Court allows appeal against dismissal of Article 146 claim, ruling administrative dismissal violates right to prior hearing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court allowed the plaintiff's appeal against the Public Service Commission's decision to dismiss his Article 146 claim. The plaintiff argued that his administrative dismissal violated his right to a prior hearing under Article 146 of the Constitution. The court rejected the defense's argument regarding the lack of legal interest, finding the plaintiff's continued participation in the proceedings constituted acceptance of the decision's validity.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 146 of the Constitution; The right to a prior hearing is violated when an administrative decision is made without it, and such a decision cannot be accepted by the affected party if it stems from coercion or legal compulsion.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
KYRIAKOS PIPERIS ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1967) 3 CLR 295
TOMBOLI ν. CYTA (1982) 3 CLR 149
Χατζηδημητρίου Φώτος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 361
Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου και Άλλη ν. Σπύρου Κέττηρουκαι Άλλης (2007) 3 ΑΑΔ 555
Γρηγορίου ν. Δήμου Λευκωσίας (Αρ.1) (1991) 4 ΑΑΔ 3005
G Alexandrou Best Less Clothing Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Τελωνείου Λάρνακας κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 564/99, 31 Οκτωβρίου, 2000
Handy Andy Co. Ltd. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργού Οικονομικών, Υπόθεση Αρ. 796/99, 1.2.2002
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:43
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 1340/2012)
3 Μαρτίου, 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΤΩΡΙΔΗΣ,
Αιτητής,
-ΚΑΙ-
ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΡΜΗΔΕΙΑΣ
Καθ’ ων η Αίτηση.
Ν. Δαμιανού, Για Δαμιανού & Λάρκου, για τον Αιτητή.
Γ. Ζαχαρίου (κα), για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.: Με απόφαση ημερομηνίας 12.4.2012 των καθ’ ων η αίτηση Κοινοτικού Συμβουλίου Ορμήδειας (το «Συμβούλιο») ο αιτητής, υπάλληλος των καθ’ ων η αίτηση, τέθηκε σε διαθεσιμότητα για την περίοδο από 17.4.2012 μέχρι 17.5.2012, ενόψει απόφασης των καθ’ ων η αίτηση διερεύνησης πιθανής διάπραξης πειθαρχικού παραπτώματος από τον αιτητή.
Η πιο πάνω απόφαση, με την οποία τέθηκε σε διαθεσιμότητα ο αιτητής, προσβλήθηκε από αυτόν με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο, με ακυρωτική κατάληξη (Προσφυγή Αρ. 852/2012 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΤΩΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΡΜΗΔΕΙΑΣ, απόφαση ημερομηνίας 31.3.2014).
Πριν την έκδοση της ανωτέρω δικαστικής απόφασης, η πιο πάνω απόφαση διαθεσιμότητας είχε, με διαδοχικές αποφάσεις των καθ’ ων η αίτηση, παραταθεί συνολικά τέσσερεις φορές, οι τρεις πρώτες κατ’ επίκληση του ότι η έρευνα ακόμη δεν είχε περατωθεί. Οι αποφάσεις για παράταση της διαθεσιμότητας του αιτητή επίσης προσβλήθηκαν με ισάριθμες ξεχωριστές προσφυγές στο Ανώτατο Δικαστήριο.
Αναλυτικότερα, η πρώτη απόφαση για παράταση της διαθεσιμότητας του αιτητή, η οποία λήφθηκε από το Συμβούλιο στις 7.5.2012, διαρκούσης της περιόδου διαθεσιμότητας του αιτητή, και με την οποία αποφασίστηκε η παράταση της διαθεσιμότητας του αιτητή μέχρι και την 1.6.2012, έτυχε από τον αιτητή προσβολής στο Ανώτατο Δικαστήριο και πάλιν με επιτυχία, ως προς την έκβαση της (Προσφυγή Αρ. 853/2012 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΤΩΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΡΜΗΔΕΙΑΣ, απόφαση ημερομηνίας 16.1.2015).
Η δεύτερη απόφαση για παράταση της διαθεσιμότητας του αιτητή μέχρι τις 15.6.2012, η οποία λήφθηκε από το Συμβούλιο στις 2.6.2012, έτυχε και αυτής δικαστικής κρίσης από το Ανώτατο Δικαστήριο, και πάλιν με ακυρωτικό αποτέλεσμα (Προσφυγή Αρ. 1236/2012 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΤΩΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΡΜΗΔΕΙΑΣ, απόφαση ημερομηνίας 28.2.2014).
Η τρίτη απόφαση για παράταση της διαθεσιμότητας του αιτητή, η οποία λήφθηκε από το Συμβούλιο στις 12.6.2012, παρέτεινε την διαθεσιμότητα του αιτητή μέχρι τις 19.6.2012. Η προσφυγή, την οποία άσκησε ο αιτητής εναντίον της εν λόγω απόφασης, απορρίφθηκε (Προσφυγή Αρ. 1237/2012 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΤΩΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΡΜΗΔΕΙΑΣ, απόφαση ημερομηνίας 10.4.2014).
Η τέταρτη απόφαση για παράταση της διαθεσιμότητας του αιτητή, η οποία λήφθηκε στις 19.6.2012, με την οποία παρατάθηκε η περίοδος διαθεσιμότητας του αιτητή μέχρι την ολοκλήρωση της ακρόασης της πειθαρχικής υπόθεσης εναντίον του, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσης προσφυγής.
Και σε αυτή την υπόθεση, όπως και στις προηγούμενες, ο αιτητής προωθεί με τις αγορεύσεις του ως αιχμή του δόρατος των λόγων ακυρώσεων που προβάλλει, παραβίαση του δικαιώματος του για προηγούμενη ακρόαση του από τους καθ’ ων η αίτηση, προστατευόμενο κατά το άρθρο 43 του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου, Ν. 158 (Ι)/99.
Συνοδεύει τον πιο πάνω ισχυρισμό και με ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας, αναφέροντας ότι αυτή ήταν η τέταρτη στη σειρά διαθεσιμότητα του αιτητή, το πόρισμα του ερευνώντος λειτουργού είχε καθυστερήσει, πουθενά δεν καταγραφόταν στην επίδικη απόφαση για ποιες κατηγορίες και πειθαρχικά παραπτώματα τίθετο ο αιτητής σε διαθεσιμότητα και πουθενά δεν εξηγείται, γιατί κρίθηκε αναγκαίο ο αιτητής να βρίσκεται εκτός εργασίας μέχρι το πέρας της πειθαρχικής υπόθεσης εναντίον του, με απώλεια του μεγαλύτερου μέρους των απολαβών του και των άλλων ωφελημάτων της εργασίας του, παράμετροι οι οποίοι, κατ’ ισχυρισμό του αιτητή, δεν λήφθηκαν υπόψη από τους καθ’ ων η αίτηση.
Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτάσσουν στα πιο πάνω τον ισχυρισμό τους περί ανυπαρξίας εννόμου συμφέροντος του αιτητή να προσβάλλει την επίδικη απόφαση, ενόψει του γεγονότος, ότι ο αιτητής εισέπραττε για την περίοδο της διαθεσιμότητας του το 1/2 του μισθού του, όπως προέβλεπαν οι κανονισμοί, χωρίς οποιανδήποτε διαμαρτυρία και/ ή επιφύλαξη, με αποτέλεσμα να εμποδίζεται από τις αρχές της ταυτοχρόνου επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας να καταφέρεται εναντίον μίας πράξης, εναντίον της οποίας δεν διαμαρτυρήθηκε ή επιφύλαξε τα δικαιώματα του και, ουσιαστικά, αποδέχθηκε.
Όσον αφορά τους λόγους ακύρωσης που προωθήθηκαν από τον αιτητή, οι καθ’ ων η αίτηση, αν και δέχονται ως γεγονός, ότι ο αιτητής δεν κλήθηκε να εκφράσει τις θέσεις του πριν την λήψη της επίδικης απόφασης, τους απορρίπτουν, τονίζοντας, ότι η απόφαση, με βάση την οποία τίθεται δημόσιος λειτουργός σε διαθεσιμότητα, δεν συνιστά τιμωρητικό, αλλά διοικητικό μέτρο και, συνεπώς, δεν παρέχεται στο διοικούμενο δικαίωμα ακροάσεως, πριν ληφθεί η απόφαση. Οι λόγοι που τέθηκε σε διαθεσιμότητα ο αιτητής είναι, κατά τους καθ’ ων η αίτηση, προφανείς και είναι λόγοι δημοσίου συμφέροντος, ενώ ακόμη και αν δινόταν δικαίωμα ακρόασης του αιτητή, δεν θα άλλαζε τίποτα όσον αφορά την απόφαση, ως προκύπτει και από την αγόρευση του αιτητή, από την οποία δεν φαίνεται να δίνεται λόγος γιατί δεν θα έπρεπε αυτός να τεθεί σε διαθεσιμότητα.
Πριν προχωρήσω να εξετάσω τα πιο πάνω, κρίνω σκόπιμο, εν συντομία, να παρατηρήσω, ότι δεδομένης της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Προσφ. 1237/2012 (supra), με την οποία κρίθηκε ως νόμιμη η -τελευταία στη σειρά επί του θέματος πριν την παρούσα- απόφαση των καθ’ ων η αίτηση να παρατείνουν την διαθεσιμότητα του αιτητή μέχρι τις 19.6.2012., διαθεσιμότητα, η οποία είναι εκείνη η οποία έτυχε περαιτέρω παράτασης με την εδώ προσβαλλόμενη απόφαση (ληφθείσα στις 19.6.2012), το αντικείμενο της παρούσης προσφυγής δεν έχει καθ’ οιονδήποτε τρόπο επηρεαστεί από τα αποφασισμένα με τις προηγούμενες προσφυγές του αιτητή για το θέμα της διαθεσιμότητας του (βλ. ανωτέρω.). Αυτά, ως μερική διαφοροποίηση μου ως προς την εμβέλεια και ορθότητα των όσων σχετικά αναφέρθηκαν στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 4.6.2008 στις Συν. Προσφυγές Αρ. 1983/06 και 256/07 Λοϊζος Παναγή v. Δημοκρατίας.
Σε σχέση, τώρα, με την προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος του αιτητή και σε σχέση με τους ισχυρισμούς του αιτητή, ιδιαίτερα αναφορικά με την παραβίαση του δικαιώματος ακρόασης του πριν την λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, τα ζητήματα αυτά, υπό το φώς παρόμοιων δεδομένων και γεγονότων, εξετάστηκαν τόσο στην Προσφυγή Αρ. 852/2012 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΤΩΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΡΜΗΔΕΙΑΣ, απόφαση ημερομηνίας 31/3/2014 όσο και στην Προσφυγή Αρ. 853/2012 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΤΩΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΟΡΜΗΔΕΙΑΣ, απόφαση ημερομηνίας 16/1/2015.
Αναφέρθηκαν, συγκεκριμένα, στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 853/2010 (supra), μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
«… Όπως έκδηλα προκύπτει από τα πιο πάνω, δύο είναι βασικά τα θέματα που εγείρονται στο πλαίσιο της παρούσας. Το πρώτο κατά πόσο παραβιάστηκε το δικαίωμα ακρόασης του Αιτητή που κατοχυρώνεται από το άρθρο 43 του Νόμου και, το δεύτερο, κατά πόσο εξέλειπε το έννομο συμφέρον που είχε να προσβάλει την επίδικη πράξη στη βάση του δόγματος της επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας. Πρόκειται για τα ίδια ακριβώς θέματα που ηγέρθηκαν και στο πλαίσιο της πρώτης προσφυγής του Αιτητή - της προσφυγής υπ΄ αρ. 852/12 - στην οποία εκδόθηκε απόφαση στις 31.3.14. Διεξήλθα την υπό αναφορά απόφαση, η οποία εκδόθηκε από την αδελφή Δικαστή Μιχαηλίδου, με την οποία συμφωνώ πλήρως και σχετικά παραθέτω αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα ως εφαρμοζόμενο πλήρως και στην παρούσα.
«Ορθά παρατηρεί η συνήγορος των καθ΄ ων η αίτηση ότι η νομολογία την οποία επικαλείται ο αιτητής δεν ευθυγραμμίζεται με νεώτερη απόφαση της Ολομέλειας η οποία είναι δεσμευτική ΡΙΚ ν. Σπύρου Κέττηρου (2007) 3 Α.Α.Δ. 555, όπου έχει ερμηνευθεί το άρθρο 43 του Νόμου, σελ. 559:
«Η διατύπωση του άρθρου 43 δεν αφήνει περιθώρια. Η διαθεσιμότητα είναι διοικητικό μέτρο δυσμενούς φύσης και συνεπώς υπάρχει το δικαίωμα ακρόασης του διοικούμενου.
Ούτε με το επιχείρημα ότι η προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου παραγνωρίζει τη φύση της διαθεσιμότητας δυνάμει του κανονισμού 13(1) της Κ.Δ.Π. 160/86 συμφωνούμε. Το δικαίωμα ακρόασης παρέχεται ρητά από το νόμο.
Είναι σημαντικό όμως να τονίσουμε ότι το δικαίωμα ακρόασης θα πρέπει να παρέχεται, τηρουμένων των ορίων ως προς το χρόνο που η κάθε περίπτωση ευλόγως επιβάλλει. Η ακρόαση σκοπό έχει μόνο να βοηθηθεί η διοίκηση στο ερώτημα κατά πόσο ο συγκεκριμένος υπάλληλος θα πρέπει να τεθεί ή όχι σε διαθεσιμότητα. Δεν θα πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της πειθαρχικής υπόθεσης. Θα πρέπει να βοηθά στη στάθμιση του σκόπιμου της διαθεσιμότητας και των επιπτώσεων της στον υπάλληλο. Θα πρέπει ακόμα να ασκείται το ταχύτερο δυνατό, ανάλογα με τις ανάγκες της υπόθεσης, όπως θα τις καθορίζει το αρμόδιο όργανο, και θα πρέπει να αποφεύγεται οποιαδήποτε απόπειρα καθυστέρησης του μέτρου μέσω της άσκησης του δικαιώματος αυτού.»
Στην ανωτέρω απόφαση και σε σχολιασμό της Χατζηδημητρίου (ανωτέρω) η Ολομέλεια ανέφερε και τα εξής:
«΄Εγινε αναφορά και στην υπόθεση Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 361, όπου κατά πλειοψηφία το Ανώτατο Δικαστήριο, ακολουθώντας κυρίως κάποιες τάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, δεν αναγνώρισε απόλυτο δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης σε κάθε διοικητική ενέργεια, αλλά δέχτηκε διάφορες εξαιρέσεις. Η υπόθεση Χατζηδημητρίου δεν είναι όμως ιδιαίτερα χρήσιμη και βοηθητική στην παρούσα περίπτωση γιατί έχει εκδοθεί πριν ο Νόμος 158(Ι)/99 τεθεί σε ισχύ.»
Προκύπτει από τα πρακτικά ότι το Συμβούλιο αποφάσισε την διεξαγωγή έρευνας για τυχόν διάπραξη πειθαρχικού παραπτώματος εκ μέρους του αιτητή χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία προηγουμένως να ακουστεί. Υπό τας περιστάσεις και κατ’ εφαρμογή του λόγου της Κέττηρος (ανωτέρω) καταλήγω ότι η παράλειψη του Συμβουλίου να ακούσει τον αιτητή προτού τον θέσει σε διαθεσιμότητα συνιστά στέρηση του δικαιώματος του κατά προβλεπόμενα από το άρθρο 43(1) του Νόμου 158(Ι)/1999.
Το γεγονός ότι ο αιτητής λάμβανε το ένα δεύτερο του μισθού του δεν συνιστά, κατά την κρίση μου, αποδοχή της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση. Η απόφαση των καθ’ ων είναι διάτρητη εφόσον ο ίδιος δεν κλήθηκε να ακουστεί προηγουμένως, δικαίωμα που για κανένα λόγο δεν μπορούσε να εξουδετερωθεί εν όψει μάλιστα και των δυσμενών συνεπειών που επέφερε η απόφαση.
Περαιτέρω αδυνατώ να αντιληφθώ την επιχειρηματολογία του δικηγόρου των καθ’ ων η αίτηση ότι και αν ο αιτητής ακουόταν δεν θα άλλαζαν τα πράγματα. Εκείνο που κρίνεται είναι ότι η απόφαση λήφθηκε κατά παράβαση των δικαιωμάτων του αιτητή και το τι επακολούθησε ως εκ του Νόμου υποχρέωση των καθ’ ων η αίτηση, δηλαδή καταβολή του ενός δευτέρου του μισθού του αιτητή δεν μπορεί να θεωρηθεί αποδοχή και νομιμοποίηση της παράνομης ενέργειας των καθ’ ων η αίτηση ώστε να καλύπτεται από το δόγμα της επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας.
Επικαλούνται οι καθ’ ων η αίτηση τηνΠαρασκευή Κύρου ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, 25/2009, 5.5.2011 (Φωτίου, Δ.) για να ισχυριστούν απουσία εννόμου συμφέροντος του αιτητή, εφόσον με τη συμπεριφορά του και την αποδοχή του ήμισι του μισθού του αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα την διαθεσιμότητα. Σύμφωνα με τη νομολογία η αποδοχή με ελεύθερη βούληση διοικητικής απόφασης στερεί τον διοικούμενο του εννόμου συμφέροντος σε κάθε περίπτωση πλην εκείνων που επηρεάζονται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Piperis ν. R. (1967) 3 C.L.R. 295, Tompoli v. CYTA (1982) 3 CLR 149, Christodoulides v. R. (1985) 3 CLR 1979, Γρηγορίου ν. Δήμου Λευκωσίας (1991) 4 ΑΑΔ 3005, G. Alexandrou Best & Less Clothing Ltd v. Δημοκρατίας, Προσφυγή Αρ. 564/99, ημερομηνίας 31.10.2000 και Ελένης Σάρδου ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, (2001) 4 A.A.Δ. 956). Το ακόλουθο απόσπασμα από το Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, 8η Έκδοση, 1997, του Ε.
Σπηλιωτόπουλου, στην παράγραφο 458, συνοψίζει, κατά την αντίληψη μου, την ορθή νομική προσέγγιση:
«Το έννομο συμφέρον που υπάρχει κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης ή την άσκηση της αίτησης ακυρώσεως εκλείπει, παύει να υπάρχει, από αντικειμενικούς λόγους, εάν διακόπηκε ο νομικός δεσμός που συνδέει τον αιτούντα με την προσβαλλόμενη πράξη (ΣΕ 2473/1970), καθώς και με αποδοχή της πράξης από τον αιτούντα (ΣΕ 2612/1982). Η αποδοχή μπορεί να είναι ρητή, δηλαδή, να προκύπτει από σχετική δήλωση του αιτούντος, ή σιωπηρή, δηλαδή, να συνάγεται από συμπεριφορά του, η οποία δεν αφήνει αμφιβολία για την έννοια της (ΣΕ 432/1983, 3547/1987), όπως π.χ. είναι ανεπιφύλακτη συμμετοχή στη διαδικασία έκδοσης της πράξης (ΣΕ 1674, 2836/1987). Η αποδοχή πρέπει: i) να είναι σαφής και ανεπιφύλακτη (ΣΕ 480/1970, 1745/1977), ii) να μην έγινε από νόμιμη υποχρέωση (ΣΕ 4528/1976, 4071/1990) ή λόγω οικονομικής ανάγκης (ΣΕ 2407/1970) ή λόγω παράνομης βίας ή απειλής (ΣΕ 2013/1959) ή διότι η παράλειψή της θα είχε για τον αιτούντα δυσμενείς συνέπειες (ΣΕ 1568/1960) και iii) να προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλλου (ΣΕ 2087/1970) ή, όταν δεν είναι ρητή, να συνάγεται από αναμφισβήτητες πράξεις (ΣΕ 1341/1966).»
Handy Andy Co Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργού Οικονομικών κ.α., Υπόθ. Αρ. 796/99, 1.2.2002.
Εδώ δεν πρόκειται για αποδοχή εκ μέρους του αιτητή της αποκοπής των απολαβών του και είσπραξης του ενός δευτέρου με την ελεύθερη του βούληση. Εδώ λήφθηκε μια δυσμενής για το διοικούμενο διοικητική απόφαση και ήταν υποχρέωση των καθ΄ ων η αίτηση να αποδώσουν στον αιτητή ότι μισθό απέμεινε μετά την αποκοπή».
Για όλους τους πιο πάνω λόγους και αυτή η αίτηση επιτυγχάνει. Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται με €1.500 πλέον ΦΠΑ έξοδα εναντίον των καθ΄ων η αίτηση…»
Με όσα αναφέρονται στο προηγηθέν απόσπασμα από την απόφαση στην λΠροσφ. Αρ. 853/12, στο οποίο υιοθετήθηκαν ουσιαστικά τα προαναφερόμενα από την απόφαση στην Προσφ. Αρ. 852/13, συμφωνώ πλήρως και κρίνω ότι αυτά βρίσκουν πλήρη εφαρμογή και στα γεγονότα της παρούσης προσφυγής και, ως εκ τούτου, τα υιοθετώ για τους σκοπούς της απόφασης μου.
Κατά συνέπεια και με βάση τα πιο πάνω, η προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος του αιτητή απορρίπτεται ως αβάσιμη.
Ο ισχυρισμός περί παραβίασης του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης του αιτητή πριν την λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, με βάση τα πιο πάνω, γίνεται αποδεκτός.
Η προσφυγή επιτυγχάνει με €1300 έξοδα πλέον ΦΠΑ υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.
Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο