Court dismisses claim that land expropriation failed because parking lot was improved and used for its intended purpose.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe court dismissed the applicant's claim that the expropriated land was returned because the municipal authority failed to utilize it for parking. The applicant argued that the purpose of expropriation was not met, citing constitutional and statutory requirements for continuous use. The court found that the land was cleaned, marked, and actively used as a parking lot, with additional improvements made by the authority, thereby fulfilling the expropriation's purpose.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 23.5 of the Constitution; Article 15 of the Compulsory Acquisition Law 1962: The purpose of expropriation is considered fulfilled if the acquired land is used for its designated purpose, even if the acquiring authority makes improvements or modifications to the site.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Zήνων Eυθυμιάδης Eστέιτς Λτδ ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 166
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 15/1962 - Ο περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμος του 1962
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:185
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 1031/2012
23 Ιουνίου 2016
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.Δ.Δ.]
Αναφορικά με τα άρθρα 146 και 23 του Συντάγματος
Μεταξύ
ΑΝΔΡΟΥΛΑΣ ΠΑΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ, ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑΣ
ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΒΙΩΣΑΣΑΣ ΘΑΛΕΙΑΣ ΚΙΝΝΗ
Αιτήτριας
ΚΑΙ
ΔΗΜΟΥ ΓΕΡΜΑΣΟΓΕΙΑΣ
Καθ’ ου η Αίτηση
………………………….
Για αιτήτρια: κα Α. Γεωργίου για A. Chr. Theofilou LLC.
Για καθ’ ου η αίτηση: κα Κ. Στιβαρού για Ιωαννίδης Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ε. Μιχαήλ, Δ.Δ.Δ.: Η αιτήτρια με την προσφυγή της ζητά την ακόλουθη θεραπεία:
«Δήλωση και/ή απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση, που περιέχεται σε επιστολή τους ημερομηνίας 24/04/2012 [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α στην παρούσα] με την οποία παρέλειψαν να επιστρέψουν στην αποβιώσασα Θάλεια Κιννή τα τεμάχια 296 και 375, Φ/Σχ. LIV/36, στη Γερμασόγεια, Λεμεσό που απαλλοτριώθηκαν είναι παράνομη και/ή αυθαίρετη και/ή αποτέλεσμα παράλειψης εκ του νόμου οφειλόμενης ενέργειας και χωρίς κανένα νομικό αποτέλεσμα.»
Στις 32.7.1992 δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας η γνωστοποίηση απαλλοτρίωσης σύμφωνα με την οποία το Συμβούλιο Βελτιώσεως Γερμασόγειας επρόκειτο να απαλλοτριώσει τα τεμάχια 233, 234 και 296, Φ/Σχ. LIV/36, στη Γερμασόγεια, Λεμεσό ιδιοκτησίας της κ. Θάλειας Κιννή με σκοπό τη δημιουργία χώρου στάθμευσης. Στις 11.12.1992 δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας το διάταγμα απαλλοτρίωσης των εν λόγω ακινήτων και αφού η ιδιοκτήτρια αποζημιώθηκε, τα ακίνητα εγγράφηκαν ως ιδιοκτησία του καθ’ ου η αίτηση.
Με επιστολή μέσω του δικηγόρου της ημερομηνίας 7.3.2012, η πρώην ιδιοκτήτρια ζήτησε από τον καθ’ ου η αίτηση την επιστροφή και των τριών τεμαχίων λόγω μη υλοποίησης των σκοπών για τους οποίους απαλλοτριώθηκαν τα ακίνητα. Ο καθ’ ου η αίτηση σε συνεδρία του ημερομηνίας 22.3.2012 εξέτασε το αίτημα της πρώην ιδιοκτήτριας και το απέρριψε. Η απόφαση του καθ’ ου η αίτηση κοινοποιήθηκε στους δικηγόρους της πρώην αιτήτριας με επιστολή των δικηγόρων του καθ’ ου η αίτηση ημερομηνίας 24.2.2012.
Κύριο επιχείρημα της αιτήτριας είναι ότι σύμφωνα με το Άρθρο 23.5 του Συντάγματος και το άρθρο 15 του περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου, Ν.15/1962, εάν ο σκοπός για τον οποίο έγινε η απαλλοτρίωση δεν πραγματοποιηθεί ή εγκαταληφθεί, τότε η απαλλοτριωμένη περιουσία επιστρέφεται.
Ο καθ’ ου η αίτηση στη γραπτή του αγόρευση προέβαλε τον ισχυρισμό ότι τα νομικά σημεία 2, 3 και 6 στην προσφυγή της αιτήτριας δεν είναι αιτιολογημένα κατά παράβαση του κανονισμού 7 του περί Ανωτάτου Δικαστηρίου (Αναθεωρητική Δικαιοδοσία) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1962 και συνεπώς δεν μπορούν να εξεταστούν. Πρόσθετα, ισχυρίζεται ότι στο νομικό σημείο 1 γίνεται γενική αναφορά στους νόμους χωρίς εξειδίκευση.
Ακολούθησε ενδιάμεση αίτηση από την αιτήτρια με την οποία ζητούσε την αντικατάσταση του νομικού σημείου 1, την συμπλήρωση του νομικού σημείου 6 και την τροποποίηση των γεγονότων. Ο καθ’ ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση και μετά από ακροαματική διαδικασία η αίτηση απορρίφθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 31.3.2016, ως ανεδαφική.
Θεωρώ ότι οι λόγοι που προβάλλει ο καθ’ ου η αίτηση αναφορικά με τα νομικά σημεία 2, 3 και 6 και τη γενικότητα του νομικού σημείου 1 δεν ευσταθούν. Οι παράγραφοι 7 και 8 των νομικών σημείων συγκεκριμενοποιούν τις παραβάσεις εκείνες στις οποίες αναφέρεται η αιτήτρια και τις οποίες αναπτύσσει αργότερα στη γραπτή της αγόρευση.
Επομένως, προχωρώ να εξετάσω την ουσία της υπόθεσης.
Όπως προκύπτει από τα γεγονότα ως καταγράφονται στην ένσταση του καθ’ ου η αίτηση και από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, αμέσως μετά την αποζημίωση της ιδιοκτήτριας ο καθ’ ου η αίτηση προχώρησε στον καθαρισμό του χώρου και τοποθέτησε κατευθυντήριες πινακίδες στον κύριο δρόμο και στον χώρο των τεμαχίων έτσι ώστε να καθοδηγείται το κοινό για τη λειτουργία χώρου στάθμευσης. Έκτοτε ο χώρος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης.
Το 2001 για σκοπούς βελτίωσης και για λόγους ασφαλείας, ο καθ’ ου η αίτηση προχώρησε στην ανέγερση τοίχου αντιστήριξης στο ένα τεμάχιο στα σύνορα του με το δυτικό τεμάχιο. Το 2008, ο καθ’ ου η αίτηση προχώρησε στην κατεδάφιση οικίας που υπήρχε στα απαλλοτριωμένα τεμάχια λόγω της ετοιμόρροπης κατάστασής της.
Η αιτήτρια δεν φαίνεται να αμφισβητεί ότι έγιναν οι πιο πάνω ενέργειες ούτε παρουσίασε μαρτυρία που να αντικρούει την εκδοχή αυτή των γεγονότων του καθ’ ου η αίτηση. Αντιθέτως, στις παραγράφους 7 και 8 των γεγονότων στην προσφυγή της, η αιτήτρια παραδέχεται ότι λήφθηκαν κάποια μέτρα από τον καθ’ ου η αίτηση τα οποία όμως χαρακτηρίζει ως μη ουσιαστικά και υποτυπώδη.
Το Άρθρο 23.5 του Συντάγματος ερμηνεύθηκε ως διάταξη η οποία επιβάλλει στην απαλλοτριούσα αρχή τη διαρκή υποχρέωση να χρησιμοποιεί την απαλλοτριωμένη ακίνητη περιουσία για τον σκοπό για τον οποίο απαλλοτριώθηκε και να καθιστά συνεχώς - και όχι μόνο μέσα στην περίοδο των τριών ετών από την απαλλοτρίωση - εφικτά πραγματοποιήσιμο τον σκοπό για τον οποίο απαλλοτριώθηκε (Ζήνων Ευθυμιάδης Εστέιτς Λτδ ν. Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 166).
Η αιτήτρια εισηγείται ότι η ανέγερση του τοίχου αντιστήριξης και η κατεδάφιση της ετοιμόρροπης οικίας έγιναν παράνομα αφού δεν λήφθηκε προηγουμένως η αναγκαία, κατά την εισήγησή της, πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής και συνεπώς η διοίκηση δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τις παράνομες ενέργειές της για να υποστηρίξει την προώθηση του σκοπού της απαλλοτρίωσης.
Δεν συμφωνώ με την εισήγηση αυτή. Το κατά πόσο ο καθ’ ου η αίτηση έλαβε άδεια ή όχι και κατά πόσο πράγματι ήταν υποχρεωμένος να λάβει άδεια για τις συγκεκριμένες ενέργειες, δεν λειτουργεί αυτόματα ως καταλυτικός παράγοντας που αποδεικνύει το ανέφικτο της πραγματοποίησης του σκοπού της απαλλοτρίωσης.
Ως ανέφερα και πιο πάνω, η αιτήτρια δεν παρουσίασε καμία μαρτυρία που να αντικρούει τον ισχυρισμό του καθ’ ου η αίτηση ότι τα απαλλοτριωμένα τεμάχια χρησιμοποιούντο εξ αρχής και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ως χώροι στάθμευσης. Στην απουσία τέτοιας μαρτυρίας, ο ισχυρισμός του καθ’ ου η αίτηση παραμένει αναντίλεκτος.
Συνεπώς, καταλήγω ότι ο σκοπός για τον οποίο έγινε η απαλλοτρίωση έχει πραγματοποιηθεί. Πρόσθετα, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, ο καθ’ ου η αίτηση προχωρά σε βελτιώσεις του εν λόγω χώρου ενέργεια που καταδεικνύει την συνεχόμενη χρήση του για τον συγκεκριμένο σκοπό.
Για τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται με €1.300 πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του καθ’ ου η αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Ε. Μιχαήλ,
Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο