Administrative Court dismisses naturalization appeal where applicant abandoned job and immigration status remains valid.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed Abdalla Amin Hassan's appeal against his rejection of naturalization, upholding the Interior Minister's decision. The applicant, a Syrian national, had previously abandoned his employment without notice and remained in Cyprus illegally, leading to his denial of citizenship. The court rejected arguments regarding Article 15 of the Constitution and family life rights, citing precedent that a refusal to naturalize does not equate to a deportation order or violate the right to family life if the family can live abroad. Consequently, the court found no evidence of bad faith by the authorities and confirmed the original decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAΝ. 158(I)/1999, Άρθρο 146 Συντάγματος: Η απόφαση για μη πολιτογράφηση δεν εξισώνεται με απόφαση μη παραμονής και δεν παραβιάζει το δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή όταν η οικογένεια μπορεί να συνεχίσει τη ζωή εκτός της χώρας.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Souleiman Abtul Rashim ν. The Republic of Cyprus through the Minister of Interior and Another (1987) 3 CLR 224
Amer Nabil Mohamed Adel Fattah ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 66
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 141(I)/2002 - Ο περί Αρχείου Πληθυσμού Νόμος του 2002
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:291
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 192/2013)
26 Σεπτεμβρίου 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ABDALLA AMIN HASSAN
Αιτητή,
- ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
Καθ’ ων η αίτηση.
Ν. Χαραλαμπίδου (κα), για ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για τον αιτητή.
Β. Κ. Καρλεττίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για καθ’ ων η αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την παρούσα προσφυγή ο αιτητής στρέφεται κατά της νομιμότητας απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, με την οποία απορρίφθηκε αίτηση του για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας με Πολιτογράφηση. Η επίδικη απόφαση κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή των καθ’ ων η αίτηση, φέρουσα ημερομηνία την 15.11.2012.
Το ιστορικό της παρούσας υπόθεσης, ως προκύπτει από τα γεγονότα της ένστασης, την οποία έχουν καταχωρήσει οι καθ’ ων η αίτηση, καθώς και από τα ενώπιον μου έγγραφα, έχει ως ακολούθως:
Ο αιτητής είναι υπήκοος Συρίας. Αφίχθηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 23.12.1993 με σκοπό να εργαστεί ως εργάτης σε φάρμα κύπριου εργοδότη.
Στις 10.2.1994 υπέβαλε αίτηση για άδεια προσωρινής παραμονής, η οποία του παραχωρήθηκε μέχρι και τις 28.3.1994. Την 1.8.1994 υπέβαλε αίτηση για άδεια προσωρινής διαμονής και η σύζυγος του αιτητή, η οποία της παραχωρήθηκε μέχρι και τις 29.11.1994.
Με επιστολή του ημερομηνίας 28.11.1994 ο κύπριος εργοδότης του αιτητή ενημέρωσε το Τμήμα Αλλοδαπών και Μετανάστευσης, ότι ο αιτητής εγκατέλειψε το χώρο εργασίας του χωρίς προειδοποίηση και ότι δε γνώριζε που αυτός ευρίσκεται.
Ακολούθως, με νέα επιστολή του ημερομηνίας 24.7.1995 προς «Λειτουργόν Μεταναστεύσεως, Λευκωσία», ο εργοδότης του αιτητή ανέφερε τα εξής:
« ΘΕΜΑ: ΦΑΚ. Α9313267
Επιθυμώ να αναφερθώ σε επιστολή μου την οποία απέστειλα στο Γραφείο σας με αντίγραφο στο Τμήμα Αστυνομίας σχετικά με τον αλλοδαπόν ABDALLAH HASSA ο οποίος εγκατέλειψε την εργασία του και έκτοτε παραμένει μαζί με την σύζυγον του παράνομα στην Κύπρο.
Παρά τις επανειλημμένες μου υπενθυμίσεις και τον εντοπισμόν τόσον του ιδίου όσο και του εργοδότη του ο οποίος είναι εργολάβος οικοδομών και απασχολεί αρκετούς παράνομους αλλοδαπούς η ως άνω υπηρεσία αρνείται παραδόξως να προβεί στη σύλληψη των αλλοδαπών και κατηγορία του εργοδότη τους.
Ο ως άνω αλλοδαπός καθώς με πληροφορεί κάποια κυρία η οποία είναι γείτονας του είναι επικίνδυνος τύπος.
Ο σημερινός εργοδότης του εργολάβος οικοδομών ονομάζεται Πανίκος (τηλ. (…)) η δε κατοικία του είναι (…..), Άγιος Δομέτιος»
Ο αιτητής, ο οποίος, κατά τους καθ’ ων η αίτηση, παρέμενε παράνομα στην Κυπριακή Δημοκρατία από τις 28.11.1994, συνελήφθη στις 29.9.1995 και την ίδια ημέρα εκδόθηκαν εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης. Ωστόσο, τα εν λόγω διατάγματα δεν εκτελέστηκαν και στις 6.10.1995 ο αιτητής αφέθηκε ελεύθερος, κατόπιν οδηγιών του Λειτουργού Μετανάστευσης, με την προϋπόθεση ότι συγκεκριμένος δημοσιογράφος θα διευθετούσε την αναχώρηση του από τη Δημοκρατία και ότι η τελική απόφαση για το αν θα απελαυνόταν ή όχι θα λαμβανόταν στις 9.10.1995.
Λόγω μη τήρησης των ανωτέρω συμφωνηθέντων από την πλευρά του αιτητή, ο αιτητής συνελήφθηκε εκ νέου στις 6.12.1995 και στις 7.12.1995 εκδόθηκαν νέα διατάγματα κράτησης και απέλασης εναντίον του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου δόθηκαν οδηγίες από το Λειτουργό Μετανάστευσης:
α) Να ληφθεί κατάθεση από τον αιτητή σχετικά με τους λόγους για τους οποίους αυτός εγκατέλειψε τον εργοδότη του.
β) Ο δημοσιογράφος, ο οποίος ανέλαβε να διευθετήσει την αναχώρηση του αιτητή να παρουσιάσει εισιτήρια αναχώρησης για τον αιτητή και την οικογένεια του, ως η δέσμευση του.
γ) Τα διατάγματα να μην εκτελεστούν.
δ) Μόλις διευθετηθούν τα προαναφερόμενα, να επιστραφεί η τραπεζική εγγυητική στον κύπριο εργοδότη του αιτητή, στην φάρμα του οποίου ο αιτητής είχε έλθει στη Δημοκρατία για να εργαστεί.
Στις 29.12.1995, κατόπιν οδηγιών του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, ο αιτητής απελύθη από τα αστυνομικά κρατητήρια.
Στις 8.1.1996 ο Λειτουργός Μετανάστευσης υπέβαλε σχετικό σημείωμα στον Υπουργό Εσωτερικών, ο οποίος αποφάσισε να επιτρέψει στον αιτητή και στην οικογένεια του να αποταθούν για άδεια παραμονής στη Δημοκρατία.
Ο αιτητής υπέβαλε στις 6.3.1996 αίτηση για άδεια προσωρινής διαμονής ως εργάτης σε συγκεκριμένη εταιρεία και η σχετική άδεια του παραχωρήθηκε μέχρι και την 1.3.1997.
Την 1.7.1997 ο αιτητής υπέβαλε εκ νέου αίτηση για άδεια προσωρινής διαμονής η οποία, όμως, απορρίφθηκε και του ζητήθηκε με επιστολή ημερομηνίας 3.3.1998, όπως αναχωρήσει από τη Δημοκρατία.
Ο αιτητής δεν συμμορφώθηκε με την πιο πάνω απόφαση και εγκατέλειψε τη διεύθυνση που είχε δηλώσει ως διεύθυνση διαμονής του, χωρίς να ενημερώσει προς τούτο το Τμήμα Αλλοδαπών και Μετανάστευσης. Ως εκ τούτου, η προαναφερόμενη επιστολή ημερομηνίας 3.3.1998 δεν του επιδόθηκε.
Σύμφωνα με απόρρητη επιστολή της Κυπριακής Υπηρεσίας Πληροφοριών (εφεξής η « Κ.Υ.Π.») προς το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών ημερομηνίας 15.12.1999 και για λόγους που αναφέρονται σε αυτή την επιστολή, υποβλήθηκε κατάλογος για να παραχωρηθεί άδεια προσωρινής παραμονής για αριθμό κουρδικής καταγωγής προσώπων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβανόταν και ο αιτητής. Στις 4.1.2000 ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών έδωσε οδηγίες στο Λειτουργό Μεταναστεύσεως, όπως εκδοθούν άδειες παραμονής ισχύος ενός έτους για συγκεκριμένο αριθμό από τα προαναφερόμενα κουρδικής καταγωγής πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένου και του αιτητή. Ως εκ τούτου, στις 21.4.2000, μετά από δύο και πλέον χρόνια, κατά τους καθ’ ων η αίτηση, παράνομης διαμονής στην Κυπριακή Δημοκρατία, ο αιτητής υπέβαλε εκ νέου αίτηση για άδεια παραμονής, η οποία του παραχωρήθηκε μέχρι και τις 28.2.2001.
Στις 30.4.2001, δηλαδή μετά από δύο μήνες εκ νέου παράνομης παραμονής του αιτητή, πάντα κατά τους καθ’ ων η αίτηση, ο αιτητής συνελήφθηκε και πάλι, αφού παρέλειψε να διευθετήσει τη διαμονή του στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ως εκ τούτου, τέθηκε υπό κράτηση στα αστυνομικά κρατητήρια Πάφου και την 1.5.2011 εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης εναντίον του από τον Αναπληρωτή Λειτουργό Μετανάστευσης.
Ωστόσο, στις 24.5.2001 ο αιτητής αφέθηκε ελεύθερος, βάσει οδηγιών του Αναπληρωτή Λειτουργού Μετανάστευσης.
Σύμφωνα με επιστολή της Υπηρεσίας Αλλοδαπών Πάφου ημερομηνίας 28.1.2002 ο αιτητής συνελήφθη εκ νέου για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία και τέθηκε ξανά υπό κράτηση. Απολύθηκε, όμως, αφού πρώτα ενημερώθηκε, ότι θα του παραχωρηθεί άδεια επισκέπτη μέχρι και τις 30.6.2002 και ότι κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής δεν θα μπορούσε να εργάζεται. Επίσης, θα έπρεπε κάθε 15 ημέρες να παρουσιάζεται στην Υπηρεσία Αλλοδαπών Πάφου και να αναφέρει τη διεύθυνση διαμονής του.
Την 1.2.2002 ο αιτητής, μαζί με την οικογένεια του, υπέβαλαν αίτηση για άδεια προσωρινής παραμονής, η οποία τους παραχωρήθηκε μέχρι και τις 30.6.2002 με την ένδειξη («FINAL (NOT EXTENDABLE)», αφού του επεξηγήθηκε με επιστολή του Τμήματος Μετανάστευσης ημερομηνίας 26.2.2002 ότι μετά τις 30.6.2002 θα έπρεπε να αναχωρήσει από τη Δημοκρατία μαζί με την οικογένεια του.
Ο τότε δικηγόρος του αιτητή με επιστολή του ημερομηνίας 21.6.2002 προς τον Υπουργό Εσωτερικών ζήτησε, όπως δοθεί στον αιτητή τρίμηνη παράταση στην άδεια προσωρινής διαμονής του, λόγω προβλημάτων που αντιμετώπιζε η σύζυγος του στην εγκυμοσύνη της. Το αίτημα εγκρίθηκε μέχρι και τις 30.9.2002, ως ενημερώθηκε ο δικηγόρος του αιτητή με επιστολή του Αναπληρωτή Λειτουργού Μετανάστευσης ημερομηνίας 29.8.2002.
Εν τω μεταξύ, στις 22.8.2002, πριν ακόμη το Τμήμα Αλλοδαπών και Μετανάστευσης απαντήσει στο δικηγόρο του αιτητή σχετικά με το αίτημα του για παράταση της άδειας παραμονής του, ο αιτητής υπέβαλε αίτηση για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας με Πολιτογράφηση και στις 2.10.2002 ο τότε δικηγόρος του με επιστολή του ζήτησε, καταληκτικά, όπως παραχωρηθεί στον αιτητή περαιτέρω άδεια παραμονής, αυτή τη φορά για να εξεταστεί η πιο πάνω αίτηση του για απόκτηση της Κυπριακής υπηκοότητας.
Στις 26.9.2002 ο αιτητής και η οικογένεια του υπέβαλαν αίτηση για άδεια προσωρινής παραμονής η οποία τους παραχωρήθηκε μέχρι και τις 30.6.2003.
Στις 15.6.2003 υπέβαλαν εκ νέου αίτηση για άδεια προσωρινής διαμονής ως επισκέπτες, η οποία τους παραχωρήθηκε μέχρι και τις 30.6.2004.
Με επιστολές του ημερομηνίας 24.6.2004, 22.7.2004 και 10.11.2004 αντίστοιχα, ο τότε δικηγόρος του αιτητή ζήτησε, όπως παραχωρηθεί στον αιτητή εκ νέου άδεια παραμονής, ώστε να εξεταστεί η αίτηση του για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας. Το αίτημα εγκρίθηκε, ως ενημερώθηκε ο τότε δικηγόρος του αιτητή με επιστολή ημερομηνίας 6.6.2005 και η άδεια παραμονής του αιτητή και της οικογένειας του παρατάθηκε μέχρι τις 31.12.2005.
Στις 30.6.2005 ο αιτητής και η οικογένεια του υπέβαλαν αίτηση για άδεια προσωρινής παραμονής, η οποία τους παραχωρήθηκε μέχρι και τις 31.12.2005.
Προηγουμένως και, συγκεκριμένα, στις 4.4.2006 το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ενημέρωσε με επιστολή του τον αιτητή, ότι η αίτηση του για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας με Πολιτογράφηση απορρίφθηκε, λόγω του ότι αυτός δεν είχε συμπληρώσει κατ’ ελάχιστον 7 έτη νόμιμης παραμονής στη Δημοκρατία, από τα οποία το τελευταίο έτος μονίμου διαμονής στη Δημοκρατία.
Στις 11.5.2007 ο αιτητής υπέβαλε αίτηση για άδεια προσωρινής παραμονής και εργασίας για τον ίδιο και την οικογένεια του η οποία τους παραχωρήθηκε μέχρι και τις 11.5.2008, δηλαδή για ένα χρόνο.
Ο αιτητής, με επιστολή του ημερομηνίας 12.5.2008 προς τη Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ζήτησε, όπως δοθεί έγκριση για ανανέωση των αδειών προσωρινής παραμονής του ιδίου και της οικογένειας του. Το αίτημα έγινε αποδεκτό και κατόπιν υποβολής αίτησης ημερομηνίας 29.5.2008, τους παραχωρήθηκε άδειας προσωρινής παραμονής μέχρι και τις 29.5.2009.
Στις 13.5.2009 ο αιτητής, με νέα επιστολή του προς τη Διευθύντρια του Τμήματος Αλλοδαπών και Μετανάστευσης, ζήτησε όπως του δοθεί έγκριση για ανανέωση των αδειών προσωρινής παραμονής του ιδίου και της οικογένειας του. Το αίτημα έγινε αποδεκτό και κατόπιν υποβολής αίτησης ημερομηνίας 26.6.2009, τους παραχωρήθηκε εκ νέου άδεια προσωρινής παραμονής μέχρι και τις 20.1.2010.
Στις 5.5.2009 ο αιτητής υπέβαλε εκ νέου αίτηση για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας με Πολιτογράφηση. Η πιο πάνω αίτηση επανεξετάστηκε και απορρίφθηκε από τον Υπουργό Εσωτερικών, αφού πρώτα λήφθηκαν οι απόψεις της Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και μετανάστευσης, του Αρχηγού της Αστυνομίας και του Διοικητή της ΚΥΠ με το εξής αιτιολογικό, ως αναφέρεται σε επιστολή της Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ημερομηνίας 15.11.2012 προς τον αιτητή, το περιεχόμενο της οποίας έχει ως ακολούθως:
«Κύριε,
Έχω οδηγίες να αναφερθώ στην αίτηση σας για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας με Πολιτογράφηση και να σας πληροφορήσω ότι εξετάστηκε με τη δέουσα προσοχή, αλλά, δυστυχώς δεν κατέστη δυνατόν να εγκριθεί.
2. Η Κυπριακή Δημοκρατία ασκώντας τα κυριαρχικά της δικαιώματα και αφού έλαβε υπόψη ότι:
(α) παραμείνατε παράνομα στη Δημοκρατία για μεγάλο χρονικό διάστημα και εργαζόσασταν παράνομα και
(β) Η Δημοκρατία δεν έχει όφελος από την Πολιτογράφηση σας ούτε εξυπηρετείται καθ’ οιονδήποτε τρόπο το δημόσιο συμφέρον
αποφάσισε ότι δεν υφίσταται οποιοσδήποτε ουσιαστικός λόγος για την Πολιτογράφηση σας ως Κύπριου Πολίτη.»
Η πιο πάνω απορριπτική απόφαση των καθ’ ων η αίτηση στο αίτημα του αιτητή για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας δια Πολιτογράφησης, προσβάλλεται, ως προαναφέρθηκε ανωτέρω, με την παρούσα προσφυγή.
Η ευπαίδευτη συνήγορος για τον αιτητή με την γραπτή της αγόρευση, αφού καταγράφει τα γεγονότα της υπόθεσης, ως η πλευρά του αιτητή τα υποστηρίζει και αφού προβαίνει σε καταγραφή του, κατά την αντίληψη της πλευράς του αιτητή, νομικού πλαισίου που διέπει την (απορριφθείσα) αίτηση του αιτητή, καθώς και της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος, ισχυρίζεται, ότι:
1. Οι καθ’ ων η αίτηση παραβίασαν τον περί Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης Νόμο, Ν. 141(Ι)/2002, ως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης (εφεξής ο «Νόμος») και ιδιαίτερα το άρθρο 11 του Νόμου, αναφορικά με τη διακριτική εξουσία του Υπουργού Εσωτερικών να χορηγεί σε αλλοδαπούς πιστοποιητικά πολιτογράφησης και ενήργησαν κατά πλάνη περί τον Νόμο.
Ισχυρίζεται, σχετικά, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, ότι η απόρριψη της αίτησης του αιτητή, μεταξύ άλλων, με το αιτιολογικό «..η Δημοκρατία δεν έχει όφελος από την πολιτογράφηση σας ούτε εξυπηρετείται καθ’ οιονδήποτε τρόπο το δημόσιο συμφέρον..» δεν βρίσκει έρεισμα στον Νόμο, αφού δεν απαιτείται από το άρθρο 111 αυτού.
Η πλευρά του αιτητή υποστηρίζει συναφώς, ότι η παραχώρηση πιστοποιητικού πολιτογράφησης για λόγους δημοσίου συμφέροντος ρυθμίζεται από το άρθρο 111Α του Νόμου και όχι το άρθρο 111 αυτού, βάσει του οποίου ο αιτητής αιτήθηκε πολιτογράφησης και το οποίο καθορίζει ως προϋποθέσεις υποβολής αίτησης τα έτη διαμονής του αιτητή στη Δημοκρατία, την πρόθεση να παραμείνει στη Δημοκρατία και να είναι καλού χαρακτήρα.
Συνεπώς, κατά την πλευρά του αιτητή, ο Υπουργός Εσωτερικών, κατά την εξέτασης της επίδικης αίτησης, δεν έπρεπε να λάβει υπόψη, το κατά πόσο εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον, αλλά τον βαθμό ένταξης του αιτητή και της οικογένειας του στη Δημοκρατία και κατά πόσο μη πολιτογράφηση του παραβιάζει τα δικαιώματα του στην ιδιωτική ζωή, σύμφωνα και με αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τις οποίες η πλευρά του αιτητή επικαλείται και καταγράφει στην αγόρευση της.
Περαιτέρω, η πλευρά του αιτητή υποστηρίζει, κατ’ επίκληση νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι ούτε οι κατ’ ισχυρισμό περίοδοι παράνομης παραμονής αποτελούν κριτήριο για την έγκριση ή μη της επίδικης αίτησης, αφού ο αιτητής έχει συνολικά επτά έτη νόμιμης παραμονής στην Κυπριακή Δημοκρατία, εκ των οποίων οι τελευταίοι δώδεκα μήνες ήταν συνεχόμενοι.
Συνεπώς, κατά την ευπαίδευτη συνήγορο για τον αιτητή, οι δύο κύριοι λόγοι επί των οποίων βασίστηκε η άρνηση για πολιτογράφηση δεν ισχύουν για την περίπτωση του άρθρου 111 του Νόμου, αλλά και οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν υπό πλάνη περί τον Νόμο.
2. Οι καθ’ ων η αίτηση παρέλειψαν να ασκήσουν και/ ή άσκησαν λανθασμένα την διακριτική τους ευχέρεια στην παρούσα περίπτωση. Πέραν από την αιτιολογία, η οποία δόθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση για την απόρριψη του αιτήματος με την επιστολή τους ημερομηνίας 15.11.2012 προς τον αιτητή, στο σχετικό σημείωμα της Διευθύντριας του Τμήματος Πληθυσμού και Μετανάστευσης, το οποίο τέθηκε υπόψη του Υπουργού και με το οποίο φαίνεται ο Υπουργός Εσωτερικών να συμφώνησε, θέτοντας την μονογραφή του (αν ήταν αυτός που την έθεσε, κατά την πλευρά του αιτητή) αναφέρεται ότι, ο αιτητής «είχε μικροκαυγάδες με τη σύζυγο του λόγω παρεμβάσεων τρίτων», ότι «είναι ο μόνος που δουλεύει στην οικογένεια και το ποσό του τραπεζικού του λογαριασμού ανέρχεται στις 11.000 ευρώ πράγμα που ενισχύει την πληροφορία ότι ενέχεται σε παράνομες δραστηριότητες», ενώ «δεν φαίνεται να έχει και τις καλύτερες σχέσεις με τους ομοεθνείς του».
Στη συνέχεια, στο εν λόγω σημείωμα αναφέρεται, ότι εκείνα τα στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη είναι ότι αυτός παρέμεινε στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας για μεγάλο χρονικό διάστημα και εργαζόταν παράνομα, βιαιοπράγησε εναντίον της συζύγου του, πράξη η οποία δεν συνάδει με τα ήθη και έθιμα της κυπριακής κοινωνίας και, δεν χαίρει εκτίμησης και δεν διατηρεί καλές σχέσεις με τους ομοεθνείς του, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει όφελος από την πολιτογράφηση του.
Κατά την πλευρά του αιτητή, δεν είναι σαφές ποια από όλες τις πληροφορίες που τέθηκαν ενώπιον του Υπουργού Εσωτερικών διαμόρφωσε τη βούληση του να απορρίψει την αίτηση του αιτητή και γιατί δεν λήφθηκαν υπόψη οι εισηγήσεις του Επάρχου Πάφου, ότι ο αιτητής είναι άτομο καλού χαρακτήρα και έχει συνηθίσει τον τρόπο ζωής στην Κύπρο.
Περαιτέρω, σύμφωνα με την πλευρά του αιτητή, γιατί δεν λήφθηκε υπόψη η μακρόχρονη παραμονή του στην Κυπριακή Δημοκρατία, το γεγονός ότι έχει εγκαθιδρύσει δική του εργοληπτική εταιρεία (άρα ενδεχομένως να δικαιολογούνταν και οι 11.000 Ευρώ στο λογαριασμό του) και κατά συνέπεια ότι ήταν παραγωγικό μέλος της κυπριακής κοινωνίας και η δραστηριότητα του προς όφελος της χώρας, αλλά λήφθηκαν υπόψη μονόπλευρά τα όσα «αρνητικά» ανέφερε η Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης για τον αιτητή.
Συνεπώς, πέραν της μη άσκησης ή κακής άσκησης της διακριτικής ευχέρειας των καθ’ ων η αίτηση στην περίπτωση, παρατηρείται και παραβίαση του περί της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών (Δωδέκατο Πρωτόκολλο) (Κυρωτικού) Νόμου του 2002, Ν. 13(ΙΙΙ/200, εκεί άρθρο 1, υποστηρίζοντας, παραπέμποντας σε νομολογία, ότι το κυριότερο στοιχείο που λήφθηκε υπόψη για την απόρριψη της αίτησης του αιτητή ήταν η κουρδική καταγωγή του, αφού στο σχετικό σημείωμα με τις εισηγήσεις της ΚΥΠ αναφέρεται, ότι «Έχουμε την άποψη πως η προσωρινή φιλοξενία των Κούρδων στην Κύπρο δεν πρέπει να αποτελεί απαίτηση για την απόκτηση της Κυπριακής υπηκοότητας.»
3. Η προσβαλλόμενη πράξη λήφθηκε χωρίς να προηγηθεί δέουσα και/ ή επαρκής έρευνα και λήφθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση τελώντας υπό πλάνη περί τα πράγματα. Υπό τον εν λόγω λόγο ακύρωσης, η πλευρά του αιτητή, ουσιαστικά επικαλείται όλα όσα έχει αναφέρει ανωτέρω υπό τους 1 και 2 αναφερόμενους λόγους ακύρωσης, παραπέμποντας και πάλι σε σχετική νομολογία, προσθέτοντας, ότι οι καθ’ ων η αίτηση δεν έδωσαν στον αιτητή τη δυνατότητα να ακουστεί αναφορικά με τις αρνητικές θέσεις που είχαν οι αρχές εναντίον του. Όλα όσα του καταλογίζουν η ΚΥΠ και η Υπηρεσία Αλλοδαπών και μετανάστευσης τέθηκαν πρώτη φορά υπόψη του αιτητή στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής.
4. Η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται επαρκούς και/ ή δέουσας αιτιολογίας. Υπό αυτό τον λόγο ακύρωσης, η πλευρά του αιτητή καταφέρεται εναντίον της δοθείσας αιτιολογίας για την επίδικη απόφαση, χαρακτηρίζοντας αυτή λακωνική. αόριστη και ως μη συνάδουσα με τις επιταγές της νομολογία και τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου. Από το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης, υποστηρίζει η πλευρά του αιτητή δεν μπορεί να συμπληρωθεί η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, λόγω των αντιφατικών στοιχείων που περιλαμβάνονται στο φάκελο αλλά και των γενικόλογων και αόριστων αναφορών σε σχέση με τον αιτητή. Ούτε προκύπτει, πάντα κατά τον αιτητή, γιατί οι καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν να ακολουθήσουν τη σύσταση της Αστυνομίας και της ΚΥΠ και όχι την πιο θετική θέση του Επάρχου.
5. Οι καθ’ ων η αίτηση δεν ασχολήθηκαν ή διερεύνησαν με οποιοδήποτε τρόπο, κατά πόσο η απόρριψη της αίτησης του αιτητή για πολιτογράφηση, δυνατό να συνιστά αδικαιολόγητη παρέμβαση στο δικαίωμα ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του αιτητή ή κατά πόσο παραβιάζει τη θετική υποχρέωση που αυτό το δικαίωμα, κατά τον αιτητή, επιβάλλει, σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για τη λήψη μέτρων για πλήρη ένταξη του στην κυπριακή κοινωνία. Και αυτό, δεδομένου ότι διαμένει στην Κυπριακή Δημοκρατία από το 1993, όλα του τα παιδιά έχουν γεννηθεί στην Κύπρο, ενώ ένα εξ’ αυτών (κατά τη στιγμή σύνταξης της αγόρευσης) έχει ήδη ενηλικιωθεί, ενώ ο αιτητής ουδέποτε καταδικάστηκε για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα, πέραν από προβλήματα που μπορεί να είχε με την άδεια παραμονής και απασχόλησης του, τα οποία, εκ των πραγμάτων, μόνο αλλοδαποί μπορούν να αντιμετωπίσουν.
Η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση απορρίπτει τους πιο πάνω ισχυρισμούς στο σύνολο τους, διατεινόμενη, ότι η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση ήταν καθόλα νόμιμη, εύλογα επιτρεπτή υπό τις περιστάσεις, προϊόν δέουσας έρευνας και πλήρως αιτιολογημένη. Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, αφού αντικρούει αναλυτικά τις αναφορές του αιτητή σε σχετική νομολογία των σωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και των συστάσεων του Συμβουλίου της Ευρώπης, ως μη σχετικές με την παρούσα περίπτωση, υποστηρίζει ότι, είναι αναφαίρετο και κυριαρχικό δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας η λήψη απόφασης ως προς την παραμονή ή είσοδο προσώπων στην Κυπριακή Δημοκρατία όσο και η διακριτική της ευχέρεια να παραχωρεί την κυπριακή υπηκοότητα, παραπέμποντας προς τούτο σε σχετικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Επικαλούμενη και αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου απορρίπτει την εισήγηση, ότι το κατά πόσον εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον δεν αποτελεί κριτήριο του άρθρου 111 του Νόμου. Επίσης, ορθά λήφθηκαν υπόψη οι απόψεις της ΚΥΠ και της Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, ενώ παραπέμπει και σε σχετική νομολογία, προς υπόδειξη του νομίμου της θέσης, ότι ακόμα και γενικές ενδείξεις περί ενδεχόμενων προβλημάτων στη βάση πληροφοριών που ευλόγως προκαλούν ανησυχία είναι επαρκείς.
Περαιτέρω, επικαλούμενη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζει, ότι νόμιμα αιτιολογήθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση από το γεγονός, ότι η παραμονή του αιτητή στη Κυπριακή Δημοκρατία ήταν κατά μεγάλες περιόδους παράνομη, ενώ η κουρδική καταγωγή του αιτητή δεν σημαίνει, ότι αποτελεί λόγο για διαμονή του στη Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς άδεια παραμονής.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζει, περαιτέρω, ότι καμία παραβίαση των αρχών άσκησης της διακριτικής ευχέρειας εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση παρατηρείται στην παρούσα περίπτωση, ενώ η πλήρωση των προϋποθέσεων που καθορίζει ο Νόμος, εκεί Τρίτος Πίνακας (Προσόντα για Πολιτογράφηση), παρέχει μεν στον αρμόδιο Υπουργό Εσωτερικών τη διακριτική εξουσία να αποδεχθεί το αίτημα για πολιτογράφηση, αλλά δεν παρέχει στον αιτητή δικαίωμα πολιτογράφησης.
Του παρέχεται μόνο το δικαίωμα να αποταθεί για πολιτογράφηση. Η έρευνα των καθ’ ων η αίτηση έδειξε ότι ο αιτητής βρισκόταν στην Κυπριακή Δημοκρατία κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα παράνομα, με ληγμένη άδεια παραμονής, γεγονός που ο ίδιος ο Νόμος αναφέρει ρητά ότι είναι λόγος για απόρριψη της αίτησης για πολιτογράφηση.
Όσον αφορά τη δυνατότητα του αιτητή να ακουστεί αναφορικά με τις αρνητικές θέσεις που είχαν οι αρχές εναντίον του, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση παραπέμπει σε σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προς απόρριψη αυτής. Ούτε τίθεται, κατά την πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, θέμα πλάνης κατά τη διαδικασία λήψης της επίδικης απόφασης, εφόσον ορθά σταθμίστηκαν και συνυπολογίστηκαν όλα τα ενώπιον της διοίκησης στοιχεία και γεγονότα, τα οποία έπρεπε να ληφθούν υπόψη.
Ούτε τίθεται θέμα αναιτιολόγητου της επίδικης απόφασης, αφού η απόφαση αναφέρεται ρητά στους λόγους για τους οποίους άσκησαν οι καθ’ ων η αίτηση τη διακριτική τους ευχέρεια προς απόρριψη της αίτησης του αιτητή. Όσον αφορά, εν τέλει, τον ισχυρισμό περί παραβίασης του δικαιώματος του αιτητή στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, η θέση των καθ’ ων η αίτηση είναι, ότι η απόρριψη και μόνο της αίτησης του αιτητή για πολιτογράφηση δεν αποτελεί παραβίαση του προαναφερόμενου δικαιώματος, ενώ το κριτήριο της οικογενειακής ζωής του αιτητή, δεν περιλαμβάνεται στον επίμαχο Νόμο και συνεπώς αποτελεί κριτήριο εξωγενές.
Περαιτέρω δε, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζει, ότι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν δημιουργεί δικαίωμα για ζεύγος αλλοδαπών να διαμένουν σε συγκεκριμένη χώρα άλλη από τη χώρα καταγωγής τους. Το συνταγματικό δε, δικαίωμα που δημιουργεί το άρθρο 15 του Συντάγματος δεν παραβιάζεται, όταν η οικογενειακή ζωή μπορεί να συνεχιστεί εκτός Κύπρου.
Ούτε η γέννηση παιδιού του αιτητή στην Κύπρο από μόνη της μπορεί να θεμελιώσει δικαίωμα απόκτησης κυπριακής υπηκοότητας, παραπέμποντας προς τούτο στο άρθρο 109, παράγραφο 1 του Νόμου.
Με περαιτέρω επιχειρηματολογία, η πλευρά του αιτητή, με την γραπτή της απάντηση, επέμενε στην ορθότητα των ανωτέρω εισηγήσεων της.
Μελέτησα όλα τα ανωτέρω με την δέουσα προσοχή.
Καταρχήν, ορθό είναι να τονιστεί, ότι η επίδικη απόφαση αφορά αίτημα πολιτογράφησης του αιτητή ως Κύπριου πολίτη και όχι αίτημα άδειας παραμονής του στην Κυπριακή Δημοκρατία για οποιοδήποτε άλλο λόγο ή βάσει άλλης νομοθεσίας. Επ’ αυτού, έχει παραχθεί ήδη αρκετή νομολογία από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Περί του θέματος της πολιτογράφησης, ως έχει λεχθεί κατ' επανάληψη στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο Νόμος παρέχει στον αρμόδιο Υπουργό τη διακριτική εξουσία να αποδεχθεί το αίτημα, όταν πληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις του, αλλά δεν παρέχει στον αλλοδαπό δικαίωμα πολιτογράφησης. Παρέχεται μόνο το δικαίωμα να αποταθεί για πολιτογράφηση (Βλ. απόφαση ημερομηνίας 20.7.2006 στην Προσφυγή Αρ. 708/2005 Vera Joudina v. Κυπριακής Δημοκρατίας; απόφαση ημερομηνίας 15.5.2007 στην Προσφυγή Αρ. 254/2006 Tahir Mahmood v. Κυπριακής Δημοκρατίας; Νabil Mohamed Adel Fattah Amer v. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 66). Η μόνη υποχρέωση που η Κυπριακή Δημοκρατία υπέχει στον τομέα αυτό, κατά την άσκηση της διακριτικής της εξουσίας, είναι να ενεργεί με καλή πίστη. Το ζήτημα της πολιτογράφησης άπτεται των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Δημοκρατίας και επομένως το ακυρωτικό Δικαστήριο δύσκολα επεμβαίνει στην άσκηση τέτοιας εξουσίας (βλ. απόφαση ημερομηνίας 6.7.2010 στην Προσφυγή Αρ. 184/2008 Tulin Sabahatin Veysel κ.ά ν. Δημοκρατίας; απόφαση ημερομηνίας 31.5.2007 στην Προσφυγή Αρ. 1082/2005 Boulatnikova v. Δημοκρατίας). Στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 74/2008, Nabil Amer v. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 26.1.2011 λέχθηκαν, σχετικά, και τα ακόλουθα:
«Το Άρθρο 111 του Νόμου 141(Ι/2002 παρέχει σε αλλοδαπό το δικαίωμα να αποταθεί για πολιτογράφηση, αλλά όχι το απόλυτο δικαίωμα πολιτογράφησης. Η παραχώρηση πολιτογράφησης είναι στη διακριτική ευχέρεια του Υπουργού και το ζήτημα εγγραφής κάποιου ως πολίτη της Δημοκρατίας άπτεται των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα το ακυρωτικό δικαστήριο δύσκολα να επεμβαίνει στην άσκηση της εξουσίας. Έτσι, η διακριτική ευχέρεια του κράτους να αποκλείει αλλοδαπούς, είναι πολύ ευρεία, όχι όμως απόλυτη, αφού υπόκειται στην καλόπιστη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχει ο Νόμος.»
Στην υπόθεση Angela Siomina Ήρωα ν. Δημοκρατίας (2005) 3 Α.Α.Δ. 307 λέχθηκαν και τα ακόλουθα:
«Το αναφερθέν άρθρο 5(2) του Νόμου δεν παρέχει στον αλλοδαπό δικαίωμα πολιτογράφησης. Του παρέχει το δικαίωμα να αποταθεί για πολιτογράφηση όπου θεωρεί ότι συντρέχουν οι τιθέμενες σ’ αυτό προϋποθέσεις. Και παρέχει στον Υπουργό την εξουσία να αποδεχθεί το αίτημα. Οπότε ο Υπουργός «μπορεί να μεριμνήσει» για την πολιτογράφηση αλλοδαπού. Πρόκειται για κρατική εξουσία η οποία, σε αυτές τις περιπτώσεις, ασκείται νόμιμα εφόσον ασκείται καλόπιστα. Ο ασκών την εξουσία δεν παύει να ενεργεί καλόπιστα όπου η απόφαση του για τη μη πολιτογράφηση αλλοδαπού στηρίζεται μόνο σε λογική αμφιβολία και όχι σε ο,τιδήποτε πέραν αυτής. Εφόσον λοιπόν τηρείται η προϋπόθεση της καλής πίστης, η κρίση της διοίκησης αναγνωρίζεται ως προς τα άλλα να είναι απόλυτη. Το ίδιο όπως και στην περίπτωση εφαρμογής του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105 (όπως τροποποιήθηκε). Ισχύουν κατ’ αναλογίαν και εδώ τα όσα ανέφερε ο Πικής, Δ., (όπως ήταν τότε) στην Amanda Marga v. Republic (1985) 3(D) C.L.R. 2583, στη σελ. 2587, τα οποία επικροτήθηκαν από την Ολομέλεια στη Moyo & Another v. Republic (1988) 3(B) C.L.R. 1203 και σε μεταγενέστερη νομολογία»
Στην παρούσα περίπτωση, η αιτιολογία, καταρχήν, της επίδικης απόφασης είναι ρητή και σαφής και συνοψίζεται στο ότι η αίτηση του αιτητή απορρίπτεται αφενός (α) διότι ο αιτητής παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία για μεγάλο χρονικό διάστημα και εργαζόταν παράνομα και (β) Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει όφελος από την πολιτογράφηση του αιτητή ούτε εξυπηρετείται καθ’ οιονδήποτε τρόπο το δημόσιο συμφέρον.
Οι οποιεσδήποτε αναφορές, παρατηρήσεις, σχόλια και εισηγήσεις από διάφορες Υπηρεσίες και την Αστυνομία δεν σημαίνει, ότι υιοθετούνται ή υιοθετούνται στην ολότητα τους από το αποφασίζον όργανο απαραίτητα ως μέρος της αιτιολογίας της επίδικης απόφασης του, ακόμη και όπου και όταν δηλώνει την συμφωνία του με αυτές.
Στην παρούσα περίπτωση, είναι σαφείς οι λόγοι απόρριψης της αίτησης (βλ. επιστολή ημερομηνίας 15.11.2012, ανωτέρω) και ομιλούν από μόνοι τους, χωρίς την ανάγκη να προτρέξει κανείς προς συμπλήρωση τους, στο διοικητικό φάκελο της υπόθεσης. Παρατηρώ, συναφώς, ότι η Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης έθεσε τέσσερεις λόγους για την εισήγηση της απόρριψης της αίτησης του αιτητή, εκ των οποίων όμως, μόνο οι δύο προαναφερόμενοι φαίνεται τελικώς να αποτέλεσαν την αιτιολογία της επίδικης πράξης.
Όσον αφορά τον πρώτο λόγο απόρριψης της αίτησης παρατηρώ, περαιτέρω, ότι αυτός επαληθεύεται από τα γεγονότα της περίπτωσης (βλ. ανωτέρω), ενώ και η μετέπειτα νομιμοποίηση της παραμονής του αιτητή, μετά από έκαστη παράνομη περίοδο διαμονής του αιτητή στη Κυπριακή Δημοκρατία, δεν σημαίνει, ότι καθιστά αυτή την παράνομη περίοδο διαμονής εκ των υστέρων νόμιμη ή την επίκληση της παρανομίας της, για σκοπούς λήψης αρνητικής απόφασης σε αίτημα πολιτογράφησης, παράνομη (Βλ.
την απόφαση ημερομηνίας 10.7.2014 στην Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 37/2010 ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και NIMAL JAYAWEERA, η οποία αφορούσε τέτοιο θέμα, υπό το ερώτημα, σε εκείνη την περίπτωση, της προσμέτρησης της παράνομης περιόδου διαμονής στην υπό τον Νόμο ως ελάχιστο προσόν καθοριζόμενη προς υποβολής αίτησης πολιτογράφησης χρονική διάρκεια διαμονής).
Δεν τίθεται, κατά την άποψη μου, θέμα κακοπιστίας ή ότι είναι κριτήριο εκτός των ορίων της διακριτικής ευχέρειας της διοίκησης, η επίκληση εκ μέρους της διοίκησης της παράνομης διαμονής του αιτητή ως λόγου απόρριψης αίτησης του για πολιτογράφηση, ενόψει, του ότι η παράνομη περίοδος παραμονής του αιτητή στη Κυπριακή Δημοκρατία συμποσούται σε αρκετά χρόνια και κανένας αντικειμενικός λόγος διαφαίνεται από τα ενώπιον μου στοιχεία, γιατί ο αιτητής δεν φρόντιζε να παραμένει νόμιμα στη Κυπριακή Δημοκρατία καθ’ όλα τα χρονικά διαστήματα της εδώ παραμονής του.
Ο αιτητής όφειλε να ήταν συνειδητά συνεπής στην υποχρέωσή του να φροντίζει εγκαίρως για το συνεχές και αδιάλειπτα νόμιμο της παραμονής του (βλ. απόφαση ημερομηνίας 8.3.2010 στην Προσφυγή Αρ. 1952/2008 IRINA SALANGINA ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ). Σχετικά με τον δεύτερο λόγο απόρριψης της αίτησης του αιτητή, στην απόφαση ημερομηνίας 26.9.2013 στην Προσφυγή Αρ. 1640/2010 BEKIR INGE ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, λέχθηκαν και τα εξής:
«……Το γεγονός ότι ο αιτητής κατέχει και πληροί τα προσόντα που προνοούνται από τη νομοθεσία, δεν νοηματοδοτεί αφ' εαυτού δικαίωμα πολιτογράφησης. Ο Υπουργός Εσωτερικών πέραν από τις προϋποθέσεις που τάσσει ο Νόμος, εξετάζει το δημόσιο συμφέρον και συνεκτιμά όλα τα ενώπιόν του στοιχεία, για να κρίνει αν εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της πολιτείας. Πάντοτε μέσα στα πλαίσια του δικαιώματος κάθε κυρίαρχου κράτους να επιλέγει τους πολίτες του. Δεν επαρκεί μόνο να συντρέχουν οι τυπικές προϋποθέσεις του Νόμου. Πέραν από τη διερεύνηση τυχόν λόγων που συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του αιτητή, και αφορούν στη δημόσια τάξη και ασφάλεια, επιβάλλεται περαιτέρω διερεύνηση και άλλων παραγόντων, όπως η δυνατότητα ενσωμάτωσης του αιτητή στο κυπριακό περιβάλλον, η ειλικρινής επιθυμία του αιτητή να καταστεί Κύπριος πολίτης κλπ……».
Με βάση τα προαναφερθέντα, ο λόγος ακύρωσης περί παραβίασης του άρθρου 111 του Νόμου, των ορίων της διακριτικής ευχέρειας του Υπουργού Εσωτερικών, σε συνδυασμό με τον ισχυρισμό περί παρανομίας της δοθείσας αιτιολογίας, απορρίπτονται.
Ούτε οι ισχυρισμοί περί πλάνης ή έλλειψη δέουσας ή επαρκούς έρευνας, κατά τη λήψη της απόφασης, ευσταθούν. Σύμφωνα με το άρθρο 46(1) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999, (Ν. 158(Ι)/99), η διοίκηση ενεργεί με πλάνη περί τα πράγματα, αν, κατά την άσκηση της διακριτικής της εξουσίας, στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και προϋποθέσεις που είναι εξ αντικειμένου ανύπαρκτα, ή αν παραλείπει να λάβει υπόψη της ουσιώδη πραγματικά γεγονότα.
Στην παρούσα περίπτωση δεν διαπιστώνεται τέτοια πλάνη. Ο Υπουργός, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, δεν φαίνεται έλαβε υπόψη του στοιχεία αντικειμενικά ανύπαρκτα. Ούτε παρέλειψε να λάβει υπόψη του ουσιώδη πραγματικά γεγονότα. Όλα όσα περιλαμβάνονται στην έκθεση της Διευθύντριας και της ΚΥΠ, οι οποίες τέθηκαν ενώπιον του, είναι απόλυτα σχετικά με τον αιτητή, αφορούν την εδώ παραμονή του και το περιβάλλον του και ορθά λήφθηκαν υπόψη, αφού προέκυψαν από την έρευνα.
Σε σχέση με τις περί τις αντιθέτου περιεχομένου προς τις προαναφερόμενες εκθέσεις δηλώσεις του Επάρχου Πάφου τονίζω, ότι πλάνη περί τα πράγματα δεν υπάρχει, όταν η διοίκηση σταθμίζει και αξιολογεί στοιχεία και γεγονότα που τίθενται ενώπιον της για κρίση, εκτιμά στην ουσία διάφορα και αντιφατικά στοιχεία και προτιμά ορισμένα από αυτά, εφόσον η επιλογή στην οποία καταλήγει είναι λογικά επιτρεπτή - (βλ.
«Η Δράση και ο ΄Ελεγχος της Δημόσιας Διοίκησης, 2η έκδοση», Νίκος Χαραλάμπους).
Περαιτέρω, ούτε ο Νόμος επιβάλλει υποχρέωση στη διοίκηση να καλεί προς ακρόαση τα πρόσωπα που υποβάλλουν αίτηση για πολιτογράφηση (Βλ. απόφαση ημερομηνίας 20.7.2006 στην Προσφυγή Αρ. 708/2005 Joudine κ.α. ν. Δημοκρατίας και απόφαση ημερομηνίας 12.11.2009 στην Προσφυγή Αρ. 1178/2008 Bigvand ν. Δημοκρατίας), ώστε να αντικρούσουν ευρήματα της έρευνας που έγινε.
Ούτε αποδεικνύεται, κατά την άποψη μου, ως ορθός ο ισχυρισμός, ότι ο λόγος που απορρίφθηκε η αίτηση του αιτητή είναι διότι αυτός ήταν Κουρδικής καταγωγής. Ως προανέφερα ανωτέρω, την απόφαση έλαβε ο Υπουργός Εσωτερικών και όχι η Κ.Υ.Π. και οι λόγοι που αυτός αποφάσισε την απόρριψη ήταν σαφείς (βλ. ανωτέρω) και σε αυτούς δεν ανήκει η καταγωγή του αιτητή.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί παραβίασης του δικαιώματος στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, ούτε αυτός αποδεικνύεται βάσιμος. Η απόφαση για μη πολιτογράφηση του αιτητή ως κύπριος πολίτης δεν εξισώνεται και δεν σημαίνει, κατ’ ανάγκην, απόφαση μη παραμονής του αιτητή ή της συζύγου ή τέκνων αυτού στη Κυπριακή Δημοκρατία (βλ. και τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, ανωτέρω), ενώ και αλλιώς να ήταν έχει νομολογηθεί, ότι το συνταγματικό δικαίωμα που κατοχυρώνει το άρθρο 15 του Συντάγματος («1. Έκαστος έχει το δικαίωμα όπως η ιδιωτική και οικογενειακή αυτού ζωή τυγχάνη σεβασμού») δεν παραβιάζεται όταν η οικογενειακή ζωή μπορεί να συνεχισθεί, όπως και στην παρούσα περίπτωση, εκτός Κύπρου (βλ. απόφαση ημερομηνίας 11.1.2006 στην Προσφυγή Αρ. 1507/05 Jashiavilli κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας). Κατά αναλογία, δεν τίθεται θέμα και παραβίασης του αντίστοιχου άρθρου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Προστασίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Επιπρόσθετα στην απόφαση ημερομηνίας 23.7.2015 στην Προσφυγή Αρ. 921/2015 HASNAS NATALIA ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΚΑΙ/Η ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, λέχθηκαν, μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«…Έχει αναφερθεί προς υποστήριξη της αίτησης ότι αποτελεί βασικό ανθρώπινο δικαίωμα της αιτήτριας να έχει οικογενειακή ζωή και να μην χωρισθεί από το ανήλικο τέκνο της. Αυτό ως ζήτημα αρχής είναι ορθό. Η κα Αλεξάνδρου αναφέρθηκε στις υποθέσεις του ΕΔΑΔ, Berrehab v. Netherlands, A 138 (1988), Moustaquim v. Belgium Α 193 (1991) και Beldjoudi v. France A 234-A (1992) όπως αυτές έχουν μνημονευθεί στην προαναφερόμενη υπόθεση Kedoum v. Δημοκρατίας. Στην Kedoum όμως, η Ολομέλεια διαφοροποίησε τις αποφάσεις αυτές για το λόγο ότι τα πρόσωπα τα οποία θα παρέμειναν στη χώρα από την οποία διατάχθηκε η απέλαση του ενδιαφερομένου προσώπου είχαν αυτοτελώς δικαίωμα παραμονής στη χώρα εκείνη. Στην Kedoum όμως, όπως και στην παρούσα υπόθεση, τα εξαρτώμενα παιδιά και εδώ το ανήλικο τέκνο δεν έχει προφανώς αυτοτελές δικαίωμα παραμονής στην Κύπρο. Και όπως μνημονεύθηκε επίσης στην ίδια απόφαση ακόμη και η γέννηση παιδιού στην Κύπρο ως δεδομένο δεν δίνει αυτόνομο και αυτοτελές δικαίωμα παραμονής στην Κύπρο. Βεβαίως, υπό κρίση δεν είναι οποιαδήποτε απόφαση απέλασης του ανήλικου τέκνου, αλλά το διάταγμα απέλασης της αιτήτριας, η οποία όμως δεν μπορεί να επικαλείται τον δεσμό της με το παιδί για να αποφύγει τις συνέπειες μιας διοικητικής πράξης εφόσον η διοίκηση έχει διαπιστώσει ότι είναι παράνομη στη Δημοκρατία και την έχει κηρύξει ως απαγορευμένη μετανάστρια….”
Συνεπώς και ο πιο πάνω λόγος ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης απορρίπτεται, όπως και συνολικά όλοι οι λόγοι ακυρώσεως που προβλήθηκαν, για τους λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω.
Κρίνω, ενόψει και των πιο πάνω καταλήξεων μου και σε συνδυασμό με τους λόγους ακύρωσης, οι οποίοι απορρίφθηκαν, ότι δεν έχει αποδειχθεί, ότι οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν με κακή πίστη, η τεκμηρίωση της οποίας βαρύνει τον αιτητή. Το τεκμήριο της καλόπιστης άσκησης της διακριτικής ευχέρειας παραμένει έγκυρο μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου (Βλ. Suleiman v. Republic (1987) 3 C.L.R. 224).
Η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα 1200 Ευρώ εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.
Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο