Administrative Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal interest in challenging a fine for license breach.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the applicants' appeal against a fine imposed by the Radio and Television Authority for breaching license terms. The applicants admitted to the breach but argued the conditions were impossible to meet or legally invalid. The court ruled that challenges to the validity of the license conditions must be raised at the time of the license grant, not after a breach is discovered, thereby depriving the applicants of legal standing to contest the fine.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 21 and 41A(1)(e) of the Radio and Television Stations Law 7(I) of 1998; A party lacking legal interest in challenging a fine for license breach must have raised objections to the license conditions at the time of grant.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
STYLIANIDES ν. REPUBLIC (1983) 3 CLR 672
DEMETRIADES ν. REPUBLIC (1986) 3 CLR 290
Σφηκουρής Mίκης και άλλοι ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας. (1995) 3 ΑΑΔ 327
Ηλία Άννα και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 884
Kυπριακό Διϋλιστήριο Πετρελαίου Λτδ ν. Δήμου Λάρνακας (2000) 3 ΑΑΔ 345
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:50
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ.1264/2012
11 Μαρτίου 2016
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ
ΑΡΧΗΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ
Αιτητών
και
ΑΡΧΗΣ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
Καθ’ ης η Αίτηση
Για Αιτητές: κ. Κ. Χατζηιωάννου για Α.Κ. Χατζηιωάννου & Σία.
Για Καθ’ ης η Αίτηση: κα Α. Σοφοκλέους.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ: Η παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης της Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 5.6.2012 με την οποία η Καθ’ ης η Αίτηση κατέληξε ότι οι Αιτητές παρέβηκαν τον περί Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Σταθμών Νόμο και της επακόλουθης απόφασής τους ημερομηνίας 21.6.2012 με την οποία επέβαλαν στους Αιτητές διοικητικό πρόστιμο ύψους €17.000.
Τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τα ακόλουθα:
Η Καθ’ ης η Αίτηση στις 29.6.2011 χορήγησε προσωρινή άδεια παρόχου υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων – τηλεοπτικού σταθμού στους Αιτητές με το διακριτικό όνομα «CYTAVISION» με ισχύ από 1.7.2011 μέχρι 30.6.2012.
Η άδεια που χορηγήθηκε ήταν υποκείμενη σε επτά όρους οι οποίοι καταγράφονται στο παράρτημα Ι της άδειας το οποίο, ως αναφέρεται στο παράρτημα, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της άδειας.
Στους όρους που επιβλήθηκαν περιλαμβάνεται και ο ακόλουθος ως όρος 7:
«Η παρούσα άδεια χορηγείται υπό τον όρο ότι ο αδειούχος πάροχος υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων – τηλεοπτικός οργανισμός, εντός 6 μηνών από την έναρξη της ισχύος της προσωρινής του άδειας, θα συμμορφωθεί πλήρως με τις πρόνοιες του άρθρου 19 του περί Ραδιοφωνικών και Τηλεοπτικών Σταθμών Νόμου 7(Ι) του 1998 (όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα) ή οποιωνδήποτε άλλων σχετικών διατάξεων το αντικαταστήσουν ή/και το τροποποιήσουν ή/και προνοούν για το θέμα.»
Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, στις 2.4.2012 δόθηκαν οδηγίες από τον διευθυντή της Καθ’ ης η Αίτηση σε λειτουργό για αυτεπάγγελτη διερεύνηση πιθανής παράβασης όρων της άδειας. Η λειτουργός συνέταξε σχετική έκθεση ημερομηνίας 4.4.2012 προς την Καθ’ ης η Αίτηση καταλήγοντας ότι διαπιστώνει πιθανή παράβαση από τους Αιτητές του όρου 7 της άδειάς τους. Ακολούθως η Καθ’ ης η Αίτηση κάλεσε τους Αιτητές όπως υποβάλουν γραπτώς τις θέσεις τους επί της υποτιθέμενης παράβασης και προχώρησε στη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης ημερομηνίας 5.6.2012 και ακολούθως στην επιβολή διοικητικού προστίμου στις 21.6.2012.
Κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, ο συνήγορος των Αιτητών με παρέπεμψε στην απόφαση της Έντιμης Δικαστή κ. Ψαρά-Μιλτιάδου ημερομηνίας 29.9.2015 σε υπόθεση με παρόμοια γεγονότα με την οποία απέρριψε την προσφυγή. Πρόκειται για την υπόθεση 2091/2012 Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης.
Ο λόγος απόρριψης της προσφυγής σε εκείνη την υπόθεση εντοπίζεται στη σελίδα 4 της απόφασης όπου καταγράφονται τα εξής:
«Παραμένει αλώβητο το γεγονός ότι οι αιτητές είχαν αποδεχθεί την άδεια με τους συγκεκριμένους όρους. Δεν μπορούν ως εκ τούτου να παραπονούνται γι’ αυτό, επειδή ως εκ της μη συμμόρφωσης τους, επιβλήθηκε το επίδικο πρόστιμο.
Αν οι αιτητές έχουν έννομο συμφέρον φυσικά εξετάζεται ακόμη και αυτεπάγγελτα (Stylianides v. Republic (1983) 3 C.L.R. 672, Demetriades v. Republic (1986) 3 C.L.R. 290, Σφηκουρής κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1995) 3 Α.Α.Δ. 327).
Οι αιτητές στερούνται εννόμου συμφέροντος όταν ταυτόχρονα επιδοκιμάζουν και αποδοκιμάζουν την προσβαλλόμενη απόφαση (Βλ. Ηλία ν. Δημοκρατία (1999) 3 Α.Α.Δ. 884, Κυπριακό Διυλιστήριο Πετρελαίου Λτδ ν. Δήμου Λάρνακας (2000) 3 Α.Α.Δ. 345).
Αυτό κρίνω ότι συνέβη και εν προκειμένω διά της επιδοκιμασίας και άρα της αποδοχής της άδειας και της αποδοκιμασίας της επιβολής προστίμου ως εκ της μη συμμόρφωσης τους.
Συνεπώς οι αιτητές, ως εκ της συμπεριφοράς τους, στερούνται εννόμου συμφέροντος στην έγερση της προσφυγής.»
Από τα γεγονότα ως καταγράφονται στην υπόθεση 2091/2012 αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για ταυτόσημα με την παρούσα υπόθεση γεγονότα. Και στις δυο υποθέσεις η προσβαλλόμενη πράξη ακολούθησε της παραχώρησης άδειας στους Αιτητές στις 29.6.2011 για τους ίδιους ακριβώς σκοπούς και υπό τους ιδίους όρους και η εξεταζόμενη παράβαση εστιάζεται στον ίδιο όρο και στις δυο υποθέσεις. Προφανώς, προηγήθηκε η προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή απόφαση και ακολούθησε αυτή που προσβλήθηκε με την προσφυγή 2091/2012 για κάθε συνεχιζόμενη παράβαση.
Όπως προκύπτει από την επιχειρηματολογία των Αιτητών, δεν αρνούνται ότι δεν ικανοποίησαν τον όρο 7 που τέθηκε από την Καθ’ ης η Αίτηση κατά τη χορήγηση της άδειας. Η επιχειρηματολογία τους περιστρέφεται γύρω από το ότι η Καθ’ ης η Αίτηση εξέδωσε την άδεια επιβάλλοντας ανέφικτους και συνεπώς παράνομους όρους στους Αιτητές. Ισχυρίζονται ότι ενώ το άρθρο 56(1γ) του Νόμου προνοεί για ισχύ της προσωρινής άδειας μέχρι 30.6.2012, η Καθ’ ης η Αίτηση εξέδωσε μεν την άδεια μέχρι τις 30.6.2012 αλλά επέβαλε προθεσμία συμμόρφωσης με τους όρους της άδειας μικρότερη της ισχύος της άδειας, δηλαδή μέχρι την 1.1.2012. Ισχυρίζονται επίσης ότι η Καθ’ ης η Αίτηση δεν μπορούσε να επιβάλει όρους όπως ο όρος 7 σε οργανισμό δημοσίου δικαίου με παραπομπή στις πρόνοιες του άρθρου 56(β)(1εΕ) του Νόμου.
Αρχίζοντας από τον τελευταίο ισχυρισμό των Αιτητών, αυτός δεν τυγχάνει εφαρμογής αφού η πρόνοια την οποία επικαλούνται οι Αιτητές η οποία εισάχθηκε ως τροποποίηση στον Νόμο με τον Νόμο 88(Ι)/2012 και έναρξη ισχύος την 1.6.2012, αφορά ανανέωση ή χορήγηση άδειας. Στην παρούσα περίπτωση, η άδεια είχε χορηγηθεί πριν την εν λόγω τροποποίηση.
Το δικαίωμα της Καθ’ ης η Αίτηση να επιβάλλει όρους κατά τη χορήγηση αδειών προκύπτει από το άρθρο 21 του οικείου Νόμου όπως επίσης προκύπτει και το δικαίωμά της Καθ’ ης η Αίτηση να επιβάλλει διοικητικές κυρώσεις, περιλαμβανομένου διοικητικού προστίμου, σε περίπτωση που διαπιστώνει παράβαση των όρων της άδειας (βλ. άρθρο 41Α(1)(ε)).
Το άρθρο 19 του Νόμου κάνει ρητή αναφορά σε περιπτώσεις οργανισμών δημοσίου δικαίου, όπως είναι οι Αιτητές, οι οποίοι δεν εξαιρούνται από την υποχρέωση πλήρωσης των προϋποθέσεων που θέτει το συγκεκριμένο άρθρο και αφορά τη δομή του μετοχικού κεφαλαίου. Επομένως, δεν συμφωνώ με το επιχείρημα των Αιτητών ότι η Καθ’ ης η Αίτηση επέβαλε παράνομους όρους.
Το κατά πόσο οι όροι ήταν ανέφικτοι ή εάν το χρονικό διάστημα συμμόρφωσης που είχε δοθεί θα έπρεπε να ήταν μεγαλύτερο είναι όλα ζητήματα που θα έπρεπε να είχαν τεθεί στα πλαίσια προσφυγής κατά της έκδοσης της συγκεκριμένης άδειας και όχι μετά τη διαπίστωση παράβασης των όρων της άδειας.
Ως εκ τούτου, υιοθετώ το σκεπτικό ως εκφράστηκε στην υπόθεση 2091/12 και καταλήγω ότι οι Αιτητές στερούνται εννόμου συμφέροντος να εγείρουν την παρούσα προσφυγή.
Η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη με €1.200 έξοδα πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει, υπέρ της Καθ’ ης η Αίτηση.
……………..
Ε. Μιχαήλ,
Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο