Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 63/2013 ECLI:CY:DD:2016:78 Generato dall'IA

Administrative court dismisses appeal as inadmissible because the minister's decision is a preparatory act within private law compensation proceedings.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 63/2013
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The administrative court dismissed the applicants' appeal against the Minister of Interior's refusal to extend the deadline for submitting a compensation claim. The applicants argued that the delay in receiving the notice of compensation demand justified an extension, citing various administrative delays regarding the land's designation as an archaeological site. The court ruled that the decision to extend the deadline is a preparatory act intrinsically linked to the private law compensation process under Article 67 of the Law on Compensation for Expropriation, rather than a standalone administrative act subject to judicial review under Article 146 of the Constitution.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Article 67 of the Law on Compensation for Expropriation; Article 146 of the Constitution: A ministerial decision extending the deadline for submitting a compensation claim is a preparatory act within the private law compensation procedure and is not an executable administrative act subject to administrative court review.

Parole chiave

Generato dall'IA
preparatory administrative act compensation for expropriation private law proceedings admissibility of appeal Article 67 expropriation law administrative discretion judicial review scope esaurimento delle vie di ricorso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Article 67 of the Law on Compensation for Expropriation

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 90/1972 - Ο περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμος του 1972

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:78

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 63/2013)

31 Μαρτίου, 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

1. ΧΡΙΣΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

2. ΒΕΡΟΝΙΚΗΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ

3. ΑΝΔΡΟΥΛΛΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Αιτητής,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

Καθ’ ων η Αίτηση.

Γ. Π. Φαίδωνος , δικηγόρος για τον Αιτητή.

Γ. Χατζηχάννα (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α’, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για τους Καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.: Με την παρούσα προσφυγή οι αιτητές προσβάλλουν απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, με την οποία απορρίφθηκε αίτημα τους για παράταση του χρόνου επίδοσης ειδοποίησης απαίτησης αποζημίωσης, το οποίο είχαν υποβάλει οι αιτητές γραπτώς στις 12.9.2012.

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσης υποθέσεως, ως αυτά προκύπτουν από τον διοικητικό φάκελο της υπόθεσης, είναι τα ακόλουθα:

Στις 19.5.2006 υποβλήθηκε αίτηση στην αρμόδια πολεοδομική αρχή από τον αιτητή 1 για χορήγηση πολεοδομικής άδειας για διαχωρισμό γης σε οικόπεδα για το τεμάχιο Αρ. 724.Φ/Σχ. LIII.61 στην Κοινότητα Ερήμη της Επαρχίας Λεμεσού (εφεξής «το τεμάχιο»).

H πολεοδομική αρχή αποφάσισε στις 22.02.2010 να απορρίψει την υποβληθείσα αίτηση, διότι το τεμάχιο, στο οποίο προτείνεται να πραγματοποιηθεί η αιτούμενη ανάπτυξη, έχει κηρυχθεί ως αρχαίο μνημείο.

Στις 12.9.2012 οι αιτητές, μέσω του δικηγόρου τους, υπέβαλαν αίτημα για παράταση χρόνου 45 ημερών, αρχόμενης από την παραχώρηση της παράτασης για επίδοση στην πολεοδομική αρχή της ειδοποίησης απαίτησης για αποζημίωση τους λόγω άρνησης έκδοσης της πολεοδομικής άδειας διαχωρισμού σε οικόπεδα, προβάλλοντας, συνοπτικώς αναφερόμενα, τα πιο κάτω επιχειρήματα, προς δικαιολόγηση του αιτήματος τους:

α) Το Υπουργικό Συμβούλιο, ενώ εκκρεμούσε η άνω αίτηση διαχωρισμού από τις 19.5.2006, στις 6.6.2008 κήρυξε το εν λόγω τεμάχιο ως αρχαίο μνημείο με αποτέλεσμα να εκδοθεί στις 22.2.2010 η γνωστοποίηση αρνήσεως χορηγήσεως πολεοδομικής άδειας.

β) Το Υπουργείο Εσωτερικών και Έργων πληροφόρησε τον κ. Χρίστο Χριστοδούλου, ότι το Υπουργικό Συμβούλιο στις 21.1.2009 αποφάσισε την απαλλοτρίωση μέρους του τεμαχίου για αρχαιολογικούς σκοπούς και ότι το Τμήμα Αρχαιοτήτων έχει αρχίσει την διαδικασία απαλλοτρίωσης.

γ) Στις 30.4.2010 η Επίτροπος Διοικήσεως πληροφόρησε τον κ. Χριστοδούλου, ότι το Τμήμα Αρχαιοτήτων έκρινε ως καλύτερη λύση την απαλλοτρίωση ολόκληρου του τεμαχίου.

δ) Με επιστολή του ημερομηνίας 13.8.2010 προς το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων ο αιτητής διαμαρτυρήθηκε για την απόρριψη της πολεοδομικής άδειας και ζήτησε είτε να αποχαρακτηρίσουν το τεμάχιο από αρχαίο μνημείο και να δοθεί η πολεοδομική άδεια είτε να προχωρήσουν σε απαλλοτρίωση του. Ο δικηγόρος του αιτητή είχε υποβάλει με επιστολές του ημερομηνίας 16.11.2010 και 2.6.2011 διαμαρτυρία, διότι δεν υπήρξε ικανοποίηση οποιουδήποτε από τα δύο αιτήματα που υπέβαλαν οι αιτητές. Επιστολή στάλθηκε εκ νέου και στην Επίτροπο Διοικήσεως, η οποία απάντησε στις 22.06.2011 ότι έχει αρχίσει η προκαταρκτική διαδικασία και ότι θα ενημερωθούν το συντομότερο.

Ο Διευθυντής του Τμήματος Αρχαιοτήτων ενημέρωσε την Επίτροπο Διοικήσεως για τα ακόλουθα:

α) Στις 31.1.2003 δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας γνωστοποίηση πρόθεσης κήρυξης του τεμαχίου σε αρχαίο μνημείο Β’ Πίνακα.

β) Το Υπουργικό Συμβούλιο εξέδωσε διάταγμα κήρυξης του εν λόγω μνημείου σε αρχαίο μνημείο στις 6.6.2008.

γ) Με επιστολή του ημερομηνίας 31.1.2007 ο Διευθυντής του Τμήματος Αρχαιοτήτων είχε ενημερώσει το Επαρχιακό Γραφείο Λεμεσού του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως για την πρόθεση κήρυξης του τεμαχίου σε αρχαίο μνημείο Β’ Πίνακα και για την απόφαση του να προωθήσει την επίταξη του.

δ) Το διάταγμα επίταξης του τεμαχίου δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 10.8.2007.

ε) Στις 10.9.2007 και 16.9.2007 έγιναν ανασκαφές εργασίας στο τεμάχιο και εντοπίστηκαν σημαντικές αρχαιότητες της ύστερης εποχής του χαλκού μέχρι και τη ρωμαϊκή εποχή.

στ) Στις 26.11.2007 διαβιβάστηκαν τα αποτελέσματα αυτών των εργασιών από το Τμήμα Αρχαιοτήτων στο Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων, με την εισήγηση να απαλλοτριωθεί μέρος του τεμαχίου. Ακολούθησαν διαβουλεύσεις του Υπουργείου με το Τμήμα Αρχαιοτήτων αναφορικά με το θέμα. Το πιο πάνω διάταγμα επίταξης έληξε τον Αύγουστο του 2008 και ανανεώθηκε μέχρι τον Αύγουστο του 2009.

ζ) Το Υπουργικό Συμβούλιο με απόφαση του ημερομηνίας 21.1.2009 αποφάσισε την απαλλοτρίωση μέρους του τεμαχίου, ως η εισήγηση. Ωστόσο αργότερα, το Τμήμα Αρχαιοτήτων έκρινε ως καταλληλότερη την απαλλοτρίωση ολόκληρου του τεμαχίου και για το λόγο αυτό υπέβαλε σχετική εισήγηση στο Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων, η οποία αναμένεται να γίνει δεκτή.

Ο Υπουργός Εσωτερικών, απέρριψε το αίτημα των αιτητών ημερομηνίας 12.9.2012 για παραχώρηση παράτασης χρόνου επίδοσης της ειδοποίησης απαίτησης, ειδοποιώντας σχετικά προς τούτο, με επιστολή της ημερομηνίας 1.11.2012, τον δικηγόρο των αιτητών.

Στις 23.11.2012, οι αιτητές μέσω του δικηγόρου τους υπέβαλαν αίτημα για επανεξέταση του αιτήματος τους για παράταση χρόνου επίδοσης της ειδοποίησης απαίτησης, αναφέροντας ότι θεωρούν ότι λόγω εύλογης αιτίας και, συγκεκριμένα, λόγω των διαβεβαιώσεων της διοίκησης ότι θα απαλλοτρίωνε το ακίνητο δεν υπέβαλαν την ειδοποίηση απαίτησης για αποζημίωση. Κατά την θέση του δικηγόρου των αιτητών, η διοίκηση δεν μπορεί να κρατεί δεσμευμένο ένα ακίνητο για σκοπούς δημόσιας ωφελείας και να αρνείται άδεια ανάπτυξης του, χωρίς απαλλοτρίωση ή αποζημίωση των ιδιοκτητών του. Σύμφωνα με τους αιτητές δεν είναι δυνατό να απορρίπτεται το αίτημα τους, είτε διότι έχουν περάσει πέραν των δύο ετών από την πολεοδομική απόφαση, αφού εύλογα (σύμφωνα με τον δικηγόρο τους) ανέμεναν την απαλλοτρίωση είτε διότι εκκρεμεί απόφαση μελλοντικής απαλλοτρίωσης, με άγνωστο υπό τις σημερινές περιστάσεις και το αν και το πότε θα γίνει. Αναφέρει, επίσης, ότι λόγω των ανωτέρω και ως η χρηστή διοίκηση επιβάλλει, πιστεύει, ότι πρέπει να εγκριθεί το αίτημα των αιτητών.

Το αίτημα υποβλήθηκε εκ νέου ενώπιον του Υπουργού Εσωτερικών, ο οποίος αφού αξιολόγησε τα ενώπιον του στοιχεία και, ιδιαίτερα, αφού έλαβε υπόψη το γεγονός ότι έχει περάσει χρονικό περιθώριο πέραν των δύο ετών από την ημερομηνία λήψης της πολεοδομικής απόφασης χωρίς να γίνεται επίκληση οποιουδήποτε λόγου που να συναρτάται με τους λόγους που καθορίζονται στο άρθρο 67 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου, Ν. 90/1972, ως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα και ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο (εφεξής «ο Νόμος») για τους οποίους θα μπορούσε να παραχωρηθεί παράταση της εξάμηνης προθεσμίας, ώστε να καταστεί δυνατή η εξέταση της, αποφάσισε όπως απορρίψει το πιο πάνω αίτημα.

Ο Υπουργός Εσωτερικών, με επιστολή του ημερομηνίας 14.1.2013, κοινοποίησε την ως άνω απόφαση του στον δικηγόρο των αιτητών.

Εναντίον της απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών κοινοποιηθείσας με επιστολή ημερομηνίας 1.11.2012 (και όχι αυτής ημερομηνίας 14.1.2013 στο αίτημα επανεξέτασης) ασκήθηκε η ως άνω προσφυγή.

Πριν εξεταστούν οι λόγοι ακυρώσεως, τους οποίους προωθεί ο αιτητής, οι καθ’ ων η αίτηση έχουν με την Ένσταση τους προβάλει δύο προδικαστικές ενστάσεις, αφενός ότι (i) οι αιτητές δεν έχουν έννομο συμφέρον να εγείρουν την παρούσα προσφυγή διότι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 67 του Νόμου και (ii) το αίτημα των αιτητών είναι εκπρόθεσμο καθότι, παρήλθε η προθεσμία που θέτει ο Νόμος.

Όμως, οι καθ’ ων η αίτηση με την γραπτή τους αγόρευση απέσυραν την ως άνω πρώτη προδικαστική ένσταση, ενώ στο στάδιο των διευκρινήσεων οι καθ’ ων η αίτηση απέσυραν και την δεύτερη προδικαστική ένσταση (την οποία, στη γραπτή τους αγόρευση συγκεκριμενοποίησαν, ότι τέθηκε ως ζήτημα εκπροθέσμου καταχώρισης της προσφυγής), μετά την διαπίστωση, ότι όντως πλανήθηκαν ως προς την πραγματική ημερομηνία καταχώρισης της προσφυγής (σε σχέση με την ημερομηνία κοινοποίησης της προσβαλλόμενης απόφασης) στους αιτητές.

Στο στάδιο των διευκρινήσεων, όμως, οι καθ’ ων η αίτηση έθεσαν και θέμα εκτελεστότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, υποδεικνύοντας στο Δικαστήριο δύο αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις οποίες έχει υιοθετηθεί η θέση, ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 67 του Νόμου απόφαση για αποζημίωση (και άρα και η διαδικασία προς τούτο) είναι ιδιωτικού δικαίου (βλ. απόφαση ημερομηνίας 294/2012 στην προσφυγή Αρ. 294/2012 A CHACHOLIS DEVELOPERS LTD κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ; Απόφαση ημερομηνίας 28.11.2014 στην Προσφυγή Αρ. 1391/211 ΝΙΚΟΛΑΣ Γ. ΚΟΣΜΑ κ.α. ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α.) και, συνεπώς, ως εμμέσως πλην σαφώς εισηγούνται οι καθ’ ων η αίτηση, και η προσβαλλόμενη απόφαση απόρριψης αιτήματος παράτασης της προθεσμίας επίδοσης απαίτησης εντάσσεται στα πλαίσια της εν λόγω ιδιωτικού δικαίου διαδικασίας του άρθρου 67 του Νόμου και δεν εμπίπτει στα πλαίσια του αναθεωρητικού ελέγχου του Διοικητικού Δικαστηρίου, αφού δεν συνιστά πράξη δημοσίας (εκτελεστής) φύσεως.

Σημειώνω, στο σημείο αυτό, ότι σύμφωνα με το άρθρο 67 (1) και (2) του Νόμου, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«67.-(1) Ουδεμία απαίτησις δι’ αποζημίωσιν δυνάμει του παρόντος Μέρους γίνεται δεκτή και ουδεμία αποζημίωσις δυνάμει του παρόντος Μέρους καταβάλλεται εκτός εάν ειδοποίησις της τοιαύτης απαιτήσεως έχει επιδοθή εις την Πολεοδομικήν Αρχήν εντός προθεσμίας εξ μηνών, αρχομένης κατά την ημερομηνίαν της ειδοποιήσεως της πολεοδομικής αποφάσεως εις την οποίαν αναφέρεται, και η απαίτησις υποβληθή συμφώνως προς τας διατάξεις του παρόντος Μέρους:

Νοείται ότι ο Υπουργός, αφού ικανοποιηθή ότι, λόγω απουσίας εκ Κύπρου, ασθενείας ή άλλης ευλόγου αιτίας, ο απαιτών αποζημίωσιν εκωλύθη από του να επιδώση ειδοποίησιν της απαιτήσεως του εντός της εν τω παρόντι εδαφίω οριζομένης προθεσμίας, δύναται να παραχωρήση (προ, κατά ή μετά την ημερομηνίαν κατά την οποίαν προθεσμία προς υποβολήν απαιτήσεως άλλως θα εξέπνεε) τοιαύτην παράτασιν προθεσμίας διά την υποβολήν τοιαύτης απαιτήσεως οία θα ήτο υπό τας περιστάσεις εύλογος.

(2) Πάσα ειδοποίησις απαιτήσεως δυνάμει του παρόντος άρθρου δέον να γενήται συμφώνως προς Κανονισμούς εκδοθησομένους δυνάμει του παρόντος Νόμου.

(3) Εάν, εντός εξ μηνών από της υπό της Πολεοδομικής Αρχής λήψεως απαιτήσεως υποβληθείσης συμφώνως προς το παρόν άρθρον, η Πολεοδομική Αρχή και ο απαιτών δεν δυνηθώσι να καταλήξωσιν εις συμφωνίαν επί της δυνάμει του παρόντος Νόμου τυχόν καταβλητέας αποζημιώσεως, η αποζημίωσις αύτη καθορίζεται υπό του Δικαστηρίου:

Νοείται ότι οσάκις η Πολεοδομική Αρχή γνωστοποιή εις οιονδήποτε απαιτούντα ότι κατά την άποψιν αυτής ουδεμία αποζημίωσις δέον να καταβληθή και η τοιαύτη άποψις της Πολεοδομικής Αρχής δεν διαμφισβητήται υπό του αιτητού δι’ εγγράφου ειδοποιήσεως επιδιδομένης εις την Πολεοδομικήν Αρχήν εντός τριών μηνών από της γνωστοποιήσεως ταύτης, ο απαιτών θεωρείται ως συμφωνήσας εις το ότι ουδεμία αποζημίωσις δέον να καταβληθή.».

Εξετάζοντας το ζήτημα, θα συμφωνήσω, καταρχήν, με το σκεπτικό των αποφάσεων στις Προσφυγές Αρ. 294/2012 και 1391/211 (supra), ότι η διαδικασία και η λήψη αποφάσεων στα πλαίσια του άρθρου 67 του Νόμου αφορά αποζημίωση και εμπίπτει στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου.

Μάλιστα, από το εν λόγω άρθρο 67 (3) του Νόμου σαφώς προκύπτει, ότι η απόφαση για αποζημίωση (αν και ποιό ύψος ή καθόλου) δεν είναι προϊόν κυριαρχική σχέσης μεταξύ διοίκησης και διοικούμενου, αλλά προϊόν συμφωνίας τους (ενίοτε, ως προβλέπει και η σχετική επιφύλαξη του άρθρου 67 (3), με κατά πλάσμα δικαίου συμφωνία) ή, σε περίπτωση διαφωνίας τους, αποφάσεως του (αστικού) δικαστηρίου.

Συνεπώς, η δυνατότητα που προβλέπεται στην επιφύλαξη του άρθρου 67 (1) του Νόμου (ανωτέρω) για παράταση της προθεσμίας υποβολής απαιτήσεως, δεν μπορεί παρά να ειδωθεί ως (προπαρασκευαστική) ενέργεια αυστηρά εντός του πλαισίου και άρρηκτα συνυφασμένη με τον ιδιωτικού δικαίου και φύσεως σκοπό, αποτέλεσμα και διαδικασία του άρθρου 67 (1) του Νόμου, ως προανέφερα.

Παρά το γεγονός, ότι η εν λόγω απόφαση του Υπουργού, σύμφωνα με το λεκτικό του άρθρου 67 (1) του Νόμου εκεί επιφύλαξη, εκδίδεται με άσκηση διακριτικής ευχέρειας εκ μέρους του Υπουργού Εσωτερικών, αυτό, κατά την γνώμη μου, δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί τέτοια απόφαση για αυτό τον λόγο και μόνο ως διοικητική (εκτελεστή) απόφαση, διότι αυτή ως ενέργεια ενδιάμεση και/ ή προπαρασκευαστική της διαδικασίας του άρθρου 67 του Νόμου πρέπει να στοχεύει στην ικανοποίηση δημόσιου σκοπού, κάτι που στην περίπτωση δεν συμβαίνει, αφού ο σκοπός είναι η συμφωνία (και όχι η μονομερής επιβολή) ή, αν απαιτείται, ο δια των πολιτικών δικαστηρίων καθορισμός αποζημίωσης (ή του ύψους αυτής) για επηρεαζόμενο ακίνητο ενός αιτητή, βλ. Επαμεινώνδα Π. Σπηλιωτοπούλου «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Τόμος 2, 14η Έκδοση, εκεί παράγραφος 480, η οποία έχει ως εξής, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«480. Δεύτερο στοιχείο της προϋπόθεσης του παραδεκτού, σχετικό με τη φύση της πράξης ως διοικητικής, είναι η άσκηση δημόσιας εξουσίας με την πράξη, δηλαδή η θέσπιση κανόνα δικαίου, ατομικού (με την ατομική πράξη) ή απρόσωπου (με την κανονιστική πράξη), για την ικανοποίηση συγκεκριμένου δημόσιου σκοπού, στο πλαίσιο μιας έννομης σχέσης που προβλέπεται από τους κανόνες διοικητικού δικαίου (ΣΕ 3588/1987, λειτουργικό κριτήριο) με μόνη τη βούληση του διοικητικού οργάνου, που διατυπώνεται στην πράξη, και συνακόλουθα, η εκτελεστότητα της πράξης…».

Προσθέτω, ότι, συνεπεία των ανωτέρω, ουδόλως παραμένει ως γενικά μη δικαστικώς ελεγχόμενη τέτοιας φύσεως απόφαση του Υπουργού. Αυτή, ενδεχόμενα να δύναται να εξεταστεί, στα πλαίσια ενδεχόμενης εξέτασης της όλης αστικής φύσεως διαδικασίας ενώπιον αρμόδιου δικαστηρίου (που δεν είναι το διοικητικό δικαστήριο) για έλεγχο τέτοιας διαδικασίας και αποφάσεων ληφθέντων στο πλαίσιο αυτής.

Συνεπώς, με βάση όλα όσα έχω επεξηγήσει ανωτέρω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι εκτελεστή και, άρα, μη δεκτική προσβολής της εν τη εννοία του άρθρου 146.1 του Συντάγματος.

Η προσφυγή απορρίπτεται ως μη παραδεκτή, με έξοδα 1250 Ευρώ υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο