Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ.806/2011 ECLI:CY:DD:2016:101 Generato dall'IA

Administrative court dismisses security firm's appeal against police chief's refusal of temporary license due to director's unsuitability.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ.806/2011
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the security firm's appeal against the Police Chief's refusal to grant a temporary license for their private security office. The firm argued for lack of reasoning and abuse of power, while the Chief cited police intelligence indicating the director was unsuitable for the role under the Private Security Services Law. The court upheld the decision, finding the administrative organ exercised its wide discretionary power reasonably based on collected information.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

N. 125(I)/2007; Art. 146 of the Constitution: The court reviews administrative decisions involving discretionary power only for reasonableness, upholding refusals based on intelligence regarding the applicant's suitability.

Parole chiave

Generato dall'IA
private security services law temporary operating license administrative discretion suitability of director police intelligence evidence agente di polizia posizioni amministrative del funzionario difetto di legittimazione del ministero pubblico

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
N. 125(I)/2007
Art. 146 of the Constitution

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Katsoura v. Republic (1989) 3 AAD 1728
Maria Loukas v. Republic, 1427/2010
GAP Close Protection (Security) Services Ltd v. Republic, Case No. 702/2011
DF Iacovou Group Ltd v. Minister of Justice, Case No. 1049/2011
GAP Close Protection (Security) Services Ltd v. Republic, Case No. 791/2011
A.M.A. Services Ltd v. Ministry of Justice, Case No. 298/2015
Kyriakidis and Others v. Republic (1997) 3 AAD 485
Pamporis v. Republic (1995) 4 AAD 2732
ECLI:CY:AD:2015:D474
Court dismisses security firm's appeal regarding refusal to renew license based on security concerns.
ECLI:CY:DD:2016:101
Administrative court dismisses security firm's appeal against police chief's refusal of temporary license due to director's unsuitability.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Κάτσουρα ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1728

Kυπριακή Δημοκρατία, μέσω Eπιτροπής Eκπαιδευτικής Yπηρεσίας, Yπουργείου Παιδείας ν. Φώτη Παπαφώτη (1997) 3 ΑΑΔ 191

Kυριακίδης Hλίας και Άλλοι ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Yπουργικού Συμβουλίου (1997) 3 ΑΑΔ 485

Aριστοκλέους Παναγιώτης ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 673

Πούρος Πανίκος και Άλλοι ν. Άννας Μαρίας Χατζηστεφάνου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 374

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Ανδρέα Ασσιώτη (2010) 3 ΑΑΔ 395

Παμπόρης ν. Δημοκρατίας (1995) 4 ΑΑΔ 2732

ΜΑΡΙΟΣ ΛΟΥΚΑ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, 1427/2010, 29/5/2012

GAP CLOSE PROTECTION (SECURITY) SERVICES LTD ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ , ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 702/2011, 24/9/2012

DF IACOVOU GROUP LIMITED κ.α. ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ κ.α., Υπόθεση Αρ. 1049/2011, 15/2/2013

GAP CLOSE PROTECTION (SECURITY) SERVICES LTD ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ, Υπόθεση Αρ. 791/2011, 20/6/2013

A.M.A. SERVICES LTD ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ κ.α., Υπόθεση Αρ. 298/2015, 2/7/2015, ECLI:CY:AD:2015:D474

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 125(I)/2007 - Ο περί Ιδιωτικών Γραφείων Παροχής Υπηρεσιών Ασφάλειας Νόμος του 2007

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:101

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση Αρ.806/2011

22 Απριλίου 2016

[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ

PM CENTRAL SECURITY SYSTEMS LTD

Αιτητές

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Καθ’ ου η Αίτηση

Για Αιτητές: κ. Α. Αιμιλιανίδης.

Για Καθ’ ου η Αίτηση: κα Α. Ζερβού για Γενικό Εισαγγελέα.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Οι Αιτητές με την προσφυγή τους αμφισβητούν τη νομιμότητα της απόφασης του Καθ’ ου η Αίτηση ημερομηνίας 15.6.2011 με την οποία απέρριψαν την αίτηση των Αιτητών για έκδοση προσωρινής άδειας λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας.

Οι Αιτητές στις 16.12.2009 υπέβαλαν αίτημα για έκδοση προσωρινής άδειας λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας το οποίο απορρίφθηκε στις 22.3.2010 λόγω κατοχής πληροφοριών από τον Καθ’ ου η Αίτηση σε σχέση με τον μοναδικό διευθυντή και γραμματέα των Αιτητών, οι οποίες τον καθιστούν ακατάλληλο πρόσωπο.

Κατά της πιο πάνω απόφασης, οι Αιτητές άσκησαν την προσφυγή αριθμός 742/2010 η οποία αποσύρθηκε και απορρίφθηκε λόγω ανάκλησης της προσβαλλόμενης απόφασης ημερομηνίας 22.3.2010.

Μετά την εν λόγω ανάκληση, ακολούθησε επανεξέταση της απόφασης η οποία οδήγησε στην έκδοση της προσβαλλόμενης με την παρούσα προσφυγή απόφασης.

Οι λόγοι ακυρότητας αναπτύσσονται από κοινού στη γραπτή αγόρευση των Αιτητών και αφορούν έλλειψη αιτιολογίας, παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, κατάχρηση εξουσίας και παράβαση της εμπιστοσύνης του διοικουμένου.

Ο Καθ’ ου η Αίτηση από την άλλη, υποστηρίζει ότι λόγω της φύσης των συγκεκριμένων υπηρεσιών η διοίκηση έχει ευρύτατη διακριτική ευχέρεια για λόγους δημοσίου συμφέροντος.

Το νομικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία ιδιωτικών γραφείων παροχής ασφάλειας είναι ο περί Ιδιωτικών Γραφείων Παροχής Υπηρεσιών Ασφάλειας Νόμος, Ν.125(Ι)/2007ως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο.

Το άρθρο 7(1) του Νόμου προνοεί ότι:

«Ουδεμία άδεια άσκησης επαγγέλματος φύλακα ή ιδιώτη φύλακα χορηγείται από τον Αρχηγό σε πρόσωπο το οποίο –

(η) κρίθηκε από τον Αρχηγό ότι δεν είναι κατάλληλο πρόσωπο να ασκήσει το επάγγελμα φύλακα ή ιδιώτη φύλακα.»

Το άρθρα 11(1) και (4) του Νόμου προνοούν επίσης ότι:

«11.(1) Ουδεμία άδεια ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας χορηγείται σε συνεταιρισμό ή εταιρεία, αν οι εταίροι του συνεταιρισμού ή οι διοικητικοί σύμβουλοι, οι διευθυντές, ο γραμματέας και οι μέτοχοι της εταιρείας, ανάλογα με την περίπτωση ή ο υπεύθυνος γραφείου, δεν πληρούν τις απαιτήσεις (1) του άρθρου 7 του παρόντος Νόμου.

(4) Ο Αρχηγός δύναται να αρνηθεί την έκδοση άδειας ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας.»

Και το άρθρο 25, βάση του οποίου κατά κοινή παραδοχή υποβλήθηκε το αίτημα των Αιτητών, προνοεί ότι:

«25.- (1) Γραφεία τα οποία, κατά το χρόνο της ημερομηνίας έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόμου, παρέχουν υπηρεσίες ασφαλείας, θα συνεχίσουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες αυτές, νοουμένου ότι θα εξασφαλίσουν, για το σκοπό αυτό, προσωρινή άδεια από τον Αρχηγό και νοουμένου ότι θα προσφέρουν τις υπηρεσίες ασφάλειας σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου. Οι διατάξεις του εδαφίου αυτού εφαρμόζονται και στις περιπτώσεις των ιδιωτών φυλάκων και ιδιωτικών υπηρεσιών έρευνας.

(2) Η προσωρινή άδεια ισχύει για χρονική περίοδο έξι μηνών και εξασφαλίζεται ύστερα από αίτηση στον Αρχηγό, αφού ο αιτητής καταβάλει το καθορισμένο τέλος.

(3) Πριν από τη λήξη της ισχύος της προσωρινής άδειας, το γραφείο ή ο ιδιώτης φύλακας υποβάλλει αίτηση για έκδοση άδειας που χορηγείται δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου και ο Αρχηγός δύναται κατά την κρίση του να εκδώσει την αιτούμενη άδεια με όρους ή χωρίς όρους:

[…].»

Οι Αιτητές προβάλλουν το επιχείρημα ότι οι πρόνοιες του άρθρου 25 δίδουν κατά κάποιο τρόπο αυτόματη νομιμοποίηση σε όσα γραφεία παρείχαν υπηρεσίες ασφαλείας κατά την έναρξη του Νόμου. Παραπέμπουν προς υποστήριξη του επιχειρήματός τους στην απόφαση Μάριος Λουκά ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση 1427/2010, 29.5.2012 στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 4:

«Είναι πρόδηλο από το πιο πάνω λεκτικό, ότι ο Νόμος προνόησε ευλόγως, ώστε οι κατά το χρόνο έναρξης ισχύος του Νόμου […] παρέχοντες ήδη πριν από το Νόμο υπηρεσίες φύλακα, θα συνεχίσουν να τις προσφέρουν στη βάση μιας προσωρινής εξάμηνης διευθέτησης (τόσο θα ισχύει η προσωρινή άδεια δυνάμει του εδαφίου (2) του άρθρου 25), υπό την προυπόθεση ότι θα εξασφαλίσουν για το σκοπό αυτό την «προσωρινή άδεια από τον Αρχηγό».

Το δε εδάφιο (3) προνοεί περαιτέρω για την υποβολή αίτησης «πριν από τη λήξη της ισχύος της προσωρινής άδειας», για έκδοση άδειας «… που χορηγείται δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου…». Όπως ορθά εισηγείται ο αιτητής δια της δικηγόρου του, δεν τίθενται προϋποθέσεις για τη χορήγηση της προσωρινής άδειας των έξι μηνών.

Αναμφίβολα, η προηγούμενη ενασχόληση με το ίδιο αντικείμενο είναι sine qua non και ρητώς αναφέρεται αυτό στο άρθρο 25(1). Η κατά τα άλλα αναφερόμενη στο ίδιο εδάφιο φράση «…και νοουμένου ότι θα προσφέρουν τις υπηρεσίες ασφαλείας, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου», δεν παραπέμπει σ’ ό,τι οι καθ’ ων η αίτηση θεωρούν ως την ορθή ερμηνεία, δηλαδή, στην εφαρμογή του άρθρου 7(1).

Αυτό, διότι αν η προσωρινή χορήγηση άδειας υπόκειτο στους ίδιους περιορισμούς όπως και η εξέταση αίτησης για χορήγηση της κανονικής πενταετούς άδειας, τότε δεν θα υφίστατο λόγος για την πρόνοια για μεταβατική χορήγηση άδειας που ρητώς περιορίζεται στους έξι μήνες. Η μεταβατική πρόνοια προδήλως στόχευε στην ομαλή ρύθμιση του επαγγέλματος του ιδιωτικού φύλακα με την εγγραφή του στο δημιουργηθέν δυνάμει του Νόμου Μητρώο, χωρίς να καταστούν αιφνίδια με την εισαγωγή του Νόμου, παράνομοι εκείνοι που προηγουμένως ασκούσαν το επάγγελμα, ούτε βέβαια να μείνουν χωρίς εργασία.»

Για λόγους που θα προσπαθήσω να εξηγήσω, δεν μπορώ να συμφωνήσω με την πιο πάνω κατάληξη η οποία οφείλω να πω οφείλεται αποκλειστικά σε λόγους κακής σύνταξης του συγκεκριμένου άρθρου που αφήνει περιθώρια για διαφορετικές ερμηνείες.

Το άρθρο 25(1) θέτει δυο προϋποθέσεις για την άσκηση του επαγγέλματος:

1. Την εξασφάλιση προσωρινής άδειας από τον Αρχηγό («νοουμένου ότι θα εξασφαλίσουν, για το σκοπό αυτό, προσωρινή άδεια από τον Αρχηγό»), και

2. Την παροχή των υπηρεσιών σύμφωνα με τον Νόμο («νοουμένου ότι θα προσφέρουν τις υπηρεσίες ασφάλειας σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου»).

Εάν αποδεχτεί κάποιος τη θέση που εκφράζεται στη Λουκά ότι η άδεια δίδεται χωρίς εξέταση των κριτηρίων που θέτει ο Νόμος, αυτό θα σήμαινε κατάργηση της δεύτερης προϋπόθεσης του θέτει το άρθρο 25(1). Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η άδεια δίδεται χωρίς εξέταση των κριτηρίων αλλά αργότερα, κατά την παροχή των υπηρεσιών, η παροχή θα πρέπει να ικανοποιεί τις διατάξεις του Νόμου. Πώς, όμως, είναι δυνατό η παροχή να ικανοποιεί τις διατάξεις του Νόμου εάν εξ αρχής δεν ικανοποιεί κάποιος τα κριτήρια για την άσκηση του επαγγέλματος;

Ενδεχομένως τα τέλη υποβολής της αίτησης για προσωρινή άδεια να είναι χαμηλότερα από αυτά της αίτησης για άδεια ή ενδεχομένως τα στοιχεία που ζητούνται στην προσωρινή άδεια να είναι λιγότερα από αυτά που ζητούνται για την άδεια και εδώ να έγκειται η διαφορά στις δυο διαδικασίες. Εν πάση περιπτώσει, όμως, δεν διαβλέπω ότι η διοίκηση έχει την ευχέρεια να παρακάμψει την εξέταση των υπόλοιπων κριτηρίων που θέτει ο Νόμος για την άσκηση του επαγγέλματος και κατ’ επέκταση ορθά εξέτασε κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 7 και 11.

Οι Αιτητές προβάλλουν επίσης το επιχείρημα της πάσχουσας και αυθαίρετης αιτιολογίας. Όπως έχει καθιερωθεί μέσα από τη νομολογία, η επάρκεια της αιτιολογίας είναι ζήτημα βαθμού το οποίο εξαρτάται από τη φύση της συγκεκριμένης υπόθεσης. Όπως λέχθηκε στην απόφαση G.A.P. Close Protection (Security) Services Ltd ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση 702/2011, 24.9.2012:

«Η αιτιολογία μπορεί να θεωρηθεί σαφής και επαρκής έστω και αν είναι περιληπτική, εφόσον τα επιμέρους στοιχεία υπάρχουν αναλυτικά στο φάκελο.»

Παρόμοιο σκεπτικό ακολουθήθηκε και στις πρόσφατες αποφάσεις A.M.A. Services Ltd ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D474, Υπόθεση 298/2015, 2.7.2015 και O Lykos Services and Security Systems-Private Investigators Ltd κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση 1236/2013, 26.1.2016.

Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, τον οποίο επιτράπηκε μετά από αίτηση στους Αιτητές να επιθεωρήσουν, ο Αρχηγός Αστυνομίας με επιστολή του ημερομηνίας 21.1.2010 ζήτησε από τον Αστυνομικό Διευθυντή Αμμοχώστου και τους Διοικητές Κ.Υ.Π. και Υ.ΚΑ.Ν. να τον πληροφορήσουν κατά πόσο υπάρχουν οποιεσδήποτε πληροφορίες που σχετίζονται με τους Αιτητές, τον διευθυντή τους και άλλα δυο πρόσωπα που επρόκειτο να εργοδοτηθούν από τους Αιτητές.

Στον φάκελο υπάρχουν απαντήσεις από όλους από τους οποίους ζητήθηκαν πληροφορίες τις οποίες λόγω του ότι καταγράφονται ως απόρρητες δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω αυτούσιες στην παρούσα απόφαση.

Στην απόφασή του, ο Καθ’ ου η Αίτηση καταγράφει τους λόγους για τους οποίους απορρίφθηκε το αίτημα των Αιτητών. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι:

«[…] με βάση πληροφορίες που περιήλθαν σε γνώση της Αστυνομίας, κατόπιν διεξαγωγής σχετικής έρευνας , οι οποίες κρίνω ότι για λόγους δημοσίας τάξεως δεν μπορούν να αποκαλυφθούν, κρίνω ότι ο διευθυντής […] δεν πληροί τις προϋποθέσεις του Άρθρου 7(1)(η) του περί Ιδιωτικών Γραφείων Παροχής Υπηρεσιών Ασφαλείας Νόμου (Ν.125(Ι)/2007), δηλαδή δεν κρίνεται κατάλληλο πρόσωπο να ασκήσει το επάγγελμα του φύλακα ή ιδιώτη φύλακα.»

Υπάρχουν καταγεγραμμένα στο διοικητικό φάκελο με επαρκή ακρίβεια οι λόγοι για τους οποίους δεν κρίνεται κατάλληλος ο διευθυντής των Αιτητών και κατά τον τρόπο αυτό καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος (Κάτσουρα ν. Δημοκρατίας (1989) 3(Γ) Α.Α.Δ. 1728).

Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαφοροποιούνται από αυτά στις D.F. Iacovou Group Ltd κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση 1049/2011, 15.2.2013 και G.A.P. Close Protection (Security) Services Ltd ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση 791/2011, 20.6.2013 στις οποίες με παρέπεμψαν οι Αιτητές. Και οι δυο αυτές αποφάσεις αφορούν προσφυγές μετά την άσκηση ιεραρχικής προσφυγής κατά της αρχικής απόφασης του Αρχηγού Αστυνομίας.

Η παρούσα υπόθεση αφορά προσφυγή κατά της ίδιας της απόφασης του Αρχηγού Αστυνομίας. Από τις πρόνοιες του σχετικού Νόμου, στις οποίες γίνεται αναφορά πιο πάνω, δίδεται ευρεία διακριτική εξουσία στον Αρχηγό Αστυνομίας να κρίνει κατά πόσο ένα άτομο κρίνεται κατάλληλο να ασκήσει τη συγκεκριμένη εργασία όπως επίσης του δίδεται η εξουσία να αρνηθεί τη χορήγηση άδειας.

Όπως σε κάθε περίπτωση στην οποία το διοικητικό όργανο κατά τη λήψη της απόφασής του ασκεί διακριτική εξουσία, αυτό που εξετάζει το δικαστήριο είναι κατά πόσο η κατάληξη του διοικητικού οργάνου ήταν εύλογα επιτρεπτή (βλ. Αριστοτέλους ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 673, Πούρος ν. Χατζηστεφάνου (2001) 3 Α.Α.Δ. 374, Δημοκρατία ν. Ασσιώτης (2010) 3 Α.Α.Δ. 395).

Από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, κρίνω ότι η απόφαση του Καθ’ ου η Αίτηση ήταν εύλογα επιτρεπτή.

Ο Καθ’ ου η Αίτηση δεν κατάληξε στην απόφασή του αυθαίρετα, ως εισηγούνται οι Αιτητές, αλλά στη βάση πληροφοριών που συνέλεξε από τα αρμόδια τμήματα της αστυνομίας.

Σε σχέση με τους ισχυρισμούς των Αιτητών περί πλάνης και παράβασης της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου προς τη διοίκηση με αναφορά στις αρχές που διατυπώθηκαν στην απόφαση Ηλίας Κυριακίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 485 κρίνω ότι δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Όπως λέχθηκε και πιο πάνω, στον Καθ’ ου η Αίτηση έχουν ανατεθεί συγκεκριμένες αρμοδιότητες και εξουσίες. Η αρχή της νομιμότητας διέπει την άσκηση των εξουσιών που εναποτίθενται σε κάθε διοικητικό όργανο (βλ., μεταξύ άλλων, Δημοκρατία ν. Παπαφώτη (1997) 3 Α.Α.Δ. 191, Παμπόρης ν. Δημοκρατίας (1995) 4(Δ) Α.Α.Δ. 2732, O Lykos Services and Security Systems-Private Investigators Ltd κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση 1236/2013, 26.1.2016).

Για τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή απορρίπτεται με €1.500 έξοδα υπέρ του Καθ’ ου η Αίτηση.

Ε. Μιχαήλ,

Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο