικά»).
Όσον αφορά την αιτήτρια στην Προσφυγή Αρ. 1546/2012, αυτή βαθμολογήθηκε με 77 βαθμολογίες «εξαίρετα» και 3 βαθμολογίες «πολύ ικανοποιητικά». Τις βαθμολογίες «πολύ ικανοποιητικά» έλαβε η αιτήτρια στην Προσφυγή Αρ. 1546/2012 κατά τα τελευταία δύο έτη βαθμολόγησης, συγκεκριμένα δύο το έτος 2009 και ένα το 2010. Το ερώτημα είναι, κατά πόσο με αυτά τα δεδομένα, μπορεί να θεωρηθεί, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερείχε εκάστου εκ των αιτητών σε αξία, ως ανέφερε ο Αν. Διευθυντής και συνυπολόγισε στην σύσταση του.
Στην απόφαση ημερομηνίας 25.10.2013 στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές Αρ. 1606/2010, 133/2011 και 144/2011 ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ λέχθηκαν και τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…….Έχοντας υπόψη τα όσα έχω παραθέσει πιο πάνω, θεωρώ ότι τα αναφερθέντα από τη Διευθύντρια, αναφορικά με την υπεροχή του ενδιαφερομένου μέρους σε αξία, δεν αιτιολογούν με επάρκεια τη σύστασή της. Οι οριακές διαφορές που υπήρχαν δεν μπορούν, σύμφωνα με τη νομολογία, να υποστηρίξουν κρίση υπεροχής ενός υποψηφίου έναντι άλλου. Στην Πατσαλίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 738, αναφέρθηκαν τα εξής:- (σελ. 743)
«Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Republic ν. Roussos (1987) 3 C.L.R. 1217, Κέντα ν. Δημοκρατίας (1996) 3 Α.Α.Δ. 485, Βασιλειάδης ν. Τσιάππα (2005) 3 Α.Α.Δ. 403, Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 495 και Λοΐζος Παναγή ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 639) η διαφορά στην αξιολόγηση των υπαλλήλων σε 3 έως 5 «Εξαίρετος» περισσότερα ο ένας από τον άλλο σε μια πενταετία, δεν προσδίδουν σε αυτόν που έχει τα περισσότερα «Εξαίρετος» υπεροχή στην αξία έναντι των υπολοίπων, αλλά απλώς πρέπει οι υπάλληλοι να θεωρούνται ισοδύναμοι. Τονίστηκε ότι η ορθή αντιμετώπιση του θέματος είναι να εξετάζεται η γενική εικόνα ενός υποψηφίου και όχι να γίνεται αριθμητική φόρμουλα για να φανεί ποιος έχει τα περισσότερα «Εξαίρετος»…..»
Στην απόφαση ημερομηνίας 25.10.2013 στην Προσφυγή Αρ. 265/2013, ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΖΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ λέχθηκαν και τα εξής, πάλιν με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…..Η αιτήτρια συγκέντρωνε 37 εξαίρετα και το ενδιαφερόμενο μέρος 40, στο σύνολο της πενταετίας (2007-2011). Συγκεκριμένα, η αιτήτρια αξιολογήθηκε με 7 Εξαίρετα και 1 Πολύ Ικανοποιητικά το έτος 2010 και το 2009 με έξι εξαίρετα και 2 Πολύ Ικανοποιητικά.
Σύμφωνα με τη νομολογία, υποδεικνύει ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας, είναι το σύνολο της εικόνας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και όχι οι επιμέρους διαφορές υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου. Διαφορά σε πέντε εξαίρετα κατά την τελευταία πενταετία ή και διαφοροποιήσεις στα πλέον απομακρυσμένα χρόνια που προηγούνται της κρίσης, έχουν κριθεί επανειλημμένα οριακές καθιστώντας λανθασμένη τη θεώρηση από το διορίζον όργανο, περί υπεροχής του ενός υποψηφίου έναντι του άλλου[1].
Στην απόφαση της Ολομέλειας, Βασιλειάδης v. Τσιάππα (2005) 3 Α.Α.Δ. 403, παραπέμπουν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της αιτήτριας, η εφεσίβλητη υπερείχε του εφεσείοντος κατά 5 "εξαίρετος " στα τελευταία πέντε έτη. Τη διαφορά εκείνη η Ολομέλεια την χαρακτήρισε ως οριακή και τους δύο διαδίκους ως ουσιαστικά ίσους.
Στην υπόθεση Πατσαλίδης κ.α .ν. Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 738, η Ολομέλεια έθεσε εκ νέου τον ίδιο κανόνα, ότι δηλαδή δεν μπορεί να γίνεται λόγος για υπεροχή, έστω και αν εντοπίζονται διαφορές 3 μέχρι 5 «εξαίρετα», κατά τα τελευταία έτη.
Η πιο πάνω θέση του ευπαίδευτου συνήγορου της αιτήτριας, ότι η σύσταση του Διευθυντή, και η απόφαση της Ε.Δ.Υ. ότι το Ε.Μ. υπερείχε σε αξία, είναι εσφαλμένη, με βρίσκει σύμφωνο.
Η διαφορά σε τρία Εξαίρετα σε σύνολο πέντε ετών δεν μπορούσε να θεωρηθεί, σύμφωνα με τη νομολογία την οποία παρέθεσαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της αιτήτριας, ότι προσέδιδε στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο υπεροχή σε αξία. Επομένως ουσιαστικής σημασίας ήταν η αρχαιότητα της αιτήτριας.
Συνακόλουθα κρίνω ότι τόσο η σύσταση του Διευθυντή όσο και η απόφαση της ΕΔΥ, λήφθηκαν κάτω από πλάνη περί τα πράγματα και το νόμο…..»
Κατ’ εφαρμογή της προαναφερόμενης νομολογίας, κρίνω, ότι και στην παρούσα περίπτωση το εύρημα του Αν. Διευθυντή, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερέχει σε αξία των αιτητών με βάση τις ετήσιες Εκθέσεις τους, ελέγχεται ως λανθασμένο. Τέτοιο εύρημα υπεροχής δεν φαίνεται να είναι συμβατό με τα ως άνω νομολογιακά λεχθέντα. Όσον αφορά τα τελευταία πέντε έτη, το ενδιαφερόμενο μέρος και ο αιτητής στην Προσφυγή 516/2012 φαίνεται να ισοβαθμούν (βλ. ανωτέρω), ενώ οι διαφορές τους έγκειται σε απομακρυσμένη έτη και, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι τέτοιες στη συνολική εικόνα τους, που να δημιουργούν υπεροχή του ενδιαφερόμενου μέρους.
Όσον αφορά το ενδιαφερόμενο μέρος και την αιτήτρια στην Προσφυγή 1546/2012 είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο, μέσα από τα βαθμολογικά τους δεδομένα, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος έχει μόνο τρία «εξαίρετα» την τελευταία πενταετία περισσότερα της αιτήτριας (και καθόλου τα προηγούμενα χρόνια, που παρουσιάζονται ισόβαθμοι), κάτι που κατ’ εφαρμογή των ως άνω νομολογηθέντων, σε καμία περίπτωση δεν δύναται να θεωρηθεί, ότι προσδίδει υπεροχή στο ενδιαφερόμενο μέρος. Αντίθετα, η εικόνα των Ετήσιων Εκθέσεων των εδώ διαδίκων, φανερώνει ουσιαστική ισότητα μεταξύ των υποψηφίων στη βαθμολογία, ως εξαίρετων υπαλλήλων.
Ενόψει, ότι η πιο πάνω θεώρηση του Αν. Διευθυντή περί υπεροχής του ενδιαφερόμενου μέρους σε βαθμολογημένη αξία έναντι των αιτητών είναι λανθασμένη, λανθασμένη και παράνομη απολήγει και η σύσταση του, ως προϊόν πλάνης περί τα εν λόγω συγκριτικά δεδομένα των διαδίκων. Και συνακόλουθα, λανθασμένη απολήγει να είναι και η προσβαλλόμενη απόφαση, αφού η Επιτροπή, κατά την λήψη αυτής, έλαβε υπόψη και συνυπολόγισε την εν λόγω παράνομη σύσταση του Αν. Διευθυντή.
Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται για τον πιο πάνω λόγο.
Ενόψει του πιο πάνω αποτελέσματος, παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων λόγων ακυρώσεως, που προβάλλονται με τις ως άνω προσφυγές.
Οι προσφυγές επιτυγχάνουν. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ έκαστου αιτητή ύψους 1200 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.:
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο