Administrative Court dismisses appeal citing Article 146 Constitution regarding planning permit denial.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the joint appeals by Trident Hotels Ltd against the Ministerial Council's refusal to grant planning permits for residential units in Paralimni. The applicants argued that the lower administrative body failed to examine their requests within a reasonable time, relying on the Local Plan and independent grounds regarding environmental impact. The court ruled that even if the primary legal reasoning was flawed, the decision remained valid because it was supported by independent and sufficient grounds, such as the potential impact on local agriculture. Consequently, the challenged decisions were upheld, and the applicants were ordered to pay the costs of the proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 146 of the Constitution; In administrative law, a decision is valid if supported by at least one independent and sufficient ground of reasoning, even if other cited grounds are legally erroneous or non-existent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Θεοδουλίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 2605
Unitex Trad. Co Ltd ν. Δημοκρατίας κ.α. (1992) 4 ΑΑΔ 1338
Στυλιανού ν. Συμβ. Βελτιώσεως Πελενδρίου (1997) 4 ΑΑΔ 2882
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:200
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 2077/2012, 2078/2012, 2079/2012 και 2080/2012)
8 Ιουλίου, 2016
[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
TRIDENT HOTELS LTD
Αιτητές,
ν.
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
Καθ’ ων η αίτηση.
________________________________
Κ. Κνώφου, για Κώστα Π. Δημητριάδη Δ.Ε.Π.Ε, για τους αιτητές.
Ελίτα Γαβριήλ (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για τους καθ’ ων η αίτηση.
___________________________________
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Οι πιο πάνω υποθέσεις έχουν συνεκδικαστεί με διάταγμα του Δικαστηρίου που εκδόθηκε στις 4.9.2013.
Οι αιτητές προσβάλλουν την νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση που λήφθηκε στις 17.9.2012, με την οποία απορρίφθηκε η Ιεραρχική προσφυγή των αιτητών εναντίον απόφασης της Πολεοδομικής Αρχής να αρνηθεί την χορήγηση πολεοδομικής άδειας (αιτήσεις με αρ. ΑΜΧ/0603/2006, 0604/2006, 0605/2006, 0606/2006) για ανέγερση οικιστικών μονάδων, στο Παραλίμνι και η οποία γνωστοποιήθηκε στους αιτητές με επιστολή ημερομηνίας 17.10.2012.
Τα πραγματικά γεγονότα των υποθέσεων είναι σε συντομία τα ακόλουθα:
Οι αιτητές οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες αριθμού τεμαχίων στο Παραλίμνι, υπέβαλαν στις 20.12.2005, αίτηση για χορήγηση πολεοδομικής άδειας (αρ. ΑΜΧ/0717/2005) για διαχωρισμό γης σε 2 οικόπεδα και χώρο πρασίνου. Λόγω της ύπαρξης ξένων ιδιωτικών τεμαχίων στο χώρο της ανάπτυξης που παρέμεναν περίκλειστα, οι αιτητές στις 17.7.2006 υπέβαλαν νέα τροποποιημένη πρόταση σε ότι αφορά το διαχωρισμό, με εισήγηση για 4 οικόπεδα αντί 2, καθώς και χώρο πρασίνου.
Την 1.8.2006 οι αιτητές υπέβαλαν τέσσερις αιτήσεις για οικιστική ανάπτυξη. Ειδικότερα οι αιτητές υπέβαλαν την αίτηση αρ ΑΜΧ 603/06 για 72 οικιστικές μονάδες, την αίτηση αρ. ΑΜΧ 604/06 για 4 οικιστικές μονάδες, την αίτηση αρ. ΑΜΧ 605/2006 για 8 οικιστικές μονάδες και την αίτηση αρ. ΑΜΧ 606/2006 για 57 οικιστικές μονάδες.
Στις 12.10.2006 ζητήθηκε από τους αιτητές όπως ετοιμάσουν προκαταρκτική εκτίμηση επιπτώσεων στο περιβάλλον, η οποία υπεβλήθη στις 8.1.2007. Παράλληλα η Πολεοδομική Αρχή ζήτησε με επιστολή ημερομηνίας 29.9.2006 τις απόψεις των αρμοδίων Υπηρεσιών, οι οποίες λήφθηκαν μέχρι και τις 24.4.2007. Εν τω μεταξύ στις 5.4.2007, τέθηκε σε ισχύ στη Δημοτική Περιοχή Παραλιμνίου, το Τοπικό Σχέδιο και στις 20.7.2007 δημοσιεύθηκε η νέα χωρομετρία της περιοχής που τέθηκε επίσημα σε χρήση στις 21.9.2007.
Στις 22.10.2007 οι αιτητές προσκόμισαν σχέδιο αποτύπωσης και υψομέτρησης και στις 3.1.2008, επίσημα κτηματικά σχέδια. Ακολούθησε στις 2.7.2008 σχέδιο για το διαχωρισμό και στις 24.4.2009 οι αιτητές υπέβαλαν νέα σχέδια/εισηγήσεις, τα οποία λήφθηκαν από την Αρχή στις 5.5.2009. Με νέα επιστολή τους οι αιτητές, ημερομηνίας 21.12.2009, που λήφθηκε στις 7.1.2010, απέστειλαν νέο σχέδιο/αντιπρόταση σε σχέση με το διαχωρισμό και διευκρίνισαν ότι έθεσαν εκτός της ανάπτυξης 4 τεμάχια, επειδή δεν ήταν προσβάσιμα. Η Πολεοδομική Αρχή την 1.12.2010, αποφάσισε τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας για διαχωρισμό της ιδιοκτησίας των αιτητών σε 8 οικόπεδα και χώρο πρασίνου, στη βάση των προνοιών του Σχεδίου Ανάπτυξης που ίσχυε κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης, δηλαδή της Δήλωσης Πολιτικής.
Μετά την οριστικοποίηση του διαχωρισμού, η Πολεοδομική Αρχή προχώρησε στη μελέτη των επιδίκων αιτήσεων για ανέγερση οικιστικών μονάδων, οι οποίες εξετάστηκαν στη βάση του καθεστώτος του νέου Τοπικού Σχεδίου και απορρίφθηκαν την 21.1.2011, επειδή συγκρούοντο με αυτό και επιπρόσθετα επειδή επρόκειτο για εντελώς ανεφάρμοστη ανάπτυξη.
Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, οι αιτητές καταχώρησαν στις 17.3.2011 Ιεραρχική Προσφυγή, η οποία στις 17.9.2012 απερρίφθη. Η νομιμότητα της πιο πάνω απόφασης είναι το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας.
Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους αιτήτες, προβάλλει ένα και μοναδικό λόγο ακύρωσης. Ισχυρίζεται ότι η εξέταση των αιτήσεων, έπρεπε να γίνει στη βάση την προνοιών της Δήλωσης Πολιτικής και όχι του Τοπικού Σχεδίου, αφού στον περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμο, ο «εύλογος χρόνος» καθορίζεται ότι είναι τρεις μήνες ή σύμφωνα με τις Γενικές Αρχές του Διοικητικού Δικαίου (άρθρο 9 του Ν. 158(1)/99), ο εύλογος χρόνος εξαρτάται από τις εκάστοτε ειδικές συνθήκες της κάθε υπόθεσης. Στην προκείμενη περίπτωση, κατά τους αιτητές, ο «εύλογος χρόνος» εξέπνευσε επτά μήνες μετά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για διαχωρισμό και επομένως η Πολεοδομική Αρχή είχε στη διάθεση της τουλάχιστον οκτώ μήνες για να εξετάσει τις αιτήσεις που υποβλήθηκαν για οικοδομική ανάπτυξη, με βάση τις πρόνοιες της Δήλωσης Πολιτικής.
Επιπρόσθετα οι αιτητές ισχυρίζονται ότι, οι αιτήσεις για οικιστική ανάπτυξη δεν θα μπορούσαν να εξεταστούν πριν από την έκδοση της άδειας διαχωρισμού, η οποία χορηγήθηκε την 1.12.2010 και εξετάστηκε στη βάση του πολεοδομικού καθεστώτος που ίσχυε κατά τον χρόνο της υποβολής της αίτησης για διαχωρισμό. Έχει δηλαδή η Πολεοδομική Αρχή αναγνωρίσει ουσιαστικά ότι, η υπερβολική καθυστέρηση βάραινε την ίδια, χωρίς ωστόσο να πράξει το ίδιο με τις επίδικες αιτήσεις, τις οποίες εξέτασε με βάση το νέο νομικό καθεστώς.
Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, αντιτείνει ότι σύμφωνα με τον Κανονισμό 5(2) των περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας (Αιτήσεις και Ιεραρχικές Προσφυγές) Κανονισμών, ΚΔΠ 55/90, η Πολεοδομική Αρχή εξετάζει αιτήσεις για χορήγηση πολεοδομικής άδειας μόνο μέσα σε προθεσμία τριών μηνών ή μέσα σε μεγαλύτερη προθεσμία, αναλόγως των δεδομένων της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά. Πρόσθετα, σύμφωνα με το άρθρο 9 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου, Ν. 158(1)/99, το διοικητικό όργανο κατά την έκδοση της απόφασης του επί αιτήσεως, βασίζεται στο νομικό καθεστώς που ίσχυε κατά το χρόνο της έκδοσης της πράξης, ανεξαρτήτως αν αυτό ήταν διαφορετικό κατά το χρόνο υποβολής της σχετικής αίτησης.
Κατά την συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, στην προκείμενη περίπτωση τα τεμάχια για τα οποία υποβλήθηκαν οι αιτήσεις για ανάπτυξη, δεν ήταν διαχωρισμένα κατά την ημερομηνία υποβολής των αιτήσεων και κατά συνέπεια οι επίδικες πολεοδομικές αιτήσεις υποβλήθηκαν εκ μέρους των αιτητών πρόωρα, αφού οι αιτήσεις αυτές θα μελετούντο μετά τον οριστικό διαχωρισμό του όλου τεμαχίου, κατά τον οποίο δημιουργήθηκαν 8 οικόπεδα, αντί για 4 οικόπεδα που αφορούσαν οι επίδικες πολεοδομικές αιτήσεις.
Τέλος η ευπαίδευτη συνήγορος ισχυρίζεται ότι ακόμα και αν δεν μεσολαβούσε η διαφοροποίηση του νομοθετικού καθεστώτος και πάλιν οι επίδικες αιτήσεις θα απορρίπτοντο, αφού λόγω της προωρότητας της υποβολής τους, η προτεινόμενη σε αυτές ανάπτυξη ήταν ανεφάρμοστη, αφού προτεινόταν σε ανύπαρκτο και χωρίς οποιαδήποτε υπόσταση οικόπεδο (αίτηση ΑΜΧ/0603/2006) και επιπλέον υπήρχε πρόβλημα προσπέλασης, καθώς και υπέρβασης στο ποσοστό κάλυψης και δόμησης.
Έχω εξετάσει με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις που υποβλήθηκαν από τους ευπαιδεύτους συνηγόρους από των δύο πλευρών και έχω καταλήξει στα ακόλουθα:
Όπως έχει αναφερθεί, ο μοναδικός λόγος ακύρωσης που προβάλλεται από τους αιτητές, είναι το εύλογο ή όχι του χρόνου εξέτασης των επιδίκων αιτήσεων, σε συνάρτηση με το νομικό καθεστώς που ίσχυε, δεδομένης της αλλαγής που επήλθε από την υποβολή των αιτήσεων μέχρι την εξέταση τους.
Κατά την κρίση μου, αυτό που θα πρέπει καταρχήν να εξεταστεί είναι το χρονικό σημείο της εξέτασης των επιδίκων αιτήσεων. Αν δηλαδή η εξέταση τους θα πρέπει να έπεται της ολοκλήρωσης της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης διαχωρισμού και την οριστικοποίηση της. Οι ίδιοι οι αιτητές ισχυρίζονται στην γραπτή τους αγόρευση (σελ. 6), ότι προϋπόθεση για την εξέταση και λήψη απόφασης σχετικά με τις αιτήσεις για οικιστική ανάπτυξη από την Πολεοδομική Αρχή, είναι πρώτα η έκδοση της άδειας διαχωρισμού (ΑΜΧ/717/05). Συνεπώς επ’ αυτού δεν υπάρχει διαφωνία των δύο πλευρών. Εξάλλου, αυτό προνοείτο και στη Δήλωση Πολιτικής, δηλαδή στο νομικό καθεστώς το οποίο οι αιτητές επικαλούνται ως ισχύον στη περίπτωση τους.
Εν προκειμένω, η άδεια διαχωρισμού εκδόθηκε την 1.12.2010 στη βάση του καθεστώτος που ίσχυε κατά τον χρόνο της υποβολής της αίτησης (20.12.2005). Υπενθυμίζεται ότι η αρχική αίτηση που οι αιτητές υπέβαλαν για διαχωρισμό, αφορούσε τον διαχωρισμό της γης σε 2 οικόπεδα και χώρο πρασίνου και ακολούθως σύμφωνα με την πρόταση που υπέβαλαν στις 17.7.2006, σε 4 οικόπεδα και χώρο πρασίνου. Τελικά αυτό που εγκρίθηκε, ήταν ο διαχωρισμός της γης σε 8 οικόπεδα και χώρο πρασίνου. Οι δε αιτήσεις για οικιστική ανάπτυξη (επίδικες) που είχαν υποβληθεί (1.8.2006), πολύ πριν την οριστικοποίηση του διαχωρισμού της γης, είχαν διαμορφωθεί στη βάση της πρότασης που υποβλήθηκε από τους αιτητές, η οποία όμως τελικά εγκρίθηκε με εντελώς διαφοροποιημένο περιεχόμενο.
Είναι εξάλλου γι’ αυτό, που οι καθ’ ων η αίτηση προβάλλουν ως επάλληλη αιτιολογία απόρριψης των επιδίκων αιτήσεων, μεταξύ άλλων και αυτή την πτυχή του θέματος. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ, που η Πολεοδομική Αρχή υπέβαλε (παρ. 4 (σ)):
«Οι λόγοι απόρριψης της αίτησης δεν περιορίζονται στα δύο θέματα που καταγράφονται στην Ιεραρχική Προσφυγή, ενώ πέρα και από τους άλλους λόγους άρνησης που είναι συγκεκριμένοι ως προς το περιεχόμενο τους, επισημαίνονται και τα προβλήματα που θα αποτελούσαν λόγους άρνησης, ακόμη κι αν η αίτηση εξεταζόταν από την Πολεοδομική Αρχή με βάση τις πρόνοιες της Δήλωσης Πολιτικής. Συγκεκριμένα:
i. Μετά την οριστικοποίηση του διαχωρισμού, που ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για να μελετηθεί οποιαδήποτε αίτηση οικοδομικής ανάπτυξης και την έγκριση σχεδίου για 8 συνολικά οικόπεδα, αντί 4 που ήταν η πρόταση των αιτητών στην οποία βασίστηκε και η αυτόβουλη από μέρους τους υποβολή των 4 αιτήσεων για οικοδομική ανάπτυξη, η ανάπτυξη που προβλεπόταν με την αίτηση με αριθμό ΑΜΧ/0603/2006, ουσιαστικά προτεινόταν πλέον σε ανύπαρκτο ή χωρίς οποιαδήποτε υπόσταση οικόπεδο του οποίου τα χαρακτηριστικά ήταν εντελώς διαφορετικά από τα αντίστοιχα των εγκεκριμένων οικοπέδων.
ii. Υπήρχε πρόβλημα προσπέλασης για μεγάλο τμήμα της ανάπτυξης στα νοτιοανατολικά του αργακιού.
iii. Υπήρχε υπέρβαση στο ποσοστό δόμησης για το τμήμα της ανάπτυξης που προτεινόταν στα βορειοανατολικά του αργακιού.
iv. Η αίτηση δεν ήταν πλήρης και χαρακτηριζόταν από σημαντικές ελλείψεις που καθιστούσαν αδύνατη τη διεξοδική και ολοκληρωμένη μελέτη της».
Επομένως, η οριστικοποίηση του διαχωρισμού της γης επήλθε την 1.12.2010 και η εξέταση των επιδίκων αιτήσεων έπρεπε να γίνει μετά την πιο πάνω ημερομηνία, κατά την οποία υπήρχε η οριστικώς πλέον διαμορφωμένη κατάσταση πραγμάτων και κατά την οποία ίσχυε το νέο νομοθετικό καθεστώς.
Συναφώς ο εύλογος χρόνος εξέτασης και επιδίκων αιτήσεων, θα πρέπει να γίνει σε συνάρτηση με τον χρόνο οριστικοποίησης του διαχωρισμού της γης, δηλαδή με αφετηρία την 1.12.2010, ημερομηνία κατά την οποία ίσχυε το νέο νομικό καθεστώς. Όπως έχει αναφερθεί, μετά την οριστικοποίηση του διαχωρισμού (1.12.2010), οι αιτήσεις των αιτητών για οικιστική ανάπτυξη απορρίφθηκαν την 21.1.2011, δηλαδή εντός εύλογου χρόνου.
Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, δεν θα πρέπει να μείνει, κατά την κρίση μου, ασχολίαστη η αναφορά του ευπαιδεύτου συνήγορου των αιτητών στην γραπτή του αγόρευση ότι, το Τοπικό Σχέδιο Παραλιμνίου με βάση το οποίο εξετάστηκαν οι επίδικες αιτήσεις έχει ακυρωθεί και σήμερα ισχύει η Δήλωση Πολιτικής. Η αναφορά αυτή έγινε υπό μορφή επισήμανσης και όχι προβαλλόμενου νομικού λόγου ακύρωσης, δικονομικά και σύμφωνα με τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου, εγειρόμενου στο δικόγραφο. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, οι αιτητές προβάλλουν ένα μόνο λόγο ακύρωσης, αυτόν της μη εξέτασης των επιδίκων αιτήσεων εντός ευλόγου χρόνου, σε συνάρτηση με το νομικό καθεστώς που ίσχυε. Γι’ αυτό και δεν θα επεκταθώ περισσότερο.
Ωστόσο, επισημαίνεται ότι οι καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν τις επίδικες αιτήσεις, όχι μόνο στη βάση του νομικού καθεστώτος που ίσχυε κατά τον χρόνο της εξέτασης των αιτήσεων, δηλαδή σύμφωνα με το Τοπικό Σχέδιο Παραλιμνίου, αλλά και στη βάση της επάλληλης αιτιολογίας του ανεφάρμοστου της υλοποίησης της οικοδομικής ανάπτυξης ως οι αιτήσεις, λόγω ουσιωδών αλλαγών που επήλθαν σε σχέση με τον διαχωρισμό της γης, καθώς και άλλων προβλημάτων.
Σύμφωνα με τη νομολογία μας, σε περίπτωση επάλληλων αιτιολογιών, αρκεί κατά κανόνα η νομιμότητα μιας μόνο για να στηρίξει επαρκώς την προσβαλλόμενη πράξη. Σχετικό επ’ αυτού είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην Ανδριάνθη Κ. Στυλιανού ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Πελενδρίου (1997) 4 Α.Α.Δ. 2882:
«Σε περίπτωση πολλαπλών ή επάλληλων αιτιολογιών αρκεί κατά κανόνα η νομιμότητα μιας από αυτές για να στηρίξει επαρκώς την προσβαλλόμενη πράξη (βλ. Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959, στη σελ. 189). Οποτεδήποτε διοικητική πράξη επικαλείται περισσότερα του ενός ερείσματα, αρκεί η ορθότητα ενός από αυτά για να στηρίξει (Σ.τ.Ε. 1005/1933). Για να εφαρμοστεί η πιο πάνω αρχή είναι απαραίτητο να αποφασιστεί κατά πόσο η δεύτερη αιτιολογία είναι ανεξάρτητη και αυτοτελής ή κατά πόσο είναι απλώς επικουρική ή παρεπόμενη της πρώτης. Αν είναι επικουρική, το έγκυρο της επικουρικής αιτιολογίας δεν μπορεί να διασώσει την ολότητα της προσβαλλόμενης πράξης, αν η κυρίως αιτιολογία είναι πλημμελής (Unitex Trading Co Ltd v. Δημοκρατίας κ.ά. (1992) 4 Α.Α.Δ. 1338).
Από τα ενώπιόν μου στοιχεία είναι φανερό ότι η αιτιολογία που έχει παραλειφθεί στην επιστολή που στάληκε στην αιτήτρια, όχι μόνο δεν είναι επικουρική, αλλά αποτελεί και την κύρια αιτιολογία της απόφασης. Στην επιστολή όπως είδαμε δίδεται ως αιτιολογία το ενδεχόμενο επηρεασμού των καλλιεργειών της περιοχής. Η αιτιολογία αυτή δεν συνιστά μελλοντικό γεγονός, αλλά υφιστάμενη κατάσταση. Σχετικές είναι οι έντονες διαμαρτυρίες των περιοίκων που παραπονούνται για δυσοσμία, την παρουσία πτηνών και εντόμων που επηρεάζουν δυσμενώς την παραγωγή τους και την ανάγκη για διαρκείς – ψεκασμούς. Η ανέγερση των υποστατικών εκτός της κτηνοτροφικής ζώνης δεν μπορεί να θεωρηθεί επικουρικός λόγος. Είναι ανεξάρτητος και αυτοτελής.
Όμως ούτως ή άλλως, ακόμα και εσφαλμένη νομική αιτιολογία δεν επάγεται ακυρότητα, αν μπορεί η πράξη να στηριχτεί σε άλλους λόγους. Λανθασμένη νομική αιτιολογία δεν συνεπάγεται ακυρότητα, αν η πράξη μπορεί να βρει άλλο νομικό έρεισμα (Στέλλα Θεοδουλίου ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 2605)».
Στην εξεταζόμενη περίπτωση, η προβαλλόμενη ως επάλληλη αιτιολογία απόρριψης των επιδίκων αιτήσεων είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη αιτιολογία, ικανή να στηρίξει την νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης.
Υπό το φως των όσων έχουν εκτεθεί ανωτέρω, οι προσφυγές απορρίπτονται και οι προσβαλλόμενες αποφάσεις επικυρώνονται. Επιδικάζονται συνολικά €1300 έξοδα, υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο