Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 1516/2011 ECLI:CY:DD:2016:278 Generato dall'IA

Administrative Court annuls VAT decision due to insufficient investigation and potential error regarding foreign documents.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 1516/2011
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court annulled the Director of Customs and VAT's decision rejecting a taxpayer's objection to a VAT assessment. The court found that the Director failed to conduct a sufficient investigation into foreign-language documents submitted by the taxpayers, which were essential to their defense. Consequently, the court held that the administrative body did not properly examine all relevant facts, leading to a potential error in the decision-making process.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 146 of the Constitution; The administrative authority must conduct a sufficient and adequate investigation into all relevant facts and documents, and a failure to do so, particularly regarding foreign-language materials, may constitute an error affecting the legality of the decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
VAT objection procedure sufficient administrative investigation foreign language documents error in decision making Article 146 Constitution tax assessment legality administrative due process spese del veicolo a motore

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Article 49 of the Value Added Tax Laws 2000 to 2011
Article 51A of the Value Added Tax Laws 2000 to 2011

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Μουρτζής ν. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 543

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 95(I)/2000 - Ο περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμος του 2000

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:278

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 1516/2011)

15 Σεπτεμβρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

PRO AB TRADCONSULT LTD

Αιτητές,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

1. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΦΟΡΟ Φ.Π.Α

Καθ’ ων η αίτηση.

Γ. Χαραλάμπους, για Χρ. Π. Μιτσίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε., για τους αιτητές.

Ελίτα Γαβριήλ (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Οι αιτητές προσβάλλουν τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 2/9/2011, με την οποία απορρίφθηκε η ένσταση τους εναντίον της Βεβαίωσης Φόρου ημερομηνίας 28/4/2011 και βεβαιώθηκε το ποσό €69.544,90, ως οφειλόμενο ποσό.

Με επιστολή του ημερομηνίας 28/4/2011, o Έφορος Φ.Π.Α, γνωστοποίησε στους αιτητές ότι βεβαίωσε κατά την καλύτερη κρίση του το ποσό ύψους €69.544,90, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 49 των περί Φ.Π.Α Νόμων του 2000 μέχρι 2011, αφού προηγουμένως είχε κρίνει ότι οι φορολογικές δηλώσεις που οι αιτητές υπέβαλαν κατά την υπο εξέταση περίοδο από 1/5/2007 μέχρι 31/7/2010, είναι ελλιπείς ή ανακριβείς.

Εναντίον της πιο πάνω βεβαίωσης, οι αιτητές υπέβαλαν εμπρόθεσμη ένσταση με επιστολή ημερομηνίας 25/6/2011, με βάση τις διατάξεις του άρθρου 51 A των σχετικών Νόμων. Ο Έφορος Φ.Π.Α απέρριψε την ένσταση των αιτητών και τους γνωστοποίησε την απόφαση του, με επιστολή ημερομηνίας 2/9/2011.

Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους αιτητές, προβάλλουν ότι έχουν ως κύρια δραστηριότητα την προσφορά υπηρεσιών συμβουλευτικού χαρακτήρα, που απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις και πείρα σε γενικές λογιστικές υπηρεσίες, διαχείριση μισθοδοσίας, επεξεργασία και εκτέλεση παραγγελιών για πωλήσεις, τιμολόγηση πελατών, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων με τις συγκεκριμένες οδηγίες και απαιτήσεις του συγκεκριμένου κατασκευαστή και άλλα συναφή θέματα.

Για τις υπηρεσίες αυτές που προσέφεραν στην ρουμάνικη εταιρεία Automobile Bavaria S.R.I. Bucharest, οι αιτητές εξέδωσαν τιμολόγια ως ακολούθως:

Την 1/7/2008, την 1/10/2008 και την 24/11/2008 εξέδωσαν τιμολόγια για €100.000 έκαστη φορά και την 6/4/2009 για €150.000. Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι, αυτές οι υπηρεσίες για τις οποίες εκδόθηκαν τα υπό αναφορά τιμολόγια και για τα οποία ο Έφορος Φ.Π.Α βεβαίωσε φόρο εκροών €67.544,90, είναι στην ουσία συμβουλευτικής φύσεως και εμπίπτουν στην έννοια της παραγράφου 3, του Τρίτου Παραρτήματος των σχετικών Νόμων, (περί Φ.Π.Α Νόμοι του 2000 μέχρι 2011, Ν. 95(Ι)/2000, ως ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο), το οποίο τιτλοφορείται “Υπηρεσίες που παρέχονται εκεί που λαμβάνονται” και επομένως θεωρείται ότι παρέχονται στη Ρουμανία και γι’ αυτό δεν φορολογούνται στη Δημοκρατία.

Συνεπώς, κατά τους αιτητές, οι καθ’ ων η αίτηση τελούντες υπό νομική και πραγματική πλάνη, θεώρησαν ότι οι υπηρεσίες ενέπιπταν στο άρθρο 10 (10) (α), του σχετικού Νόμου, το οποίο ορίζει ότι υπηρεσίες παρέχονται στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας, εάν αυτός που τις παρέχει ανήκει στη Δημοκρατία.

Περαιτέρω, οι αιτητές προβάλλουν ότι η προσβαλλομένη απόφαση είναι επαχθής γι’ αυτούς και στερείται επαρκούς αιτιολογίας, αφού δεν επεξηγείται ποια είναι η πραγματική φύση των υπηρεσιών που οι αιτητές παρείχαν και γιατί αυτές κρίθηκαν ότι δεν είναι συμβουλευτικές, καθώς επίσης και ότι οι καθ’ ων η αίτηση, ενήργησαν κατά κατάχρηση εξουσίας.

Επιπρόσθετα, οι αιτητές ισχυρίζονται ότι οι καθ’ ων η αίτηση, δεν εξέτασαν συγκεκριμένα έγγραφα και στοιχεία που είχαν επισυνάψει με την ένσταση τους, στοιχεία τα οποία ήταν στη γερμανική και ρουμάνικη γλώσσα, όπως συμφωνίες μεταξύ της γερμανικής και της ρουμάνικης εταιρείας, γραπτός τερματισμός των συμφωνιών, πιστοποιητικά ρουμάνικης εταιρείας, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που αφορούσαν την ακύρωση και την ανάθεση παραγγελιών και γενικά έγγραφα, που κατά τους αιτητές, αποδεικνύουν ότι οι παρεχόμενες υπηρεσίες ήταν συμβουλευτικού χαρακτήρα. Πρόκειται επομένως για ουσιώδη πλάνη, που επηρέασε την προσβαλλόμενη απόφαση και που οδηγεί στην ακύρωση της πράξης.

Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, προβάλλει ότι ο Έφορος Φ.Π.Α. θεωρεί ότι οι παρεχόμενες από τους αιτητές υπηρεσίες, δεν εμπίπτουν στις διατάξεις της παραγράφου 3, του Τρίτου Παραρτήματος του σχετικού Νόμου όπως ίσχυε τον ουσιώδη χρόνο και επομένως θεωρείται ότι παρέχονται εντός της Δημοκρατίας και επιβαρύνονται με τον κανονικό συντελεστή Φ.Π.Α. Πρόκειται για υπηρεσίες που δεν ανάγονται στις συμβουλευτικές, αλλά έχουν, όπως περιγράφεται στη συμφωνία που συνομολογήθηκε μεταξύ της Automobile Bavaria S.R.I. και των αιτητών που τιτλοφορείται “Facilities Management Agreement” (σελ. 000025 – 000038 στην Ένσταση), συγκεκριμένο περιεχόμενο και περιγραφή οι οποίες έχουν εφαρμογή και εμπλοκή στις διοικητικές λειτουργίες της εταιρείας Automobile Bavaria S.R.I.

Κατά την συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, το εύρος των παρεχομένων από τους αιτητές υπηρεσιών, επεκτείνεται πέραν της συμβουλής και δεν περιορίζεται σε γνωμοδοτικό χαρακτήρα, υπό την έννοια της επιτέλεσης συγκεκριμένων προκαθορισμένων εργασιών και λειτουργιών.

Πρόσθετα, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, αντικρούει τους ισχυρισμούς των αιτητών για έλλειψη δέουσας έρευνας, κατάχρησης εξουσίας και ουσιώδους νομικής και πραγματικής πλάνης, ισχυριζόμενη ότι ο Έφορος Φ.Π.Α, εξέτασε όλα τα ενώπιον του στοιχεία και έχοντας ως στοιχείο κρίσης το περιεχόμενο της συμφωνίας που συνομολογήθηκε μεταξύ των δύο εταιρειών, το οποίο αντιπαρέβαλε με το περιεχόμενο της παραγράφου 3, του Τρίτου Παραρτήματος, κατέγραψε στο σημείωμα εξέτασης της ένστασης την αιτιολογία του, ερμηνεύοντας τις διατάξεις του σχετικού Νόμου, σύμφωνα με την γραμματική ερμηνεία του νομοθετήματος.

Ειδικότερα σε σχέση με τον ισχυρισμό των αιτητών, ότι αγνοήθηκαν τα έγγραφα που ήταν στα γερμανικά και ρουμάνικα, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, παραπέμπει στα όσα ο Έφορος Φ.Π.Α αναφέρει στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι δηλαδή εξέτασε τα στοιχεία του προσωπικού φακέλου και έλαβε υπόψη του τους προβαλλόμενους στην ένσταση ισχυρισμούς. Από αυτό, σύμφωνα με την συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, εύλογα κάποιος συμπεραίνει ότι εξετάστηκαν και αυτά τα στοιχεία.

Θα πρέπει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι, εκκρεμούσης της διαδικασίας εκδίκασης της παρούσας προσφυγής ενώπιον της έντιμης Δικαστού του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κας Παναγή, οι αιτητές υπέβαλαν ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 16/1/2015, αιτούμενοι την προσκόμιση μαρτυρίας υπό τη μορφή ενόρκου δηλώσεως, που να αποδεικνύει ότι ο λειτουργός των καθ’ ων η αίτηση 2, που εξέτασε την ένσταση των αιτητών, είναι ο κ. Ανδρέας Τσολάκης και κατά πόσο αυτός γνωρίζει γερμανικά ή ρουμάνικα.

Η εκπρόσωπος της Δημοκρατίας, όπως προκύπτει από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 6/7/2015, τελικά δήλωσε ότι δεν θα ενίστατο στην αίτηση, αφού η αιτούμενη μαρτυρία ήταν σχετική με τα επίδικα θέματα και δόθηκαν οδηγίες προς τους αιτητές για υποβολή γραπτής αγόρευσης επί της αιτήσεως.

Στις 22/9/2015 που ορίστηκε η αίτηση, η εκπρόσωπος της Δημοκρατίας, διευκρίνισε ότι τα υπό αναφορά έγγραφα ήταν υποστηρικτικά του ισχυρισμού των αιτητών ότι οι υπηρεσίες που παρείχοντο ήταν συμβουλευτικής φύσεως και ότι η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, βασίζεται κυρίως στη συμφωνία μεταξύ των δύο εταιρειών, διευκρινίζοντας παράλληλα ότι δεν αποδέχεται ότι αυτή ήταν προϊόν ελλιπούς έρευνας.

Το Δικαστήριο, εξετάζοντας την αίτηση και την γραπτή αγόρευση των αιτητών, κατέληξε στα ακόλουθα, τα οποία κρίνω αναγκαίο όπως καταγραφούν αυτούσια:

«Δικαστήριο: Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του αίτηση, με την οποία ζητείται άδεια του Δικαστηρίου για την προσκόμιση στο Δικαστήριο μαρτυρίας υπό τη μορφή ένορκης δήλωσης ή διά ζώσης, που να αποδεικνύει ότι (α) ο λειτουργός των καθ’ ων η αίτηση που εξέτασε την ένσταση της αιτήτριας εταιρείας είναι ο Ανδρέας Τσολάκης, (β) αναφορικά με το κατά πόσο αυτός γνωρίζει γερμανικά ή ρουμάνικα, και, (γ) που να αποδεικνύει πως ο λειτουργός κ. Ανδρέας Τσολάκης δεν γνωρίζει γερμανικά ή ρουμάνικα. Στο αίτημα δεν υπάρχει ένσταση από τους καθ’ ων η αίτηση.

Η προσφυγή στρέφεται εναντίον απόφασης των καθ’ ων η αίτηση με την οποία απερρίφθη η ένσταση της αιτήτριας εναντίον βεβαίωσης φόρου ημερομηνίας 28/4/2011 για το ποσό των €69.544,90. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, αφού επισημαίνεται η θέση του κ. Τσολάκη σε επιστολή του ημερομηνίας 23/8/2011 προς τον Έφορο Φ.Π.Α., πως εξέτασε τα στοιχεία που προσκόμισε η αιτήτρια με την ένσταση της για τον φόρο εκροών που επιβλήθηκε στις 28/4/2011, αναφέρεται πως η δήλωση αυτή ξένισε, δεδομένου ότι ορισμένα από τα έγγραφα αυτά ήταν στη γερμανική και ρουμάνικη γλώσσα. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση, τα στοιχεία αυτά εκπρόκειτο κυρίως για έγγραφα και συμφωνίες που ανταλλάγησαν μεταξύ της αιτήτρια και εταιρειών από τη Γερμανία και Ρουμανία, συνταγμένα στη ρουμάνικη, γερμανική και αγγλική γλώσσα. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι τα έγγραφα αυτά δεν βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου στα πλαίσια της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση.

Είναι η θέση της αιτήτριας ότι τα εν λόγω έγγραφα θα έπρεπε να εξεταστούν από τους καθ’ ων η αίτηση, διότι επεξηγούν και διαφωτίζουν τους λόγους για τους οποίους οι «επίδικες» προσφερθείσες υπηρεσίες ήταν συμβουλευτικές. Η πραγματική φύση των υπηρεσιών αυτών, στις οποίες αφορούσαν τα τιμολόγια που εξέδωσε η αιτήτρια προς τη ρουμάνικη εταιρεία Automobile Bavaria και κατά πόσο αυτές εμπίπτουν στην παρ. 3 του Τρίτου Παραρτήματος του σχετικού Νόμου, είναι επίδικο θέμα. Η αιτήτρια εξάλλου εγείρει λόγο πραγματικής πλάνης και μη επαρκούς έρευνας, διότι τα έγγραφα αυτά τα οποία θεωρεί ουσιώδη, δεν λήφθηκαν υπόψη ή αγνοήθηκε το περιεχόμενο τους από τους καθ’ ων η αίτηση, παρά το καθήκον τους να τα εξετάσουν, για το λόγο ότι ο αρμόδιος λειτουργός κ. Τσολάκης περιορίσθηκε στη σύντομη περιγραφή τους σε δισέλιδη επιστολή που επισύναψε η αιτήτρια στην ένσταση της στα αγγλικά, χωρίς όμως να περιέχεται στον διοικητικό φάκελο οποιαδήποτε μετάφραση τους.

Οι καθ’ ων η αίτηση στην αγόρευση τους απορρίπτουν τους λόγους ακύρωσης, επαναλαμβάνοντας την επισήμανση του Έφορου Φ.Π.Α. στο κείμενο της επίδικης απόφασης, ότι «έγινε μελέτη όλων των στοιχείων που εμπεριέχονται στον προσωπικό φάκελο και λήφθηκαν υπόψη οι ισχυρισμοί των αιτητών». Είναι η θέση τους ότι το τεκμήριο της δέουσας έρευνας δεν ανατρέπεται μόνο από το γεγονός ότι κάποια από τα έγγραφα ήταν στα ρουμάνικα και/ή γερμανικά. Ωστόσο, όπως έχει ήδη αναφερθεί, δεν έχει καταχωρηθεί ένσταση στην παρούσα αίτηση, διότι οι καθ’ ων η αίτηση θεωρούν ότι η αιτούμενη μαρτυρία είναι σχετική με τα επίδικα θέματα.

Ο ρόλος του Δικαστηρίου σε θέματα διαδικασίας και απόδειξης στη διοικητική δίκη είναι διαφορετικός και ευρύτερος από αυτόν στην πολιτική δίκη. Σε αντίθεση με το αντιπαραθετικό σύστημα που διέπει την πολιτική δίκη και που η ευθύνη για τη μαρτυρία βαρύνει τους διάδικους, στο ανακριτικό σύστημα η πρωτοβουλία ανήκει και στον δικαστή. Έχοντας αυτό υπόψη και ανεξάρτητα από τη μη ένσταση των καθ’ ων η αίτηση στην υπό εξέταση αίτηση, το Δικαστήριο οφείλει να ικανοποιηθεί το ίδιο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του ζητούμενου διατάγματος.

Οι αρχές που διέπουν το ζήτημα που εδώ εξετάζεται συνοψίστηκαν πρόσφατα στην A.E.125/14, Δημοκρατία v. D. J. Karapatakis & Sons Ltd Consortium, ημερομηνίας 13/7/2015. Η νομολογία αντιμετωπίζει τις αιτήσεις για την προσαγωγή μαρτυρίας με εξαιρετική φειδώ. Κριτήριο για την αποδοχή ή όχι της μαρτυρίας είναι κυρίως η σχετικότητα της με τα επίδικα θέματα. Ένας από τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι κατά πόσο η συγκεκριμένη μαρτυρία είναι εύλογα σχετική και αποδεικνύει κάποιο επίδικο θέμα. Άλλος παράγοντας είναι αν μπορεί να βοηθήσει το Δικαστήριο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η μαρτυρία θα πρέπει ακόμα να σχετίζεται με την εγκυρότητα της προσβαλλόμενης πράξης με τέτοιο τρόπο που το ίδιο το Δικαστήριο θα θέλει να την αναζητήσει.

Η αξιολόγηση των υπό αναφορά εγγράφων, τα οποία δεν τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, προκειμένου να αξιολογηθεί η σημασία τους για τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν βαρύνει το δικαστήριο, αλλά το ίδιο το διοικητικό όργανο. Τα έγγραφα που είχαν επισυναφθεί εις την ένσταση της αιτήτριας, η οποία εξετάσθηκε από τον λειτουργό Τσολάκη, ήταν συνταγμένα σε γλώσσα που δεν ήταν κατανοητή, σύμφωνα με την αιτήτρια, από τον εν λόγω λειτουργό. Είχε δε ευθύνη ο κ. Τσολάκης, στην περίπτωση που η γλώσσα των εγγράφων δεν ήταν κατανοητή από τον ίδιο να εξασφαλίσει ή να ζητήσει από την αιτήτρια να προσκομίσει μετάφραση.

Η κατανόηση των εγγράφων και σε ποιο βαθμό αυτά λήφθηκαν κατά περιεχόμενο υπόψη, συνιστά σημαντική πτυχή της έρευνας, η οποία δεν μπορεί εν προκειμένω να φωτισθεί από το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων, ενόψει του ότι ο διοικητικός φάκελος, όπως είναι κοινά αποδεκτό, δεν περιέχει οποιαδήποτε μετάφραση στην αγγλική ή στην ελληνική γλώσσα.

Η μαρτυρία του κ. Τσολάκη ανάγεται σε επίδικο θέμα, αφού θα ξεκαθαρίσει το καθεστώς πραγμάτων που λήφθηκε υπόψη και θα επιτρέψει στο Δικαστήριο να διαγνώσει τους λόγους ακύρωσης. Συνεπώς, θεωρώ ότι πρόκειται για μαρτυρία σχετική με τα επίδικα νομικά σημεία της έρευνας και πλάνης του Εφόρου αναφορικά με τα συγκεκριμένα έγγραφα τα οποία, όπως παρουσιάζεται από την αιτήτρια, ήταν σημαντικά για την εξέταση των λόγων ένστασης και λήψης της επίδικης απόφασης.

Η μαρτυρία αυτή δεν θα διαφοροποιήσει το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων, αφού περιορίζεται μόνο εις την εξακρίβωση αν το περιεχόμενο των υπό αναφορά εγγράφων και στοιχείων ήταν σε γλώσσα κατανοητή στον λειτουργό των καθ’ ων η αίτηση και συνεπώς στο κατά πόσο διερευνήθηκαν από τους καθ’ ων η αίτηση και δεν στοχεύει στην εισαγωγή τους προς πρωτογενή κρίση από το Δικαστήριο.

Υπό το φως των πιο πάνω, θα εγκρίνω την αίτηση».

Ακολούθησε η έκδοση του σχετικού διατάγματος ως ακολούθως:

«ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ την προσκόμιση μαρτυρίας, υπό τη μορφή ένορκης δήλωσης, από το Λειτουργό των Καθ’ ων η Αίτηση 2 που εξέτασε την ένσταση της Αιτήτριας στη βεβαίωση φόρου, κ. Ανδρέα Τσολάκη, αναφορικά με το κατά πόσον αυτός γνωρίζει γερμανικά ή ρουμάνικα.

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως η Ένορκη Δήλωση καταχωρηθεί εντός 40 ημερών.

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως τα έξοδα της Αίτησης ημερομηνίας 16 Ιανουαρίου, 2015 είναι έξοδα στην πορεία της Προσφυγής».

Την 21/10/2015 ο κ. Τσολάκης υπέγραψε την ακόλουθη ένορκη δήλωση, η οποία κατεχωρήθη την 22/10/2015:

«Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Ανδρέας Τσολάκης από τη Λεμεσό ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:

1. Έχω διαβάσει το Διάταγμα ημερομηνίας 22/9/2015 που εκδόθηκε στα πλαίσια της ανωτέρω Προσφυγής και προβαίνω στην παρούσα ένορκη δήλωση προς συμμόρφωση με αυτό.

2. Δεν γνώριζα ποτέ, ούτε γνωρίζω σήμερα ούτε τη γερμανική ούτε τη ρουμάνικη γλώσσα.

3. Όλα τα ανωτέρω ορκίζομαι ότι είναι ορθά και αληθή».

(Οι υπογραμμίσεις είναι του Δικαστηρίου).

Κατά την κρίση μου, τα πιο πάνω αποφασισθέντα από την έντιμη Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα Παναγή, στην ενδιάμεση αίτηση, επιδρούν καταλυτικά επί της κυρίως Αίτησης και ειδικότερα σε ότι αφορά τον ισχυρισμό των αιτητών, περί μη διεξαγωγής δέουσας και επαρκούς έρευνας, αλλά και ενδεχόμενης πλάνης.

Αυτό που ουσιαστικά αναδεικνύεται από τα πιο πάνω αποφασισθέντα, είναι ότι, αριθμός εγγράφων τα οποία είχαν επισυναφθεί στην ένσταση των αιτητών, ήταν συνταγμένα σε γλώσσα μη κατανοητή και δεν περιέχεται στον σχετικό φάκελο της υπόθεσης οποιαδήποτε μετάφραση, ικανή να οδηγήσει σε κατανόηση των εγγράφων και σε ποιο βαθμό αυτά λήφθηκαν υπόψη, ζήτημα που συνιστά σημαντική πτυχή της έρευνας.

Υπογραμμίζεται ότι, ο Έφορος Φ.Π.Α, στις 2/9/2011 (Παράρτημα 1 στην Ένσταση των καθ’ ων η αίτηση), απορρίπτοντας την ένσταση των αιτητών, αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

«Μετά από ενδελεχή μελέτη των στοιχείων που περιέχονται στον προσωπικό σας φάκελο με έμφαση στα σχετιζόμενα με την πιο πάνω βεβαίωση φόρου – και λαμβάνοντας υπόψη τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην επιστολή σας αποφαίνομαι τα εξής:…..».

Στην γραπτή αγόρευση των καθ’ ων η αίτηση επισυνάπτονται ως Παράρτημα Χ, έγγραφα που απαριθμούνται σε σελίδες 10001-10224 με την ακόλουθη αναφορά στην παράγραφο 1.2 της αγόρευσης.

«Επισυνάπτω στην παρούσα ως Παράρτημα Χ, διάφορα έγγραφα, τα οποία αριθμούνται σε σελίδες 10001-10224, τα οποία οι Αιτητές είχαν προσκομίσει όταν υπέβαλαν την ένσταση τους στον Έφορο Φ.Π.Α. με βάση το άρθρο 51Α των περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμων του 2000 μέχρι 2012. Τονίζεται ότι, τα έγγραφα αυτά, λήφθηκαν υπόψη από τον Έφορο Φ.Π.Α όταν εξέτασε την ένσταση των Αιτητών, γι’ αυτό και έγιναν και οι σχετικές αναφορές στο σημείωμα εξέτασης της ένστασης ημερομηνίας 23/8/2011 (σελίδες 288-291 στην ένσταση)».

Συνεπώς, επρόκειτο για έγγραφα τα οποία ο Έφορος Φ.Π.Α, όπως ο ίδιος αναφέρει έλαβε υπόψη του και μελέτησε, το περιεχόμενο των οποίων όμως, δεν φαίνεται να κατανοούσε. Είναι επομένως προφανές ότι οι καθ’ ων η αίτηση δεν επέκτειναν την διερεύνηση τους σε όλα τα γεγονότα, στοιχεία και δεδομένα που σχετίζονται με το θέμα, κατά τρόπο που να έχει παραμερισθεί στην προκείμενη περίπτωση το τεκμήριο της κανονικότητας (Βλ. Μάριος Μουρτζής v. Κυπριακής Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 543). Το δε Δικαστήριο δεν μπορεί να πιθανολογήσει την σημασία των εγγράφων αυτών, αφού αυτό είναι έργο της διοίκησης.

Υπό το φως των ανωτέρω, γίνεται αποδεκτός ο ισχυρισμός των αιτητών περί ενδεχόμενης πλάνης λόγω μη διεξαγωγής επαρκούς έρευνας όλων των ουσιωδών στοιχείων.

Λόγω της πιο πάνω κατάληξης μου, παρέλκει η εξέταση των υπολοίπων λόγων ακύρωσης.

Η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, με €1.300 έξοδα πλέον Φ.Π.Α, υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο