Administrative Council dismissed for failing to pay back pay after court annulled dismissal order.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Council was ordered to pay the applicant's back wages after the Supreme Court annulled his dismissal. The Council failed to issue a new decision complying with the annulment judgment, which the court deemed a procedural violation. Consequently, the Council was found liable for the omission and ordered to pay the outstanding wages plus legal costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAΝ. 158(I)/1999, άρθρα 57-59; Σύνταγμα, Άρθρο 146: An administrative body must re-examine a decision following a court annulment judgment to comply with the new legal outcome, and failure to do so constitutes a ground for administrative review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ, Υπόθεση Αρ. 1175/2008, 8 Σεπτεμβρίου 2010
ΑΝΝΑ ΜΙΣΙΑΟΥΛΗ ν. ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ, Υπόθεση Αρ. 829/2011, 23/4/2013
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
Ν. 86(I)/1999 - Ο περί Κοινοτήτων Νόμος του 1999
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:184
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 302/2014)
22 Ιουνίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ Αιτητής,
και
ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ
Καθ΄ ου η Αίτηση.
Γ. Καραπατάκης, για τον Αιτητή
Γ. Αγγελίδης, για το Καθ’ ου η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Ο αιτητής, με την παρούσα προσφυγή, προσβάλλει ως άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος την, κατ’ ισχυρισμόν, παράλειψη του καθ’ ου η αίτηση να συμμορφωθεί πλήρως με το δικαστικό δεδικασμένο της ακυρωτικής απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή αρ. 1175/2008, ημερομηνίας 8.9.2010, όπου διάδικοι ήσαν οι ίδιοι με αυτούς της υπό εξέταση προσφυγής. Ειδικότερα, ο αιτητής στρέφεται κατά της, κατά τον ισχυρισμό του, παράλειψης του καθ’ ου η αίτηση «για τρία και πλέον έτη» να αποφασίσει να καταβάλει σε αυτόν τις απολαβές του «που στερήθηκε και/ή του αποκόπηκαν συνεπεία της παράνομης απόλυσής του».
Θα πρέπει να σημειωθεί εξ΄ αρχής ότι η μελέτη των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό εξέταση υπόθεση, διενεργήθηκε στη βάση των δικογράφων και του περιεχομένου των αγορεύσεων των δυο πλευρών, καθώς και των επισυνημμένων σε αυτά παραρτημάτων (όπου περιλαμβάνεται και η δικαστική απόφαση στην προσφυγή αρ. 1175/08), δεδομένης και της, κατόπιν σχετικής ερώτησης του Δικαστηρίου τούτου κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, δήλωσης του συνηγόρου του καθ’ ου η αίτηση ότι δεν υπάρχει διοικητικός φάκελος σε σχέση με την παρούσα υπόθεση και ότι το σύνολο των γεγονότων της υπόθεσης εκτίθεται στα δικόγραφα και στις αγορεύσεις των μερών. Δήλωση με την οποία συμφώνησε και ο δικηγόρος του αιτητή, προσθέτοντας ότι τα γεγονότα της παρούσας είναι παραδεκτά από τις δυο πλευρές.
Ο αιτητής, ο οποίος υπηρετούσε από το 1980 ως Επιθεωρητής του Συμβουλίου Βελτιώσεως Παλαιομετόχου και από το έτος 1999 ως Γραμματέας του Κοινοτικού Συμβουλίου Παλαιομετόχου (καθ’ ου η αίτηση), καταχώρησε την προσφυγή αρ. 1175/2008 κατά της απόφασης του καθ’ ου η αίτηση, ημερομηνίας 2.6.2008, με την οποία το καθ’ ου, στο πλαίσιο σχετικής πειθαρχικής υπόθεσης, τον έκρινε ένοχο εννέα παραπτωμάτων και, συνακόλουθα, του επέβαλε την πειθαρχική ποινή της απόλυσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, με απόφασή του ημερομηνίας 8.9.2010, στην προαναφερθείσα προσφυγή αρ. 1175/2008, ακύρωσε τόσο την απόφαση για την ενοχή όσο και αυτήν για την απόλυση του αιτητή.
Μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης, ο αιτητής απέστειλε μέσω του δικηγόρου του επιστολές προς το καθ’ ου η αίτηση, με τις οποίες ζητούσε, μεταξύ άλλων, να του καταβληθούν οι απολαβές που του αποκόπηκαν συνεπεία της απόλυσής του. Το καθ’ ου η αίτηση, με επιστολή του δικηγόρου του, ημερομηνίας 12.3.2012, απάντησε στον αιτητή ότι το Συμβούλιο είχε αποφασίσει, «συμμορφούμενο με τις δικαστικές αποφάσεις» όπως επιστρέψει στον αιτητή και τους αποκοπέντες, λόγω της προαναφερθείσας απόλυσης, μισθούς.
Ο αιτητής, εκκρεμούσης της προς αυτόν καταβολής των πιο πάνω μισθών, με επιστολή του δικηγόρου του προς τον Έπαρχο Λευκωσίας, ημερομηνίας 11.4.2013, ζητούσε να ελεγχθούν όλα τα πρακτικά συνεδριών που του είχε αποστείλει το Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιομετόχου από 25.8.2010 και εντεύθεν, προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσον, με βάση τον περί Κοινοτήτων Νόμο (Ν.86(Ι)/1999), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, το εν λόγω Συμβούλιο απέστειλε οποιοδήποτε πρακτικό απόφασής του, σύμφωνα με το οποίο αυτό θα κατέβαλλε στον αιτητή τους μισθούς και/ή τις απολαβές που ο τελευταίος εδικαιούτο για την περίοδο που είχε απολυθεί.
Εις απάντηση της πιο πάνω επιστολής, ο Έπαρχος, με επιστολή του προς τον δικηγόρο του αιτητή, ημερομηνίας 14.2.2014, τον πληροφόρησε ότι, από έρευνα που πραγματοποιήθηκε στους οικείους διοικητικούς φακέλους, δεν εντοπίστηκαν οποιαδήποτε πρακτικά αναφορικά με το πιο πάνω θέμα, για να προσθέσει πως, σε συνομιλία που είχε αρμόδιος επαρχιακός λειτουργός με τον Κοινοτάρχη Παλαιομετόχου, ο τελευταίος επιβεβαίωσε ότι δεν υπήρχαν τέτοια πρακτικά και πως ο αιτητής θα ελάμβανε «όλα τα ποσά που προκύπτουν από τις αποφάσεις του Δικαστηρίου».
Λόγοι ακύρωσης
Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι το καθ’ ου η αίτηση Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιομετόχου, κατά παράβαση του δεδικασμένου στην προσφυγή αρ. 1175/2008, όπου εξεδόθη ακυρωτική απόφαση, παράνομα, καθ’ υπέρβαση και κατάχρηση εξουσίας, δεν έχει ακόμη αποφασίσει να καταβάλει σε αυτόν τις απολαβές του που του αποκόπηκαν συνεπεία της απόλυσής του.
Από την άλλη, το καθ΄ ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι το δια της παρούσας προσφυγής αίτημα του αιτητή αφορά χρηματική διαφορά και, ωσαύτως, δεν αποτελεί ζήτημα δημοσίου αλλά ιδιωτικού δικαίου, που δεν εμπίπτει στην αναθεωρητική δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. Το καθ’ ου η αίτηση, προσθέτει ο κύριος Αγγελίδης, υποσχέθηκε να καταβάλει στον αιτητή τις απολαβές και/ή τους μισθούς που δικαιούται, τους οποίους και δεν αρνήθηκε ότι οφείλει.
Η κατάληξη
Ξεκινώντας από το τελευταίο, ήτοι τον ισχυρισμό του καθ’ ου η αίτηση ότι αναγνωρίζει ότι οφείλει και ότι υποσχέθηκε να καταβάλει προς τον αιτητή τους μισθούς που του αποκόπηκαν συνεπεία της απόλυσής του, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε πρακτικό, από το οποίο να προκύπτει η εκ μέρους του Κοινοτικού Συμβουλίου Παλαιομετόχου λήψη απόφασης για την καταβολή των σχετικών οφειλών προς τον αιτητή. Μάλιστα, όπως ο ίδιος ο Έπαρχος πληροφόρησε τον δικηγόρο του αιτητή με την επιστολή του ημερομηνίας 14.2.2014 (παράρτημα 7 στην αίτηση ακυρώσεως), από έρευνα που διενεργήθηκε στους φακέλους που τηρούνται στο Γραφείο του, δεν εντοπίστηκαν οποιαδήποτε πρακτικά σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα. Έτι περαιτέρω, ο ίδιος ο Έπαρχος, με επιστολή του ημερομηνίας 11.9.2014 (παράρτημα 1 στην γραπτή αγόρευση του αιτητή), αποτάθηκε στον Πρόεδρο του Κοινοτικού Συμβουλίου Παλαιομετόχου, επισημαίνοντάς του την ανάγκη να ληφθεί απόφαση από το Κοινοτικό Συμβούλιο για καταβολή στον αιτητή «των οφειλών που αυτός δικαιούται», βάσει των σχετικών δικαστικών αποφάσεων.
Συνεπώς, εν τη απουσία οποιουδήποτε πρακτικού απόφασης ως έχει εξηγηθεί ανωτέρω, προκύπτει ότι το καθ’ ου η αίτηση δεν προχώρησε σε επανεξέταση, ως όφειλε, κατόπιν της ακυρωθείσας δικαστικής απόφασης στην προσφυγή αρ. 1175/2008, τουλάχιστον αναφορικά με την υποχρέωση καταβολής προς τον αιτητή των απολαβών που του αποκόπηκαν λόγω της απόλυσής του. Η δε αναγνώριση των χρηματικών οφειλών του καθ’ ου προς τον αιτητή και η υπόσχεση περί καταβολής αυτών σαφώς και δεν θεραπεύει την έλλειψη σχετικής απόφασης επί του θέματος, δεν αποτελεί συμμόρφωση με το δεδικασμένο και δεν αίρει την υποχρέωση του καθ’ ου προς επανεξέταση και συμμόρφωση με το δεδικασμένο, η οποία και εξακολουθεί να υφίσταται. Όφειλε εν προκειμένω το καθ’ ου, και εξακολουθεί να οφείλει, να λάβει απόφαση για την καταβολή στον αιτητή των οφειλών που αυτός δικαιούται, υπό το φως και της προαναφερθείσας ακυρωτικής δικαστικής απόφασης στην προσφυγή αρ. 1175/2008.
Ο συνήγορος για το καθ’ ου η αίτηση τόσο στην ένστασή του, όσο και στην γραπτή του αγόρευση, αλλά και κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, επικαλέστηκε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή αρ. 1714/2010, ημερομηνίας 5.11.2012, όπου κι εκεί διάδικοι ήσαν ο αιτητής και το καθ’ ου η αίτηση, ισχυριζόμενος ότι τα όσα λέχθηκαν από το Δικαστήριο σε εκείνην την υπόθεση τυγχάνουν εφαρμογής και στην παρούσα, με αποτέλεσμα η παρούσα προσφυγή να αφορά καθαρά χρηματική διαφορά και να εκφεύγει του αναθεωρητικού ελέγχου του παρόντος Δικαστηρίου.
Δεν με βρίσκει σύμφωνο η πιο πάνω θέση. Όπως προκύπτει ξεκάθαρα από το πρακτικό της υπόθεσης 1714/2010, η οποία αφορούσε την απόφαση για διαθεσιμότητα του αιτητή και την αποκοπή του ½ των απολαβών του κατά τη διάρκεια της εν λόγω διαθεσιμότητας (που τελικά ήρθη), αυτό που απέμεινε ενώπιον του Δικαστηρίου για να αποφασιστεί, και αφού είχε προηγουμένως δηλωθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι οι απολαβές του αιτητή θα τακτοποιούνταν, ήταν να διευκρινιστεί «κατά πόσο είχε ληφθεί οριστική απόφαση προς τούτο ή κατά πόσον ήταν απλά θέμα υλοποίησης».
Όπως δε αναφέρει στη συνέχεια το Δικαστήριο, «διεφάνη στην περαιτέρω πορεία της υπόθεσης ότι ήταν όντως θέμα υλοποίησης της υποχρέωσης η οποία είχε ευθέως αναληφθεί και μάλιστα πληροφορήθηκε το Δικαστήριο από τον κ. Καραπατάκη [συνήγορο του αιτητή] στις 7.5.2012 ότι παρέμεινε το θέμα να πληρώσουν τον αιτητή».
Από το ίδιο πρακτικό προκύπτει επίσης ότι αυτό που αμφισβητείτο ευθέως από τον αιτητή σε εκείνη την υπόθεση ήταν το κατά πόσον το καθ’ ου η αίτηση θα εκπλήρωνε την υποχρέωσή του να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά στον αιτητή. Με βάση αυτά τα δεδομένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η προσφυγή είχε χάσει το αντικείμενό της και προχώρησε στην απόρριψή της, θεωρώντας ότι το θέμα που είχε παραμείνει, ήτοι η πληρωμή προς τον αιτητή, ως θέμα υλοποίησης της αναληφθείσας ευθύνης, αποτελούσε αστική διαφορά μεταξύ των μερών, η οποία εκφεύγει του αναθεωρητικού ελέγχου του Δικαστηρίου.
Σαφώς και τα πράγματα διαφοροποιούνται στην παρούσα υπόθεση, αφού εδώ, όπως έχω εξηγήσει ανωτέρω, το ζήτημα που τίθεται δεν είναι θέμα υλοποίησης αναληφθείσας δέσμευσης, αλλά λήψης απόφασης εκ μέρους του Κοινοτικού Συμβουλίου, αναφορικά με την καταβολή προς τον αιτητή των απολαβών που δικαιούται συνεπεία της απόλυσής του, σύμφωνα με το δεδικασμένο στην προσφυγή αρ. 1175/2008. Υφίσταται δηλαδή, εν προκειμένω, παράλειψη του καθ’ ου η αίτηση να συμμορφωθεί με το δεδικασμένο της προσφυγής αρ. 1175/2008, δεδομένου ότι εξακολουθεί το Κοινοτικό Συμβούλιο Παλαιομετόχου να μην έχει αποφασίσει αναφορικά με την καταβολή προς τον αιτητή των απολαβών που αυτός δικαιούται συνεπεία της απόλυσής του. Επαναλαμβάνω, συναφώς, ότι δεν έχω εντοπίσει και ούτε έχει προσκομιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου οποιοδήποτε πρακτικό από το οποίο να προκύπτει η εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση λήψη απόφασης αναφορικά με το υπό εξέταση ζήτημα.
Συνεπώς, ο ισχυρισμός του καθ΄ ου η αίτηση ότι η υπό εξέταση διαφορά αποτελεί χρηματική διαφορά ιδιωτικής φύσεως δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Αντίθετα, η παρούσα αποτελεί κλασσική περίπτωση χρηματικής απαίτησης που είναι συνδεδεμένη με την υπηρεσιακή κατάσταση του υπαλλήλου, η οποία ωσαύτως καθιστά υπόχρεα την Διοίκηση να αποκαταστήσει την υλική ζημία που προξένησε στον αιτητή με την ακυρωθείσα απόφασή της (βλ. Σύγγραμμα Δήμητρας Κοντόγιωργα-Θεοχαροπούλου Αι Συνέπειαι της Ακυρώσεως Διοικητικής Πράξεως έναντι της Διοικήσεως, Έκδοση 1988, σ. 278). Ως αναφέρεται στο Σύγγραμμα του Ν. Χαραλάμπους Εγχειρίδιο Κυπριακού Διοικητικού Δικαίου, 2006, με αναφορά στο προαναφερθέν σύγγραμμα της Κοντόγιωργα-Θεοχαροπούλου, «οι τέτοιου είδους διαφορές δεν συνιστούν χρηματικές διαφορές που υπάγονται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου και για την επίλυση των οποίων αρμόδια είναι τα πολιτικά δικαστήρια. Έτσι, σε περίπτωση ακύρωσης απόλυσης υπαλλήλου, ο υπάλληλος επανέρχεται στη θέση του και θεωρείται «ως μηδέποτε παραιτηθείς και ως εκ τούτου δικαιούται των αποδοχών των οποίων εστερήθη συνεπεία της ακυρωθείσης ως παρανόμου ενέργειας της Διοικήσεως καθ’ όλον το χρονικό διάστημα κατά το οποίο παρέμεινεν εκτός υπηρεσίας».
Έτσι και στην υπό εξέταση περίπτωση, το καθ’ ου η αίτηση, ενόψει της ακυρωτικής απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή αρ. 1175/2008, υπέχει υποχρέωση αποκατάστασης της υλικής ζημίας που προξένησε στον αιτητή με την ακυρωθείσα απόφασή του, ήτοι υποχρέωση καταβολής των οφειλόμενων απολαβών του, οι οποίες του αποκόπηκαν συνεπεία της παράνομης απόλυσής του. Η δε απουσία απόφασης εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση επ’ αυτού του ζητήματος συνιστά παράλειψη επανεξέτασης και παράλειψη συμμόρφωσης με το δικαστικό δεδικασμένο της προαναφερθείσας προσφυγής αρ. 1175/2008. Εξάλλου, συνιστά πάγια αρχή του διοικητικού δικαίου ότι κάθε διοικητικό όργανο, μετά από ακυρωτική δικαστική απόφαση, οφείλει να επανεξετάσει την απόφαση στη βάση του ακυρωτικού αποτελέσματος και να εκδώσει νέα πράξη. Στην ημεδαπή έννομη τάξη αυτή η υποχρέωση πηγάζει τόσο από το Σύνταγμα (βλ. Άρθρο 146.5), όσο και από τον περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμο (Ν.158(Ι)/99, άρθρα 57-59) και η παράλειψη του διοικητικού οργάνου να προβεί σε επανεξέταση συνιστά αφ΄ εαυτής λόγο προσφυγής δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος.
Εξάλλου, όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Άννα Μισιαούλη ν. Οργανισμός Νεολαίας Κύπρου, Υποθ. Αρ. 829/2011, ημερ. 23.4.2013, στην οποία ορθώς αναφέρεται και ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή, «η επανεξέταση, ιδιαιτέρως όταν επιδιώκεται από τον επιτυχόντα σε προσφυγή αιτητή, είναι προϋπόθεση κατά το Άρθρο 146.6 του Συντάγματος, για το διοικούμενο να αναζητήσει αποζημιώσεις». Όπως και στην παρούσα υπόθεση, έτσι και στην υπόθεση Μισιαούλη, ανωτέρω, η Διοίκηση παρέλειψε να επανεξετάσει στα πλαίσια συμμόρφωσης μετά από ακυρωτική δικαστική απόφαση. Επ’ αυτού, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής:
«Η ρητή πρόνοια της παραγράφου αυτής αφορά στο δικαίωμα αποζημίωσης από Δικαστήριο «εφόσον η αξίωση αυτού δεν ικανοποιηθεί υπό του περί ου πρόκειται οργάνου, αρχής ή προσώπου ...». Επί επανεξετάσεως δυνατόν να αποκατασταθεί πλήρως η τυχόν προκληθείσα ζημιά.
Εδώ τέτοια θέματα δεν υπεισέρχονται στην εικόνα. Η απλή λύση που έπρεπε να είχε προωθηθεί από τον καθ΄ ου και μάλιστα εν τάχει, ήταν να επανεξετάσει το ζήτημα και να πάρει νέα απόφαση συμμορφούμενος με το ακυρωτικό αποτέλεσμα».
Τα πιο πάνω τυγχάνουν εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση. Όπως έχει ήδη λεχθεί ανωτέρω, όφειλε το καθ’ ου η αίτηση να επανεξετάσει και να πάρει απόφαση σε σχέση με τις οφειλόμενες στον αιτητή απολαβές του, συμμορφούμενο με το ακυρωτικό αποτέλεσμα της προσφυγής αρ. 1175/2008. Τέτοια απόφαση, όπως επίσης έχει αναφερθεί πιο πάνω, δε φαίνεται να έχει ληφθεί και δεν προκύπτει από κανένα πρακτικό. Υπενθυμίζω δε, συναφώς, την επιστολή του Επάρχου Λευκωσίας προς το καθ΄ου η αίτηση, ημερομηνίας 11.9.2014, με την οποία ο Έπαρχος ζητούσε όπως το καθ΄ου η αίτηση προχωρήσει στη λήψη απόφασης αναφορικά με την καταβολή στον αιτητή των απολαβών που αυτός δικαιούται βάσει των σχετικών δικαστικών αποφάσεων.
Ενόψει των πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει. Η παράλειψη του καθ΄ ου η αίτηση να επανεξετάσει την υπόθεση και να συμμορφωθεί με το δεδικασμένο της προσφυγής αρ. 1175/2008 είναι παράνομη και επομένως παν ό,τι έχει παραλειφθεί, δέον όπως εκτελεσθεί.
Επιδικάζονται €1.200 έξοδα υπέρ του αιτητή και εναντίον του καθ’ ου η αίτηση, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο