Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 1464/2014 ECLI:CY:DD:2016:90 Generato dall'IA

Administrative court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal interest and subject matter.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 1464/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the applicant's appeal as inadmissible, ruling it lacked both a subject matter and legal interest. The applicant sought public assistance based on medical certificates claiming incapacity due to depression, which had been granted in 2009. The court held that the appeal was procedurally flawed because it challenged a non-existent omission rather than a positive act, and the applicant failed to demonstrate a continuous legal interest throughout the proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 146 of the Constitution; An appeal must possess a subject matter and a legal interest existing at the time of the act, the filing of the appeal, and the hearing stage to be admissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal interest requirement admissibility of appeal omission vs positive act continuous legal interest public assistance law procedural admissibility subject matter of appeal sospensione delle prestazioni d'invalidità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Articles 3(1)(a) and (b) of the Public Assistance and Services Laws 2006-2013

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Ioannis Fakas v. The Republic (1990) 3 AAD 2189
Kostas Stefanidis v. The Republic of Cyprus (1998) 4 AAD 1123
Maria Lampratsioti v. Andreas Hlianas and others (2013) 3 AAD 202
Elena Christofidou Petraki v. The Republic, Case No. 1908/2008
Maire Zentili v. The Republic, Case No. 509/2013
ECLI:CY:AD:2015:D372
Appeal dismissed for loss of subject matter due to prior successful challenge in related case.
ECLI:CY:DD:2016:90
Administrative court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal interest and subject matter.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Φάκας Iωάννης ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 2189

Λαμπρατσιώτη Μαρία ν. Ηλιάνας Ανδρέου και άλλης (2013) 3 ΑΑΔ 202

Στεφανίδης Kώστας ν. Δημοκρατίας της Kύπρου (1998) 4 ΑΑΔ 1123

ΕΛΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ ΠΕΤΡΑΚΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1908/2008, 29 Απριλίου 2011

ΕΛΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ ΠΕΤΡΑΚΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1908/2008, 19 Ιουλίου 2011

ΜΑΙΡΗ ΖΗΝΤΙΛΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 509/2013, 26/5/2015, ECLI:CY:AD:2015:D372

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:90

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 1464/2014)

13 Απριλίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΠΑΥΛΙΔΟΥ,

Αιτήτρια,

και

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ

1. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ

2. ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Αιτήτρια προσωπικά

Τ. Ιακωβίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.: Η αιτήτρια, 47 ετών, είναι διαζευγμένη και μητέρα δυο ενήλικων τέκνων, από τον πρώτο της γάμο, και ενός ανήλικου, από τον δεύτερο της γάμο. Από το 2004 άρχισε να παρακολουθείται από ψυχίατρο, μετά από σοβαρής μορφής κατάθλιψη, και νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική, καθώς και σε κλινική Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας.

Στις 14.1.2009, η αιτήτρια, λόγω και των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, υπέβαλε αίτηση για παροχή δημόσιου βοηθήματος, προσκομίζοντας σχετική ιατρική βεβαίωση, ημερομηνίας 16.12.2008, σύμφωνα με την οποία αυτή έπασχε από κατάθλιψη και εκρίνετο ανίκανη για εργασία για περίοδο ενός έτους. Στην αίτησή της, η αιτήτρια κατέγραψε ως πρόβλημα υγείας ότι έπασχε από κατάθλιψη τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια και ότι νοσηλεύτηκε τρεις φορές στην ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου. Συναφώς, επισημαίνω στο σημείο αυτό ότι, σύμφωνα με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, που εκτίθενται στα παραρτήματα της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση, αλλά και στον οικείο διοικητικό φάκελο, η αιτήτρια, από την ημερομηνία υποβολής της προαναφερθείσας αίτησής της για παροχή δημοσίου βοηθήματος και εντεύθεν, προσκόμισε στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας διάφορες ιατρικές βεβαιώσεις, σύμφωνα με τις οποίες αυτή, λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας (κατάθλιψη, συναισθηματική διαταραχή, κατάχρηση αλκοόλ και απόπειρες αυτοκτονίας), κρινόταν κάθε φορά ανίκανη για εργασία για περίοδο ενός έτους.

Στο πλαίσιο της εξέτασης της προαναφερθείσας αίτησης της αιτήτριας, πραγματοποιήθηκε, στις 20.2.2009, επίσκεψη στην κατοικία της, από αρμόδια Λειτουργό των Κοινωνικών Υπηρεσιών και, από 1.3.2009, εγκρίθηκε η παροχή δημόσιου βοηθήματος στην αιτήτρια και στην ανήλικη κόρη της, δυνάμει του άρθρου 3(1)(α) και (β) των περί Δημόσιων Βοηθημάτων και Υπηρεσιών Νόμων του 2006 έως 2013 (στο εξής «ο Νόμος»), για την κάλυψη των βασικών αναγκών τους, καθώς και των τροφείων του παιδοκομικού σταθμού που φοιτούσε η ανήλικη. Επιπρόσθετα, παραχωρήθηκε στην αιτήτρια έκτακτο βοήθημα για την κάλυψη βασικών αναγκών, για την περίοδο από 15.1.2009 μέχρι 28.2.2009.

Από 1.9.2014, το μηνιαίο δημόσιο βοήθημα που λάμβανε η αιτήτρια τερματίστηκε με σχετική απόφαση των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, ημερομηνίας 17.9.2014, αφού η ανήλικη κόρη της αιτήτριας επέστρεψε στον πατέρα της. Ωστόσο, η αιτήτρια, για την περίοδο από 1.9.2014 μέχρι 28.2.2015 λάμβανε δημόσιο βοήθημα με έκτακτα χορηγήματα, ενώ από 1.3.2015 τοποθετήθηκε εκ νέου στους καταλόγους για λήψη μηναίου δημοσίου βοηθήματος.

Με την παρούσα προσφυγή, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι παράνομα οι καθ’ ων η αίτηση δεν παρέχουν και/ή δεν καταβάλλουν σε αυτήν το ειδικό επίδομα που παρέχεται, σύμφωνα με το άρθρο 8(ζ) του Νόμου, σε ανάπηρο άτομο που είναι λήπτης δημοσίου βοηθήματος κατά τις πρόνοιες του εν λόγω Νόμου. Ειδικότερα, η αιτήτρια προσβάλλει ως άκυρη και παράνομη την, κατ΄ισχυρισμόν, «παράλειψη και/ή συνεχιζόμενη παράλειψη και/ή πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση να μην παρέχουν ή/και να μην καταβάλουν στην αιτήτρια το ειδικό επίδομα που υποχρεωτικά παρέχεται σε ανάπηρο άτομο το οποίο είναι λήπτης δημόσιου βοηθήματος», που προβλέπεται στο άρθρο 8(ζ) του Νόμου, από «23.2.2009, ημερομηνία στην οποία η αιτήτρια εγκρίθηκε για την παροχή σε αυτήν δημόσιου βοηθήματος, ή/και από 1.3.2009, ημερομηνία κατά την οποία αναδρομικά εγκρίθηκε η παροχή σε αυτήν δημόσιου βοηθήματος, μέχρι σήμερα».

Ας σημειωθεί ότι στο δικόγραφο της αίτησης ακυρώσεως που καταχώρησε η αιτήτρια περιέχονται, πέραν της προαναφερθείσας, και άλλες αιτούμενες θεραπείες, ωστόσο, κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, εγκαταλείφθησαν ρητά από την αιτήτρια, η οποία και δήλωσε ότι αυτό που επιδιώκει είναι τη θεραπεία που έχει εκτεθεί αμέσως ανωτέρω και περιέχεται στην παράγραφο Α του αιτητικού της αιτήσεως ακυρώσεως.

Λόγοι ακύρωσης

Η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι υφίσταται παράλειψη εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι, κατά παράβαση του άρθρου 8(ζ) του Νόμου, δεν καταβάλλουν σε αυτήν το ειδικό αναπηρικό επίδομα, το οποίο, δυνάμει του εν λόγω Νόμου, δικαιούται, αφού, ως ισχυρίζεται, είναι ανάπηρο άτομο και λόγω της αναπηρίας της δεν μπορεί να εργαστεί. Μάλιστα, σύμφωνα πάντα με την αιτήτρια, αυτή η υποχρέωση και η συνακόλουθη παράλειψη των καθ’ ων η αίτηση έχει δημιουργηθεί από το έτος 2009, οπότε και αυτή κρίθηκε ως άτομο που δικαιούται να λαμβάνει δημόσιο βοήθημα. Όσον αφορά τον ισχυρισμό των καθ’ ων η αίτηση ότι αυτή ουδέποτε υπέβαλε στις Κοινωνικές Υπηρεσίες Ευημερίας αίτημα για παροχή αναπηρικού βοηθήματος, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι δεν την πληροφόρησε κανένας για ξεχωριστή αίτηση ή ξεχωριστό έντυπο που θα έπρεπε να συμπληρώσει «αλλά ούτε και ο νόμος λέει κάτι τέτοιο». Επικαλούμενη δε τις πρόνοιες του Νόμου, ισχυρίζεται ότι από τη στιγμή που αυτή είναι λήπτρια δημόσιου βοηθήματος και ανάπηρο άτομο, δικαιούται το επιπλέον βοήθημα. Ως προς την επικαλούμενη αναπηρία της, η αιτήτρια αναφέρεται σε διάφορα γεγονότα και ισχυρίζεται ότι γεγονός που συνέβη πριν από το 65ο έτος της ηλικίας της, προκάλεσε σε αυτήν «μειονεξία η οποία είναι απροσδιόριστης διάρκειας μέχρι σήμερα».

Οι καθ’ ων η αίτηση, με το δικόγραφο της ένστασής τους, εγείρουν προδικαστική ένσταση, ισχυριζόμενοι ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη εν τη εννοία του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Με τη συγκεκριμένη προδικαστική ένσταση, οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η αιτήτρια δεν προσβάλλει εκτελεστή διοικητική πράξη, αφού δεν υπήρξε οποιαδήποτε παράλειψη εκ μέρους τους να της παράσχουν δημόσιο βοήθημα, ενώ η ίδια η αιτήτρια δεν ήταν ανάπηρο άτομο και ουδέποτε υπέβαλε αίτημα, είτε γραπτώς είτε προφορικώς, για να λαμβάνει δημόσιο βοήθημα ως ανάπηρο άτομο, αλλά υπέβαλε αίτημα και εγκρίθηκε για λήψη δημόσιου βοηθήματος ως ανίκανο άτομο για εργασία. Συνεπώς, σύμφωνα πάντα με τους καθ’ ων η αίτηση, από τη στιγμή που δεν υπήρχε υποχρέωση για καταβολή αναπηρικού επιδόματος στην αιτήτρια, δεν υπήρχε ούτε και οποιαδήποτε παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας. Συνακόλουθα, ούτε και οποιαδήποτε εκτελεστή πράξη προσβάλλεται με την υπό εξέταση προσφυγή.

Δεύτερη προδικαστική ένσταση εγείρεται από τους καθ’ ων η αίτηση στην γραπτή τους αγόρευση, σύμφωνα με την οποία η αιτούμενη θεραπεία είναι εκπρόθεσμη. Ως προς τη δεύτερη αυτή προδικαστική ένσταση, οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι, ακόμη και αν η αιτήτρια ήθελε θεωρηθεί ανάπηρο άτομο, έχουν παρέλθει οι εβδομήντα πέντε μέρες προς καταχώρηση προσφυγής εκ μέρους της αιτήτριας, δεδομένου ότι η χορήγηση σε αυτήν δημόσιου βοηθήματος είχε εγκριθεί αναδρομικά από 1.3.2009, που είναι και η ημερομηνία από την οποία «έχει παράπονο η αιτήτρια».

Κατά τα λοιπά, οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από τη διενέργεια της δέουσας έρευνας, και κατ’ ορθή ενάσκηση των εξουσιών που τους παρέχει ο Νόμος και είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη.

Θα ξεκινήσω από την πρώτη εγειρόμενη προδικαστική ένσταση, η οποία άπτεται της φύσης της προσβαλλόμενης πράξης, αφού, ως έχει αναφερθεί πιο πάνω, βασίζεται στον ισχυρισμό ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη εν τη εννοία του Άρθρου 146 του Συντάγματος και, ως εκ τούτου, η προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. Η αιτήτρια, σύμφωνα με τους καθ’ ων η αίτηση, δεν είναι ανάπηρο άτομο και ουδέποτε υπέβαλε αίτημα για αναπηρικό επίδομα. Συνεπώς, δεν μπορεί να επικαλείται την πρόνοια του άρθρου 8(ζ) του Νόμου, αφού αυτή δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωσή της. Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η θέση της αιτήτριας, η οποία ισχυρίζεται ότι, ως ανάπηρο άτομο και λήπτρια δημόσιου βοηθήματος, εμπίπτει στην προαναφερθείσα πρόνοια και, συνακόλουθα, η μη παροχή του αναπηρικού επιδόματος προς αυτήν συνιστά παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας, υποκείμενη σε ακύρωση.

Είναι πρόδηλο ότι καθοριστικής σημασίας για την τύχη της υπό εξέταση προδικαστικής ένστασης και, κατ΄ επέκταση, της παρούσας προσφυγής, είναι η απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο η αιτήτρια είναι ανάπηρο άτομο, εν τη εννοία του Νόμου. Σύμφωνα με τον ορισμό που προβλέπεται στο άρθρο 2 του Νόμου,

«'ανάπηρος' σημαίνει άτομο το οποίο εκ γενετής ή λόγω γεγονότος που του συνέβηκε πριν συμπληρώσει το 65ο έτος της ηλικίας του, παρουσιάζει οποιασδήποτε μορφής ανεπάρκεια ή μειονεξία, η οποία προκαλεί μόνιμο ή απροσδιόριστης διάρκειας σωματικό, διανοητικό ή ψυχικό περιορισμό σ’ αυτό και η οποία, λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό και άλλα προσωπικά στοιχεία του εν λόγω ατόμου, μειώνει ουσιωδώς ή αποκλείει τη δυνατότητα εκτέλεσης μιας ή περισσοτέρων δραστηριοτήτων ή λειτουργιών που θεωρούνται ως φυσιολογικές και ουσιώδεις για την ποιότητα ζωής κάθε ατόμου της ίδιας ηλικίας που δεν παρουσιάζει τέτοια ανεπάρκεια ή μειονεξία».

Σύμφωνα δε με τις διατάξεις του άρθρου 8 που εδώ ενδιαφέρουν,

«Τα ποσά που καταβάλλονται σε οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο ικανοποιεί τις προϋποθέσεις για την παροχή σ’ αυτό δημόσιου βοηθήματος, περιλαμβάνουν ποσά για την κάλυψη ειδικών αναγκών του ατόμου αυτού ως εξής:

[…]

(ζ) επιπρόσθετα από οποιοδήποτε ποσό που χορηγείται για ειδικές ανάγκες, σε περίπτωση ανάπηρου προσώπου, θα παρέχεται και ειδικό επίδομα για προσωπικές ανάγκες, ίσο με το μισό του επιδόματος που χορηγείται στο εν λόγω ανάπηρο πρόσωπο για βασικές ανάγκες.».

Έχω μελετήσει τόσο τον οικείο διοικητικό φάκελο, όσο και τα παραρτήματα της ένστασης και πουθενά δεν έχω εντοπίσει αίτημα της αιτήτριας προκειμένου να της παρασχεθεί αναπηρικό επίδομα, ως απαιτείται από το Νόμο[1]. Ούτε και έχω εντοπίσει οποιοδήποτε έγγραφο, στο οποίο η αιτήτρια να αναφέρει ότι είναι ανάπηρο άτομο. Αυτό που προκύπτει, ειδικότερα από τη σχετική αίτηση που υπέβαλε η αιτήτρια στις 14.1.2009, είναι η εκ μέρους της υποβολή αιτήματος για χορήγηση δημόσιου βοηθήματος επειδή αυτή, ως πάσχουσα από κατάθλιψη, δεν ήταν σε θέση να εργαστεί. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο Μέρος V της εν λόγω αίτησης (παράρτημα 1 στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση), όπου, στην ερώτηση αν αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας, η αιτήτρια απάντησε «κατάθλιψη 3-4 χρόνια και νοσηλεύτηκα 3 φορές στην ψυχιατρική του Νοσοκομείου». Περαιτέρω, στο Μέρος VΙΙΙ της αίτησης, η αιτήτρια αναφέρει ως «επιπρόσθετες πληροφορίες» τα εξής: «Χρειάζομαι επίσης δημόσιο βοήθημα τώρα που με εγκατέλειψε ο σύζυγός μου για να μπορώ να αντεπεξέλθω στις οικογενειακές μου υποχρεώσεις και στα χρέη που μου άφησε και λόγω της αρρώστιας μου δεν είμαι σε θέση να εργαστώ». Ωστόσο, πουθενά στην αίτησή της δεν αναφέρεται σε πρόβλημα αναπηρίας, ούτε και ζητούσε να της παρασχεθεί αναπηρικό επίδομα.

Επιπρόσθετα, δεν προκύπτει ούτε και από τα ιατρικά πιστοποιητικά, που η αιτήτρια προσκόμιζε κατά διαστήματα στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας για την αναθεώρηση του επιδόματος και/ή δημόσιου βοηθήματος που λάμβανε, ότι αυτή ήταν ανάπηρο άτομο ή ότι αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα αναπηρίας. Στα εν λόγω πιστοποιητικά αναγράφεται ότι η αιτήτρια κρινόταν, κάθε φορά, ως ανίκανη για εργασία για περίοδο ενός έτους και όχι μόνιμα ανίκανη για εργασία.

Ειδικότερα, στην ιατρική βεβαίωση ημερομηνίας 16.12.2008 που επισυνάπτεται στην προαναφερθείσα αίτησή της (παράρτημα 2 στην ένσταση), αναφέρεται από την αρμόδια Ιατρική Λειτουργό ότι η αιτήτρια πάσχει από κατάθλιψη και είναι ανίκανη για εργασία για περίοδο ενός έτους. Περαιτέρω, στην ιατρική βεβαίωση ημερομηνίας 20.11.2009 (παράρτημα 11 στην ένσταση), ο αρμόδιος Ιατρικός Λειτουργός καταγράφει ότι η αιτήτρια πάσχει από αγχώδη κατάθλιψη και είναι ανίκανη για εργασία για περίοδο ενός έτους, ενώ σε άλλη ιατρική βεβαίωση ημερομηνίας 19.4.2011 (παράρτημα 12 στην ένσταση), η διάγνωση της αρμόδιας ιατρού αναφέρεται σε συναισθηματική διαταραχή της αιτήτριας, κατάχρηση αλκοόλ και απόπειρες αυτοκτονίας, κρίνοντας και πάλι την αιτήτρια ως ανίκανη να εργαστεί για περίοδο ενός έτους.

Σε άλλο ιατρικό πιστοποιητικό, ημερομηνίας 19.7.2012 (παράρτημα 13 στην ένσταση), αναφέρεται ότι η αιτήτρια πάσχει από κατάθλιψη «σε έδαφος διαταραχής προσωπικότητας», ενώ σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 19.7.2012, η αιτήτρια και πάλι κρίθηκε ως ανίκανη να εργαστεί για περίοδο ενός έτους ως πάσχουσα από κατάθλιψη (παράρτημα 14 στην ένσταση).

Παρόμοιας φύσεως ιατρικά πιστοποιητικά ακολούθησαν και στη συνέχεια, με ημερομηνίες 10.7.2013, 5.8.2014 και 19.6.2015 (παραρτήματα 15, 16 και 17 αντίστοιχα στην ένσταση), σύμφωνα με τα οποία η αιτήτρια κάθε φορά κρινόταν ως ανίκανη για εργασία για περίοδο ενός έτους.

Σε κανένα από τα πιο πάνω πιστοποιητικά δεν αναφέρεται ότι η αιτήτρια είναι μόνιμα ανίκανη για εργασία, ούτε ότι το πρόβλημα υγείας της καθιστά αυτήν ανάπηρο άτομο. Παρατηρώ επίσης από τον διοικητικό φάκελο ότι πουθενά δεν αναγράφεται ότι η αιτήτρια παρουσιάζει οποιαδήποτε μορφής ανεπάρκεια ή μειονεξία, η οποία να προκαλεί μόνιμο ή απροσδιόριστης διάρκειας σωματικό, διανοητικό ή ψυχικό περιορισμό σε αυτήν (ως επιτάσσει το άρθρο 2 του Νόμου, αναφορικά με τον ορισμό του όρου «ανάπηρος»), ώστε να πρόκειται για άτομο μη λειτουργικό σωματικά ή/και ψυχολογικά και, συνακόλουθα, να μπορούσε ενδεχομένως να προωθηθεί από τους εκάστοτε Λειτουργούς Κοινωνικών Υπηρεσιών εισήγηση για παροχή αναπηρικού επιδόματος προς την αιτήτρια.

Συνεπώς, με βάση τα πιο πάνω, είναι σαφές ότι η αιτήτρια δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ανάπηρο άτομο και, εν πάση περιπτώσει, δεν εμπίπτει στην κατηγορία του ανάπηρου ατόμου εν τη εννοία του ορισμού του σχετικού όρου του άρθρου 2 του Νόμου. Συνακόλουθα, δεν θα μπορούσε να είναι δικαιούχος του ειδικού αναπηρικού επιδόματος που προβλέπεται στο άρθρο 8(ζ) του Νόμου και το οποίο οι καθ’ ων η αίτηση δεν είχαν υποχρέωση να παράσχουν στην αιτήτρια. Από τη στιγμή δε που δεν υφίσταται οποιαδήποτε εκ του νόμου υποχρέωση παροχής του εν λόγω επιδόματος στην αιτήτρια, ούτε και οποιαδήποτε παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας υπήρξε εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση. Συναφώς, είναι πάγια και διαχρονικά νομολογημένο ότι για να υπάρχει παράλειψη, θα πρέπει η Διοίκηση να υποχρεούται από σαφή νομοθετική διάταξη να προβεί σε συγκεκριμένη ενέργεια, δηλαδή να έχει παραλείψει να κάνει κάτι που ο νόμος της επιβάλλει να κάνει (βλ. Ιωάννης Φάκας ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 2189 και Κώστας Στεφανίδης ν. Δημοκρατίας της Κύπρου (1998) 4 Α.Α.Δ. 1123).

Συνεπώς, η παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά ανύπαρκτης παραλείψεως και ως τέτοια υπόκειται σε απόρριψη ως απαράδεκτη, αφού στερείται αντικειμένου, η δε αιτήτρια στερείται του απαιτούμενου εννόμου συμφέροντος για προώθηση της προσφυγής της, το οποίο, σύμφωνα με την πάγια, και επί του θέματος αυτού, νομολογία, θα πρέπει να έχει σε όλα τα στάδια της διαδικασίας (βλ. Μαίρη Ζηντίλη ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D372, Υποθ. Αρ. 509/2013, ημερ. 26.5.2015, Μαρία Λαμπρατσιώτη ν. Ηλιάνας Ανδρέου, (2013) 3 Α.Α.Δ. 202 και Έλενα Χριστοφίδου Πετράκη ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1908/2008, ημερ. 19.7.2011). Όπως εξηγείται στο σύγγραμμα του Ε.Π. Σπηλιωτόπουλου: Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, 12η έκδ., Τόμος ΙΙ, σελ. 85, παρ. 457, έννομο συμφέρον πρέπει να υπάρχει σωρευτικά σε τρία χρονικά στάδια, ήτοι, κατά την έκδοση της πράξης, κατά την άσκηση της αίτησης ακυρώσεως και κατά το στάδιο της συζήτησης της υπόθεσης.

Υπό το φως των πιο πάνω και για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί, κρίνω ότι η παρούσα προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, αφού στερείται αντικειμένου, εκλείπει δε το απαιτούμενο έννομο συμφέρον της αιτήτριας για την καταχώρηση και προώθησή της.

Με αυτή τη διαπίστωση, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα προσφυγή.

Ωστόσο, και παρά την πιο πάνω κατάληξή μου, σημειώνω, ούτως ώστε να υπάρχει καταγραμμένη η θέση του Δικαστηρίου και επί της δεύτερης προδικαστικής ένστασης, περί εκπρόθεσμης άσκησης της παρούσας προσφυγής, ότι αυτή θα είχε σημασία εφόσον ήθελε θεωρηθεί ότι η αιτήτρια δεν στρέφεται κατά παραλείψεως ή «συνεχιζόμενης παραλείψεως», ως προτάσσει στο δικόγραφο της αίτησης ακυρώσεως που καταχώρησε, αλλά κατά θετικής πράξης και/ή απόφασης των καθ’ ων να μην της παράσχουν το αναπηρικό επίδομα, ως αναφέρει στη συνέχεια του αιτητικού Α της αίτησης ακυρώσεως.

Σε τέτοια περίπτωση βέβαια, το εν λόγω αιτητικό και, κατ’ επέκταση, η ίδια η αίτηση πάσχει εξ’ υπαρχής, αφού παρατηρείται το ανεπίτρεπτο και αντινομικό φαινόμενο να προσβάλλεται με το αυτό δικόγραφο κατ’ ισχυρισμόν παράλειψη που, εν συνεχεία, χαρακτηρίζεται ως θετική «πράξη» και/ή «απόφαση» από την αιτήτρια.

Αλλά και αν ακόμη παρέβλεπα τα πιο πάνω και προχωρούσα να εξετάσω την παρούσα προσφυγή ως στρεφόμενη κατά της υπό της αιτήτριας περιγραφόμενης πράξης και/ή απόφασης ημερομηνίας 23.2.2009 ή 1.3.2009, με την οποία οι καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν να μην παράσχουν σε αυτήν το αναπηρικό επίδομα, θα κατέληγα αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η υπό εξέταση προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, αφού είναι πρόδηλο ότι δεν θα μπορούσε να εμπίπτει στην υπό του Άρθρου 146 του Συντάγματος προβλεπόμενη προθεσμία των εβδομήντα πέντε ημερών για την καταχώρησή της.

Ενόψει των πιο πάνω, η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη με €600 έξοδα εναντίον της αιτήτριας.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.

[1] Σύμφωνα με τον προβλεπόμενο στο άρθρο 2 του Νόμου ορισμό, «'αιτητής', σημαίνει πρόσωπο που αιτείται δημόσιο βοήθημα ή υπηρεσία σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου».

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο