Administrative Court dismisses appeal against public service appointment, ruling no clear superiority was proven by the applicant.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed Nikou Theologou's appeal against the Public Service Commission's appointment of twelve medical staff members. The applicant argued for his selection but failed to prove any clear superiority over the appointed candidates based on the statutory criteria. The court held that the applicant must demonstrate an obvious advantage, which was not established given the superior interview scores and support for the appointed individuals.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 146 of the Constitution; The applicant challenging a public service appointment must prove an obvious superiority over the selected candidates, as mere superiority without clear evidence does not render the decision void.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
ODYSSEAS GEORGHIOU ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1976) 3 CLR 74
HADJISAVVA ν. REPUBLIC (1982) 3 CLR 76
HJIIOANNOU ν. REPUBLIC (1983) 3 CLR 1041
Γεωργίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (Αρ.2) (1989) 3 ΑΑΔ 1822
Eυαγγελή Παρασκευή Zένιου και Άλλος ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 634
Σωτηρίου Σ. και Άλλοι ν. Xαράλαμπου Kολοκοτρώνη και Άλλων (1998) 3 ΑΑΔ 452
Xατζηβασιλείου Παναγιώτης ν. Aρχής Λιμένων Kύπρου (1998) 3 ΑΑΔ 755
Πούρος Πανίκος και Άλλοι ν. Άννας Μαρίας Χατζηστεφάνου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 374
Κυριάκου Κώστας και Άλλη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας και Άλλου (2004) 3 ΑΑΔ 83
Γρηγορίου (Mιχαηλίδου) Πολυξένη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 275
Γιωργούδης Πανίκος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 116
Παναγή Λοΐζος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639
ΑΡΤΕΜΙΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 217/2012, 3/7/2014, ECLI:CY:AD:2014:C452
Ευρυβιάδης Ευριπίδης Λ. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2004) 4 ΑΑΔ 136
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 1/1990 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος του 1990
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:222
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 728/2011)
26 Ιουλίου, 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΝΙΚΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
Αιτητή,
-ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ων η Αίτηση.
Λάκης Ν. Χριστοδούλου, για τον Αιτητή.
Μ. Σπηλιωτοπούλου (κα), Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ: Η παρούσα προσφυγή καταχωρήθηκε, αρχικά, εναντίον της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 13.5.2011, με την οποία διορίστηκαν από τις 2.5.2011 στη μόνιμη θέση Ιατρικού Λειτουργού, 1ης Τάξης, Ιατρικές Υπηρεσίες και Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας, στην ειδικότητα της Γενικής Ιατρικής δώδεκα (12) πρόσωπα αντί ο αιτητής, όπως αυτός ισχυρίζεται.
Στην εξέλιξη της υπόθεσης, ο αιτητής απέσυρε την προσφυγή του έναντι των ενδιαφερομένων προσώπων 2, 3, 4, 5, 6, 10 και 12. Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή παρέμεινε στρεφόμενη εναντίον του διορισμού στην ως άνω περιγραφόμενη θέση των ενδιαφερομένων προσώπων 1. Χρυστούλλας Αργυρού, 7. Νίκου Μιχαηλίδη, 8. Μάριου Νικολάου, 9. Άδωνι Χατζηβασιλείου και 11. Ευγενίας Χριστοδούλου.
Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τα οποία δεν προκύπτει να αμφισβητούνται από τους διαδίκους, έχουν ως ακολούθως:
Οκτώ εκ των επίδικων θέσεων δημοσιεύτηκαν, ως θέσεις πρώτου διορισμού και προαγωγής, κατόπιν απόφασης της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (εφεξής η «Επιτροπή») στη συνεδρία της ημερομηνίας 14.1.2009, στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 23.1.2009. Υποβλήθηκαν, σχετικά προς αυτές τις θέσεις, συνολικά είκοσι οκτώ (28) αιτήσεις, συμπεριλαμβανομένης αυτής του αιτητή και των ενδιαφερομένων προσώπων.
Ο Γραμματέας της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας απέστειλε στην Διευθύντρια Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας, ως Πρόεδρο της Συμβουλευτικής Επιτροπής, τις 28 αιτήσεις των υποψηφίων, καθώς και της δημοσίευσης των επίδικων θέσεων στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας.
Η Αναπληρώτρια Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Υγείας με επιστολή της ημερομηνίας 20.5.2009 ζήτησε την πλήρωση ακόμη τεσσάρων (4) θέσεων, ως οι πρώτες οκτώ (8) από την Επιτροπή, η οποία αποφάσισε να συμπεριληφθούν και αυτές στο πλαίσιο της υπό εξέλιξη διαδικασίας πλήρωσης των πρώτων οκτώ (8) θέσεων άνευ δημοσιεύσεως τους και να ειδοποιηθεί, σχετικά, η Συμβουλευτική Επιτροπή.
Η Συμβουλευτική Επιτροπή, με επιστολή του Αναπληρωτή Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας ημερομηνίας 19.4.2010, υπέβαλε στην Επιτροπή την έκθεση της σχετικά με την πλήρωση των δώδεκα (12) συνολικά θέσεων, συστήνοντας συνολικά δεκαεπτά (17) πρόσωπα, κατά αλφαβητική σειρά, μεταξύ αυτούς και τον αιτητή και τα εδώ (εναπομείναντα) ενδιαφερόμενα πρόσωπα.
Η Επιτροπή στη συνεδρία της ημερομηνίας 7.2.2011 αποφάσισε, αφού έλεγξε την έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, υιοθέτησε τα πορίσματα της σε ότι αφορά την κατοχή από τους υποψηφίους των απαιτούμενων από το Σχέδιο Υπηρεσίας προσόντων, καθώς και το πλεονέκτημα και την απαιτούμενη γνώση της Ελληνικής και της Αγγλικής, να καλέσει σε προφορική εξέταση, σε ημερομηνία που θα οριζόταν αργότερα, τους υποψηφίους που συστήθηκαν από την Συμβουλευτική Επιτροπή. Αποφάσισε, επίσης, όπως στην εν λόγω συνεδρίαση κληθεί να παραστεί ο Αναπληρωτής Διευθυντής Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας.
Ακολούθως, η Επιτροπή δέχθηκε στη συνεδρίαση της ημερομηνίας 18.3.2011 σε προφορική εξέταση τους υποψηφίους, συμπεριλαμβανομένου και των εδώ διαδίκων. Μετά το πέρας της προφορικής εξέτασης, ο Αναπληρωτής Διευθυντής Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας, αξιολόγησε την απόδοση των υποψηφίων σε αυτή και σύστησε για διορισμό δώδεκα (12) πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένου και των εδώ ενδιαφερομένων προσώπων, όχι, όμως, τον αιτητή. Ακολούθως, η Επιτροπή, αξιολογώντας τα ενώπιον της στοιχεία, έκρινε όλους τους συστηθέντες (συμπεριλαμβανομένου των εδώ ενδιαφερόμενων προσώπων) ως γενικά υπερέχοντες των υπολοίπων υποψηφίων και ως τους πιο κατάλληλους προς πλήρωση της επίδικης θέσης, για τους λόγους που κατέγραψε, αποφασίζοντας να τους προσφέρει διορισμό στην επίδικη θέση. Οι διορισμοί δημοσιεύθηκαν, ως προαναφέρθηκε ανωτέρω, στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 13.5.2011.
Η πλευρά του αιτητή, δια της αγόρευσης του ευπαίδευτου δικηγόρου της, προώθησε στην γραπτή της αγόρευση, διάφορους λόγους ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης, τους οποίους συνοψίζω επιγραμματικά, για σκοπούς διευκόλυνσης της εξέτασης τους, αμέσως πιο κάτω:
1. Τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα 8 (Μάριος Νικολάου) και 11 (Ευγενία Χριστοδούλου) στερούντο του προβλεπόμενου από το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας πλεονεκτήματος της διετούς πείρας σχετικής με τα καθήκοντα της θέσης, σε αντίθεση με τον αιτητή. Ο αιτητής ισχυρίζεται, ότι η Συμβουλευτική Επιτροπή αλλά και η Επιτροπή παρέλειψαν να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο δεδομένο, ενώ σε άλλο σημείο στην αγόρευση του, ο αιτητής ισχυρίστηκε, ότι η Επιτροπή αναφέρθηκε στο θέμα προσπαθώντας να διορθώσει την εν λόγω ισχυριζόμενη παράλειψη της Συμβουλευτικής Επιτροπής, κρίνοντας, ωστόσο, ότι η κατοχή του πλεονεκτήματος από μόνη της δεν μπορεί να υπερακοντίσει τη γενική υπεροχή των επιλεγέντων, υιοθετώντας, εν τέλει λανθασμένα τη σύσταση του Αν. Διευθυντή και την εισήγηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, διορίζοντας δύο πρόσωπα (τα προαναφερόμενα), τα οποία δεν κατείχαν το πλεονέκτημα. Και αυτό, κατά παράβαση της νομολογίας για διορισμού προσώπου που δεν κατέχει το πλεονέκτημα, έναντι υποψηφίου που το κατέχει και κατά παράβαση, κατά τον αιτητή και της νομολογίας, η οποία δεν επιτρέπει την χρησιμοποίηση των αποτελεσμάτων της προφορικής εξέτασης ως αιτιολογία παράκαμψης του πλεονεκτήματος.
2. Επιπλέον, τα πιο πάνω αναφερόμενα πρόσωπα υστερούσαν του αιτητή και σε άλλα κριτήρια, όπως πείρα και πρότερη υπηρεσία, στοιχεία τα οποία, κατά τον αιτητή, πέρασαν απαρατήρητα από τη Συμβουλευτική Επιτροπή, αλλά και από την Επιτροπή, η οποία βασίστηκε στην έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής και ως εκ τούτου, πάσχει η προσβαλλόμενη απόφαση.
3. Ο αιτητής ισχυρίζεται, περαιτέρω, ότι παραγνωρίστηκε από τους καθ’ ων η αίτηση το πλεονέκτημα του αιτητή έναντι των ενδιαφερομένων προσώπων 8 και 11 (ανωτέρω) και στη βαθμολογία της προφορικής εξέτασης έναντι των ενδιαφερόμενων προσώπων 1, 7 και 9. Επίσης, παραγνωρίστηκε η υπεροχή του σε επιπρόσθετη εκπαίδευση και προσόντα έναντι όλων των ενδιαφερομένων προσώπων, ενώ δόθηκε υπέρμετρη βαρύτητα στην αναιτιολόγητη, κατά τον αιτητή, εντύπωση από την ενώπιον της Επιτροπής προφορική εξέταση, η οποία κατέστη, αποφασιστικό και/ ή αποκλειστικό στοιχείο επιλογής των υποψηφίων. Ο αιτητής ισχυρίζεται, ότι υπερείχε και έκδηλα των ενδιαφερομένων προσώπων.
4. Ο αιτητής προβάλλει ως λόγο ακυρώσεως και ότι η σύσταση του Διευθυντή ήταν αναιτιολόγητη, παράνομη και άκυρη, ως συγκρουόμενη με τα στοιχεία των διοικητικών φακέλων, ειδικότερα με τα προσόντα, την πείρα και το πλεονέκτημα των υποψηφίων που το κατείχαν. Ο Αν. Διευθυντής στη σύσταση του δεν έδωσε καμία αιτιολογία για την επιλογή του να συστήσει τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, ούτε προέβη σε καταγραφή των εντυπώσεων του από την προφορική εξέταση των υποψηφίων, παρά αρκέστηκε σε χαρακτηρισμό εκάστου, κατά παράβαση της νομολογίας περί του θέματος.
5. Τέλος, ο αιτητής υποστηρίζει, ότι η απόφαση της Επιτροπής ήταν παράνομη και/ ή ανεπαρκής, αφενός διότι έλαβε υπόψη παράνομη σύσταση, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, αφετέρου, διότι επέλεξε πρόσωπα που δεν κατείχαν το πλεονέκτημα, σε αντίθεση με τον αιτητή, μόνο και μόνο λόγω της καλύτερης απόδοσης στην προφορική εξέταση ενώπιον της.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζει, με την γραπτή αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου της και αφού παραθέτει εκ νέου τα γεγονότα της υπόθεσης, την νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, ισχυριζόμενη, ότι το γεγονός, ότι κάποιος κατέχει το πλεονέκτημα δεν σημαίνει αυτόματα ότι θα επιλεγεί, αλλά αυτό που απαιτείται από τη νομολογία είναι να δοθεί ειδική αιτιολογία για ποιο λόγο επιλέγηκαν ορισμένοι υποψήφιοι που δεν κατείχαν το πλεονέκτημα, κάτι που στην παρούσα περίπτωση τηρήθηκε. Όσον αφορά τα προσόντα των υποψηφίων, όλα τα προσόντα τους, όπως και όλα τα στοιχεία των υποψηφίων, ήταν ενώπιον της Επιτροπής, εξετάστηκαν από την Επιτροπή και η απόφαση της Επιτροπής ήταν εύλογα επιτρεπτή. Το Δικαστήριο, σε τέτοια περίπτωση, δεν υπεισέρχεται στη θέση του διορίζοντος οργάνου και ο αιτητής, με αυτά που παραθέτει, δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει έκδηλη υπεροχή. Τέλος, μέσα από τα πρακτικά καταδεικνύεται, ότι η απόφαση της Επιτροπής ήταν πλήρως αιτιολογημένη.
Εξετάζοντας τον πρώτο (ανωτέρω) ισχυρισμό του αιτητή, ως έχει από αυτόν τεθεί, σε σχέση με τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα 8. Μάριο Νικολάου και 11. Ευγενία Χριστοδούλου), τα οποία δεν κατείχαν το πλεονέκτημα του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας, ότι, συγκεκριμένα, η Συμβουλευτική Επιτροπή αλλά και η Επιτροπή παρέλειψαν να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο δεδομένο, θεωρώ σκόπιμο να παρατηρήσω τα ακόλουθα:
Μέσα στην έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής γίνεται σαφής, ξεχωριστή και αναλυτική αναφορά στα προαναφερόμενα πρόσωπα και τα προσόντα τους, στο ότι δεν κατέχουν το πλεονέκτημα, καθώς και στα αποτελέσματα τους στην συνέντευξη ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής (ο Νικολάου έλαβε την βαθμολογία «Εξαίρετος», ενώ η Χριστοδούλου την βαθμολογία «Σχεδόν εξαίρετη»).
Συνεπώς, δεν είναι ορθός ο ισχυρισμός, ότι δεν απασχόλησε την Συμβουλευτική Επιτροπή η μη κατοχή του πλεονεκτήματος από τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Ρητή αναφορά γίνεται και για την τελική τους συνολική βαθμολογία (που παρέμεινε η ίδια με αυτή της συνέντευξης), σε συνδυασμό και με ρητή αναφορά με το ότι δεν κατέχουν το πλεονέκτημα του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας.
Το ίδιο παρατηρείται και για τον αιτητή, ο οποίος, μάλιστα, έλαβε τη βαθμολογία «πολύ καλός» στη συνέντευξη ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής, αλλά, ως σημείωσε η Συμβουλευτική Επιτροπή, έλαβε τελικά υψηλότερη τελική συνολική βαθμολογία «σχεδόν πάρα πολύ καλός», ακριβώς λόγω της κατοχής εκ μέρους του πλεονεκτήματος του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας.
Συνεπώς, ο ισχυρισμός, ως τέθηκε από τον αιτητή, ότι η Συμβουλευτική Επιτροπή παρέλειψε να ασχοληθεί με το γεγονός, ότι τα δύο προαναφερόμενα πρόσωπα δεν κατείχαν το πλεονέκτημα δεν ευσταθεί. Κατά συνέπεια, δεν ευσταθεί και ο συνακόλουθος ισχυρισμός, ότι η Επιτροπή αναφέρθηκε στο θέμα προσπαθώντας να διορθώσει την εν λόγω ισχυριζόμενη παράλειψη της Συμβουλευτικής Επιτροπής, αφού, ως προανέφερα τέτοια παράλειψη από τη Συμβουλευτική δεν παρατηρείται.
Συνεχίζοντας, ούτε ο ισχυρισμός, ότι η Επιτροπή φαίνεται να αποφάσισε τον διορισμό των εν λόγω ενδιαφερομένων προσώπων, που δεν κατέχουν το πλεονέκτημα αντί του αιτητή, που το κατέχει, μόνο λόγω των αποτελεσμάτων της προφορικής συνέντευξης ενώπιον της. Η Επιτροπή επικαλέστηκε αθροιστικά τα αποτελέσματα των διαδίκων ενώπιον της, ενώπιον της Συμβουλευτικής, καθώς και τη σύσταση του Αν. Διευθυντή υπέρ των εν λόγω ενδιαφερομένων προσώπων για να αιτιολογήσει την επιλογή των ενδιαφερόμενων προσώπων έναντι του αιτητή και όχι μόνο τα αποτελέσματα της προφορικής συνέντευξης ενώπιον της. Αναφέρει, επί τούτου, κατά λέξη η Επιτροπή:
«Η Επιτροπή δεν παρέλειψε να λάβει υπόψη, ότι οι επιλεγέντες Νικολάου Μάριος και Χριστοδούλου Ευγενία δεν διαθέτουν το πλεονέκτημα, που προβλέπει το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας ενώ οι μη επιλεγέντες Θεολόγος Νίκος και Μαππουρίδου Ανδρούλα το διαθέτουν. Λαμβάνοντας όμως υπόψη ότι οι επιλεγέντες αξιολογήθηκαν σε πολύ υψηλότερο από αυτούς επίπεδο τόσο από τη Συμβουλευτική Επιτροπή όσο και από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, από την οποία αξιολογήθηκαν στο υψηλότερο αυτής επίπεδο και, επιπλέον έχουν υπέρ τους τη σύσταση του Αν. Διευθυντή, η Επιτροπή έκρινε ότι η κατοχή του πλεονεκτήματος δεν μπορεί να υπερακοντίσει τη γενική υπεροχή των επιλεγέντων.».
Συνεπώς, ούτε ο πιο πάνω ισχυρισμός ευσταθεί.
Εξετάζοντας, τώρα, τον ισχυρισμό του αιτητή, ότι τα πιο πάνω αναφερόμενα ενδιαφερόμενα πρόσωπα υστερούσαν του αιτητή και σε άλλα κριτήρια, όπως πείρα και πρότερη υπηρεσία, στοιχεία τα οποία, κατά τον αιτητή, πέρασαν απαρατήρητα από τη Συμβουλευτική Επιτροπή, αλλά και από την Επιτροπή, η οποία βασίστηκε στην έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, ούτε αυτός βρίσκω ότι ευσταθεί. Καταρχήν, ως έχω ήδη προαναφέρει, η Συμβουλευτική Επιτροπή προέβη και κατέγραψε αναλυτικά τα στοιχεία περί τούτου των διαδίκων. Καταρτίστηκε, επίσης, αναλυτικός κατάλογος με τα στοιχεία των υποψηφίων, ο οποίος ήταν ενώπιον και της Επιτροπής. Από τα δε επίδικα πρακτικά της Επιτροπής ημερομηνίας 7.2.2011 προκύπτει αβίαστα, ότι η Επιτροπή εξέτασε όλα τα ενώπιον της στοιχεία και την έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, τα πορίσματα της οποίας ενέκρινε. Στα πρακτικά της Επιτροπής ημερομηνίας 18.3.2011 καταγράφεται, επίσης, ότι είχε ενώπιον της και τα στοιχεία των αιτήσεων των υποψηφίων, τα οποία έλαβε υπόψη.
Συνεπώς, δεν πέρασαν απαρατήρητα πέρασαν τα στοιχεία περί πείρας και υπηρεσίας του αιτητή ούτε από τη Συμβουλευτική Επιτροπή ούτε από την Επιτροπή.
Όσον αφορά την ισχυριζόμενη υπεροχή του σε αυτά, το θέμα κρίνεται κατά τον συνυπολογισμό όλων των νομίμων κριτηρίων κρίσεως και κατά πόσον ήταν εύλογη και αιτιολογημένη η απόφαση της Επιτροπής, θέμα, το οποίο θα με απασχολήσει πιο κάτω στην παρούσα, αφού εξεταστεί πρώτα ο λόγος ακυρότητος περί της νομιμότητας της σύστασης του Αν. Διευθυντή και ότι πάσχει η απόφαση της Επιτροπής, διότι έλαβε υπόψη τέτοια παράνομη σύσταση.
Όσον αφορά τη σύσταση του Αν . Διευθυντή ο αιτητής καταφέρεται κατά τη νομιμότητα της, ως προαναφέρθηκε, διότι ήταν αναιτιολόγητη, και συγκρουόμενη με τα στοιχεία των διοικητικών φακέλων, ειδικότερα με τα προσόντα, την πείρα και το πλεονέκτημα των υποψηφίων που το κατείχαν. Ο Αν. Διευθυντής στη σύσταση του δεν έδωσε καμία αιτιολογία για την επιλογή του να συστήσει τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, ούτε προέβη σε καταγραφή των εντυπώσεων του από την προφορική εξέταση των υποψηφίων, παρά αρκέστηκε σε χαρακτηρισμό εκάστου, κατά παράβαση της νομολογίας περί του θέματος.
Σύμφωνα, όμως, με τη νομολογία σε τέτοιες διαδικασίες πρώτου διορισμού και προαγωγής, δεν απαιτείτο ο Αν. Διευθυντής να καταγράφει αιτιολογία για την σύσταση του, ούτε τις εντυπώσεις του από την προφορική εξέταση των υποψηφίων. Ούτε προκύπτει να βασίστηκε για την σύσταση του στη βαθμολόγηση που έδωσε στην προφορική εξέταση ενώπιον της Επιτροπής.
Στην απόφαση ημερομηνίας 10.10.2014 στην Προσφυγή Αρ. 1636/10 ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΙΠΙΓΚΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, λέχθηκαν από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Παμπαλλή και τα ακόλουθα, ως προς το ρόλο και το πλαίσιο της σύστασης σε τέτοιες διαδικασίες, όπως η παρούσα:
«Υπήρξε άλλη εισήγηση από πλευράς αιτητή ότι η σύσταση του Αναπληρωτή Διευθυντή είναι αναιτιολόγητη, και συγκρούεται με τα στοιχεία των φακέλων. Ειδικότερα τονίστηκε ότι, ο Αναπληρωτής Διευθυντής βοηθήθηκε κατά την αξιολόγηση των υποψηφίων από το Διευθυντή της Κλινικής, χωρίς να υπάρχει καταγραμμένη η γνώμη του εν λόγων ειδικού ιατρού. Εισηγήθηκε τέλος, ότι η κρίση του Αναπληρωτή Διευθυντή αποτελεί εξωγενές στοιχείο κρίσης και εσφαλμένα λήφθηκε υπόψη από την ΕΔΥ.
Η υπό εξέταση θέση ήταν πρώτου διορισμού και προαγωγής, συνεπώς η σύσταση, με βάση την παράγραφο (9) του άρθρου 34 του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου του 1990, (Ν.1/90), δεν απαιτείται να είναι αιτιολογημένη. Ούτε και προκύπτει ότι η σύσταση που έγινε επί του προκειμένου από τον Αναπληρωτή Διευθυντή στηρίχθηκε στην αξιολόγηση των υποψηφίων κατά την προφορική συνέντευξη. Τέθηκαν ενώπιον του οι προσωπικοί φάκελοι των υποψηφίων, τους οποίους και μελέτησε και η σύσταση δεν συγκρούεται με τα στοιχεία των φακέλων. Δεν προκύπτει επίσης από το πρακτικό της ΕΔΥ ότι έλαβε υπόψη την αξιολόγηση του Αναπληρωτή Διευθυντή αλλά τη σύσταση του, η οποία εδραζόταν σε σύνολο κριτηρίων.
Στην Υποθ. αρ. 969/2009 Στυλιανίδης ν. Δημοκρατίας ανωτέρω, ανέφερα τα εξής ως προς το θέμα της σύστασης:
"Αναφορικά με το αναιτιολόγητο της σύστασης κρίνω ότι ούτε και αυτό ευσταθεί. Η θέση ήταν πρώτου διορισμού και προαγωγής και επομένως σύμφωνα με το άρθρο 34(9) δεν απαιτείται να είναι αιτιολογημένη. Στην υπόθεση αρ.1820/08 Ντόνεβ ν. Δημοκρατίας 14 Ιουλίου 2010, όπου είχε προβληθεί παρόμοιος ισχυρισμός, αναφέρονται από τον αδελφό Δικαστή Ερωτοκρίτου, τα ακόλουθα, με τα οποία συμφωνώ:
«Ο συνήγορος του Αιτητή, προβάλλει ότι η σύσταση της Διευθύντριας δεν είναι αιτιολογημένη. Θα συμφωνήσω με τη συνήγορο των Καθ' ων η αίτηση, ότι λόγω του ότι η επίδικη θέση είναι Πρώτου διορισμού και Προαγωγής, σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία η Διευθύντρια δεν έχει υποχρέωση αιτιολόγησης της σύστασης της (βλ Κυριάκου κ.α. ν. Δημοκρατίας κ.α. (2004) 3 ΑΑΔ 83). Όμως, στην Απάντηση του ο δικηγόρος του Αιτητή προσθέτει ότι ενόψει των αποφασισθέντων στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας στην Αντώνη Καφά ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Αναθεωρητική Έφεση αρ. 103/05, ημερομηνίας 1.2.10, η ενέργεια της Διευθύντριας να προβεί σε αξιολόγηση των υποψηφίων από την ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση, συνιστά αναρμόδια ανάμειξη.»
«Ούτε αυτός ο λόγος ακύρωσης, ευσταθεί.
Ο ρόλος της παρουσίας της Διευθύντριας κατά την προφορική συνέντευξη των υποψηφίων ενώπιον της ΕΔΥ, είναι η υποβοήθηση της τελευταίας να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τον κάθε υποψήφιο, βασιζόμενη σε προηγούμενες γνώσεις σε σχέση με αυτούς. Η αξιολόγηση των υποψηφίων στην προφορική συνέντευξη είναι αρμοδιότητα της ΕΔΥ, οπότε όπως διευκρινίζεται στην Καφά, ανωτέρω, μια τέτοια ενέργεια συνιστά ανεπίτρεπτη επέμβαση στο έργο της ΕΔΥ, εφόσον η εντύπωση της Διευθύντριας από τη συνέντευξη, συνιστά εξωγενή παράγοντα. Όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει οτιδήποτε στα πρακτικά που να υποδεικνύει ότι η Διευθύντρια στηρίχθηκε στις προφορικές συνεντεύξεις των υποψηφίων για να καταλήξει στη σύστασή της. Επομένως, τα όσα αποφασίστηκαν έστω και obiter στην Καφά, δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση.».
Κατ’ εφαρμογή της πιο πάνω νομολογίας, δεν εντοπίζω οποιαδήποτε παρανομία στο γεγονός, ότι η σύσταση του Αν. Διευθυντή στην παρούσα περίπτωση δεν ήταν αιτιολογημένη. Ούτε εντοπίζω μέσα από το ενώπιον μου υλικό για τους διαδίκους, αυτή να συγκρούεται με τα στοιχεία των φακέλων, τα οποία είχε ενώπιον του ο Α. Διευθυντής προς διαμόρφωση της σύστασης του. Συνεπώς, ως καθόλα νόμιμη η σύσταση του Διευθυντή, ορθώς λήφθηκε υπόψη από την Επιτροπή.
Στο σημείο αυτό, εναπομένει η εξέταση των κατ’ ουσία ισχυρισμών του αιτητή. Ο αιτητής ισχυρίζεται, συγκεκριμένα, επί της ουσίας, ότι παραγνωρίστηκε από τους καθ’ ων η αίτηση το πλεονέκτημα του έναντι των ενδιαφερομένων προσώπων 8 και 11 (βλ. ανωτέρω) και στη βαθμολογία της προφορικής εξέτασης έναντι των ενδιαφερόμενων προσώπων 1, 7 και 9, καθώς και η υπεροχή του σε επιπρόσθετη εκπαίδευση και προσόντα έναντι όλων των ενδιαφερομένων προσώπων, ενώ δόθηκε υπέρμετρη βαρύτητα στην αναιτιολόγητη, κατά τον αιτητή, εντύπωση από την ενώπιον της Επιτροπής προφορική εξέταση, η οποία κατέστη, αποφασιστικό και/ ή αποκλειστικό στοιχείο επιλογής των υποψηφίων. Ο αιτητής ισχυρίζεται, ότι υπερείχε έκδηλα των ενδιαφερομένων προσώπων.
Καταρχήν, όσον αφορά την εντύπωση και την βαθμολόγηση της προφορικής συνέντευξης ενώπιον της Επιτροπής, δεν εντοπίζω οτιδήποτε μεμπτό. Κρίνω, ότι αναλυτικά και επαρκώς δόθηκε περιγραφή και αιτιολόγηση της απόδοσης στην προφορική συνέντευξη των εδώ διαδίκων. Παραπέμπω σχετικά στην απόφαση ημερομηνίας 12.5.2016 στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές 599/2012 και άλλες ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΕΩΝΙΔΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ της Δικαστού του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μιχαηλίδου, στην οποία λέχθηκαν και τα ακόλουθα, τα οποία υιοθετώ, ως ορθά και στην παρούσα, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«Ο αιτητής Λεωνίδου υποβάλλει επιπροσθέτως ότι η αξιολόγηση της απόδοσης του κατά την προφορική συνέντευξη («πάρα πολύ καλός») είναι αναιτιολόγητη και ή αντιφατική. Δεν συνάδουν τα σχόλια της απόδοσης του με την αξιολόγηση του η οποία θα έπρεπε να αξιολογηθεί αναλόγως και να του αποδοθεί η υψηλότερη βαθμολογία.
Η αξιολόγηση της ΕΔΥ και η απόδοση συγκεκριμένης βαθμολογίας σε κάθε υποψήφιο συνιστούν μέρος της νοητικής λειτουργίας των μελών της Επιτροπής η οποία και δεν ελέγχεται δικαστικά. Το ζήτημα ανάγεται στην υποκειμενική κρίση του αξιολογούντος οργάνου σε σχέση με την απόδοση του υποψηφίου κατά την εξέταση, οπότε σε τέτοια περίπτωση το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην αρμοδιότητα του διορίζοντος οργάνου ακόμα και αν το ίδιο θεωρεί ότι ένας υποψήφιος θα πρέπει να αξιολογηθεί άλλως πως.
Περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της απόφασης και μόνο (Σωτηρίου ν. Κολοκοτρώνη (1998) 3 Α.Α.Δ. 452, Δημοκρατία ν. Μ. Κληρίδου-Τσιάππα (2005) 3 Α.Α.Δ. 404 και Άρτεμις Αντωνίου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:C452, Υποθ. Αρ. 217/12, ημερ. 3.7.2014 (απόφαση Πλήρους Ολομέλειας)). Όπως έχει νομολογηθεί η καταγραφή ορισμένων αρνητικών δεδομένων και παρατηρήσεων κατά την προφορική εξέταση από την ΕΔΥ παρέχει επαρκή αιτιολόγηση.
Στην περίπτωση του αιτητή ενώ καταγράφηκαν και πολύ καλά σχόλια, ως αρνητική παρατήρηση καταγράφεται: «επέδειξε όμως αδυναμία να απαντήσει ορθά σε ερωτήσεις που άπτονταν των «Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου». Συνεπώς καθόλα αιτιολογημένη και συνεπής θεωρείται η αξιολόγηση της απόδοσης του ως «πάρα πολύ καλός».
Νεοφύτου ν. Δημοκρατίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 8, 15:
«Ο λόγος αυτός προφανώς δεν ευσταθεί. Τόσο η Σ.Ε. όσο και κύρια η ΕΔΥ παρέθεσε τους λόγους στους οποίους στηρίχθηκε για να σχηματίσει την κρίση για την απόδοση κάθε υποψηφίου. Η αιτιολόγηση έγκειται στον προσδιορισμό των γεγονότων, των στοιχείων και παρατηρήσεων που δικαιολογούν τη συγκεκριμένη κρίση. Η νοητική λειτουργία των μελών του συλλογικού οργάνου αναφορικά με την απόδοση των υποψηφίων στις συνεντεύξεις δεν ελέγχεται από το Δικαστήριο. Στην παρούσα υπόθεση η αιτιολογία προκύπτει από την καταγραφή, τόσο από την Σ.Ε. όσο και από την ΕΔΥ, των αρνητικών δεδομένων και παρατηρήσεων για τον εφεσείοντα. Έχει νομολογηθεί ότι η καταγραφή των αρνητικών δεδομένων κατά τη συνέντευξη παρέχει επαρκή αιτιολόγηση, σύμφωνα με το άρθρο 34(10) του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου 1/90. (Βλέπε: Ευρυβιάδη ν. Δημοκρατίας, Υπόθ. Αρ. 375/2002, ημερ. 1.3.2004 και Πούρου κ.ά. ν. Χατζηστεφάνου κ.ά. (2001) 3(Α) Α.Α.Δ. 374).»
Όσον αφορά την σύγκριση στην οποία προέβη η Επιτροπή για την επιλογή των ενδιαφερομένων προσώπων που δεν κατείχαν το πλεονέκτημα, έναντι του αιτητή που το κατείχε, έχω ήδη ανωτέρω υποδείξει, ότι η Επιτροπή δεν βασίστηκε μόνο στο αποτέλεσμα της προφορικής εξέτασης ενώπιον της αλλά σε σειρά κριτηρίων, στα οποία τα επιλεχθέντα ενδιαφερόμενα πρόσωπα υπερτερούσαν του αιτητή, δηλαδή τα αποτελέσματα της αξιολόγησης των διαδίκων ενώπιον της, ενώπιον της Συμβουλευτικής, καθώς και τη σύσταση του Αν. Διευθυντή υπέρ τους.
Αναφέρει, επί τούτου, κατά λέξη η Επιτροπή, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«Η Επιτροπή δεν παρέλειψε να λάβει υπόψη, ότι οι επιλεγέντες Νικολάου Μάριος και Χριστοδούλου Ευγενία δεν διαθέτουν το πλεονέκτημα, που προβλέπει το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας ενώ οι μη επιλεγέντες Θεολόγος Νίκος και Μαππουρίδου Ανδρούλα το διαθέτουν. Λαμβάνοντας όμως υπόψη ότι οι επιλεγέντες αξιολογήθηκαν σε πολύ υψηλότερο από αυτούς επίπεδο τόσο από τη Συμβουλευτική Επιτροπή όσο και από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, από την οποία αξιολογήθηκαν στο υψηλότερο αυτής επίπεδο και, επιπλέον έχουν υπέρ τους τη σύσταση του Αν. Διευθυντή, η Επιτροπή έκρινε ότι η κατοχή του πλεονεκτήματος δεν μπορεί να υπερακοντίσει τη γενική υπεροχή των επιλεγέντων.».
Με αυτά τα δεδομένα, δεν βλέπω πως μπορεί να έχει εφαρμογή, στη περίπτωση, η νομολογία που απαγορεύει, και ορθώς, την ανατροπή πλεονεκτήματος με βάση (μόνο) τα αποτελέσματα της προφορικής συνέντευξης ενώπιον της Επιτροπής.
Σύμφωνα με την απόφαση Γεωργίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (1989) 3 Α.Α.Δ. 1822, (1830):
«… απαιτείται επαρκής αιτιολόγηση της απόφασης του διοικητικού οργάνου, όταν υποψήφιος που έχει το πρόσθετο προσόν που προβλέπεται στα Σχέδια Υπηρεσίας δεν επιλέγεται για διορισμό. Είναι γεγονός ότι το διοικητικό όργανο δεν είναι υπόχρεο να διορίσει υποψήφιο που έχει το πρόσθετο προσόν, αν κρίνει ότι άλλος είναι καταλληλότερος για διορισμό αφού αξιολογήσει όλα τα υπόλοιπα στοιχεία. Η απόφαση όμως να παραγνωριστεί το πρόσθετο προσόν πρέπει να αιτιολογείται και μάλιστα επαρκώς. Η αιτιολόγηση δε αυτή δέον να εμφαίνεται στο πρακτικό της απόφασης και όχι να αφήνεται να συνάγεται από οποιοδήποτε ή το Διοικητικό Δικαστήριο ...»
Κρίνω, ότι στην παρούσα περίπτωση δόθηκε ρητή, ειδική και πειστική αιτιολογία από την Επιτροπή για την παραγνώριση του πλεονεκτήματος του αιτητή και την επιλογή των ενδιαφερόμενων προσώπων 8 και 11, που δεν κατείχαν το πλεονέκτημα. Η σύγκριση δε, των κριτηρίων επιλογής μεταξύ του αιτητή και των ενδιαφερόμενων προσώπων 8 και 11, δεικνύει μία απόφαση, η οποία κινείται στο χώρο της εύλογης επιλογής.
Όσον αφορά τη επιλογή των ενδιαφερόμενων προσώπων 1, 7 και 9 (αλλά και των προαναφερομένων 8 και 11), οφείλω, καταρχήν, να υποδείξω, ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, το διοικητικό όργανο διαμορφώνει κρίση έχοντας υπόψη το σύνολο των στοιχείων τα οποία βρίσκονται ενώπιον του. Η επιλογή γίνεται στη βάση της αξιολόγησης όλων των δεδομένων, η οποία εφόσον κριθεί εύλογη και δεν εκφεύγει των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, δεν είναι δυνατόν να υποκατασταθεί από το Αναθεωρητικό Δικαστήριο.
Ως αναφέρθηκε σχετικά στην Παναγή ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 639, 648:
«Εκείνο που εν τέλει παραγνώρισε ο εφεσείων κατά την ανάπτυξη των θέσεών του, είναι ότι το διοικητικό όργανο διαμορφώνει κρίση έχοντας υπόψη το σύνολο των στοιχείων τα οποία είναι ενώπιον του. Η επιλογή γίνεται στη βάση της αξιολόγησης όλων των δεδομένων, η οποία αξιολόγηση εφόσον είναι εύλογη, σύμφωνη με τα στοιχεία και τα δεδομένα που είναι ενώπιον του διοικητικού οργάνου και δεν εκφεύγει των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, δεν είναι δυνατό να υποκατασταθεί από το αναθεωρητικό Δικαστήριο.
Η θέση του εφεσείοντος κατατείνει στη λανθασμένη προσέγγιση ότι μπορεί στην ουσία να γίνεται μια αριθμητική ή μαθηματική συνεξέταση των στοιχείων κατά τρόπο που το ένα στοιχείο υπέρ του ενός υποψηφίου, να εξουδετερώνεται από κάποιο άλλο στοιχείο υπέρ του άλλου υποψηφίου. Τέτοια άσκηση αναμφίβολα παραπέμπει σε μηχανιστικό υπολογισμό από τον οποίο όμως ελλείπει το στοιχείο της διακριτικής ευχέρειας και της καθολικής κρίσης υπό το φως του συνόλου των παραμέτρων.
Όπως υποδείχθηκε στην Πολυξένη Γρηγορίου (Μιχαηλίδου) v. Δημοκρατίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 275, δεν μπορεί να προκαθοριστεί η βαρύτητα των στοιχείων κρίσης ώστε οποιοδήποτε από αυτά να έχει και ορισμένη σημασία. Το σύστημα αξιολόγησης πρέπει, καθώς υποδείχθηκε και στην Γιωργούδης v. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 116, να στοχεύει στην ανάδειξη του καταλληλότερου υποψηφίου, με μόνη δέσμευση να εξυπηρετείται η αξιοκρατία και το δημόσιο συμφέρον.»
Ακόμη και αν εντοπιστεί κάποια υπεροχή του αιτητή έναντι των ενδιαφερομένων προσώπων, αυτή δεν είναι έκδηλη και συνεπώς η τυχόν παραγνώριση της δεν επιφέρει ακυρότητα.
Ως αναφέρθηκε στην Χατζηβασιλείου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1998) 3 Α.Α.Δ. 755, 762:
«Και αν ακόμα θα μπορούσε να εντοπισθεί κάποια υπεροχή του εφεσείοντα έναντι του ενδιαφερόμενου αυτή δεν είναι "έκδηλη" και κατά συνέπεια η τυχόν παραγνώρισή της δεν επιφέρει ακυρότητα. Βλ. Κολοκασίδου ν. Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου, Υποθ. Αρ. 929/91, ημερ. 23.12.93. Εξάλλου, η Αρχή δεν είναι υποχρεωμένη να αποδείξει, για να δικαιολογήσει την επιλογή της ότι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο ήταν καταφανώς υπέρτερο του εφεσείοντα. Βλ. Γεωργίου ν. Δημοκρατίας (1976) 3 C.L.R. 74. Αντίθετα ο αιτητής πρέπει να αποδείξει όχι μόνο απλή υπεροχή αλλά έκδηλη υπεροχή έναντι του προαχθέντος. Βλ. Χατζησάββα ν. Δημοκρατίας (1982) 3 C.L.R. 76, Χ"Ιωάννου ν. Δημοκρατίας (1983) 3 C.L.R. 1041, Ευαγγελή ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 634 και ΡΙΚ ν. Λυγίας Κωνσταντινίδου (1997) 3 Α.Α.Δ. 634.»
Έχοντας τα πιο πάνω νομολογημένα υπόψη, εφαρμοζόμενα στα εδώ δεδομένα του αιτητή και όλων των ενδιαφερόμενων προσώπων, ως αυτά προκύπτουν από τα ενώπιον μου έγγραφα, κρίνω, ότι ο αιτητής δεν έχει αποδείξει οποιαδήποτε υπεροχή έναντι οποιουδήποτε εκ των ενδιαφερομένων προσώπων στον συνυπολογισμό των νομίμων κριτηρίων κρίσεως, πόσο μάλλον έκδηλη, ως απαιτεί η νομολογία (ανωτέρω). Τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα 1, 7 και 9, τα οποία κατείχαν και αυτά το πλεονέκτημα, είχαν σαφώς καλύτερη βαθμολογία στην προφορική εξέταση ενώπιον της Επιτροπής από τον αιτητή, είχαν την σύσταση του Αν. Διευθυντή υπέρ τους, ενώ ο αιτητής όχι. Ο αιτητής υπερτερούσε του ενδιαφερόμενου μέρος 1 στη γενική αξιολόγηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, ενώ ισοβαθμούσε σε αυτή με το ενδιαφερόμενο μέρος 7, ενώ υστερούσε ως προς το ενδιαφερόμενο πρόσωπο 8. Υπό αυτά τα δεδομένα, δεν διαβλέπω πως κατ’ επίκληση περισσότερης πείρας και υπηρεσίας από τον αιτητή, μπορεί να διαγνωστεί έκδηλη υπεροχή υπέρ του, ως επιτάσσει η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Σε σχέση με τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα 8 και 11, έχω ήδη αναφέρει ανωτέρω, ότι κρίνω την επιλογή τους εύλογα επιτρεπτή στο συνυπολογισμό όλων των νομίμων κριτηρίων επιλογής.
Ως εκ τούτου κρίνω, ότι η απόφαση της Επιτροπής ως προς τον διορισμό όλων των ενδιαφερομένων προσώπων ήταν ορθή και, εν πάση περιπτώσει, εύλογα επιτρεπτή.
Με βάση τα πιο πάνω, κρίνω, ότι κανένας από τους προβληθέντες λόγους ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης ευσταθεί.
Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα 1200 Ευρώ εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.
Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο