Administrative Court dismisses asylum appeal due to applicant's lack of credibility and failure to prove new grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the applicant's request for supplementary protection status, ruling that the Refugee Service's decision was lawful and well-founded. The court found the applicant's claims regarding torture and conversion to Christianity lacked credibility due to unverified medical findings and significant contradictions in his testimony. Consequently, the court determined no new evidence was presented to overturn the original rejection of his asylum application.
Regesto Legislator
Generato dall'IAΝ. 165(1)/2002; Ν. 6(Ι)/2000: The Administrative Court may reject an application for supplementary protection status where the applicant fails to substantiate their claims with credible evidence or presents new grounds that were not previously considered.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Amiri Mohammad ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων και Άλλης (2009) 3 ΑΑΔ 358
POSTOLACHI KONSTANTIN ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΙΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1458/2009, 25 Φεβρουαρίου 2011
JAFAR KALASH ν. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 626/2010, 8/10/2013
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 165(I)/2002 - Ο περί Νομικής Αρωγής Νόμος του 2002
Ν. 6(I)/2000 - Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2000
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:93
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Αίτηση Αρ. 9/2016)
19 Απριλίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ
ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗΣ ΝΟΜΟ ΤΟΥ 2002 (Ν.165(1)/2002)
ΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ
AYMAN KUHAIL WALID Αιτητής,
Ο αιτητής εμφανίζεται προσωπικά
Β. Καρλεττίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, με Α Μ Αντωνίου (ασκούμενη δικηγόρο), για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
Θεόδωρος Ζάζα, μεταφραστής, για να μεταφράζει πιστά από την Ελληνική στην Αραβική και αντίστροφα.
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.: Ο αιτητής κατάγεται από την Παλαιστίνη και είναι μουσουλμάνος στο θρήσκευμα. Εισήλθε στην Κυπριακή Δημοκρατία κατά το έτος 2002, παράνομα, μέσω των κατεχομένων περιοχών, και στις 12.5 2005 υπέβαλε για πρώτη φορά αίτηση για χορήγηση διεθνούς προστασίας, σύμφωνα με τον περί Προσφύγων Νόμο του 2000 (Ν. 6(Ι)/2000), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο (στο εξής «ο Νόμος»). Ωστόσο, στις 25.9.2006, η διαδικασία εξέτασης της αίτησής του διεκόπη και ο φάκελος του αιτητή έκλεισε, αφού αυτός δεν ανταποκρίθηκε στις υπό του Νόμου προβλεπόμενες υποχρεώσεις του, που ίσχυαν εκκρεμούσης της εξέτασης της εν λόγω αίτησης.
Στις 14.9.2007, ο φάκελος του αιτητή επανάνοιξε, κατόπιν αιτήματος του δικηγόρου του, και στις 10.8.2008 διεξήχθη συνέντευξη στον αιτητή για την κατ’ ουσίαν εξέταση της αίτησής του για διεθνή προστασία. Συμπληρωματική συνέντευξη έλαβε χώρα στις 11.9.2008, ενώ στις 2.3.2010 ο αιτητής παραπέμφθηκε σε ιατροσυμβούλιο προς διερεύνηση ισχυρισμών του για βασανιστήρια που υπέστη και πυροβολισμούς που δέχθηκε. Το ιατροσυμβούλιο, στις 19.4.2010, ενημέρωσε για τα ευρήματα της εξέτασής του την Υπηρεσία Ασύλου, η οποία, στις 26.5.2010, διενήργησε συμπληρωματική συνέντευξη στον αιτητή. Ο τελευταίος, στις 3.9.2014, απέσυρε το αίτημά του για διεθνή προστασία, αναφέροντας ότι οι λόγοι που τον οδήγησαν στην υποβολή του αιτήματός του είχαν πλέον εκλείψει.
Εντούτοις, στις 21.1.2016, ο φάκελος του αιτητή επανάνοιξε για δεύτερη φορά κατόπιν σχετικού αιτήματος της δικηγόρου του. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην επιστολή της δικηγόρου του, ημερομηνίας 10.12.2015, οι λόγοι που υπεβλήθη το αίτημα επανεξέτασης της αίτησης για χορήγηση διεθνούς προστασίας στον αιτητή ήταν διότι δεν κατέστη τελικά εφικτό να ταξιδεύσει ο αιτητής στην Αίγυπτο, ως αυτός ανέμενε όταν ζήτησε το κλείσιμο του φακέλου του, και επειδή οι συνθήκες στην Παλαιστίνη είναι τέτοιες που δεν επιτρέπουν στον αιτητή να επιστρέψει σε αυτήν «για τους λόγους που έχει αναφέρει ήδη στην αίτηση του». Κατόπιν των πιο πάνω, διενεργήθηκαν άλλες δυο συμπληρωματικές συνεντεύξεις του αιτητή, στις 29.1.2016 και 11.2.2016 αντίστοιχα, προς εξέταση του αιτήματός του να του χορηγηθεί διεθνής προστασία. Μετά τις εν λόγω συνεντεύξεις, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου, στις 23.2.2016, αποφάσισε την απόρριψη του αιτήματος του αιτητή για την παραχώρηση σε αυτόν του, σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, καθεστώτος του πρόσφυγα και, ταυτόχρονα, την αναγνώριση στον αιτητή καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας, σύμφωνα με το άρθρο 19(1) του Νόμου. Η εν λόγω απόφαση γνωστοποιήθηκε στον αιτητή με σχετική επιστολή της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 29.2.2016.
Με πρόθεσή του να καταχωρήσει προσφυγή δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος κατά της προαναφερθείσας απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση, ώστε να του παρασχεθεί νομική αρωγή για το σκοπό αυτό. Η Δημοκρατία έφερε ένσταση στην εν λόγω αίτηση, για τους λόγους που αναπτύσσονται σε γραπτό σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα, ημερομηνίας 12.4.2016, το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο κατά την ακρόαση της αίτησης, στις 12.4.2016, όπου οι σχετικοί ισχυρισμοί αναπτύχθηκαν και προφορικά.
Ο αιτητής, ενώπιον του Δικαστηρίου, επανέλαβε ουσιαστικά αυτά που είχε δηλώσει ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου. Τόνισε ότι δεν έχει χρήματα αλλά και ούτε και κανένα μέλος της οικογένειάς του στην Κύπρο και ότι κάθε μήνα επισκέπτεται ιατρό και ψυχίατρο. Ισχυρίζεται ότι εγκατέλειψε την Παλαιστίνη και δεν επιθυμεί να επιστρέψει εκεί, λόγω του ότι είχε πυροβοληθεί από μέλη των Ισραηλινών αρχών και φυλακιστεί λόγω διασύνδεσης ή/και εμπλοκής του με το πολιτικό κόμμα της Fatah. Κατά τη διάρκεια δε της κράτησής του, σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς του, υπέστη βασανιστήρια, ενώ στη συνέχεια δραπέτευσε και οι Ισραηλινές αρχές ακόμη τον ψάχνουν. Τέλος, ανέφερε ότι αλλαξοπίστησε και από μουσουλμάνος έγινε χριστιανός.
Η κυρία Καρλεττίδου, εκ μέρους της Δημοκρατίας, ανέφερε ότι η ένστασή της βασίζεται στο άρθρο 6Β(4)(ββ) του περί Νομικής Αρωγής Νόμου του 2002 (Ν.165(Ι)/2002), ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, και συγκεκριμένα ότι δεν είναι πιθανό να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας εκδίκασης της προσφυγής του αιτητή, αφού οι βασικοί ισχυρισμοί του τελευταίου, όπως διαπιστώθηκε κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεών του (πέντε στο σύνολο), ήταν αντιφατικοί, παρουσιάζουν ελλείψεις, αδυναμίες και στερούνται αληθοφάνειας, κάτι που πλήττει την αξιοπιστία των όσων αυτός είχε αναφέρει ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου. Από το σύνολο δε των στοιχείων και το αποτέλεσμα των συνεντεύξεων, ισχυρίζεται η δικηγόρος της Δημοκρατίας, δεν διαπιστώθηκε να έχει υποστεί ο αιτητής οποιαδήποτε μορφής προσωπική δίωξη, για να προσθέσει ότι η έλλειψη αξιοπιστίας των ισχυρισμών του αιτητή, αποτέλεσε κώλυμα στην έγκριση του αιτήματος για το καθεστώς του πρόσφυγα, κατ’ εφαρμογή και των προνοιών του Εγχειριδίου για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων, που εν προκειμένω ισχύει.
Το ουσιώδες ζήτημα που εγείρεται στην παρούσα υπόθεση είναι το κατά πόσο, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες πρόνοιες του άρθρου 6Β(4)(ββ) του Νόμου 165(Ι)/2002, ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, το Δικαστήριο έχει ικανοποιηθεί για την ύπαρξη πιθανότητας να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση, για τον αιτητή, στην προσφυγή που προτίθεται να καταχωρήσει. Δεδομένου δε ότι ο αιτητής δεν έχει καταχωρήσει προσφυγή, η επίλυση του συγκεκριμένου ζητήματος αναγκαστικά θα αναζητηθεί στη βάση του υλικού που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, δηλαδή στο σύνολο των στοιχείων που η δικηγόρος της Δημοκρατίας και ο αιτητής έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, με τη μορφή εγγράφων και επιχειρηματολογίας, σε συνδυασμό βέβαια με την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου (βλ. αίτηση Νομικής Αρωγής αρ. 12/2010, MUHAMMAD ISMAIL, ημερ. 13.5.2010).
Έχω μελετήσει προσεκτικά την προαναφερθείσα απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, το γραπτό σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα, ημερομηνίας 12.4.2016, μαζί με τα εκεί συνημμένα παραρτήματα, περιλαμβανομένων και των συνεντεύξεων του αιτητή, τους ισχυρισμούς του τελευταίου ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου και γενικά το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου. Κρίνω ότι δεν είναι πιθανό να εκδοθεί θετική για τον αιτητή δικαστική απόφαση στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας εκδίκασης της προσφυγής, που είναι βέβαια απαραίτητη προϋπόθεση για την έγκριση αίτησης για παροχή δωρεάν νομικής αρωγής.
Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου, «ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής, ή πρόσωπο, που δεν έχει ιθαγένεια, το οποίο, ενώ είναι εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους διαμονής του ως αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων, δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο να επιστρέψει σ’ αυτή».
Σύμφωνα δε με το άρθρο 17(1)(β) του Νόμου, για τον καθορισμό της ιδιότητας του πρόσφυγα, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου «καθοδηγείται από το Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και Κριτήρια για τον
Προσδιορισμό της Ιδιότητας του Πρόσφυγα που εκδίδεται από το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες». Στο εν λόγω Εγχειρίδιο, στο οποίο με παρέπεμψε και η κυρία Καρλεττίδου, προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ότι «ένα πρόσωπο που ζητά να του αναγνωριστεί το καθεστώς του πρόσφυγα πρέπει κανονικά να προβάλει βάσιμο λόγο για τον οποίο φοβάται ότι θα διωχθεί ατομικά» (Παρ. 45). Το τι συνιστά δίωξη, σύμφωνα με την Παράγραφο 52, «εξαρτάται από τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης, λαμβανομένου υπόψη του υποκειμενικού στοιχείου», ο δε «υποκειμενικός χαρακτήρας του φόβου δίωξης απαιτεί αξιολόγηση των απόψεων και συναισθημάτων του εν λόγω προσώπου». Σύμφωνα, τέλος, με την παράγραφο 164, «πρόσωπα που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα καταγωγής τους εξαιτίας διεθνών ή εθνικών ενόπλων συγκρούσεων, δεν θεωρούνται συνήθως πρόσφυγες σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1951 ή το Πρωτόκολλο του 1967. Απολαύουν εντούτοις της προστασίας που προβλέπεται από άλλα διεθνή κείμενα».
Στη βάση των πιο πάνω, και δεδομένης της αξιολόγησης των συνεντεύξεων του αιτητή, από τις οποίες προέκυπτε σωρεία αντιφάσεων που έπλητταν την αξιοπιστία του, η Υπηρεσία Ασύλου αποφάσισε να απορρίψει το αίτημά του για χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, αναγνωρίζοντας του ταυτόχρονα το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 19(1) του Νόμου[1], λαμβάνοντας υπόψη τη γενική κατάσταση που επικρατεί στην Παλαιστίνη, τη δυσκολία εισόδου και εξόδου από την εν λόγω χώρα και τις συνθήκες που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι πολίτες.
Από το σύνολο του υλικού που έχει τεθεί ενώπιον μου, προκύπτει ότι η Υπηρεσία Ασύλου εξέτασε ενδελεχώς όλα τα στοιχεία που είχε ενώπιον της και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο αιτητής, κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων, είχε υποπέσει σε αντιφάσεις που έπλητταν την αξιοπιστία του, ούτως ώστε να μην μπορεί να τεκμηριωθεί η ατομική δίωξή του που θα του επέτρεπε την παραχώρηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, ούτε και να στοιχειοθετούνται οι σχετικές, απαιτούμενες υπό του άρθρου 3(1) του Νόμου και του προαναφερθέντος Εγχειριδίου, προϋποθέσεις.
Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει και από τη σχετική έκθεση της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 23.2.2016, η Υπηρεσία διαπίστωσε ότι ο αιτητής, μέσα από τις συνεντεύξεις του, περιέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις αναφορικά με τον ισχυρισμό του ότι υπήρξε μέλος του κόμματος της Fatah, καθώς και τον ισχυρισμό του ότι πυροβολήθηκε και φυλακίστηκε από μέλη της Ισραηλινής κυβέρνησης και ότι κατά τη διάρκεια της κράτησής του υπέστη βασανιστήρια. Αντιφάσεις παρουσίασαν και οι ισχυρισμοί του αιτητή περί του χρόνου και τρόπου εγκατάλειψης της Παλαιστίνης και περί προηγούμενης καταδίκης του στο εν λόγω μέρος. Περαιτέρω, όπως αναφέρεται στην υπό αναφορά έκθεση, όσον αφορά τους ενώπιον ιατροσυμβουλίου τεθέντες ισχυρισμούς του αιτητή περί τραυμάτων λόγω πυροβολισμών και βασανιστηρίων που δέχθηκε, αυτοί, σύμφωνα με τα ευρήματα του ιατροσυμβουλίου, δεν επιβεβαιώθηκαν. Τέλος, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, ουσιώδεις αντιφάσεις προέκυψαν και στον ισχυρισμό του αιτητή ότι ασπάστηκε τον χριστιανισμό.
Οι πιο πάνω αντιφάσεις έπληξαν καθοριστικά την αξιοπιστία του αιτητή στον πυρήνα του αιτήματός του, ούτως ώστε δικαιολογημένα να εγείρεται κώλυμα έγκρισης της αίτησής του (βλ. JAFAR KALASH v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 626/2010, ημερ. 8.10.2013 και Mohammad Amiri v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων κ.α. (2009) 3 Α.Α.Δ. 358). Συνεπώς, προκύπτει ότι αιτητής δεν μπόρεσε να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του κατά τις συνεντεύξεις του και, συνακόλουθα, η αίτησή του απορρίφθηκε. Ούτε και παρουσίασε οποιοδήποτε νέο στοιχείο κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου ακροαματική διαδικασία.
Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι, όπως προκύπτει και από τα παραρτήματα που έχουν επισυναφθεί στο σημείωμα του Γενικού Εισαγγελέα, κάθε σελίδα των καταγεγραμμένων δηλώσεων του αιτητή κατά τις διενεργηθείσες συνεντεύξεις είναι μονογραμμένη από τον αιτητή και υπογραμμένη στο τέλος εκάστου εντύπου, με τη βεβαίωση ότι αυτά αποτελούν και/ή αντικατοπτρίζουν επακριβώς τις δηλώσεις του αιτητή, αποδεχόμενος ωσαύτως την ορθότητα των όσων κατεγράφησαν κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων. Συνεπώς, η όποια εκ μέρους του αιτητή αμφισβήτηση της μεθοδολογίας και των όσων έχουν καταγραφεί κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεών του δεν μπορεί να έχει έρεισμα (βλ. POSTOLACHI KONSTANTIN v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1458/2009, ημερ. 25.2.2011).
Με βάση λοιπόν το σύνολο των στοιχείων που τέθηκε ενώπιον μου, όπως τα έχω αναφέρει και πιο πάνω, καταλήγω ότι το αίτημα του αιτητή εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και η τελική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 23.2.2016, η οποία γνωστοποιήθηκε στον αιτητή στις 29.2.2016, ήταν το προϊόν επαρκούς έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των δεδομένων και στοιχείων, σύμφωνα και με το Νόμο, και ήταν πλήρως και/ή επαρκώς αιτιολογημένη.
Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι στο παρόν στάδιο δεν έχει καταδειχθεί να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας της προσφυγής του αιτητή.
Ενόψει των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται. Ο αιτητής βέβαια, εφόσον το επιθυμεί, μπορεί να προχωρήσει με την καταχώρηση προσφυγής κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, παρά την απόρριψη της αίτησής του για δωρεάν νομική αρωγή.
Τα έξοδα του μεταφραστή να καταβληθούν από τη Δημοκρατία.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.
[1] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, «ο Προϊστάμενος, με απόφασή του αναγνωρίζει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.».
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο