Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 1201/2012 ECLI:CY:DD:2016:186 Generato dall'IA

Administrative Court dismisses dismissal appeal where employee accepted prior notice of objective justification for fixed-term contract renewal.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 1201/2012
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal against her non-permanentization decision at the University of Cyprus. Although the plaintiff had previously raised the issue of potential discrimination under the Fixed-Term Employment Law, she had received an official response in 2009 confirming that objective reasons justified the successive fixed-term contracts. The court found that by signing new employment agreements in 2010 and 2012, the plaintiff effectively accepted these justifications and waived further challenge on this ground. Consequently, the court ruled that the administrative decision was lawful and upheld the university's refusal to grant permanent status.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ν. 98(I)/2003; When an employee with over thirty months of fixed-term service continues employment under new fixed-term contracts after receiving notice of objective justification, the employer's reasons are deemed sufficient and the employee cannot later challenge the non-permanentization on discrimination grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
fixed-term employment objective justification discrimination waiver administrative appeal successive contracts University of Cyprus non-permanentization riconoscimento dei titoli professionali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ν. 98(I)/2003 - Ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμος του 2003
Ν. 98(I)/2003 - Ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμος του 2003
Article 146 of the Constitution

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Cyprus v. China Wanbao Engineering Corporation (2000) 3 AAΔ 406
Raftopoulos Michalakis v. Cyprus (2002) 3 AAΔ 241
Cyprus Olympic Committee v. A. Kaminarides Ltd (2006) 3 AAΔ 197
ECLI:CY:DD:2016:186
Administrative Court dismisses dismissal appeal where employee accepted prior notice of objective justification for fixed-term contract renewal.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Kυπριακή Δημοκρατία ν. China Wanbao Engineering Corporation (2000) 3 ΑΑΔ 406

Ραφτόπουλος Μιχαλάκης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 241

Kυπριακός Oργανισμός Aθλητισμού ν. A. Kaminarides Ltd (2006) 3 ΑΑΔ 197

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 98(I)/2003 - Ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμος του 2003

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:186

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 1201/2012)

23 Ιουνίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΕΛΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ

Αιτήτρια,

-και-

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ

Καθ’ ων η αίτηση.

Χάρης Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε, για την αιτήτρια.

Σάββας Βασιλείου, από ΑΡΓΕΝΤΟΥΛΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Δ.Ε.Π.Ε, για τους Καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Με την προσφυγή της η αιτήτρια προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία λήφθηκε κατά ή περί τις 26/6/2012 και της κοινοποιήθηκε κατά ή περί τις 11/7/2012 και με την οποία αποφασίστηκε η μη μονιμοποίηση της στη θέση μόνιμου Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού των καθ’ ων η αίτηση.

Τα γεγονότα της υπόθεσης είναι σε συντομία τα ακόλουθα:

Η αιτήτρια προσλήφθηκε στη θέση Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (εφεξής “ΕΕΠ”) στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, στο γνωστικό αντικείμενο “Ελληνική Γλώσσα και η Διδακτική της” από τις 2/1/2004, κατόπιν υπογραφής σχετικού συμβολαίου απασχόλησης, το οποίο ανανεώνετο επί πέντε συνεχείς φορές, μέχρι τις 23/12/2012.

Σημειώνεται ότι η αιτήτρια από τις 2/1/2012, είχε συμπληρώσει οκτώ χρόνια ευδόκιμης υπηρεσίας και σύμφωνα με τους σχετικούς Κανόνες, θα κρίνετο υποχρεωτικά από την τριμερή Ειδική Επιτροπή για μονιμοποίηση.

Στις 28/3/2012, το Συμβούλιο του Τμήματος Επιστημών και Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου, ενέκρινε την απόφαση της Επιτροπής Αξιολόγησης μελών ΕΕΠ, για μη μονιμοποίηση της αιτήτριας και την ανανέωση του συμβολαίου της για ακόμη δύο χρόνια, καθώς και την επαναξιολόγηση της για μονιμοποίηση σε δύο χρόνια.

Στις 20/6/2012, η Σύγκλητος των καθ’ ων η αίτηση αποφάσισε τη μη μονιμοποίηση της αιτήτριας στη θέση ΕΕΠ και υιοθέτησε την εισήγηση της Επιτροπής Αξιολόγησης και του Συμβουλίου του Τμήματος Επιστημών και Αγωγής, για ανανέωση του συμβολαίου της αιτήτριας για δυο χρόνια και επαναξιολόγηση της μονιμοποίησης της.

Στις 26/6/2016, το Συμβούλιο της Επιτροπής Προσωπικού και Κανονισμών επικύρωσε την πιο πάνω απόφαση της Συγκλήτου και στις 4/10/2012 η αιτήτρια υπέγραψε την διετή σύμβαση απασχόλησης ΕΕΠ.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση εγείρει, στην ένσταση του και αναπτύσσει στη γραπτή του αγόρευση δυο προδικαστικές ενστάσεις. Ειδικότερα ότι η προσφυγή είναι καταχρηστική, αφού η αίτήτρια είχε καταχωρήσει τη προσφυγή με αρ. 723/2012, την οποία στη συνέχεια (3/7/2013) απέσυρε, με ακριβώς το ίδιο αιτητικό με την παρούσα προσφυγή και ότι η αιτήτρια με τις μεταγενέστερες πράξεις της αποδέχτηκε την προσβαλλόμενη πράξη, ήτοι αποδέχθηκε να απασχοληθεί με σύμβαση για ακόμα δύο χρόνια, οπότε και θα γίνει επαναξιολόγηση της για μονιμοποίηση.

Επί των προδικαστικών ενστάσεων, ο ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια αντιτείνει ότι η πρώτη προδικαστική ένσταση κατέστη άνευ αντικειμένου, λόγω της άνευ βλάβης απόσυρσης της προσφυγής αρ. 723/2012. Αναφορικά με την δεύτερη προδικαστική ένσταση, ισχυρίζεται ότι η συνέχιση της εργοδότησης της αιτήτριας στηρίζεται στις πρόνοιες του περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευσης Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμου του 2003 (Ν.98(Ι)/2003)και είναι ανεξάρτητη από την απόφαση των καθ’ ων η αίτηση. Εν πάση δε περιπτώσει, η εργοδότηση της αιτήτριας συνεχίστηκε δυνάμει των προνοιών του Κανόνα 4.2 του Πανεπιστημίου Κύπρου. Πέραν τούτου, η αιτήτρια αποσύροντας την προσφυγή της αρ. 723/2012, δεν αποδέχτηκε την απόφαση, η οποία είναι ξεχωριστή και διακριτή απόφαση από την εξεταζόμενη και επεφύλαξε το σύνολο των δικαιωμάτων της.

Τέλος δε υποστηρίζει, ότι το συμφέρον υποψηφίου για διορισμό δεν εκπίπτει ως αποτέλεσμα της αποδοχής άλλης ισόβαθμης θέσης του ίδιου οργανισμού.

Επί της ουσίας, ο ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια με παραπομπή σε διάφορα γεγονότα που κατά τον ισχυρισμό του επεσυνέβησαν, ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή Αξιολόγησης απέκρυψε τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους δεν σύστησε μονιμοποίηση της αιτήτριας, που είναι η αυθαίρετη και παράνομη προϋπόθεση της κατοχής διδακτορικού τίτλου, κάτι που η αιτήτρια δεν κατείχε.

Συνεπώς κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο, ο πραγματικός λόγος της μη μονιμοποίησης της αιτήτριας, δεν ήταν η έλλειψη διερευνητικού έργου αλλά η μη κατοχή από αυτή διδακτορικού τίτλου, κριτήριο παράνομο το οποίο η Επιτροπή Αξιολόγησης υιοθέτησε και παράλληλα επιδίωξε να μην διαφανεί η εφαρμογή του.

Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι οι καθ’ ων η αίτηση ερμήνευσαν πλημμελώς τους κανόνες του Πανεπιστημίου Κύπρου, αφού αφενός προϋπόθεση για κρίση για μονιμοποίηση είναι η κατοχή μεταπτυχιακού τίτλου και όχι διδακτορικού και αφετέρου οι καθ’ ων η αίτηση δεν μπορούσαν να εξετάσουν το θέμα της μονιμοποίησης της αιτήτριας με αναφορά στο επίπεδο του ερευνητικού της έργου, αφού δεν εμπίπτει στα καθήκοντα της αιτήτριας και ουδέποτε προειδοποιήθηκε η αιτήτρια για το αντίθετο, όπως και ποτέ δεν της δόθηκε η ευκαιρία για διεξαγωγή ερευνητικού έργου στα πλαίσια της εργοδότησης της.

Επίσης η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν διερευνήθηκε η ύπαρξη ερευνητικού της έργου, αφού από τον προσωπικό φάκελο της απουσίαζαν κατά την αξιολόγηση, όλα τα σχετικά ουσιώδη έγραφα, όπως το βιογραφικό της, η έκθεση ανασκόπησης του έργου της καθώς και σχετική αλληλογραφία.

Αυτό κατά την αιτήτρια, είχε ως αποτέλεσμα το διοικητικό όργανο να λάβει την επίδικη απόφαση υπό πλάνη περί τα πράγματα, ελλιπή διερεύνηση και ανεπαρκή αιτιολογία. Τέλος, η αιτήτρια προβάλλει ότι η ακολουθηθείσα διαδικασία, αποκλίνει από την παρελθούσα, χωρίς η αλλαγή της τακτικής να αιτιολογηθεί ειδικά και ότι απουσιάζει από τα πρακτικά αναφορά για την σύνθεση της Συγκλήτου των καθ’ ων η αίτηση.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, σε σχέση με την εφαρμογή των προνοιών του Ν.98(Ι)/2003, ισχυρίζεται ότι στην προκείμενη περίπτωση εφαρμόζεται το άρθρο 7 (2) (γ) του σχετικού Νόμου, που προβλέπει αντικειμενικούς λόγους που δικαιολογούν την ορισμένη χρονική διάρκεια της σύμβασης, λόγω της ιδιαίτερης φύσης των καθηκόντων της. Ανεξάρτητα δε αν εφαρμόζεται ή όχι, αυτό κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, είναι ζήτημα που εντάσσεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου και εν πάση περιπτώσει η υπογραφή από την αιτήτρια της συμφωνίας εργοδότησης μετά τη λήψη της επίδικης απόφασης της στερεί το δικαίωμα προώθησης της παρούσας προσφυγής.

Σε σχέση με την ουσία των ισχυρισμών της αιτήτριας, ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει σύμφωνα με τους Κανονισμούς του ΕΕΠ (ΚΔΠ 126/92 και 260/11) διάκριση σε μόνιμα ή μη μόνιμα μέλη ΕΕΠ και η παρούσα προσφυγή καθίσταται αλυσιτελής και χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, αφού το εργασιακό status της αιτήτριας, είτε είναι μόνιμο προσωπικό είτε είναι συμβασιούχο, δεν αλλάζει.

Περαιτέρω δε ότι, με το Κανόνα 4.2 των Κανόνων ΕΕΠ, τίθενται οι προϋποθέσεις για ενεργοποίηση της διαδικασίας μονιμοποίησης ενός μέλους του ΕΕΠ και όχι τα κριτήρια για μονιμοποίηση.

Όπως υποστηρίζει, η απόφαση για μονιμοποίηση, αποτελεί αρμοδιότητα ακαδημαϊκής φύσης και όχι διοικητικής και κατά συνέπεια εκφεύγει του ακυρωτικού ελέγχου. Επιπρόσθετα ότι, από πουθενά δεν προκύπτει ότι η πρόταση για πλαίσιο αξιολόγησης μονιμοποίησης ΕΕΠ εφαρμόστηκε ως απόφαση αλλά και αν εφαρμόστηκε, η αναφορά στον Κανόνα 4.2. σε μεταπτυχιακό τίτλο καλύπτει και το διδακτορικό.

Τέλος, ο ευπαίδευτος συνήγορος ισχυρίζεται ότι οι καθ’ ων η αίτηση εξέτασαν όλα τα δεδομένα που είχαν ενώπιον τους, συμπεριλαμβανομένου τόσο του βιογραφικού σημειώματος της αιτήτριας όσο και την ανασκόπηση του έργου της και η μη προσκόμιση στοιχείων που είχαν ζητηθεί από την αιτήτρια, η οποία όφειλε να παρουσιάσει, δεν συνιστά ανεπαρκή έρευνα από μέρους των καθ’ ων η αίτηση. Σε σχέση δε με την σύνθεση της Συγκλήτου παρέπεμψε σε σχετικό πρακτικό της συνεδρίας της για να καταδείξει την νομιμότητα της.

Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή τις προβαλλόμενες θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων και των δύο πλευρών και προέχει η εξέταση των προδικαστικών ενστάσεων. Προτού καταλήξω σε σχέση με αυτές κρίνω αναγκαίο όπως καταγραφούν τα ακόλουθα:

Στους περί Πανεπιστημίου Κύπρου (Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό και Μεταπτυχιακοί Συνεργάτες) Κανονισμούς του 1992 και 2011 (ΚΔΠ126/92 και 260/11), Κανονισμός 4, προνοείται ότι οι θέσεις του ΕΕΠ πληρούνται είτε με σύμβαση, είτε με μόνιμο διορισμό και τα καθήκοντα, οι ευθύνες και οι όροι της κάθε θέσης, καταρτίζονται από τη Σύγκλητο και εγκρίνονται από το Συμβούλιο.

Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η αιτήτρια προσλήφθηκε στις 4/11/2003 με σύμβαση, η οποία ανανεώνετο κατά περιόδους (πέντε ανανεώσεις) μέχρι την 31/12/2012 και ότι η αιτήτρια στις 2/1/2012 είχε συμπληρώσει οκτώ χρόνια ευδόκιμης υπηρεσίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στη βάση των Κανόνων ΕΕΠ, “Συστηματοποίηση Διαδικασιών για Αξιολόγηση, Ανανέωση Συμβολαίου και Μονιμοποίηση”, Κανόνας 4.2 θα κρίνετο υποχρεωτικά από την τριμελή Ειδική Επιτροπή για μονιμοποίηση.

Μέσα στα πλαίσια αυτά, η αίτητρια κλήθηκε σε προφορική συνέντευξη και στις 20/2/2012 η Επιτροπή Αξιολόγησης εισηγήθηκε τη μη μονιμοποίηση της και την προσφορά συμβολαίου, για δύο ακόμη χρόνια, οπότε και θα επαναξιολογείτο για μονιμοποίηση. Στις 28/3/2012 το Συμβούλιο του Τμήματος ενέκρινε και αποφάσισε ομόφωνα την πιο πάνω εισήγηση.

Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, η αιτήτρια καταχώρησε στις 4/5/2012, την προσφυγή με αρ. 723/2012. Της απόφασης όμως αυτής, ακολούθησε η απόφαση της Συγκλήτου των καθ’ ων η αίτηση στις 20/6/2012 που υιοθέτησε τις πιο πάνω αποφάσεις (εισήγηση της Επιτροπής Αξιολόγησης και απόφαση του Συμβουλίου του Τμήματος Επιστημών και Αγωγής) και η επικύρωση της απόφασης της Συγκλήτου στις 26/6/2012 από την Επιτροπή Προσωπικού και Κανονισμών, απόφαση η οποία κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια στις 11/7/2012 και η οποία είναι το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Ακολούθησε στις 4/10/2012, η υπογραφή της σύμβασης από την αιτήτρια η οποία καλύπτει την περίοδο από 1/1/2013 μέχρι τις 31/12/2014.

Σε σχέση με την πρώτη προδικαστική ένσταση, ότι δηλαδή η προσφυγή είναι καταχρηστική επειδή η αιτήτρια είχε καταχωρήσει την προσφυγή αρ. 723/2012 με ακριβώς το ίδιο με την παρούσα προσφυγή αιτητικό, κρίνω ότι αυτή δεν ευσταθεί. Η αιτήτρια με την προσφυγή αρ. 723/2012, προσέβαλε την απόφαση των καθ’ ων η αίτηση “που λήφθηκε κατά ή περί τις 20 Φεβρουαρίου 2012 ή/και σε μεταγενέστερη ημερομηνία άγνωστη στην Αιτήτρια και δια της οποίας αποφασίστηκε η μη μονιμοποίηση της”.

Όπως έχει αναφερθεί στις 20/2/2012 η Επιτροπή Αξιολόγησης είχε εισηγηθεί την μη μονιμοποίηση της αιτήτριας, εισήγηση η οποία στην συνέχεια εγκρίθηκε από το Συμβούλιο του Τμήματος και που ακολούθως υιοθετήθηκε από τη Σύγκλητο και επικυρώθηκε από την Επιτροπή Προσωπικού και Κανονισμών.

Συνεπώς η απόφαση που προσεβλήθη με την προσφυγή αρ. 723/2013, ήταν μια ενδιάμεση απόφαση και τμήμα της συνθέτου διοικητικής ενέργειας, που στη συνέχεια ενσωματώθηκε στην τελική πράξη που προσβάλλεται με την παρούσα προσφυγή, η οποία είναι και η μόνη εκτελεστή απόφαση. Σχετικό επ’ αυτού είναι το ακόλουθο απόσπασμα από τα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, σελ 166.

«Υ. Σύνθετος διοικητική ενέργεια.

Η σύνθετος ενέργεια αποτελείται εκ σειράς μικροτέρων εκετελεστών πράξεων, το δε κύρος της εξαρτάται εκ του κύρους εκάστης τούτων: 1336(50).

Η τελική πράξις συνθέτου ενέργειας ενσωματώνει εν εαυτή την όλην ενέργειαν: 1934 (56) …»

Συναφώς η πρώτη προδικαστική ένσταση απορρίπτεται.

Σε σχέση με τη δεύτερη προδικαστική ένσταση και ειδικότερα ότι η αιτήτρια με τις μεταγενέστερες πράξεις της αποδέχτηκε την προσβαλλόμενη απόφαση, παρατηρώ τα ακόλουθα.

Σύμφωνα με τον Κανόνα 4.2 (ανωτέρω):

«Σε περίπτωση μη μονιμοποίησης, ο κρινόμενος θα μπορεί να κριθεί ακόμη μια φορά μετά την πάροδο δύο χρόνων. Σε περίπτωση που απορριφθεί η μονιμοποίηση του και για δεύτερη φορά τότε οι υπηρεσίες του τερματίζονται».

Στην προκείμενη περίπτωση, κατ’ εφαρμογή των προνοιών της πιο πάνω νομοθεσίας, αποφασίστηκε η μη μονιμοποίηση της αιτήτριας και παράλληλα η ανανέωση του συμβολαίου της για άλλα δύο χρόνια, οπότε και θα επαναξιολογείτο η μονιμοποίηση της.

Η αιτήτρια υπέγραψε στις 4/10/2012, την πιο πάνω σύμβαση η οποία στην παράγραφο 2 (γ) διαλαμβάνει ότι ο «Εργοδοτούμενος πρέπει να συμμορφώνεται με τις διατάξεις του περί Πανεπιστημίου Κύπρου Νόμου 144/89 και με οποιονδήποτε από τους σχετικούς κανονισμούς όπως και τις οδηγίες, εγκυκλίους και άλλες διατάξεις των πανεπιστημιακών αρχών».

Συνεπώς η αιτήτρια, υπογράφοντας την ανανέωση της σύμβασης απασχόλησης της στις 4/10/2012, η οποία ήταν αναπόσπαστο μέρος της απόφασης που λήφθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και συνυφασμένη με αυτήν, αποδέχθηκε ότι «πρέπει» να συμμορφωθεί με τον Κανόνα 4.2 σε σχέση με την μονιμοποίηση της και σε δύο χρόνια να επαναξιολογηθεί το θέμα της μονιμοποίησης της.

Παράλληλα όμως και ενώ αποδέχεται ότι θα επαναξιολογηθεί το θέμα της μονιμοποίησης της σε δύο χρόνια, αποδοκιμάζει την μη μονιμοποίηση της, οδηγώντας με αυτό τον τρόπο σε ταυτόχρονη επιδοκιμασία και αποδοκιμασία μιας κατάστασης, που η νομολογία μας έχει αποδοκιμάσει. (Βλ. Μιχαλάκης Ραφτόπουλος v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ 241, ΚΟΑ v. A. Kaminarides Ltd (2006) 3 A.Α.Δ 197, Δημοκρατία v. China Wanbao Engineering Corporation (2000) 3 Α.Α.Δ 406).

Συναφώς η πιο πάνω προδικαστική ένσταση γίνεται αποδεκτή.

Παρά την αποδοχή της πιο πάνω προδικαστικής ένστασης, θεωρώ ορθό να εξεταστεί και το συναφές με αυτή θέμα που προβάλλεται από τον ευπαίδευτο συνήγορο για την αιτήτρια, ότι στην περίπτωση της αιτήτριας και ανεξάρτητα από την πρόνοια του πιο πάνω Κανόνα ή οποιασδήποτε άλλης απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου (Απαγόρευση Δυσμενούς Μεταχείρισης) Νόμου του 2003 (Ν.98(Ι)/2003).

Από τον διοικητικό φάκελο της υπόθεσης, έχω διαπιστώσει ότι η αιτήτρια μέσω του συνηγόρου της σε επιστολή της προς τους καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 24/8/2009 η οποία λήφθηκε την 1/9/2009 (σελ. 39 του διοικητικού φακέλου), είχε θέσει το θέμα αυτό και έλαβε απάντηση στις 28/9/2009 (σελ. 43 του διοικητικού φακέλου). Συγκεκριμένα της αναφέρθη ότι στην περίπτωση της εφαρμόζοντο οι πρόνοιες του άρθρου 7(2), του Ν.98(Ι)/2003 σύμφωνα με τις οποίες:

«7.(1) Όπου:

(α) Εργοδότης απασχολεί εργοδοτούμενο με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου, είτε κατόπιν ανανέωσης της σύμβασης είτε άλλως.

(β) ο εργοδοτούμενος αυτός είχε προηγουμένως απασχοληθεί για συνολική περίοδο τριάντα μηνών ή περισσότερο με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου ανεξαρτήτως σειράς διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, η σύμβαση θα θεωρείται για όλους τους σκοπούς ως σύμβαση αορίστου διάρκειας, και οποιαδήποτε πρόνοια στη σύμβαση αυτή η οποία περιορίζει τη διάρκεια της δεν θα ισχύει, εκτός εάν ο εργοδότης αποδείξει ότι η εργοδότηση του εργοδοτούμενου με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου μπορεί να δικαιολογηθεί από αντικειμενικούς λόγους.

(2) Αντικειμενικοί λόγοι υφίστανται ιδιαίτερα όταν:

(α) Οι ανάγκες της επιχείρησης ως προς την εκτέλεση μιας εργασίας είναι προσωρινές.

(β) Ο εργοδοτούμενος αναπληρώνει κάποιον άλλο εργοδοτούμενο.

(γ) Η ιδιαιτερότητα της υπό εκτέλεση εργασίας δικαιολογεί την ορισμένη χρονική διάρκεια της σύμβασης.

………………………………………...…………………………………..

(οι εμφάσεις είναι του Δικαστηρίου)

Παρά ταύτα, η αιτήτρια συνέχισε να εργοδοτείται στους καθ’ ων η αίτηση με την υπογραφή συμφωνίας στις 13/11/2009, που κάλυπτε την περίοδο 1/1/2010 μέχρι 31/12/2011 και την υπογραφή συμφωνίας στις 22/12/2011, που καλύπτει την περίοδο 1/1/2012 μέχρι 31/12/2012.

Κατ’ επέκταση και πάλιν με τις ενέργειες της η αιτήτρια αποδέχθηκε τα όσα της είχαν υποδειχθεί στην επιστολή των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 28/9/2009, τα οποία εν πάση περιπτώσει συνιστούν επαρκή αιτιολογία εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, ότι η εργοδότηση της αιτήτριας με σύμβαση ορισμένου χρόνου δικαιολογείται από αντικειμενικούς λόγους και δεν χρειάζεται επί του προκειμένου να επεκταθώ περισσότερο.

Υπό το φως των όσων έχουν εκτεθεί ανωτέρω, η δεύτερη προδικαστική ένσταση γίνεται αποδεκτή.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται. Επιδικάζονται €1300 έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο