Administrative court dismisses appeal against student residence permit cancellation due to illegal employment. Court upholds government's discretionary power to cancel permits for law violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the applicant's appeal against the cancellation of his student residence permit due to illegal employment. The government argued that while Article 18N(5)(a) allows permit cancellation for economic violations, Article 18NZ provides a discretionary fine for employers, not a mandatory penalty for the worker. The court ruled that the government's choice to cancel the permit was a valid exercise of discretion within legal bounds and that the right to education does not override the obligation to obey the law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticle 18N(5)(a) of the Aliens and Immigration Law; Article 18NZ of the Aliens and Immigration Law: The administrative authority possesses discretionary power to cancel a residence permit for economic violations, and this discretion is not overridden by the existence of a separate fine provision for the same violation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
GEORGHIADES ν. C.B.C. (1987) 3 CLR 2000
Nicolas ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 228
Δημοκρατία ν. Γεώργιου Mατθαίου (1990) 3 ΑΑΔ 2452
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 184(I)/2007 - Ο περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμος του 2007
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:17
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
11 Φεβρουαρίου 2016
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ/στής]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Υπόθεση Αρ.515/2012
Μεταξύ
MAKSYM SERDIUK
Αιτητή
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
1. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ’ ης η Αίτηση
Για Αιτητή: κα Μ. Παπαντωνίου για Γεώργιος Παπαντωνίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.
Για Καθ’ ης η Αίτηση: κα Λ. Ουστά για Γενικό Εισαγγελέα
ΑΠΟΦΑΣΗ
Μιχαήλ, Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, η Αιτήτρια προσβάλλει την απόφαση της Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 17.1.2012 με την οποία ακυρώθηκε η άδεια προσωρινής παραμονής του Αιτητή υπό την ιδιότητά του ως φοιτητή. Ο Αιτητής είναι Ουκρανός υπήκοος.
Οι λόγοι ακύρωσης που προβάλλει ο Αιτητής μπορούν να ομαδοποιηθούν στους ακόλουθους:
- Οι λόγοι για τους οποίους η Καθ’ ης η Αίτηση έλαβε την προσβαλλόμενη απόφαση, δεν προκύπτουν από πουθενά και η απόφαση είναι αναιτιολόγητη και λήφθηκε με κακή πίστη.
- Η Καθ’ ης η Αίτηση ενήργησε κατά παράβαση του νόμου ο οποίος προνοεί για επιβολή διοικητικού προστίμου.
- Παραβιάζεται το δικαίωμα του Αιτητή στην εκπαίδευση όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Συντάγματος.
Σε απάντηση των πιο πάνω ισχυρισμών, η Καθ’ ης η Αίτηση αντιτείνει τα ακόλουθα:
- Η άδεια παραχωρήθηκε στον Αιτητή υπό συγκεκριμένους όρους.
- Οι όροι αυτοί είναι σύμφωνοι με τη νομοθεσία.
- Κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης η Καθ’ ης η Αίτηση άσκησε τη διακριτική της ευχέρεια.
Η προσβαλλόμενη απόφαση ημερομηνίας 17.1.2012 αναφέρει τα εξής ως αιτιολογία για την ακύρωση της άδειας παραμονής του Αιτητή:
«[…] we have been informed that you have violated the terms and conditions of your Residence Permit by working illegally.»
Σε μεταγενέστερη επιστολή της Καθ’ ης η Αίτηση προς τους δικηγόρους του Αιτητή, αναφέρονται τα εξής:
«[…] σας πληροφορώ ότι ο πιο πάνω αλλοδαπός έχει εντοπιστεί να εργάζεται παράνομα από επιθεωρητές του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ως εκ τούτου έχει παραβιάσει τους όρους εντολής της παραμονής του στη Δημοκρατία με βάση το άρθρο 18Ν(5)(α) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης, Κεφ.105 ως τροποποιήθηκε το 2007 (Ν184/5).»
Σε έγγραφο με τίτλο «Έκθεση Γεγονότων» που είναι περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, αναφέρεται ότι:
«Στις 12/10/2011 το Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων ενημέρωσε το Τμήμα ότι ο αλλοδαπός εντοπίστηκε να εργάζεται χωρίς σφραγισμένο συμβόλαιο από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.»
Προς υποστήριξη του πιο πάνω γίνεται παραπομπή σε έγγραφο σημειωμένο ως «Τεκμήριο 6» το οποίο είναι επιστολή από το Τμήμα Εργασιακών Σχέσεων προς τη Διευθύντρια Αρχείου, Πληθυσμού και Μετανάστευσης ημερομηνίας 12.10.2011 και στο οποίο αναφέρεται ότι:
«[…] έχουμε εντοπίσει φοιτητές να εργάζονται χωρίς συμβόλαια σφραγισμένα από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. […]
Ακολούθως, παραθέτω τις περιπτώσεις εργοδοτών όπου έχουν εντοπιστεί να απασχολούνται παράνομα αλλοδαποί φοιτητές […]».
Στον πίνακα που επισυνάπτεται, περιλαμβάνεται και ο Αιτητής.
Τα πιο πάνω αναφέρονται στα γεγονότα της Ένστασης που κατέθεσε η Καθ’ ης η Αίτηση και το έγγραφο με τίτλο «Τεκμήριο 6» επισυνάπτεται στην ένσταση της Καθ’ ης η Αίτηση ως Τεκμήριο 6.
Συνεπώς, ο λόγος για τον οποίο η Καθ’ ης η Αίτηση ακύρωσε την άδεια παραμονής του Αιτητή προκύπτουν με σαφήνεια τόσο από την Ένσταση όσο και από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου.
Ο Αιτητής εισηγείται ότι προκύπτει αντίφαση από πλευράς της Καθ’ ης η Αίτηση αφού, ως εισηγούνται, η παράνομη απασχόληση και η εργασία χωρίς σφραγισμένο συμβόλαιο δεν ταυτίζονται.
Ο ισχυρισμός αυτός δεν ευσταθεί. Ο όρος που τέθηκε στην άδεια παραμονής του Αιτητή αναφέρει τα ακόλουθα:
«Ο/Η κάτοχος έχει δικαίωμα να εργάζεται μέχρι 20 ώρες την εβδομάδα μετά την πάροδο 6 μηνών από την ημερομηνία της πρώτης άφιξης του/της στη Δημοκρατία, είτε στους τομείς που καθορίζονται με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων αφού εξασφαλίσει συμβόλαιο απασχόλησης με συγκεκριμένο εργοδότη θεωρημένο από το Τμήμα Εργασίας […].»
Πρόσθετα, στο άρθρο 18ΝΕ(4) του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, Κεφ.105, προνοείται ότι:
«(4) Πριν την έναρξη της απασχόλησης, ο φοιτητής πρέπει να εξασφαλίσει συμβόλαιο απασχόλησης με συγκεκριμένο εργοδότη θεωρημένο από το Τμήμα Εργασίας στο οποίο να αναγράφονται οι κυριότεροι όροι εργοδότησης και στο οποίο επισυνάπτεται έγγραφο με το ωράριο σπουδών.»
Επομένως, για να θεωρείται νόμιμη η απασχόληση αλλοδαπού φοιτητή θα πρέπει να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 18ΝΕ περιλαμβανομένων αυτών της παραγράφου 4 του εν λόγω άρθρου.
Ο Αιτητής ισχυρίζεται περαιτέρω ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 18ΝΖ, παράβαση διάταξης σε σχέση με την απασχόληση δεν οδηγεί σε απέλαση αλλά σε διοικητικό πρόστιμο. Ο ισχυρισμός αυτός στηρίζεται με αναφορά στις πρόνοιες του άρθρου 18ΝΖ.
Το άρθρο ΝΖ κατά τον χρόνο λήψης της προσβαλλόμενης απόφασης, προνοούσε τα ακόλουθα τα οποία εισήχθηκαν με τον τροποποιητικό νόμο Ν.184(Ι)/2007:
«18ΝΖ-(1) Σε περίπτωση παράβασης οποιασδήποτε διάταξης του παρόντος Νόμου σε σχέση με την απασχόληση υπηκόου τρίτης χώρας, ο Διευθυντής δύναται να επιβάλει διοικητικό πρόστιμο στον εργοδότη του αλλοδαπού ως ακολούθως:
[…]
(2) Σε περίπτωση διαπίστωσης παράβασης οποιασδήποτε διάταξης του παρόντος Νόμου σε σχέση με την απασχόληση υπηκόου τρίτης χώρας, ο Διευθυντής δύναται να επιβάλει διοικητικό πρόστιμο στον υπήκοο τρίτης χώρας ως ακολούθως:
[…]
(3) Προτού επιβάλει διοικητικό πρόστιμο δυνάμει του παρόντος άρθρου ο Διευθυντής ειδοποιεί το επηρεαζόμενο πρόσωπο για την πρόθεσή του να επιβάλει διοικητικό πρόστιμο, ενημερώνοντάς το για τους λόγους για τους οποίους προτίθεται να ενεργήσει τοιουτοτρόπως και παρέχοντας σε αυτό το δικαίωμα υποβολής παραστάσεων εντός προθεσμίας δεκαπέντε ημερών από την ημερομηνία ειδοποίησης.»
Η πιο πάνω πρόνοια, όμως, δεν είναι ανεξάρτητη του άρθρου 18Ν(5) που προνοεί ότι:
«(5) Χωρίς επηρεασμό του άρθρου ΝΔ, η άδεια διαμονής μπορεί να μην ανανεωθεί ή να ανακληθεί στις περιπτώσεις που ο κάτοχος της-
(α) δεν τηρεί τα όρια και τους όρους που έχουν επιβληθεί στην πρόσβαση σε οικονομικές δραστηριότητες σύμφωνα με το άρθρο 18ΝΕ […].»
Τα πιο πάνω αναφέρονται και στην άδεια παραμονής του Αιτητή:
«Σε περίπτωση παραβίασης οποιουδήποτε όρου σε σχέση με το δικαίωμα απασχόλησης ο/η κάτοχος υπόκειται είτε στην επιβολή διοικητικού προστίμου […] είτε σε ποινική δίωξη ή/και απέλαση.»
Συνεπώς, όπως ορθά εισηγείται η συνήγορος της Καθ’ ης η Αίτηση, η επιλογή της ανάκλησης της άδειας ήταν εντός των μέτρων που μπορούσε η Καθ’ ης η Αίτηση να λάβει όταν υπήρξε εκ μέρους του Αιτητή παράβαση των όρων σε σχέση με πρόσβαση σε οικονομικές δραστηριότητες.
Ενισχυτικό της πιο πάνω ερμηνείας είναι και το ότι στο άρθρο 18ΝΖ ο νομοθέτης χρησιμοποιεί την λέξη «δύναται» που υποδηλώνει άσκηση διακριτικής ευχέρειας από πλευράς της διοίκησης αντί επιβολή συγκεκριμένης ενέργειας.
Αποτελεί πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στην άσκηση διακριτικής ευχέρειας του διοικητικού οργάνου εκτός εάν αυτό υπερέβη τα ακραία όρια της εξουσίας του ή δεν ενήργησε καλόπιστα ή τα συμπεράσματα της δεν είναι εύλογα ή είναι το προϊόν πλάνης περί το νόμο ή τα πράγματα (βλ. Γεωργιάδης ν. Ρ.Ι.Κ. (1987) 3 Α.Α.Δ. 2000, Nicolas v. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 Α.Α.Δ. 228, Δημοκρατία ν. Ματθαίου (1990) 3 Α.Α.Δ. 2452).
Στην παρούσα περίπτωση, δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε κατάχρηση ή υπέρβαση από πλευράς της Καθ’ ης η Αίτηση.
Σε σχέση, τέλος, με τον ισχυρισμό που προβάλλει ο Αιτητής και αφορά επηρεασμό του δικαιώματός του στην εκπαίδευση απορρίπτεται αφού το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο της υποχρέωσης του Αιτητή να τηρεί τους νόμους της Δημοκρατίας.
Για τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται. Δεδομένου ότι ο Αιτητής έχει ήδη απελαθεί δεν εκδίδεται καμία διαταγή για έξοδα.
…………….
Ε. Μιχαήλ,
Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο