Administrative Court dismisses request for supplementary sworn statement due to lack of good reason and inadmissibility at this stage.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the applicant's request to file a supplementary sworn statement supporting his interim injunction application. The applicant argued the statement was necessary to refute the defendant's claims regarding his aviation safety training certificates, but the court found no good reason for its admission. The court ruled that supplementary evidence intended solely to contradict the opponent's position is inadmissible at this procedural stage, citing established case law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 146 of the Constitution; Supplementary sworn statements aimed at refuting the opponent's position are inadmissible at the interim injunction stage unless they provide a comprehensive factual picture that cannot be obtained otherwise.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Bacardi & Co. Ltd ν. Vinco Ltd (1996) 1 ΑΑΔ 788
A. Messios & Sons Ltd και Άλλος ν. Ανδρέα A. Λεωνίδα (Aρ. 1) (2010) 1 ΑΑΔ 195
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:255
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 292/2016)
16 Αυγούστου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Αιτητής,
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΔΙΑ
(α) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ
(β) ΤΜΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ
Καθ΄ ων η Αίτηση.
ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 8.4.2016
ΓΙΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΡΚΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ
Β. Παρπαρίνος, για τον Αιτητή.
Ε. Νεοφύτου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή προσβάλλεται η νομιμότητα και εγκυρότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, που περιέχεται σε επιστολή τους ημερομηνίας 13.1.2016, σύμφωνα με την οποία ο αιτητής από τούδε και στο εξής δεν μπορούσε να παράσχει οποιαδήποτε εκπαίδευση σε θέματα επικίνδυνων υλικών, εφόσον, σύμφωνα πάντα με τους καθ’ ων, είχε αποτύχει να αποδείξει ότι πληρούσε τις πρόνοιες του σχετικού εγχειριδίου του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (Δ.Ο.Π.Α.), ιδιαίτερα όσον αφορά την αρχική και/ή επαναληπτική εκπαίδευση σε επικίνδυνα υλικά, σε οποιαδήποτε σχετική κατηγορία. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην σχετική επιστολή του Τμήματος Πολιτικής Αεροπορίας (Τ.Π.Α.) προς τους δικηγόρους του αιτητή, όλες οι εκπαιδεύσεις στις οποίες είχε προβεί ο αιτητής μέχρι εκείνη την ημερομηνία, καθώς και όλα τα σχετικά πιστοποιητικά που είχε εκδώσει, «δεν αναγνωρίζονται από το ΤΠΑ και θα ενημερωθούν σχετικά όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς. Ταυτόχρονα, από τώρα και στο εξής, το ΤΠΑ δεν θα εγκρίνει κανένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα φορέα, όπου εκπαιδευτής θα είναι ο πελάτης σας» (σημ. ο αιτητής).
Ο αιτητής αντέδρασε και στις 29.2.2016 καταχώρησε την παρούσα προσφυγή. Την ίδια ημερομηνία, καταχώρησε και μονομερή αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος του Δικαστηρίου, με το οποίο να αναστέλλεται η εφαρμογή και/ή εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης μέχρι την τελική αποπεράτωση της υπό αναφορά προσφυγής. Η εν λόγω αίτηση, που στη συνέχεια επιδόθηκε στην πλευρά της Δημοκρατίας κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου τούτου, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ιδίου του αιτητή, ημερομηνίας 29.2.2016, στην οποία επισυνάπτονται διάφορα έγγραφα, προς υποστήριξη των εκεί τιθέμενων ισχυρισμών.
Στις 8.4.2016, και ενώ είχαν ήδη δοθεί από το Δικαστήριο οδηγίες προς τους δικηγόρους των διαδίκων για καταχώρηση γραπτών αγορεύσεων στο πλαίσιο της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης για προσωρινό διάταγμα, ο αιτητής καταχώρησε την υπό εξέταση αίτηση, με την οποία εξαιτείται διατάγματος του Δικαστηρίου που να επιτρέπει την καταχώρηση ένορκης δήλωσής του, συμπληρωματικής της προαναφερθείσας ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 29.2.2016, προς υποστήριξη της αίτησής του για την έκδοση προσωρινού διατάγματος.
Όπως αναφέρει ο αιτητής στην ένορκη δήλωσή του που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, αφού μελέτησε την ένσταση (στην αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος) των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 21.3.2016, διαπίστωσε ότι αυτοί «εξόφθαλμα παράνομα, παράτυπα και παραβιάζοντας κάθε Αρχή Δικαίου, ενήργησαν βάσει υποψιών και με έλλειψη στοιχείων αναφορικά με τις επίδικες εξόφθαλμες παράνομες προσβαλλόμενες πράξεις/αποφάσεις των Καθ’ ων η Αίτηση». Προσθέτει δε ότι, μετά την καταχώρηση της εν λόγω ένστασης, στο στάδιο ετοιμασίας της αγόρευσής του, θυμήθηκε ότι οι καθ’ ων η αίτηση σε ουκ ολίγες περιπτώσεις διόρισαν και/ή εξουσιοδότησαν αυτόν να ενεργεί ως Επιθεωρητής Ασφάλειας της Υπηρεσίας Ασφαλείας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΑΠΑ). Τότε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «Αμέσως σκάλισα το Αρχείο μου που αποτελείται από χιλιάδες σελίδες, έγγραφα και έντυπα και εντόπισα τα ακόλουθα για τα οποία ζητώ ευσεβάστως την Άδεια του Σεβαστού Δικαστηρίου να παρουσιάσω». Στη συνέχεια, αναφέρονται τα έγγραφα που ο αιτητής επιθυμεί να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου δια της αιτούμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και τα οποία επισυνάπτει ως «Τεκμήρια» στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση που επίσης επισυνάπτει στην ένορκη δήλωσή του.
Όπως υποστηρίζει ο αιτητής, είναι αναγκαίο και προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης να παρουσιάσει τα πιο πάνω έγγραφα στο Δικαστήριο, προκειμένου αυτό να έχει ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα της κατάστασης, αλλά παράλληλα και να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της εξόφθαλμης παρανομίας που του προκάλεσαν και προκαλούν οι καθ’ ων η αίτηση. Το γεγονός δε ότι δεν παρουσίασε τα εν λόγω έγγραφα με την ένορκη δήλωσή του ημερομηνίας 29.2.2016, οφείλεται, ως ρητά αναφέρει ο αιτητής, σε λάθος του και/ή στη σύγχυση που του προκάλεσε η, κατά τον ισχυρισμό του, εξώφθαλμη παρανομία των καθ’ ων η αίτηση.
Περαιτέρω, όπως αναφέρει ο αιτητής στη γραπτή του αγόρευση ημερομηνίας 30.5.2016, τα όσα αναφέρονται στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση επί της κυρίως αίτησης, όσο και στην ένσταση επί της αιτήσεως για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, καθώς και στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν αυτές, «δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και/ή είναι παραπλανητικά και/ή είναι άσχετα με την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων». Με την αίτησή του, συνεχίζει ο αιτητής, επιδιώκει να προσκομίσει μαρτυρία «με την οποία να αντικρούονται οι παραπλανητικοί και/ή ψευδείς ισχυρισμοί των καθ’ ων η αίτηση και που να δώσουν στο Σεβαστό Δικαστήριο τη δυνατότητα να έχει πιο ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων προτού αποφασίσει επί των αιτούμενων ενδιάμεσων θεραπειών».
Επιπρόσθετα, όπως προβάλλει στην αγόρευσή του ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή, η σκοπούμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση δεν έχει σκοπό να επαναλάβει τους αρχικούς ισχυρισμούς του αιτητή, αλλά να απαντήσει με σαφήνεια και ειλικρίνεια στα όσα παραπλανητικά και ψευδώς αναφέρονται στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση και να παρουσιάσει στο Δικαστήριο μια σφαιρική και ξεκάθαρη εικόνα των γεγονότων. Επιπλέον, συνεχίζει ο κ. Παρπαρίνος, τα έγγραφα που συνοδεύουν ως τεκμήρια την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση είναι καθόλα σχετικά με την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης και τα επίδικα θέματα και με αυτά επιδιώκεται η περαιτέρω τεκμηρίωση των ισχυρισμών του αιτητή περί έκδηλης παρανομίας. Γίνεται συναφώς αναφορά στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην A. Messios & Sons Ltd κ.α. ν. Α. Λεωνίδα (2010) 1 Α.Α.Δ. 195. Τυχόν δε έγκριση της αίτησης, ουδεμία ζημία και/ή βλάβη θα επιφέρει στους καθ’ ων η αίτηση, αλλ’ ούτε και ο αιτητής αποκτά οποιοδήποτε πλεονέκτημα.
Εγείρεται επίσης από την πλευρά του αιτητή ο ισχυρισμός ότι το περιεχόμενο των εγγράφων που αυτός επιδιώκει να προσκομίσει δια της συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως «είναι μεγίστης σημασίας δια την τεκμηρίωση των ισχυρισμών του για την έκδοση των αιτούμενων με την κυρίως αίτηση, ημερομηνίας 29.2.2016, διαταγμάτων». Ούτε και θα πρέπει να τιμωρηθεί ο αιτητής με τον αποκλεισμό της παρουσίασης της επιδιωκόμενης μαρτυρίας διότι εκ λάθους και/ή αβλεψίας δεν καταχώρησε αυτά μαζί με την κυρίως αίτηση.
Η υπό εξέταση αίτηση συνάντησε την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 12.5.2016, οι οποίοι προέβαλαν τους ακόλουθους ισχυρισμούς:
1. Η αίτηση για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, στην ένορκη δήλωση του αιτητή ημερομηνίας 29.2.2016, δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε χρήσιμη γενικά αλλ’ ούτε αναγκαία και χρήσιμη για την δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Ούτε και συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
2. Η πλειονότητα των εγγράφων που επιθυμεί να υποβάλει ο αιτητής στο Δικαστήριο μέσω της υπό εξέταση αίτησης είναι άσχετα με την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης και τα εγειρόμενα επίδικα θέματα, εφόσον η παρούσα προσφυγή αφορά την μεταφορά επικίνδυνων υλικών, ενώ η πλειονότητα των εν λόγω εγγράφων αφορούν την αεροπορική ασφάλεια.
3. Σε σχέση με τα έγγραφα τα οποία αφορούν την μεταφορά επικίνδυνων υλικών και τα οποία επιθυμεί να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου ο αιτητής, αυτά δεν σχετίζονται ούτε με την ουσία της αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος ούτε και με την ουσία της προσφυγής, εφόσον αυτά αποτελούν επιστολές που κοινοποιήθηκαν στον αιτητή στο πλαίσιο εκτέλεσης των καθηκόντων του, στη βάση του συμβολαίου, ημερομηνίας 29.9.2006, το οποίο είχε συνάψει ο αιτητής με τους καθ’ ων η αίτηση και το οποίο δεν βρίσκεται πλέον σε ισχύ.
4. Δεν συντρέχει οποιαδήποτε από τις προϋποθέσεις που έχουν τεθεί από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
Την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση συνοδεύει ένορκη δήλωση του κ. Αντώνη Λεμεσιανού, Αν. Πρώτου Λειτουργού Αεροπορικών Μεταφορών του Υπουργείου Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων, ημερομηνίας 12.5.2016, ο οποίος, μεταξύ άλλων, ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ληφθεί καθόλα νόμιμα και ορθά και ουδεμία παρανομία και/ή έκδηλη παρανομία στοιχειοθετείται στην αίτηση του αιτητή σε σχέση με την εν λόγω προσβαλλόμενη απόφαση.
Ειδικότερα, ως προς το ζήτημα της σχετικότητας και/ή συνάφειας των εγγράφων που επιθυμεί να υποβάλει ο αιτητής στο Δικαστήριο μέσω της αίτησης για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, ο ενόρκως δηλών, αλλά και η ευπαίδευτη συνήγορος για τη Δημοκρατία, με την αγόρευσή της, υποστηρίζουν ότι η πλειονότητα των εν λόγω εγγράφων είναι άσχετα με την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης και τα εγειρόμενα επίδικα θέματα, εφόσον η παρούσα προσφυγή αφορά την μεταφορά επικίνδυνων υλικών, ενώ τα έγγραφα αυτά, και δη τα Τεκμήρια Α, Β, Γ.
Ε, ΣΤ και Ζ, αφορούν την αεροπορική ασφάλεια. Περαιτέρω, συνεχίζουν οι καθ’ ων η αίτηση, σε σχέση με τα έγγραφα τα οποία αφορούν την μεταφορά επικίνδυνων υλικών, και συγκεκριμένα τα Τεκμήρια Δ και Η, αυτά δεν σχετίζονται ούτε με την ουσία της αίτησης του αιτητή για έκδοση προσωρινού διατάγματος ούτε και με την ουσία της προσφυγής του, εφόσον αυτά αποτελούν επιστολές που κοινοποιήθηκαν στον αιτητή σε σχέση με τις υπηρεσίες, τις οποίες αυτός προσέφερε στο πλαίσιο εκτέλεσης των καθηκόντων του, σύμφωνα με το προαναφερθέν συμβόλαιο που είχε συνάψει με τους καθ’ ων η αίτηση, ως λειτουργός του Τμήματος Πολιτικής Αεροπορίας.
Ειδικότερα, το Τεκμήριο Δ αφορά επιστολή με την οποία ο αιτητής ορίζεται ως Υπεύθυνος του Τμήματος Διακίνησης Επικίνδυνων Υλικών και Ασφάλειας Φορτίων και το Τεκμήριο Ζ αφορά πρόγραμμα βασικής εκπαίδευσης σε σχέση με επικίνδυνα υλικά, στο οποίο συμμετείχε και ο αιτητής ως εκπαιδευτής.
Επιπρόσθετα, από την πλευρά των καθ’ ων η αίτηση προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι τα έγγραφα που επιθυμεί να προσκομίσει ο αιτητής, δεν αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία, που να βεβαιώνουν ότι έχει συμπληρώσει πρόγραμμα εκπαίδευσης σε επικίνδυνα υλικά στην αντίστοιχη κατηγορία που παρέχει εκπαίδευση, όπως ήταν και το πιστοποιητικό το οποίο ανακλήθηκε. Το γεγονός ότι στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων του στο Τ.Π.Α. ο αιτητής είχε διοριστεί ως Υπεύθυνος Τμήματος Διακίνησης Επικίνδυνων Υλικών και Φορτίων και ότι ως λειτουργός του Τ.Π.Α. παρείχε εκπαιδεύσεις σε ενδιαφερόμενους, δεν στοιχειοθετεί ότι και ο ίδιος είχε συμπληρώσει πρόγραμμα εκπαίδευσης σε επικίνδυνα υλικά, ως η ουσία της προσφυγής και της αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος.
Τέλος, η κα Νεοφύτου, με εκτενή αναφορά στην Λεωνίδας Γεωργιάδης ν. PANGETHRION OUTDOOR LIVING LTD, Πολιτική Αγωγή Αρ. 2560/2013, ημερ. 13.1.2014, ισχυρίζεται ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν στοιχειοθετείται «καλός λόγος» για να εγκριθεί από το Δικαστήριο η παρούσα αίτηση. Υποβάλλει δε την εισήγηση ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του και το γεγονός ότι τα υπό αναφορά έγγραφα βρίσκονταν εξ’ αρχής στην κατοχή του αιτητή και, συνακόλουθα, όφειλε και μπορούσε ο αιτητής να τα είχε θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου με την αρχική του ένορκη δήλωση.
Όπως ρητά προβλέπεται στη Διαταγή 48, Θεσμός (4)(2) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, «το Δικαστήριο, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις, τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται στη Διαταγή 39».
Είναι λοιπόν σαφές ότι ο ίδιος ο νόμος απαιτεί τη στοιχειοθέτηση «καλού λόγου» ώστε να εγκριθεί από το Δικαστήριο αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Το τι συνιστά «καλό λόγο» εξετάζεται υπό το πρίσμα των ιδιαίτερων περιστατικών της κάθε υπόθεσης αλλά και τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς του αιτούντα διάδικου και ειδικότερα του τι προτίθεται αυτός να παρουσιάσει ως μαρτυρία και κατά πόσον η μαρτυρία αυτή ήταν εφικτό και/ή θα ήταν πιο δίκαιο για τον ενιστάμενο, να είχε τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με την αρχική ένορκη δήλωση του αιτητή (βλ.
Λεωνίδας Γεωργιάδη κ.α., ανωτέρω). Παρόλο δε που στην προαναφερθείσα διάταξη η έννοια του όρου «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται περαιτέρω, από την εξέταση της διάταξης του Θεσμού (4)(1) της Διαταγής 48, προκύπτει ότι με την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, αυτό που επιδιώκεται είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση της αίτησης ή της ένστασης, ούτως ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση επί του πλήρους φάσματος της διαφοράς.
Επί του θέματος, ιδιαίτερα διαφωτιστική και καθοδηγητική είναι η απόφαση στην MATHEW SHAW κ.α. v. DEPHA INVESTMENT BANK LTD, Πολ. Αγωγή αρ. 8869/05, ημερ. 28.2.2007, όπου λέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι «θα μπορούσε να αποτελέσει καλό λόγο για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αν α αιτητής εύλογα αισθάνεται μετά από την καταχώρηση της ένστασης, ότι πρέπει να προσθέσει στα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτησή του, ώστε να έχει δυνατότητα επιτυχίας».
Σύμφωνα και με την προαναφερθείσα Διαταγή 48, Θεσμός (4)(2) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, το κατά πόσον θα παρασχεθεί άδεια σε διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση αποτελεί θέμα που εμπίπτει αποκλειστικά στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο, στο στάδιο αυτό, δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd (1996) 1 Α.Α.Δ 788), «αλλά ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια στη βάση της μαρτυρίας που τίθεται ενώπιον του, χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση και κατάληξη σε ευρήματα ώστε συγκεκριμένος ισχυρισμός να κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ή όχι» (βλ. Oleksandr Yaroslavskyy κ.α. v. Global Trade Limited κ.α., Πολ. Αγωγή αρ. 5307/09, ημερ. 10.3.2010). Το Δικαστήριο, λαμβάνοντας πρωτίστως υπόψη τη φύση της ενδιάμεσης θεραπείας και/ή του διατάγματος που επιδιώκεται, υπό το φως και των γεγονότων της υπόθεσης και των προβαλλόμενων ισχυρισμών, θα ασκήσει τη διακριτική του εξουσία και θα αποφασίσει κατά πόσον καθίσταται αναγκαία η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
Έχω εξετάσει με ιδιαίτερη προσοχή τις θέσεις και ισχυρισμούς που προβάλλονται, τόσο εκ μέρους του αιτητή όσο και εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση και καταλήγω ότι δεν συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις, ούτως ώστε να επιτραπεί η αιτούμενη καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους του αιτητή.
Εν πρώτοις, σημειώνω την, περιεχόμενη στην ένορκη δήλωσή του, παραδοχή του αιτητή ότι από δικό του λάθος και/ή σύγχυση δεν έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου με την αρχική ένορκη δήλωσή του τα έγγραφα που τώρα επιδιώκει τα προσκομίσει δια μέσου συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως. Όπως επίσης αναφέρει ο αιτητής, στο στάδιο ετοιμασίας της αγόρευσής του στο πλαίσιο της ενδιάμεσης διαδικασίας, «σκάλισε» το αρχείο του και εντόπισε τα έγγραφα που έκρινε σκόπιμο να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω της υπό εξέταση αίτησης. Ωστόσο, επαναλαμβάνω στο σημείο αυτό ότι στην εξέταση μιας αίτησης ως η παρούσα, λαμβάνεται υπόψη και το κατά πόσον η επιδιωκόμενη μαρτυρία ήταν εφικτό και/ή θα ήταν πιο δίκαιο για τον ενιστάμενο, να είχε τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με την αρχική ένορκη δήλωση του αιτητή (βλ. Λεωνίδας Γεωργιάδη κ.α., ανωτέρω). Εν προκειμένω, προκύπτει ότι ο αιτητής είχε ήδη στην κατοχή του και θα μπορούσε να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου με την αρχική του ένορκη δήλωση τα έγγραφα που τώρα επιθυμεί να προσκομίσει.
Εντούτοις, το πλέον σημαντικό που επιδρά καθοριστικά στην έκβαση της παρούσας αίτησης είναι η υπό του Δικαστηρίου τούτου διαπίστωση ότι εν προκειμένω δεν έχει στοιχειοθετηθεί «καλός λόγος» για την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που προτείνει ο αιτητής.
Δια της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ο αιτητής επιθυμεί να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου οκτώ έγγραφα, τα οποία επισυνάπτει ως «Τεκμήρια» στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ σε κάθε ένα από αυτά ξεχωριστά. Συγκεκριμένα:
Το Τεκμήριο Α αποτελεί επιστολή του Προϊστάμενου Υπηρεσίας Ασφαλείας Πολιτικής Αεροπορίας (Υ.Α.Π.Α.), προς τον αιτητή, ημερομηνίας 12.11.2007, δια της οποίας ο αιτητής ορίζεται ως Επιθεωρητής Ασφαλείας της Υ.Α.Π.Α. για να πραγματοποιεί επιθεωρήσεις ασφάλειας.
Το Τεκμήριο Β αποτελεί και πάλι επιστολή του Προϊστάμενου Υ.Α.Π.Α., ημερομηνίας 9.3.2009, προς τους Διευθυντές Υπηρεσιών Πολιτικής Αεροπορίας Αερολιμένων Πάφου και Λάρνακας, στην οποία αναφέρεται και το όνομα του αιτητή ως «Εθνικού Επιθεωρητή της ΥΑΠΑ».
Στο Τεκμήριο Γ περιέχεται πιστοποιητικό έγγραφο επιθεώρησης του Τ.Π.Α., ημερομηνίας 11-13.3.2009, που διενεργήθηκε από ομάδα επιθεωρητών, συμπεριλαμβανομένου και του αιτητή, αναφορικά με τις υπηρεσίες και επιχειρήσεις πρώτης γραμμής του Διαχειριστή Αερολιμένα Λάρνακας.
Επιστολή ημερομηνίας 23.2.2009 του Διευθυντή του Τ.Π.Α., με την οποία ορίζει τον αιτητή ως μέλος Επιτροπής Αξιολόγησης και Ελέγχου των Φορέων Επίγειας Εξυπηρέτησης στον Αερολιμένα Λάρνακας Υπεύθυνο του Τμήματος Διακίνησης Επικίνδυνων Υλικών και Ασφάλειας Φορτίων για διενέργεια σχετικού ελέγχου, αποτελεί το Τεκμήριο Δ.
Στο Τεκμήριο Ε περιέχεται επιστολή ημερομηνίας 9.2.2009 του Διευθυντή του Τ.Π.Α. προς τον αιτητή, με την οποία ορίζει τον αιτητή ως μέλος της Επιτροπής Επικαιροποίησης του Εθνικού Προγράμματος Ασφάλειας Πολιτικής Αεροπορίας.
Στο Τεκμήριο ΣΤ περιέχεται επιστολή, ημερομηνίας 7.3.2007, από τον Πρώτο Λειτουργό Αεροπορικών Κινήσεων προς τον αιτητή, με την καλούνταν ο αιτητής να συμμετάσχει στα ευρήματα ελέγχου και στο σχεδιασμό διορθωτικών μέτρων, με απώτερο σκοπό την εξάλειψη των περιοχών μη συμμόρφωσης προς τα πρότυπα και τις συστάσεις πρακτικής του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας.
Στο Τεκμήριο Ζ περιέχονται η επιστολή, ημερομηνίας 14.8.2007, του Τ.Π.Α. προς το Διευθυντή του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Εκπαίδευσης Αεροπορικής Ασφάλειας, στην οποία αναφέρεται ότι ο αιτητής θα λάβει μέρος σε εκπαίδευση, με τίτλο “European Aviation Security Management Training” καθώς και το σχετικό Πιστοποιητικό που έλαβε εν συνεχεία ο αιτητής.
Τέλος, στο Τεκμήριο Η περιέχεται Πρόγραμμα Βασικής Εκπαίδευσης Ασφάλειας της Πολιτικής Αεροπορίας, ημερομηνίας 30.7.2007 μέχρι 27.8.2007, όπου εμφαίνεται και η συμμετοχή του αιτητή ως εκπαιδευτή στο θέμα της σήμανσης επικίνδυνων υλικών, των διαδικασιών ελέγχου για τη μεταφορά επικίνδυνων υλικών και ελέγχου ασφάλειας φορτίου.
Όπως έχει λεχθεί στην A. Messios & Sons Ltd, ανωτέρω, για να γίνει αποδεκτή η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, θα πρέπει τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου οι αιτητές να είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που προέβαλαν οι καθ’ ων η αίτηση στην ένορκη δήλωση τους προς υποστήριξη της ένστασής τους. Επιπρόσθετα, όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, κατά την εξέταση αίτησης ως η παρούσα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η φύση της ενδιάμεσης θεραπείας και/ή του διατάγματος που επιδιώκεται, υπό το φως και των γεγονότων της υπόθεσης και των προβαλλόμενων ισχυρισμών.
Εν προκειμένω, ως έχει ήδη λεχθεί, με την αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, ημερομηνίας 29.2.2016, επιδιώκεται η αναστολή, μέχρι την τελική αποπεράτωση της παρούσας προσφυγής, της εφαρμογής και/ή εκτέλεσης της προσβαλλόμενης απόφασης, ημερομηνίας 13.1.2016, σύμφωνα με την οποία ο αιτητής από εκείνο το σημείο και μετέπειτα δεν μπορεί να παράσχει οποιαδήποτε εκπαίδευση σε θέματα επικίνδυνων υλικών, εφόσον, σύμφωνα πάντα με τους καθ’ ων, δεν παρουσίασε οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο που να βεβαιώνει ότι είχε συμπληρώσει πρόγραμμα εκπαίδευσης σε επικίνδυνα υλικά στην αντίστοιχη κατηγορία που παρέχει εκπαίδευση.
Συνακόλουθα, από εκείνου του σημείου και εντεύθεν, το Τ.Π.Α., όπως δήλωσε στην επιστολή του προς τον αιτητή, έπαψε να αναγνωρίζει τα εκπαιδευτικά πιστοποιητικά που είχε εκδώσει ο αιτητής και θα ενημέρωνε σχετικά τους εκπαιδευτικούς φορείς, ενώ κανένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα με εκπαιδευτή τον αιτητή δεν θα εγκρινόταν εφ’ εξής.
Από την εξέταση της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, καθίσταται σαφές ότι ο αιτητής αμφισβητεί ουσιαστικά την ορθότητα και νομιμότητα της απόφασης της Διοίκησης, που περιέχεται στην επιστολή ημερομηνίας 13.1.2016, την οποία χαρακτηρίζει ως έκδηλα παράνομη. Από την άλλη, οι καθ’ ων η αίτηση, με την ένστασή τους, αναφέρουν ότι η επιστολή ημερομηνίας 13.1.2016 δεν αποτελεί νέα διοικητική πράξη αλλά βεβαιωτική των όσων είχαν ήδη αναφέρει στον αιτητή με τις επιστολές ανάκλησης των πιστοποιητικών του αιτητή, ημερομηνίας 29.9.2015 και 12.11.2015.
Όμως αυτό θα εξεταστεί στο πλαίσιο της κυρίως αίτησης, όπως επίσης και η ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, και δεν ενδιαφέρει για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Εξάλλου, στο πλαίσιο εξέτασης αίτησης όπως η παρούσα, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων, αλλά ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια με βάση τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση και κατάληξη σε ευρήματα ώστε συγκεκριμένος ισχυρισμός να κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ή όχι (βλ.
Bacardi και Oleksandr Yaroslavskyy ανωτέρω).
Αυτό που θα πρέπει να επισημανθεί στο παρόν στάδιο είναι ότι αντικείμενο της ενδιάμεσης διαδικασίας, αναφορικά με την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, αποτελεί το αίτημα για αναστολή της απόφασης της Διοίκησης που περιέχεται στην προαναφερθείσα επιστολή ημερομηνίας 13.1.2016. Επαναλαμβάνω ότι με την επίδικη απόφασή τους οι καθ’ ων η αίτηση, κατόπιν ανάκλησης των πιστοποιητικών του αιτητή ως επιθεωρητή και εκπαιδευτή για την ασφαλή μεταφορά και για τα επικίνδυνα υλικά, έκριναν ότι αυτός δεν μπορεί πλέον να παράσχει οποιαδήποτε εκπαίδευση σε θέματα επικίνδυνων υλικών και, συνακόλουθα, έπαψαν να αναγνωρίζουν τα εκπαιδευτικά πιστοποιητικά που είχε εκδώσει ο αιτητής, ενώ θα ενημέρωναν σχετικά τους εκπαιδευτικούς φορείς και κανένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα με εκπαιδευτή τον αιτητή δεν θα εγκρινόταν εφ’ εξής. Είναι προς υποστήριξη της νομιμότητας και ορθότητας αυτής της απόφασης που αναπτύσσονται οι ισχυρισμοί των καθ’ ων η αίτηση στην ένστασή τους, οι οποίοι αναπόφευκτα καλύπτουν και την, συνεπεία της ανάκλησης των πιστοποιητικών του αιτητή ως επιθεωρητή και εκπαιδευτή για την ασφαλή μεταφορά και για τα επικίνδυνα υλικά, κατάληξη ότι αυτός δεν μπορεί πλέον να παράσχει οποιαδήποτε εκπαίδευση σε θέματα επικίνδυνων υλικών.
Λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω, έχω την άποψη ότι τα έγγραφα (προαναφερθέντα Τεκμήρια Α έως Η) που θέλει τώρα να προσκομίσει ο αιτητής, δια της αιτούμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, δεν άπτονται, δεν επηρεάζουν και δεν μπορούν να μεταβάλουν το αντικείμενο της ενδιάμεσης αίτησης, που συνδέεται άμεσα με την προσβαλλόμενη απόφαση και με την κατάληξη ότι αυτός δεν μπορεί πλέον να παράσχει οποιαδήποτε εκπαίδευση σε θέματα επικίνδυνων υλικών (συνεπεία της προηγηθείσας ανάκλησης των πιστοποιητικών του αιτητή ως επιθεωρητή και εκπαιδευτή για την ασφαλή μεταφορά και για τα επικίνδυνα υλικά και της διαπίστωσης της υπ’ αυτού μη κατοχής οποιουδήποτε αποδεικτικού στοιχείου συμπλήρωσης προγράμματος εκπαίδευσης σε επικίνδυνα υλικά).
Ούτε και με τους συναφείς ισχυρισμούς των καθ’ ων η αίτηση, ως αυτοί προβάλλονται στην ένστασή τους, σχετίζονται τα εν λόγω έγγραφα. Όπως ορθά επισημαίνεται και από τους καθ’ ων η αίτηση, τα μεν Τεκμήρια Α, Β, Γ, Ε, ΣΤ και Ζ, ως έχουν εκτεθεί λεπτομερώς και πιο πάνω, αφορούν στον τομέα της αεροπορικής ασφάλειας και/ή την ασφάλεια πτήσεων και όχι τον τομέα των επικίνδυνων υλικών και/ή μεταφοράς τέτοιων υλικών.
Όσον δε αφορά τα Τεκμήρια Δ και Η, αυτά αφορούν μεν στον τομέα των επικίνδυνων υλικών και/ή μεταφοράς επικίνδυνων υλικών, όμως δεν αφορούν στον ουσιώδη χρόνο και δεν σχετίζονται με την προσβαλλόμενη απόφαση ως αυτή έχει εκτεθεί πιο πάνω, αφού το μεν Τεκμήριο Δ αποτελεί επιστολή ημερομηνίας 23.2.2009, στο δε Τεκμήριο Η περιέχεται Πρόγραμμα Βασικής Εκπαίδευσης Ασφάλειας της Πολιτικής Αεροπορίας, ημερομηνίας 30.7.2007 μέχρι 27.8.2007, όπου συμμετείχε και ο αιτητής.
Όπως ορθά επισημαίνουν οι καθ’ ων η αίτηση, τα δυο αυτά Τεκμήρια σχετίζονται με τα καθήκοντα και/ή τις υπηρεσίες που προσέφερε ο αιτητής δυνάμει και/ή ως απόρροια του συμβολαίου που είχε συνάψει με τους καθ’ ων η αίτηση στις 29.9.2006 για την παροχή υπηρεσιών λειτουργού για την ασφαλή μεταφορά επικίνδυνων υλικών από αέρος.
Το εν λόγω συμβόλαιο είχε αρχική ισχύ δυο ετών και στη συνέχεια, στις 29.9.2008, η ισχύς του επεκτάθηκε για άλλον ένα χρόνο, ήτοι μέχρι την 1η Οκτωβρίου 2009. Όπως προκύπτει από τα ενώπιον μου γεγονότα, δεν αμφισβητείται από τους καθ’ ων η αίτηση ότι κατά το πιο πάνω χρονικό διάστημα ο αιτητής κατείχε πιστοποιητικό επιθεωρητή και εκπαιδευτή για την ασφαλή μεταφορά και για τα επικίνδυνα υλικά.
Συνεπώς, καταλήγω ότι τα δυο πιο πάνω Τεκμήρια, τα οποία ανάγονται χρονικά στο διάστημα που ήταν σε ισχύ το προαναφερθέν συμβόλαιο, ουδέν προσθέτουν στους ισχυρισμούς του αιτητή και ουδόλως διαφοροποιούν την κατάσταση όσον αφορά τα δεδομένα εξέτασης της παρούσας αίτησης. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη λεχθεί πιο πάνω, η επίδικη απόφαση και η επίδικη διαφορά της παρούσας υπόθεσης συνδέεται με την ανάκληση των πιο πάνω πιστοποιητικών, η οποία έλαβε χώρα πολύ αργότερα από τις πιο πάνω ημερομηνίες, ήτοι κατά το έτος 2015.
Συνεπώς, υπό το φως των πιο πάνω, δεν μπορώ να αντιληφθώ τι θα προσέθετε η προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση και δη τα προαναφερθέντα έγγραφα (Τεκμήρια Α-Η) που επισυνάπτονται σε αυτήν, στους ισχυρισμούς του αιτητή προς υποστήριξη της αίτησής του για προσωρινό διάταγμα και πως αυτά καθίστανται αναγκαία ή χρήσιμα, ως ισχυρίζεται ο αιτητής, ούτως ώστε εύλογα να μπορούσε να λεχθεί ότι συμβάλλουν ή/και αυξάνουν τις πιθανότητες επιτυχίας μιας τέτοιας αίτησης. Επιπρόσθετα, ναι μεν είναι επιθυμητή και επιδοκιμάζεται από την ημεδαπή νομολογία η προσκόμιση συμπληρωματικής μαρτυρίας, η οποία παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να έχει ενώπιον του σφαιρική και ολοκληρωμένη εικόνα των γεγονότων, όπως ορθά επισημαίνει ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, όμως στην υπό εξέταση περίπτωση μια πιο σφαιρική και ολοκληρωμένη εικόνα ενδεχομένως να δημιουργούνταν εφόσον τα τεκμήρια που επιθυμεί να προσκομίσει ο αιτητής είχαν κάτι να προσθέσουν προς επίρρωση των ισχυρισμών του για επιτυχή έκβαση της αίτησής του, κάτι που, ως έχω αναφέρει, δεν συμβαίνει.
Τέλος, παρατηρώ ότι ο αιτητής αναφέρει στην γραπτή αγόρευσή του (σελ. 5) ότι αυτό που ζητά, είναι να του επιτραπεί να προσκομίσει μαρτυρία, με την οποία «να αντικρούονται οι παραπλανητικοί και/ή ψευδείς ισχυρισμοί των καθ’ ων η αίτηση» και, πιο κάτω, ότι η επιδιωκόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση «σκοπό έχει να απαντήσει με σαφήνεια και ειλικρίνεια στα όσα παραπλανητικά αναφέρονται στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση ημερ. 21.3.2016 και/ή να αντικρούσει τους εν λόγω ψευδείς και/ή παραπλανητικούς ισχυρισμούς».
Επί των πιο πάνω, αρκεί να επισημάνω ότι, σύμφωνα και με σχετική νομολογία επί του θέματος, η προσαγωγή συμπληρωματικής μαρτυρίας η οποία αποσκοπεί στο να απαντήσει με το να απορρίψει την εκδοχή του αντιδίκου που κρίνεται ως ανυπόστατη, δεν είναι αποδεκτή, εφόσον δεν είναι επιτρεπτό να εξεταστεί και διαπιστωθεί η αποδεικτική της αξία σε αυτό το στάδιο (βλ.
Bacardi, ανωτέρω). Όπως δε χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Oleksandr Yaroslavskyy, ανωτέρω, «όπου αμφισβητούνται γεγονότα, αυτό δεν τεκμηριώνει άνευ ετέρου και «καλό λόγο» για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, ώστε μέσω της εν λόγω δήλωσης να απαντούνται ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία που σε διαδικασίες της εξεταζόμενης φύσεως δεν είναι επιθυμητή».
Εξάλλου, έχει ο αιτητής τη δυνατότητα και κάθε δικαίωμα να αντικρούσει τους ισχυρισμούς των καθ’ ων η αίτηση με την αγόρευσή του, τόσο στο πλαίσιο της ενδιάμεσης διαδικασίας όσο και σε αυτό της κυρίως προσφυγής.
Ενόψει όλων των πιο πάνω, δεν διαπιστώνω «καλό λόγο» για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης στην παρούσα και, κατά συνέπεια, η αίτηση απορρίπτεται.
Τα έξοδα της παρούσας επιδικάζονται υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της προσφυγής.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο