Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 53/2013 ECLI:CY:DD:2016:88 Generato dall'IA

Court annuls planning permit denial due to administrative bad faith and violation of constitutional property rights.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 53/2013
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court annulled the District Planning Officer's refusal to grant a building permit for land conversion. The applicant argued that the administration acted in bad faith by citing planning scheme conditions that were rendered impossible by a prior compulsory acquisition of the entire plot. The court held that such acquisition-related constraints cannot be used to deny a permit unless they precisely match the owner's intent to develop the land.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Article 146 of the Constitution; Article 25(3) of Law 90(I)/72; Article 12 of Law 158(I)/1999: Administrative bodies cannot use compulsory acquisition or planning schemes to block a landowner's lawful development unless the specific conditions precisely match the owner's intent.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative bad faith compulsory acquisition planning permit denial constitutional property rights local planning schemes administrative review land development rights cambiamento di destinazione di zona edificabile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Article 25(3) of Law 90(I)/72
Article 12 of Law 158(I)/1999

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Michael Theodossiou Co. Ltd. v. Municipality of Limassol (1975) 3 CLR 195
Theophilou v. Impr. Board Yermasoyia (1985) 3 CLR 2016
Georgiou Aliki v. Dimou Larnakas (1998) 3 AAΔ 821
Tofarco Ltd and Others v. Dimou Leukosias (1994) 4 AAΔ 233
Takis Maratheftis and Others v. Cyprus Republic (2009)
Maroullas Xenofontos Mesariti v. Cyprus Republic (2011)
Evlethou Prodromou v. Cyprus Republic (2015)
ECLI:CY:AD:2015:D502
Constitutional court allows appeal against planning permit denial due to illegal expropriation affecting the property.
ECLI:CY:DD:2016:88
Court annuls planning permit denial due to administrative bad faith and violation of constitutional property rights.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

MICHAEL THEODOSSIOU CO. LTD. ν. MUNICIPALITY OF LIMASSOL (1975) 3 CLR 195

THEOPHILOU ν. IMPR. BOARD YERMASOYIA (1985) 3 CLR 2016

Γεωργίου Aλίκη ν. Δήμου Λάρνακας (Aρ. 2) (1998) 3 ΑΑΔ 821

Tofarco Ltd και Άλλοι ν. Δήμου Λευκωσίας (1994) 4 ΑΑΔ 233

ΤΑΚΗΣ ΜΑΡΑΘΕΥΤΗΣ κ.α ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΗΣΕΩΣ κ.α, Υπόθεση Αρ. 614/2007, 14 Ιουλίου 2009

ΜΑΡΟΥΛΛΑ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ΜΕΣΑΡΙΤΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1006/2010, 19 Δεκεμβρίου 2011

ΕΥΕΛΘΩΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ & ΟΙΚΗΣΕΩΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ, Υπόθεση Αρ. 57/2013, 10/7/2015, ECLI:CY:AD:2015:D502

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:88

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 53/2013)

11 Απριλίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ Αιτήτρια,

και

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΗΣΕΩΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Χ. Μιχαηλίδου (κα), για την Αιτήτρια.

Θ. Πιπερή-Χριστοδούλου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.: Με την παρούσα προσφυγή προσβάλλεται η νομιμότητα και εγκυρότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία γνωστοποιήθηκε στην αιτήτρια με επιστολή ημερομηνίας 22.11.2012, και σύμφωνα με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή της για έκδοση πολεοδομικής άδειας, με την οποία να επιτρέπεται η μετατροπή σε οικόπεδο του τεμαχίου της υπ’ αρ. 1852, στο Δήμο Αθηαίνου, της επαρχίας Λάρνακας (στο εξής «το τεμάχιο»).

Όπως προκύπτει από τα γεγονότα της υπόθεσης, κατά τη μελέτη της αίτησης, το γραφείο του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Λάρνακας, σε διαβούλευσή του με τον Δήμαρχο Αθηαίνου, έλαβε υπόψη ότι το Δημοτικό Συμβούλιο Αθηαίνου, στη συνεδρία του ημερομηνίας 17.7.2012, αποφάσισε την απαλλοτρίωση και επίταξη του συγκεκριμένου τεμαχίου για δημιουργία δημοσίου χώρου σταθμεύσεως.

Οι καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν την προαναφερθείσα αίτηση, ημερομηνίας 12.6.2012 (αρ. αίτησης ΛΑΡ/00452/2012), παραθέτοντας τους ακόλουθους λόγους απόρριψης, οι οποίοι περιέχονται στο συνημμένο Παράρτημα της γνωστοποίησης αρνήσεως χορηγήσεως πολεοδομικής άδειας: σύμφωνα με τον όρο (501), δεν υπήρχε πρόνοια για την παραχώρηση, από το υπό ανάπτυξη τεμάχιο, γης προς το δημόσιο, για τη διεύρυνση των εφαπτόμενων σε αυτό δημόσιων δρόμων, κατά παράβαση των προνοιών της παραγράφου 3.1.(α) των Γενικών Προνοιών Πολιτικής του Παραρτήματος Β των Τοπικών Σχεδίων. Σύμφωνα δε με τον όρο (502), δεν προβλεπόταν η παραχώρηση από το τεμάχιο ποσοστού 10% του καθαρού εμβαδού του για τη δημιουργία «ανοικτού δημόσιου χώρου», κατά παράβαση της παραγράφου 3.2 των Γενικών Προνοιών Πολιτικής του Παραρτήματος Β των προαναφερθέντων Τοπικών Σχεδίων. Περαιτέρω, κατά τον όρο (500), το τεμάχιο, με βάση τον χάρτη χρήσης γης των αναθεωρημένων πολεοδομικών ζωνών του Δήμου Αθηαίνου, ημερομηνίας 11.5.2012, χαρακτηρίζεται ως χώρος στάθμευσης, γεγονός που, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 26(1) του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου του 1972 (στο εξής «ο Νόμος»), λήφθηκε υπόψη ως ουσιώδης παράγοντας για την απόρριψη της αίτησης.

Επιπρόσθετα, τέθηκε, στο τέλος των πιο πάνω λόγων άρνησης, σημείωση ότι για το υπό αναφορά τεμάχιο δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 27.7.2012, Γνωστοποίηση Απαλλοτρίωσης, με τη διοικητική πράξη αρ. 497, ώστε αυτό να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς δημοσίας ωφελείας, δηλαδή, για τη δημιουργία δημοσίου χώρου στάθμευσης και δημοσίου χώρου πρασίνου, ενώ με τη διοικητική πράξη αρ. 668 που ακολούθησε, δημοσιεύτηκε σχετικό Διάταγμα Απαλλοτρίωσης, στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 19.10.2012.

Λόγοι ακυρώσεως

Η αιτήτρια, με εκτεταμένη αναφορά στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προβάλλει ως ουσιώδη ισχυρισμό για την ακύρωση της επίδικης απόφασης ότι, ούτε το Τοπικό Σχέδιο, ούτε η Γνωστοποίηση ή το Διάταγμα Απαλλοτρίωσης μπορούν να συνιστούν νόμιμη αιτιολογία για την άρνηση έκδοσης πολεοδομικής άδειας ή άδειας οικοδομής. Οι δε εκτελεστές διοικητικές πράξεις που επικαλούνται οι καθ’ ων η αίτηση, ήτοι το Διάταγμα Απαλλοτρίωσης του τεμαχίου και το Τοπικό Σχέδιο, έχουν ήδη προσβληθεί με προσφυγές και «τυχόν επιτυχία αυτών των προσφυγών θα παρασύρει σε ακύρωση και την επίδικη στην παρούσα προσφυγή πράξη της Πολεοδομικής Αρχής», αυτό όμως δεν επηρεάζει το χαρακτήρα και την πορεία της επίδικης πράξης ως αυτόνομης, η εγκυρότητα και νομιμότητα της οποίας αποτελεί το μοναδικό αντικείμενο της υπό εξέταση προσφυγής.

Προς υποστήριξη των θέσεων της, η αιτήτρια παραπέμπει στην Tofarco Ltd v. Δήμου Λευκωσίας (1994) 4 Α.Α.Δ. 233, στην Αλίκη Γεωργίου ν. Δήμου Λάρνακας (1998) 3 Α.Α.Δ. 821 (απόφαση Ολομέλειας), καθώς και στην Τάκης Μαραθεύτης ν. Δημοκρατίας, υπόθ. αρ. 614/2007, ημερ. 14.7.2009, όπου είχε τονιστεί ότι η ύπαρξη Διατάγματος ή/και Γνωστοποίησης Απαλλοτρίωσης δε συνιστά νόμιμη δικαιολογία για την άρνηση έκδοσης πολεοδομικής άδειας και απόρριψη της σχετικής αίτησης. Γίνεται επίσης παραπομπή στην Μεσαρίτη ν. Δημοκρατίας, υποθ. αρ. 1006/2010, ημερ. 19.12.2011, όπου ρητά λέχθηκε ότι το διάταγμα απαλλοτρίωσης δεν συνιστά ουσιώδη παράγοντα κατά την έκδοση πολεοδομικής άδειας. Συναφώς, σύμφωνα με την αιτήτρια, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «ουσιώδη παράγοντα» στην παρούσα υπόθεση, εντός της έννοιας του Νόμου, δεδομένου ότι η υπό αναφορά απαλλοτρίωση του τεμαχίου δεν ολοκληρώθηκε, αφού δεν έχει υπάρξει μεταβίβαση του τεμαχίου στο Δήμο, με την καταβολή αποζημίωσης. Συνακόλουθα, ισχυρίζεται η αιτήτρια, οι καθ’ ων η αίτηση καταχρηστικά απέρριψαν την αίτησή της με αναφορά σε απαλλοτρίωση ή τον επηρεασμό του τεμαχίου από το Τοπικό Σχέδιο, των οποίων ούτως ή άλλως η νομιμότητα έχει προσβληθεί με καταχώρηση προσφυγών.

Τέλος, ισχυρίζεται η αιτήτρια ότι δεν είναι δυνατή επέμβαση στο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα κατοχής και νομής της περιουσίας του πολίτη, με βάση την πρόθεση της Διοίκησης να απαλλοτριώσει το τεμάχιο ή ακόμη και λόγω της ύπαρξης Διατάγματος Απαλλοτρίωσης, τυχόν δε προώθηση των στόχων της Διοίκησης κατά τρόπο που να επηρεάζει αρνητικά το δικαίωμα της ανάπτυξης περιουσίας, αποτελεί κατάχρηση εξουσίας.

Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη υπήρξε καθόλα νόμιμη και λήφθηκε στη βάση του Τοπικού Σχεδίου Αθηαίνου, δεδομένου ότι το τεμάχιο βρίσκεται μέσα στην οικιστική ζώνη Κα6, που επιτρέπει συντελεστή δόμησης και ποσοστό κάλυψης μέχρι 0,90:1 και 0,50:1 αντίστοιχα. Οι λόγοι απόρριψης της αίτησης, σύμφωνα με τους καθ’ ων η αίτηση, περιέχονται στην προαναφερθείσα επιστολή τους προς την αιτήτρια, ημερομηνίας 22.11.2012, και «κάνουν ευθεία αναφορά στο εφαρμοστέο νομικό καθεστώς, όπως είναι οι πρόνοιες του οικείου πολεοδομικού σχεδίου, αλλά και σε καθόλα έγκυρα εκδοθείσες διοικητικές πράξεις που νόμιμα και αντικειμενικά διέπουν το καθεστώς της επίδικης ιδιοκτησίας». Συναφώς, οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι υπήρξε επαρκής αιτιολογία, η οποία και συμπληρώνεται από τους φακέλους της Διοίκησης.

Περαιτέρω, οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 12 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (Ν. 158(Ι)/1999), η Διοίκηση είναι υποχρεωμένη να λαμβάνει υπόψη τις πράξεις άλλων διοικητικών οργάνων, εφόσον αυτές έχουν εξωτερικά τα γνωρίσματα εγκύρων πράξεων και που εκ των πραγμάτων επηρεάζουν τον τρόπο διαχείρισης μιας υπόθεσης. Παράλληλα, οι καθ’ ων η αίτηση αναφέρονται και στις πρόνοιες του άρθρου 26(1) του Νόμου, σύμφωνα με τις οποίες η Πολεοδομική Αρχή οφείλει να λαμβάνει υπόψη τις πρόνοιες του εφαρμοστέου σχεδίου ανάπτυξης, καθώς και οποιονδήποτε άλλο ουσιώδη παράγοντα. Επιπρόσθετα, οι καθ’ ων η αίτηση υπενθυμίζουν ότι και οι διατάξεις των σχεδίων ανάπτυξης αποτελούν αυτοτελείς διοικητικές πράξεις, αλλά και η απαλλοτρίωση ακίνητης ιδιοκτησίας αποτελεί ανεξάρτητη διοικητική απόφαση. Συνεπώς, εισηγούνται, δεν μπορεί η αιτήτρια να εισηγείται την κατ΄ απομόνωση εξέταση της αίτησής της ή ότι δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η απαλλοτρίωση, επειδή δεν έχει ακόμη μεταβιβαστεί το ακίνητο επ΄ ονόματι της απαλλοτριούσας αρχής.

Όπως προκύπτει από τα γεγονότα της υπόθεσης, η υπό εξέταση αίτηση για μετατροπή του τεμαχίου σε οικόπεδο έγινε στις 12.6.2012, ενώ η άρνηση των καθ’ ων η αίτηση να την αποδεχτούν, η οποία γνωστοποιήθηκε στην αιτήτρια με την επιστολή τους ημερομηνίας 22.11.2012, έλαβε υπόψη την διοικητική πράξη απαλλοτρίωσης με τη δημοσίευση της σχετικής Γνωστοποίησης, ημερομηνίας 27.7.2012, ήτοι δεδομένο μεταγενέστερο της αίτησης.

Επί του ζητήματος, η ημεδαπή νομολογία είναι πάγια και διαχρονική. Όπως έχει αναφερθεί στην Michael Theodosiou Co. Ltd v. Municipality of Limassol (1975) 3 C.L.R. 195, στο πλαίσιο προστασίας της ιδιοκτησίας δυνάμει του Άρθρου 23 του Συντάγματος, αλλά και του Άρθρου 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο ιδιοκτήτης γης παραμένει ως τέτοιος δυνάμενος να αμφισβητήσει την πράξη απαλλοτρίωσης, έως ότου η Διοίκηση εγγράψει το ακίνητο επ΄ ονόματι της, με την καταβολή της εκ του Συντάγματος προβλεπόμενης αποζημίωσης.

Μέχρι την καταβολή της αποζημίωσης ή την κατάθεσή της με το Γενικό Λογιστή, ο ιδιοκτήτης δεν παύει να έχει τη νομή και ιδιοκτησία της περιουσίας του και, συνακόλουθα, η αρμόδια αρχή δε μπορεί να αρνηθεί την έκδοση πολεοδομικής ή οικοδομικής άδειας, λόγω της έκδοσης γνωστοποίησης ή διατάγματος απαλλοτρίωσης.

Περαιτέρω, το Ανώτατο Δικαστήριο, στην Christakis Theophilou v. Improvement Board of Yermasoyia (1985) 3 C.L.R. 2016, έκρινε ότι η άρνηση έκδοσης πιστοποιητικού διαχωρισμού γης σε οικόπεδα λόγω της ύπαρξης διατάγματος απαλλοτρίωσης που επηρέαζε μέρος της ιδιοκτησίας ήταν παράνομη και, συνακόλουθα, την ακύρωσε, ενώ στην Tofarco Ltd, ανωτέρω, η άρνηση του Δήμου να χορηγήσει πολεοδομική άδεια για ανέγερση κατοικιών σε τεμάχιο, λόγω του ότι το δικαίωμα στην ανάπτυξη αμφισβητείτο εξαιτίας της δημοσίευσης γνωστοποίησης απαλλοτρίωσης και διατάγματος επίταξης, ακυρώθηκε ως επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας.

Όπως δε χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Ευέλθων Προδρόμου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D502, Υποθ. Αρ. 57/13, ημερ. 10.7.2015, «ούτε και θα μπορούσαν, λόγω της προσωρινότητας των μέτρων αυτών, τα σχετικά διατάγματα να εντάσσονταν στον «ουσιώδη παράγοντα» του άρθρου 26(1) του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου αρ. 90/1972, ως τροποποιήθηκε».

Εκτενέστερη αναφορά στην απόφαση αυτή γίνεται κατωτέρω, λόγω της ιδιαίτερης σημασίας που αυτή έχει για την έκβαση της παρούσας, δεδομένου ότι πρόκειται για απόφαση που εκδόθηκε επί υποθέσεως που αφορούσε σε γειτονικό ακίνητο του υπό εξέταση τεμαχίου, με παρόμοια γεγονότα και παρόμοιο νομικό υπόβαθρο.

Η πιο πάνω νομολογία (Christakis Theophilou και Tofarco Ltd) επιβεβαιώθηκε αργότερα στην Μεσαρίτη ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω, ενώ σχετικές είναι και οι αποφάσεις στις υποθέσεις Αλίκη Γεωργίου ν. Δήμου Λάρνακας, ανωτέρω, και Μαραθεύτης ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω, με την τελευταία να αναφέρεται στην απόφαση της Ολομέλειας στην Αλίκη Γεωργίου και στην Tofarco Ltd, επιβεβαιώνοντας τη νομολογία ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί «ουσιώδης παράγοντας» οποιοδήποτε διάταγμα επίταξης ή απαλλοτρίωσης.

Στην Ευέλθων Προδρόμου, ανωτέρω, η οποία επίσης αφορούσε απόρριψη αίτησης για χορήγηση πολεοδομικής άδειας, με την οποία να επιτρεπόταν η μετατροπή σε οικόπεδο ακινήτου, γειτονικού με το τεμάχιο της υπό εξέταση προσφυγής, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι τα κριτήρια επί των οποίων βασίστηκε η απόφαση της Διοίκησης να απορρίψει τη σχετική αίτηση δεν ήσαν νόμιμα και, συνακόλουθα, ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Το ακόλουθο απόσπασμα από την εν λόγω δικαστική απόφαση είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό:

«Συνάγεται επομένως ότι η απόρριψη της αίτησης για πολεοδομική άδεια με σκοπό τη μετατροπή του τεμαχίου σε οικόπεδο βασίστηκε σε κριτήρια που δεν μπορούσαν να υπεισέλθουν νομίμως στην κρίση της διοίκησης. Η αιτιολογία της απόρριψης ήταν στην ουσία διπλή: Αφενός η ύπαρξη του Τοπικού Σχεδίου και των γενικών προνοιών πολιτικής και αφετέρου ο επηρεασμός του τεμαχίου από το χαρακτηρισμό του ως «χώρου στάθμευσης» που ήταν ουσιώδης παράγων με βάση το άρθρο 26(1) του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου αρ. 90/72. Όσον αφορά το τελευταίο κριτήριο, σαφώς δεν θα μπορούσε να προσμετρήσει στην κρίση της διοίκησης προς απόρριψη της αίτησης, η παραπομπή στην απαλλοτρίωση η οποία και δεν θεωρείται «ουσιώδης παράγων» εν τη εννοία του άρθρου 26(1). Αυτό επηρεάζει και τον όρο (502) που παραπέμπει και πάλι στο χαρακτηρισμό του οικοπέδου του αιτητή ως «χώρο στάθμευσης», εμφανώς λόγω της γνωστοποίησης και του διατάγματος απαλλοτρίωσης.

Όσον αφορά τους όρους (500) και (501) που παραπέμπουν στο Τοπικό Σχέδιο με παραχώρηση προς το δημόσιο γης για διεύρυνση των εφαπτόμενων δρόμων, αλλά και ποσοστού 10% προς τη δημιουργία «ανοικτού δημόσιο9υ χώρου», η διοίκηση δεν ενήργησε καλόπιστα. Είναι φανερό ότι επηρεάστηκε από την απαλλοτρίωση που δέσμευσε ολόκληρο το τεμάχιο του αιτητή και σ΄ αυτό προφανώς αναφέρεται ο όρος (501) με τη δημιουργία «ανοικτού δημόσιου χώρου», που είναι στην ουσία ο σκοπός της απαλλοτρίωσης «.. για την κατασκευή δημόσιου χώρου στάθμευσης και δημόσιου χώρου πρασίνου ...», (Παράρτημα 4 στην ένσταση). Με τη γνωστοποίηση, το όλο μερίδιο του τεμαχίου επηρεάστηκε. Διερωτάται κανείς υπό το φως των ανωτέρω, ποιο το νόημα του όρου (500) για την παροχή προς το δημόσιο γης για διεύρυνση των εφαπτόμενων δημόσιων δρόμων κατά παράβαση της παρ. 3.1.(α) των Γενικών Προνοιών Πολιτικής του Παραρτήματος Β των Τοπικών Σχεδίων, αφού ολόκληρο το τεμάχιο έχει απαλλοτριωθεί. Και, περαιτέρω, όπως ορθά αποδεικνύει η συνήγορος του αιτητή στις αγορεύσεις της, τέτοια ζητήματα που επηρεάζουν μέρος ή τμήμα της ακίνητης ιδιοκτησίας κατά κανόνα τίθενται ως όροι κατά τη χορήγηση της άδειας και δεν προβάλλονται ως λόγοι άρνησης της. Σχετικό και το άρθρο 25(3) του Νόμου αρ. 90/72.».

Και πιο κάτω:

«Η άρνηση της οικοπεδοποίησης του τεμαχίου έγινε υπό το πρόσχημα της απαλλοτρίωσης, ενός επαχθούς μέτρου, και εν πάση περιπτώσει έξω από τη νενομισμένη οδό όπως έχει ήδη εξηγηθεί. Δεν τίθεται εδώ ζήτημα ένταξης της υπόθεσης στην αρχή του ανέλεγκτου των διοικητικών αποφάσεων επί τεχνικών θεμάτων διότι το θέμα είναι πρωτίστως θέμα νομιμότητας. Μόνο αν η υπό κρίση απόφαση είναι νόμιμη μπορεί να εφαρμοστεί το δόγμα του ανέλεγκτου επί των τεχνικών, πλέον, λεπτομερειών. Ούτε και ισχύει το άρθρο 12 του Νόμου αρ. 158(Ι)/99, ως προς το ότι τα διοικητικά όργανα πρέπει να αναγνωρίζουν ως ισχυρές και να εφαρμόζουν τις πράξεις άλλων διοικητικών οργάνων. Το άρθρο αυτό περιέχει μια γενική αρχή, η οποία πρέπει να εφαρμόζεται κατά περίπτωση ανάλογα με το υπό εξέταση αντικείμενο. Το ζητούμενο παραμένει ότι τα τοπικά σχέδια, οι γνωστοποιήσεις και τα διατάγματα απαλλοτρίωσης και επίταξης δεν μπορούν να αναχαιτίζουν τη νόμιμη επιδίωξη ιδιοκτήτη να αναπτύσσει τη γη του, εκτός και αν συντρέχουν με ακρίβεια οι προϋποθέσεις που επηρεάζουν αυτή του τη βούληση.».

Κρίνω ότι η πιο πάνω προσέγγιση του Δικαστηρίου, την οποία και υιοθετώ, τυγχάνει πλήρους εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση. Η εν λόγω απόφαση, η οποία, θα πρέπει να τονιστεί, αν και πρωτόδικη, δεν έχει εφεσιβληθεί, όπως και όλες οι προαναφερθείσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναιρούν θεμελιακά τις περί του αντιθέτου θέσεις που εγείρουν οι καθ’ ων η αίτηση στην αγόρευσή τους.

Ενόψει των πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει με €1.200 έξοδα υπέρ της αιτήτριας, πλέον Φ.Π.Α, αν υπάρχει. Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, με βάση το Άρθρο 146.(4)(β) του Συντάγματος.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο