Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 77/2014 ECLI:CY:DD:2016:25 Generato dall'IA

Administrative court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal interest regarding deportation order revocation.

Numero d'incarto ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 77/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed Mariana Vasileva's appeal against the revocation of her detention and deportation orders. The court held that the applicant had no legal interest in challenging the revocation because she had already failed to comply with the conditions of her voluntary departure order. Furthermore, the court ruled that she could not separately challenge the underlying deportation order or the finding of a sham marriage, as she had previously failed to appeal the refusal of her asylum and residence permit applications.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 28 and 146 of the Constitution; An appeal against the revocation of a deportation order is inadmissible if the appellant has failed to comply with the conditions of a voluntary departure order and has not appealed the underlying administrative decisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
lack of legal interest inadmissible appeal voluntary departure order deportation order revocation asylum refusal appeal sham marriage finding administrative law ritorno del minore

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Articles 28 and 146 of the Constitution
Article 18OΘ(2) of the Law on Aliens
Article 18Π(2) and (3)(a) and (b) of the Law on Aliens

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Salaudi Khatateav v. Republic of Cyprus (2008) 3 AAΔ 19
Davinder Singh v. Republic of Cyprus, Case No. 1810/2006, 5 November 2007
ECLI:CY:DD:2016:25
Administrative court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal interest regarding deportation order revocation.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

SPYROS A. MYRIANTHIS ν. REPUBLIC (COUNCIL OF MINISTERS AND ANOTHER) (1977) 3 CLR 165

Kοζάκος Aριστείδης ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 3566

Ρούσος Νίκος ν. Πάνου Σ. Ιωαννίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 549

Khatateav Salaudi ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 19

DAVINDER SINGH ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1810/2006, 5 Noεμβρίου, 2007

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:25

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 77/2014)

17 Φεβρουαρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Δ/στής]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 28 ΚΑΙ 146

ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

MARIANA VASILEVA,

Aιτήτρια,

-ΚΑΙ-

THΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕΣΟΝ

ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ

ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ,

Καθ’ ων η αίτηση.

Δημήτρης Παυλίδης, για την Αιτήτρια.

Ιωάννα Δημητρίου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ΄ ων η αίτηση.

A Π Ο Φ Α Σ Η

Ε. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.:- Η αιτήτρια με την παρούσα προσφυγή προσβάλλει την απόφαση της Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, ημερομηνίας 13.12.2013, με την οποία ανακάλεσε τα διατάγματα κράτησης και απέλασης, αναβάλλοντας την απομάκρυνση της αιτήτριας υπό όρους, μέχρι τις 15.6.2014.

Το ιστορικό και τα πραγματικά περιστατικά που συνθέτουν την υπόθεση έχουν, σε συντομία, ως ακολούθως: Η αιτήτρια κατάγεται από τη Μολδαβία και ήρθε στην Κύπρο στις 18.5.2005 για να εργαστεί ως καλλιτέχνιδα. Της παραχωρήθηκε αρχικά άδεια εισόδου στις 12.5.2005 και στη συνέχεια άδεια προσωρινής παραμονής στις 14.9.2005, με ισχύ μέχρι και τις 24.11.2005.

Στις 24.11.2005 τέλεσε γάμο στο Δημαρχείο Αραδίππου με τον Ελληνοκύπριο Πέτρο Ορείτη και της παραχωρήθηκε άδεια ως επισκέπτρια, σύζυγος Κύπριου πολίτη, η οποία και ανανεώνετο μέχρι τις 6.12.2008.

Εν τω μεταξύ, στις 23.8.2008 αφίχθηκε στην Κύπρο και ο ανήλικος γιος της αιτήτριας, ηλικίας 6 ετών, με τουριστική θεώρηση εισόδου και στις 22.1.2009 παραχωρήθηκε στην αιτήτρια και τον γιο της προσωρινή άδεια παραμονής με ισχύ μέχρι και τις 3.12.2009.

Στις 6.2.2009 η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για εγγραφή της ως Κύπρια πολίτης, στην οποία ο σύζυγος της είχε φέρει ένσταση. Όταν στις 19.2.2010 η αιτήτρια υπέβαλε νέα αίτηση για άδεια παραμονής, αυτή απερρίφθη γιατί κρίθηκε ότι βρισκόταν για ένα χρονικό διάστημα παρανόμως στη Δημοκρατία.

Υπεβλήθη και νέα αίτηση για άδεια παραμονής στις 28.1.2011, η οποία επίσης απερρίφθη στις 26.1.2012, για το λόγο ότι ο γάμος της αιτήτριας με τον Ελληνοκύπριο Πέτρο Ορείτη εκρίθη ως εικονικός.

Εναντίον της πιο πάνω απόφασης υπεβλήθη Ιεραρχική Προσφυή στην Υπουργό Εσωτερικών, η οποία με απόφαση της, η οποία κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια στις 2.5.2012, απερρίφθη.

Στις 8.5.2012 δόθηκαν οδηγίες προς την Αστυνομία όπως συλληφθεί η αιτήτρια, η οποία όμως δεν εντοπίστηκε, και τα στοιχεία της οποίας τοποθετήθηκαν, στις 2.11.2012, στον Κατάλογο των Αναζητουμένων Προσώπων.

Στη συνέχεια αίτημα της αιτήτριας, μέσω του δικηγόρου της, όπως της παραχωρηθεί άδεια να παραστεί στο Οικογενειακό Δικαστήριο, στην αίτηση διαζυγίου, που στο μεταξύ υποβλήθηκε, εγκρίθηκε, και η άδεια παραμονής της έληξε στις 20.9.2012.

Στις 23.11.2012 η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για πολιτικό άσυλο, τόσο για την ίδια, όσο και για το παιδί της, η οποία απερρίφθη στις 31.7.2013 από την Υπηρεσία Ασύλου. Με επιστολή ημερομηνίας 12.11.2013, το Τμήμα Μετανάστευσης ενημέρωσε την αιτήτρια ότι θα πρέπει να διευθετήσει την άμεση αναχώρηση της από τη Δημοκρατία. Όταν η αιτήτρια εντοπίστηκε από την Αστυνομία, συνελήφθη ως παρανόμως διαμένουσα και στις 6.12.2013 εκδόθηκαν εναντίον της τα διατάγματα κράτησης και απέλασης, τα οποία της επιδόθηκαν στις 9.12.2013.

Ακολούθησε εκ μέρους της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, εισήγηση για επανεξέταση του θέματος της απέλασης της αιτήτριας, για ανθρωπιστικούς λόγους, ενόψει του γεγονότος ότι το παιδί της αιτήτριας φοιτούσε στο δημοτικό σχολείο και η σχολική χρονιά βρισκόταν υπό εξέλιξη.

Στις 13.12.2013 η Διευθύντρια Μετανάστευσης ανακάλεσε τα διατάγματα κράτησης και απέλασης, αναβάλλοντας την απομάκρυνση της αιτήτριας υπό όρους, μέχρι τις 15.6.2014. Σημειώνεται ότι η αιτήτρια, εκκρεμούσης της παρούσας προσφυγής, κατεχώρησε αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 14.5.2014, η οποία με απόφαση του Έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Παμπαλλή, απερρίφθη στις 13.6.2014.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η προσφυγή του στρέφεται κατά του κύρους της διοικητικής απόφασης, με την οποία αναστάληκαν τα διατάγματα κράτησης και απέλασης της αιτήτριας, τα οποία έχουν προσωρινή χρονική αναστολή μέχρι τις 15.6.2014, εδράζοντας την επιχειρηματολογία του στα άρθρα 180Γ-180Θ του περί Αλλοδαπών Νόμου, Κεφ. 105. Ειδικότερα, ισχυρίζεται ότι στη βάση των Άρθρων 5 και 6 της Οδηγίας 2008/115/ΕΚ και του Άρθρου 180Ζ του Κεφ. 105, κατά την έκδοση των διαταγμάτων θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη τα συμφέροντα του ανήλικου παιδιού της αιτήτριας και ότι η Διευθύντρια κατά την έκδοση των διαταγμάτων δεν είχε υπόψη τις εισηγήσεις και/ή εκθέσεις των λειτουργών που καθόρισε ο Νομοθέτης στο Άρθρο 180Ζ. Ισχυρίζεται επίσης, ότι η αιτήτρια υπέγραψε ότι αποδέχεται τη διοικητική απόφαση, ημερομηνίας 13.12.2013, στην οποία τέθηκαν όροι για την απελευθέρωσή της, χωρίς αυτό να είναι προϊόν ελευθέρας βούλησης. Τέλος, προβάλλει ισχυρισμό περί αντιφατικότητας της διοίκησης σε σχέση με το θέμα της εικονικότητας του γάμου της αιτήτριας, καθώς και ότι τα εκδοθέντα διατάγματα δεν έχουν καταληκτική ημερομηνία ισχύος, κατά παράβαση του Άρθρου 15, εδάφιο 5 της Οδηγίας που καθορίζει περιορισμένη περίοδο κράτησης που δεν υπερβαίνει το εξάμηνο.

Η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ΄ ων η αίτηση, αντιτείνει ότι η αιτήτρια στερείται εννόμου συμφέροντος στην προώθηση της προσφυγής της, διότι το υπόβαθρο της έκδοσης των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης της αιτήτριας και η επακόλουθη ανάκληση των διαταγμάτων, αποτελεί η απορριπτική απόφαση για την άδεια παραμονής εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία δεν έχει προσβληθεί από την αιτήτρια εντός των χρονικών περιθωρίων που τίθενται. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι η αιτήτρια στερείται εννόμου συμφέροντος και για τον λόγο ότι τα διατάγματα κράτησης και απέλασης ανακλήθηκαν και η δυσμενής πράξη που ίσχυε αντικαταστάθηκε από ευνοϊκή για την αιτήτρια πράξη, την οποία αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα και συμφώνησε με το περιεχόμενο της. Κατά συνέπεια, δεν νομιμοποιείται η αιτήτρια, μέσω της γραπτής της αγόρευσης, να αμφισβητεί γεγονότα και να αλλοιώνει το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου. Προς ενίσχυση της πιο πάνω θέσης, παρέπεμψε σε σχετικό απόσπασμα από την ενδιάμεση απόφαση στην αίτηση της αιτήτριας, στα πλαίσια της παρούσας προσφυγής, όπου είχε σημειωθεί από τον Έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Παμπαλλή, ότι στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας, δεν γίνεται καμιά αναφορά σε αποδοχή από αυτήν των όρων για οικειοθελή αναχώρηση, ως αποτέλεσμα άσκησης πίεσης για να απελευθερωθεί από την κράτηση στην οποία βρισκόταν.

Τέλος, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ΄ ων η αίτηση προβάλλει ότι, με δεδομένο ότι με την προσφυγή προσβάλλεται η απόφαση με την οποία ανακλήθηκαν τα διατάγματα κράτησης και απέλασης, συνεπεία των οποίων η αιτήτρια αφέθηκε ελεύθερη, οι ισχυρισμοί της αιτήτριας που άπτονται της νομιμότητας των διαταγμάτων και της κρίσης της διοίκησης για την εικονικότητα του γάμου της, δεν θα πρέπει να απασχολήσουν το Δικαστήριο.

Για σκοπούς έκδοσης της δικαστικής απόφασης κρίνεται αναγκαίο όπως παρατεθεί σχετικό απόσπασμα από την προσβαλλόμενη απόφαση, ημερομηνίας 13.12.2013 (Κυανούν 232).

«POSTPONEMENT OF DEPORTATION/RETURN DECISION

Alens and Immigration Law, Chapter 105,

as amended until 2013

[Articles 18PA(2) and 180H(1)]

Mrs VASILIEVA Marianna

Citizen of Moldova

c/o Chief of Aliens and Immigration Police Unit

Madam,

I refer to the Detention and Deportation Orders issued against you on 6/12/2013 by virtue of paragraph (K) section (1) of Article 6 of the Aliens and Immigration Law, Chapter 105 as amended until 2013, because of illegal stay since 31.07.13 when your asylum application was rejected and inform you that after reconsidering your case, I decided to revoke the said Detention and Deportation Orders and postpone your deportation for humanitarian reasons, having taken into consideration that you have a child at school, by virtue of section (2) of Article 18PA of the above Law.

You are consequently further informed that our deportation is postponed until the 15th of June 2014, by which date you are requested to depart voluntarily otherwise new measures will be taken then for your forced return.

The present return decision is subject to the following conditions: [.…]»

Σημειώνεται ότι στο τέλος της εν λόγω επιστολής και στο κάτω μέρος (Κυανούν 229), υπάρχει σχετική δήλωση της αιτήτριας ότι κατανοεί, αποδέχεται και συμφωνεί με του όρους που περιέχονται στην εν λόγω επιστολή.

Το γεγονός αυτό δεν αμφισβητείται από την αιτήτρια, πλην όμως, ισχυρίζεται ότι ήταν αποτέλεσμα άσκησης πίεσης για να απελευθερωθεί από την κράτηση στην οποία βρισκόταν και, κατ΄ επέκταση, προϊόν μη ελεύθερης βούλησης.

Όπως όμως έχει σημειωθεί στην απόφαση του Έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Παμπαλλή, στην ενδιάμεση αίτηση της παρούσας προσφυγής (Κυανούν 343):

«… στην απόφαση της Διευθύντριας ημερ. 13 Δεκεμβρίου 2013 η αιτήτρια είχε εγγράφως δηλώσει αποδοχή των όρων, που μεταξύ άλλων, περιλάμβανε την περίοδο αναστολής της απομάκρυνσης της μέχρι τις 15 Ιουνίου 2014. Αυτό το στοιχείο ο ευπαίδευτος συνήγορος προσπάθησε να το παρουσιάσει ότι ήταν αποτέλεσμα άσκησης πίεσης προς την αιτήτρια για να απελευθερωθεί από την κράτηση στην οποία βρισκόταν, την εν λόγω περίοδο από τις 5 Δεκεμβρίου 2013, ζώντας ουσιαστικά μακριά από το παιδί της. Ως προς τον ισχυρισμό αυτό και το λόγο που την ώθησε να υπογράψει τη συγκεκριμένη επιστολή με το προαναφερθέν περιεχόμενο, σημειώνω ότι δεν γίνεται καμιά αναφορά στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας, παρά μόνο προωθήθηκε ως ισχυρισμός από το συνήγορο της κατά το στάδιο της αγόρευσης, κάτι το οποίο δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη.

[….]»

Δεν έχει προσκομιστεί από την αιτήτρια οτιδήποτε που να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό της περί μη ελευθέρας βούλησης της αποδοχής των προαναφερθέντων όρων, και, κατά συνέπεια, ο πιο πάνω ισχυρισμός της αιτήτριας παραμένει μετέωρος, αφού σύμφωνα με τη νομολογία δεν είναι δυνατή η αλλοίωση των γεγονότων του διοικητικού φακέλου με τις αγορεύσεις των δικηγόρων (βλ. Ρούσος Ιωαννίδης κ.ά. (1999) 3 Α.Α.Δ. 549). Συνεπώς, αναδεικνύεται ως πραγματικό γεγονός ότι η αιτήτρια αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, συμπεριλαμβανομένης της οικειοθελούς αναχώρησης της στις 15.6.2014.

Έχει νομολογηθεί ότι η ελεύθερη και ανεπιφύλακτη αποδοχή διοικητικής πράξης στερεί από τον αιτητή το έννομο συμφέρον (βλ. Μυριάνθης ν. Δημοκρατίας (1977) 3 Α.Α.Δ. 165 και Κοζάκος ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 3566). Στην παρούσα περίπτωση, η ανεπιφύλακτη αποδοχή από την αιτήτρια της οικειοθελούς αναχώρησής της από την Κύπρο στις 15.6.2014, και γενικότερα, των όρων και του περιεχομένου της επιστολής ημερομηνίας 15.6.2014, αποκαλύπτει αποδοχή της διοικητικής απόφασης, στερώντας της το έννομο συμφέρον προσβολής της (βλ. Υπόθεση αρ. 1430/2012, Angelov Planimir Stanchev v. Κ.Δ., ημερομηνίας 28.1.2015).

Επιπρόσθετα, αναφέρεται ότι τυχόν επιτυχία της προσφυγής της αιτήτριας, η οποία στρέφεται εναντίον της απόφασης της Διευθύντριας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης να ανακαλέσει τα διατάγματα κράτησης και απέλασης και να αναβάλει την απομάκρυνση της αιτήτριας μέχρι τις 15.6.2014, ημερομηνία κατά την οποία συμφώνησε να αναχωρήσει οικειοθελώς, θα έχει σαν συνέπεια την επαναφορά των πραγμάτων στην προ της προσβαλλόμενης απόφασης κατάσταση. Η ακύρωση θα ισχύει έναντι όλων και δη αναδρομικά, υπό την έννοια ότι η ακυρωθείσα πράξη θεωρείται ως «νομικώς ανύπαρκτος εξ υπαρχής, από της εκδόσεως της έναντι πάντων» (βλ. Δήμητρα Κοντογιώργη Θεοχαροπούλου: «Αι συνέπειαι της Ακυρώσεως Διοικητικής Πράξεως έναντι της Διοικήσεως», σελ. 7). Εν προκειμένω, τυχόν ακύρωση θα έχει ως συνέπεια την αναβίωση των διαταγμάτων της προσβαλλόμενης απόφασης κράτησης και απέλασης, τα οποία η αιτήτρια ουδέποτε προσέβαλε. Είναι όμως πάγια η θέση της νομολογίας μας, ότι μια τέτοια διαπίστωση επιδρά στο έννομο συμφέρον. Όπως με σαφήνεια καταγράφεται στην παράγραφο 538.4, του βιβλίου του Π. Δ. Δαγκτόγλου: «Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο»:

«Έννομο είναι, τέλος, το συμφέρον που έχει ανάγκη έννομης προστασίας. Η ανάγκη αυτή δεν υπάρχει στις περιπτώσεις που τα επίδικα ζητήματα έχουν θεωρητική μόνο σημασία, γιατί αναφέρονται σε καταργημένες πια ή μη ψηφισμένες ακόμη νομοθετικές διατάξεις ή σε μη ισχύουσες πια διοικητικές πράξεις, ή όταν η προσβαλλόμενη πράξη είναι ευνοϊκή για τον προσφεύγοντα ή είναι ΄αλυσιτελής΄ το ένδικο βοήθημα, δηλαδή και σε περίπτωση αποδοχής του δεν μπορεί να ικανοποιηθεί το συμφέρον που επικαλείται ο προσφεύγων, ή η επιδιωκόμενη έννομη προστασία δεν μπορεί να βελτιώσει ή μπορεί μάλιστα να χειροτερεύσει την θέση του προσφεύγοντος.»

Ενόψει της πιο πάνω διαπίστωσης μου, θεωρώ ότι το ένδικο βοήθημα, στην παρούσα υπόθεση είναι «αλυσιτελές», αλλά και παράλληλα η Διευθύντρια έχει αχθεί στην προσβαλλόμενη απόφαση με τη συναίνεση της αιτήτριας, λόγοι οι οποίοι επενεργούν στο έννομο της συμφέρον (βλ. Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, 1929-1959, σελ. 260-261: «Δεν υφίσταται έννομο συμφέρον προς προσβολή διοικητικής πράξεως, εκδοθείσης, τη αιτήσει, ή τη προκλήσει ή τη συναινέσει του αιτούντως»).

Αναφορικά με τον ισχυρισμό της αιτήτριας ότι η προσφυγή στρέφεται κατά του κύρους της διοικητικής απόφασης με την οποία ανεστάλησαν προσωρινά, μέχρι τις 15.6.2014, τα διατάγματα κράτησης και απέλασης, υπονοώντας ότι η προσφυγή του αφορά το κύρος και τη νομιμότητα των εκδοθέντων διαταγμάτων, υποδεικνύεται ότι στην απόφαση ημερομηνίας 13.12.2013 (ανωτέρω), γίνεται σαφής αναφορά σε ανάκληση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης και σε αναβολή απομάκρυνσης της αιτήτριας και του παιδιού της, για ανθρωπιστικούς λόγους, σύμφωνα με το Άρθρο 18ΠΑ(2) του σχετικού Νόμου, το οποίο προνοεί:

«18ΠΑ(2) Με την επιφύλαξη του εδαφίου (1), ο Διευθυντής δύναται να αναβάλει την απομάκρυνση για εύλογο χρονικό διάστημα, λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης, και ιδίως …»

Συνεπώς, δεν επρόκειτο για προσωρινή αναστολή των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, αλλά για αναβολή απομάκρυνσης της αιτήτριας και του παιδιού της. Ειδικότερα δε, και σε σχέση με την «Οικειοθελή Αναχώρηση» και «Απομάκρυνση», προνοείται στα άρθρα 18ΟΘ(2) και 18Π(2) και (3), ότι:

«18ΟΘ.-(2) Εφόσον απαιτείται, ο Διευθυντής δύναται να παρατείνει την προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης για κατάλληλο χρονικό διάστημα, λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης, όπως τη διάρκεια της παραμονής, την ύπαρξη παιδιών που φοιτούν σε σχολείο και την ύπαρξη άλλων οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών.

[…]

«18Π.-(2) Εάν ο Διευθυντής έχει χορηγήσει χρονικό διάστημα οικειοθελούς αναχώρησης σύμφωνα με το άρθρο 18ΟΘ, η απόφαση επιστροφής εκτελείται μόνο μετά τη λήξη του χρονικού αυτού διαστήματος, εκτός εάν, κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος, ανακύψει οποιοσδήποτε από τους κινδύνους που αναφέρονται στο εδάφιο (4) του άρθρου 18ΟΘ.

(3)(α) Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με απόφαση επιστροφής, ο Υπουργός εκδίδει βάσει του άρθρου 14 χωριστή διοικητική πράξη, υπό τη μορφή διατάγματος, με την οποία διατάσσεται η απέλαση.

(β) Για τους σκοπούς της παραγράφου (α), ο όρος «απέλαση» στο άρθρο 14, σε οποιαδήποτε γραμματική του παραλλαγή, σημαίνει απομάκρυνση όπως ορίζεται στο άρθρο 18ΟΔ.»

Κατά συνέπεια, τυχόν μη συμμόρφωση της αιτήτριας με τους όρους που αποδέχθηκε με την απόφαση ημερομηνίας 13.12.2014, θα έχει ως συνέπεια την έκδοση νέου διατάγματος απέλασης, νέας δηλαδή διοικητικής απόφασης.

Τέλος, δεν θα απασχολήσουν το Δικαστήριο ισχυρισμοί που αφορούν το κύρος των εκδοθέντων διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, αλλά και της κρίσης της διοίκησης περί εικονικότητος του γάμου της αιτήτριας, αφού το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής είναι η απόφαση ημερομηνίας 13.12.2014, που αφορά την ανάκληση των εκδοθέντων διαταγμάτων.

Εν πάση, όμως, περιπτώσει, η έκδοση των πιο πάνω διαταγμάτων ήταν το αποτέλεσμα της συνέχισης της παράνομης παραμονής της αιτήτριας από τις 31.7.2013 στην Κυπριακή Δημοκρατία, συνεπεία της απόρριψης της αίτησης της αιτήτριας για πολιτικό άσυλο, απόφαση την οποία η αιτήτρια ουδέποτε προσέβαλε. Επ΄ αυτού σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην Salaudi Khatateav v. ΚΔ (2008) 3 Α.Α.Δ. 19:

«… Εφόσον ο εφεσείων δεν προσέβαλε με προσφυγή την άρνηση της Διευθύντριας για παράταση της άδειας παραμονής του στην Κύπρο, η οποία και είχε ως επακόλουθο την κήρυξή του ως ανεπιθύμητου προσώπου από τον Υπουργό Εσωτερικών, βάσει του Άρθρου 6(1)(στ) του Νόμου, δεν μπορεί, τώρα, προσβάλλοντας αυτοτελώς το διάταγμα απέλασής του το οποίο, αφ΄ εαυτού, δεν πάσχει, να επιδιώκει, ουσιαστικά, την ακύρωση των αποφάσεων της Διευθύντριας και του Υπουργού Εσωτερικών, οι οποίες αποτέλεσαν το υπόβαθρό του. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Κωνσταντινίδη, Δ, στην Davinder Singh v. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Γενικού Εισαγγελέα και/ή του Λειτουργού Μετανάστευσης, Υπόθεση Αρ. 1810/2006, ημερ. 5.11.2007: ….»

Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη, λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος, με €1.300 έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.

/ΣΓεωργίου

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο