Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ.31/2012 και 56/2012 ECLI:CY:DD:2016:40 Generato dall'IA

Administrative Court dismisses promotion appeals citing seniority and procedural regularity.

Numero d'incarto Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ.31/2012 και 56/2012
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed two concurrent appeals challenging the promotion of civil servants to the rank of Administrative Officer A. The applicants argued that the promotion process was flawed due to separate decisions and ignored their seniority and experience. The court rejected these claims, ruling that the applicants' seniority was superior and that the Director considered all relevant factors before making recommendations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 28 and 146 of the Constitution; The court must examine substantive arguments regarding seniority and procedural regularity, dismissing appeals where the applicant's seniority is superior and the administrative decision followed proper procedure.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative promotion seniority principle constitutional review separate administrative acts civil service rank procedural regularity dismissal of appeal identità dei crediti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 28 of the Constitution
Article 146 of the Constitution

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Miltiadou and Others v. The Republic (1989) 3 AAΔ 1318
Symeonides and Others v. The Republic (1993) 3 AAΔ 258
Michailidou and Kanna Stella v. The Republic (1998) 3 AAΔ 112
The Republic and Another v. Ioannis Iona Angelis and Others (1999) 3 AAΔ 161
Mestanas Petros v. The Republic (2001) 3 AAΔ 213
Pourous Panikos and Others v. Anna Maria Chatzestefanou and Others (2001) 3 AAΔ 374
Christodoulou Kostakis Stelios v. Marina Neofytou and Others (2001) 3 AAΔ 576
Zodiatis Giorgos v. The Republic (2008) 3 AAΔ 406
Papanikolaou Andreas v. The Republic (No. 2) (2009) 3 AAΔ 568
ECLI:CY:DD:2016:40
Administrative Court dismisses promotion appeals citing seniority and procedural regularity.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Μιλτιάδους κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1318

Συμεωνίδου & άλλοι ν. Δημοκρατία(Αρ.2) (1993) 3 ΑΑΔ 258

Mιχαηλίδου Kάννα Στέλλα ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 112

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Ιωάννη Ιωνά Αγγελή και Άλλης (1999) 3 ΑΑΔ 161

Μεστάνας Πέτρος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 213

Πούρος Πανίκος και Άλλοι ν. Άννας Μαρίας Χατζηστεφάνου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 374

Χριστοδούλου Κωστάκης Στέλιου ν. Μαρίνας Νεοφύτου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 576

Ζωδιάτης Γιώργος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 406

Παπανδρέου Ανδρέας ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (Aρ. 2) (2009) 3 ΑΑΔ 568

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.13

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:40

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

26 Φεβρουαρίου 2016

[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.]

Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ.31/2012 και 56/2012

Αναφορικά με τα άρθρα 28 και 146 του Συντάγματος

Υπόθεση Αρ.31/2012

Μεταξύ

ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Αιτήτριας

και

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ης η Αίτηση

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Υπόθεση Αρ.56/2012

Μεταξύ

ΑΝΤΡΗΣ ΔΗΜΟΥ

Αιτήτριας

και

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ης η Αίτηση

Για Αιτήτρια στις 31/12: κα Α. Κλαίδη

Για Αιτήτρια στην 56/12: κ. Δ. Στεφανίδης

Για Καθ’ ου η Αίτηση: κα Μ. Κοτσώνη με κα Ε. Νεοπτολέμου για Γενικό Εισαγγελέα

Για Ενδιαφερόμενα Μέρη 1, 2 και 5 στην 31/12 και 1 και 4 στην 56/12: κ. Α. Κωνσταντίνου

Για Ενδιαφερόμενο Μέρος 3 στην 31/12 και 2 στην 56/12: κ. Γ. Καραπατάκης

Για Ενδιαφερόμενο Μέρος 7 στην 31/12: κ. Γ. Βαλιαντής με κα Χ. Παρασκευά για Λ. Παπαφιλίππου και Σία Δ.Ε.Π.Ε.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Μιχαήλ, Δ: Με την προσφυγή αριθμός 31/12 προσβάλλεται η απόφαση της Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 4.11.2011 με την οποία η Καθ’ ης η Αίτηση προήγαγε τα Ενδιαφερόμενα Μέρη Σιαμτάνη, Πετούση, Θεοφάνους, Λοίζου, Χατζηπροκόπη, Χριστοφή και Ψάλτη στη μόνιμη θέση Διοικητικού Λειτουργού Α’, Γενικό Διοικητικό Προσωπικό, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού αντί της Αιτήτριας.

Με την προσφυγή αριθμός 56/12 προσβάλλεται η απόφαση της Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 4.11.2011 με την οποία η Καθ’ ης η Αίτηση προήγαγε τα Ενδιαφερόμενα Μέρη Πετούση, Θεοφάνους, Λοίζου, Χατζηπροκόπη, Χριστοφή και Ψάλτη στη μόνιμη θέση Διοικητικού Λειτουργού Α’, Γενικό Διοικητικό Προσωπικό, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού αντί της Αιτήτριας.

Στις ενστάσεις της, η Καθ’ ης η Αίτηση προέβαλε προδικαστική ένσταση ότι η απόφαση για προαγωγή των ως άνω επτά Ενδιαφερομένων Μερών δεν λήφθηκε στην ίδια διαδικασία αλλά επρόκειτο για δυο διαφορετικές διοικητικές πράξεις διά των οποίων στην μία αποφασίστηκε η προαγωγή των έξι (Σιαμτάνη, Πετούση, Θεοφάνους, Λοίζου, Χατζηπροκόπη και Χριστοφή) και στην άλλη η προαγωγή της Ψάλτη.

Πριν την έκδοση διατάγματος συνεκδίκασης των ως άνω υποθέσεων, ο συνήγορος της Αιτήτριας στην 56/12 υπέβαλε αίτηση για διαχωρισμό του δικογράφου σε σχέση με το Ενδιαφερόμενο Μέρος Ψάλτη η οποία και εγκρίθηκε από το Δικαστήριο στις 8.2.2013 με την έκδοση σχετικού διατάγματος. Συνεπώς, η υπόθεση 56/12 στρέφεται μόνο κατά της προαγωγής των Ενδιαφερομένων Μερών Πετούση (1), Θεοφάνους (2), Λοίζου (3), Χατζηπροκόπη (4) και Χριστοφή (5).

Στις 6.3.2013 μετά από αίτημα των διαδίκων, το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα συνεκδίκασης των δυο υποθέσεων.

Στην υπόθεση 31/12 η συνήγορος της Αιτήτριας αποφάσισε τελικά κατά το στάδιο των διευκρινίσεων ότι δεν θα υποβάλει αίτημα διαχωρισμού του δικογράφου αλλά θα προωθήσει τον ισχυρισμό που αναπτύσσει στην απαντητική γραπτή της αγόρευση και αφορά συνάφεια μεταξύ των πράξεων.

Το ζήτημα αυτό, που αποτελεί και το αντικείμενο της προδικαστικής ένστασης της Καθ’ ης η Αίτηση, ως εκ της φύσεως του εξετάζεται πρώτο.

Η συνήγορος της Καθ’ ης η Αίτηση εισηγήθηκε επί του συγκεκριμένου θέματος ότι πρόκειται για δυο διαφορετικές διοικητικές πράξεις που μπορούν να διαχωριστούν από το ίδιο το Δικαστήριο σύμφωνα με τις αρχές που διατυπώθηκαν στην υπόθεση Χρυστάλλα Συμεωνίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1993) 3 Α.Α.Δ. 258.

Ο συνήγορος του Ενδιαφερομένου Μέρους 7, εισηγήθηκε ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για την προσβολή δυο διοικητικών πράξεων μέσω του ιδίου δικογράφου και κατ’ επέκταση θα πρέπει το Δικαστήριο να εξετάσει μόνο την πρώτη προσβαλλόμενη πράξη και να απορρίψει τη δεύτερη.

Παρατηρώ, καταρχήν, ότι η Αιτήτρια στην υπόθεση 31/12 ενώ φαίνεται να προωθεί την θέση ότι δεν πρόκειται για δυο αυτοτελείς διοικητικές πράξεις αλλά για μία εγείρει ταυτόχρονα και όχι διαζευκτικά ισχυρισμό για συνάφεια μεταξύ των δυο πράξεων. Για να προκύπτει ζήτημα συνάφειας, θα πρέπει παραδεκτά οι πράξεις να είναι δυο ή περισσότερες. Συνεπώς, ο ισχυρισμός αυτός θα έπρεπε να εγερθεί από την Αιτήτρια είτε μετά από αποδοχή ότι πρόκειται για δυο διαφορετικές πράξεις είτε διαζευκτικά του επιχειρήματος της ότι πρόκειται για μία πράξη.

Στην παρούσα υπόθεση, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο των διοικητικών φακέλων που κατατέθηκαν και τα παραρτήματα της ένστασης της Καθ’ ης η Αίτηση, η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν η εξής:

- Ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών με επιστολή του προς την Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 4.5.2010, ζήτησε την πλήρωση μίας κενής μόνιμης θέσης Διοικητικού Λειτουργού Α’, Γενικό Διοικητικό Προσωπικό, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού.

- Η Καθ’ ης η Αίτηση σε συνεδρία της ημερομηνίας 13.5.2010 αποφάσισε ότι θα επιληφθεί της πλήρωσης σε ημερομηνία που θα καθοριστεί αργότερα.

- Ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών με επιστολή του προς την Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 28.3.2011, ζήτησε την πλήρωση έξι κενών μόνιμων θέσεων Διοικητικού Λειτουργού Α’, Γενικό Διοικητικό Προσωπικό, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού.

- Η Καθ’ ης η Αίτηση σε συνεδρία της ημερομηνίας 7.4.2011 αποφάσισε ότι θα επιληφθεί της πλήρωσης σε ημερομηνία που θα καθοριστεί αργότερα.

- Σε κοινή συνεδρία ιδίας ημερομηνίας και ώρας (22.9.2011 στις 8.45π.μ.), η Καθ’ ης η Αίτηση εξέτασε και έλαβε απόφαση για την πλήρωση της μίας θέσης αφενός (ως θέμα Β.(2)(3)) και των άλλων έξι αφετέρου (ως θέμα Β.(2)(4)).

- Για τις πιο πάνω διαδικασίες, συντάχθηκαν δυο ξεχωριστά πρακτικά.

Πέρα του ότι προκύπτει ξεκάθαρα ότι η Καθ’ ης η Αίτηση εξέταζε δυο διαφορετικά ζητήματα, από το περιεχόμενο του κάθε πρακτικού διαπιστώνει επίσης κάποιος ότι ο ουσιώδης χρόνος αξιολόγησης σε κάθε διαδικασία ήταν διαφορετικός και κατ’ επέκταση διαφορετική και η αξιολόγηση σε κάθε περίπτωση. Συνεπώς, πρόκειται για δυο αυτοτελείς διοικητικές πράξεις.

Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξης, θα εξετάσω κατά πόσο οι δυο πράξεις είναι συναφείς έτσι ώστε να επιτρέπεται η προσβολή τους με το ίδιο δικόγραφο.

Σύμφωνα με τον Καθηγητή Σπηλιωτόπουλο στο «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», 5η έκδοση:

«Με την αίτηση ακυρώσεως είναι δυνατό να συμπροσβάλλονται περισσότερες πράξεις που αναφέρονται ρητά στο δικόγραφο, εφόσον είναι συναφείς. Υπάρχει δε συνάφεια και όταν η μία πράξη εκδόθηκε κατ’ εφαρμογή προγενέστερης, και συνεπώς στηρίζεται σ’ αυτήν, η οποία αποτελεί την προϋπόθεση της έκδοσής της (ΣΕ 510/1983) ή όταν έχει το ίδιο αντικείμενο.»

Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και από την κυπριακή νομολογία. Στην υπόθεση Κωστάκης Στέλιου Χριστοδούλου κ.ά. ν. Νεοφύτου κ.ά. (2001) 3Α Α.Α.Δ. 576, η οποία υιοθετεί σωρεία προηγούμενων αποφάσεων επί του θέματος, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:

«Συνάφεια υπάρχει όταν μία πράξη αποτελεί προϋπόθεση της άλλης ή όταν οι προσβαλλόμενες με το ίδιο δικόγραφο πράξεις αφορούν τον ίδιο αιτητή, βασίζονται στις ίδιες διατάξεις του νόμου, φέρουν ταυτόσημη αιτιολογία και εκδόθηκαν από το ίδιο όργανο, κατά την ίδια διοικητική διαδικασία.»

Οι δυο διοικητικές πράξεις στην παρούσα περίπτωση, ανατρέχουν - ως ανέφερα και πιο πάνω – σε διαφορετικό ουσιώδη χρόνο, βασίζονται σε διαφορετική αξιολόγηση των υποψηφίων σε κάθε περίπτωση, σε διαφορετική σύσταση προϊσταμένου και σε διαφορετική αιτιολογία. Σε καμία περίπτωση δε, δεν μπορεί να λεχθεί ότι αποτελεί η μία προϋπόθεση της άλλης.

Κατ’ επέκταση, οι προσβαλλόμενες διοικητικές πράξεις δεν είναι συναφείς και η προσφυγή αρ.31/12 στην έκταση που προσβάλλει την προαγωγή του Ενδιαφερομένου Μέρους 7, Μαρίας Ψάλτη, η οποία προτάσσεται τελευταία δεν μπορεί να εξεταστεί.

Το ζήτημα που απομένει προς επίλυση είναι κατά πόσο υπάρχει η δυνατότητα διαχωρισμού του δικογράφου με την καταχώρηση νέας προσφυγής από την Αιτήτρια σε σχέση με την προαγωγή της Ψάλτη η οποία να θεωρείται ως εμπρόθεσμα υποβληθείσα.

Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Κωστάκης Στέλιου Χριστοδούλου κ.ά. ν. Νεοφύτου κ.ά. (2001) 3Α Α.Α.Δ. 576 (απόφαση Πική, Π.) ο διαχωρισμός, ως επίσης και άλλα παρόμοια διαδικαστικά ζητήματα, δεν αναφέρονται ευθέως στον Διαδικαστικό Κανονισμό του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962. Τέτοια θέματα ρυθμίζονται από τους συμπληρωματικούς διαδικαστικούς κανόνες που εισάγει ο Κανονισμός 18 του Διαδικαστικού Κανονισμού, δηλαδή τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς.

Ο Κανονισμός 18 προνοεί ότι:

«Ο κατά την ημέραν της εκδόσεως του παρόντος Κανονισμού ισχύων εν τη Δημοκρατία περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμός θα εφαρμόζεται τηρουμένων των αναλογιών και εφ’ όσον οι περιστάσεις επιτρέπουν τούτο, εις πάσαν διαδικασίαν ενώπιον του Δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται εις τον παρόντα Κανονισμόν ή εκτός του Δικαστήριον ή Δικαστής άλλως ήθελεν ορίσει.»

H Διαταγή 13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επιτρέπει τη συνένωση σε μία αγωγή διαφόρων αγώγιμων δικαιωμάτων και ο Δικαστής μπορεί να διατάξει τον διαχωρισμό τους εάν κρίνει ότι αυτό θα διευκολύνει την εκδίκαση των αγώγιμων δικαιωμάτων που εγείρονται.

Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Χριστοδούλου:

«Δεν υπάρχει λόγος αρχής ο οποίος να αποκλείει την εφαρμογή της Δ.13 ή δικονομική ανάγκη η οποία να την επιβάλλει. Κατά συνέπεια, τυγχάνει εφαρμογής η Δ.13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, εκτός αν το Δικαστήριο, στην υπό εκδίκαση υπόθεση, διατάξει άλλωσπως. Παρέχεται, δηλαδή, ad hoc ευχέρεια στο Δικαστήριο – Κ.18 – να καθορίσει διαδικασία άλλη από την προβλεπόμενη στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Η επιλογή των δικονομικών κανόνων, που θεσμοθετήθηκαν στην Ελλάδα και υιοθετήθηκαν σε σειρά κυπριακών αποφάσεων, μπορεί να εξηγηθεί με εύκολη αναφορά σ’ αυτή την πτυχή του Κ.18 του Διαδικαστικού Κανονισμού. Η νομολογία επί του θέματος δεν αναιρεί τον δικονομικό κανόνα που θέτει ο Κ.18. Απλώς, δεν τυγχάνει εφαρμογής, εάν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά.

Στην προκείμενη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ενέκρινε το χωρισμό καθοδηγούμενο από την υφιστάμενη νομολογία, εκδηλώνοντας τη δική του κρίση για το τι δέον γενέσθαι.»

Συνεπώς, όπως προκύπτει από το πιο πάνω απόσπασμα η υιοθέτηση δικονομικών κανόνων που ισχύουν στην Ελλάδα σε κυπριακές αποφάσεις είναι στην ουσία εφαρμογή της ευχέρειας που δίδεται στο Δικαστήριο σύμφωνα με τον Κανονισμό 18 να καθορίσει την ενώπιόν του διαδικασία.

Συμπληρωματικά των ως άνω αναφέρω επίσης ότι σύμφωνα με τον Κανονισμό 19:

«Καθ’ οιονδήποτε στάδιον της διαδικασίας το Δικαστήριον ή Δικαστής δύναται να εκδώση τοιαύτας οδηγίας, αι οποίαι απαιτούνται προς το συμφέρον της δικαιοσύνης.»

Στην υπόθεση Συμεωνίδου, το Δικαστήριο είχε ενώπιόν του παρόμοια με την παρούσα υπόθεση γεγονότα και αφού κατέληξε ότι δεν υπήρχε συνάφεια μεταξύ των προσβαλλόμενων πράξεων αποφάσισε ότι:

«Χωρεί όμως, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στη σελίδα 274 των Πορισμάτων Νομολογίας (όπως πιο πάνω), χωρισμός δικογράφου, η δε προσφυγή που θα προκύψει ως αποτέλεσμα του χωρισμού αυτού, θεωρείται εμπρόθεσμη. Επαφίεται στους δικηγόρους της αιτήτριας στην προσφυγή 895/91 να προβούν στα αναγκαία διαβήματα για χωρισμό του δικογράφου.»

Με βάση το πιο πάνω και με βάση τις εξουσίες του Δικαστηρίου όπως αυτές προκύπτουν από τους Κανονισμούς 18 και 19, εκδίδω οδηγίες όπως εντός επτά ημερών από την έκδοση της απόφασης, η Αιτήτρια στην υπόθεση 31/12 προβεί στην καταχώρηση νέας προσφυγής κατά της απόφασης προαγωγής του Ενδιαφερομένου Μέρους Ψάλτη η οποία θεωρείται εμπρόθεσμη.

Επίσης, δίδονται οδηγίες όπως οι φάκελοι που κατατέθηκαν κατά τις διευκρινίσεις και αφορούν το Ενδιαφερόμενο Μέρος Ψάλτη (Τεκμήρια 9Α και 9Β) επιστραφούν στην Καθ’ ης η Αίτηση.

Απομένουν συνεπώς προς εξέταση οι ισχυρισμοί των Αιτητριών που αφορούν τα υπόλοιπα Ενδιαφερόμενα Μέρη. Και πάλι υπάρχει διαφοροποίηση στις δυο προσφυγές σε σχέση με τα Ενδιαφερόμενα Μέρη των οποίων η προαγωγή προσβάλλεται αφού στην 31/12 προσβάλλεται η προαγωγή και των έξι ενώ στην 56/12 δεν προσβάλλεται η προαγωγή του Ενδιαφερόμενου Μέρους Σιαμτάνη.

Παρατηρώ ότι στην 31/12 τα επιχειρήματα που προβάλλονται στη γραπτή και απαντητική αγόρευση της Αιτήτριας αφορούν κυρίως το Ενδιαφερόμενο Μέρος Ψάλτη την προαγωγή της οποίας για λόγους που εξήγησα πιο πάνω δεν μπορώ να εξετάσω ενώ σε σχέση με τα υπόλοιπα Ενδιαφερόμενα Μέρη, προβάλλονται κάποια επιχειρήματα που αφορούν τα Ενδιαφερόμενα Μέρη Σιαμτάνη και Θεοφάνους αλλά δεν προβάλλεται κανένα συγκεκριμένο επιχείρημα που να αφορά τα υπόλοιπα Ενδιαφερόμενα Μέρη, Πετούση, Λοίζου, Χατζηπροκόπη και Χριστοφή.

Εν πάση περιπτώσει, θα εξετάσω πρώτα τα επιχειρήματα που εγείρονται κυρίως στην 56/12 σε σχέση με τα κοινά και στις δυο υποθέσεις Ενδιαφερόμενα Μέρη Πετούση, Θεοφάνους, Λοίζου, Χατζηπροκόπη και Χριστοφή και ακολούθως τα επιχειρήματα στην 31/12 αναφορικά με το Ενδιαφερόμενο Μέρος Σιαμτάνη.

Τα επιχειρήματα της Αιτήτριας στην 56/12 είναι ουσιαστικά τα εξής δύο:

- Πάσχει η σύσταση του διευθυντή επειδή παρέλειψε να συγκρίνει την Αιτήτρια με τα Ενδιαφερόμενα Μέρη.

- Πάσχει η σύσταση του διευθυντή επειδή παραγνώρισε την προηγούμενη πείρα της Αιτήτριας ως έκτακτη.

- Η Καθ’ ης η Αίτηση ενήργησε πλημμελώς και καθ’ υπέρβαση εξουσίας όταν παρέλειψε να λάβει υπόψη τα πρόσθετα προσόντα της Αιτήτριας.

Η Αιτήτρια στην 31/12 προβάλλει τα εξής επιχειρήματα σε σχέση με το Ενδιαφερόμενο Μέρος Θεοφάνους:

- Εσφαλμένα η Καθ’ ης η Αίτηση θεώρησε ότι η Θεοφάνους υπερέχει σε αρχαιότητα της Αιτήτριας αφού είχαν και οι δυο την ίδια ημερομηνία διορισμού.

- Εσφαλμένα η Καθ’ ης η Αίτηση θεώρησε ότι η Θεοφάνους κατέχει πρόσθετα ακαδημαϊκά προσόντα.

- Εσφαλμένα η Καθ’ ης η Αίτηση δεν έλαβε υπόψη τα πρόσθετα ακαδημαϊκά προσόντα της Αιτήτριας.

Προβάλλει επίσης τον γενικό ισχυρισμό ότι αντισυνταγματικά προάχθηκαν τα Ενδιαφερόμενα Μέρη Θεοφάνους και Σιαμτάνη.

Αρχίζοντας από τον τελευταίου, κρίνω ότι το επιχείρημα αντισυνταγματικότητας σε σχέση με το Ενδιαφερόμενο Μέρος Θεοφάνους δεν μπορεί να εξεταστεί αφού αποτελεί πάγια αρχή της νομολογίας ότι λόγοι αντισυνταγματικότητας θα πρέπει να δικογραφούνται και αιτιολογούνται ειδικά. Στην παρούσα περίπτωση δεν περιλαμβάνεται κανένας τέτοιος λόγος ακυρότητας στην προσφυγή 31/12, πόσο μάλλον ειδικά αιτιολογημένος.

Για το ίδιο επιχείρημα που αφορά το Ενδιαφερόμενο Μέρος Σιαμτάνη θα ασχοληθώ στο τέλος όταν θα εξετάσω τους λόγους ακυρότητας που προβάλλει η Αιτήτρια στην 31/12 σε σχέση με το Ενδιαφερόμενο Μέρος αυτό.

Στις σελίδες ερυθρό 62Ε – 62Θ των πρακτικών της συνεδρίας της Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 22.9.2011, καταγράφεται η αξιολόγηση των υποψηφίων ως τη διενήργησε η Καθ’ ης η Αίτηση ενώ στις σελίδες ερυθρό 62Α – 62Δ καταγράφεται η σύσταση του διευθυντή.

Σε σχέση με το Ενδιαφερόμενο Μέρος Θεοφάνους, η Καθ’ ης η Αίτηση κατέγραψε στη σελίδα ερυθρό 62Η ότι δεν υπερέχει σε αρχαιότητα έναντι της Αιτήτριας στην 31/12 αλλά υπερέχει σε προσόντα έναντι αυτής και επιπλέον διαθέτει τη σύσταση του διευθυντή. Επομένως, ο ισχυρισμός της Αιτήτριας στην 31/12 ότι έσφαλε η Καθ’ ης η Αίτηση όταν θεώρησε ότι η Θεοφάνους υπερέχει σε αρχαιότητα δεν βρίσκει έρεισμα στα γεγονότα και απορρίπτεται.

Το προσόν του Ενδιαφερόμενου Μέρους Θεοφάνους στο οποίο αναφέρθηκε η Καθ’ ης η Αίτηση, είναι επιπρόσθετο πτυχιακό προσόν το οποίο, ως αναφέρει η Καθ’ ης η Αίτηση, αν και δεν απαιτείται από το οικείο Σχέδιο Υπηρεσίας ούτε αποτελεί πλεονέκτημα ή πρόσθετο προσόν εντούτοις είναι σχετικό με τα καθήκοντα και ευθύνες της θέσης και συνεπώς του δίδεται η ανάλογη βαρύτητα.

Η επίδικη θέση είναι θέση προαγωγής. Η Καθ’ ης η Αίτηση κατά την επιλογή του Ενδιαφερόμενου Μέρους Θεοφάνους έναντι της Αιτήτριας βασίστηκε, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της απόφασης, σε υπεροχή του Ενδιαφερόμενου Μέρους Θεοφάνους έναντι της Αιτήτριας σε προσόντα καθώς και στο ότι το Ενδιαφερόμενο Μέρος Θεοφάνους είχε συστηθεί από τον διευθυντή.

Η υπεροχή των προσόντων που επικαλείται η Καθ’ ης η Αίτηση προφανώς αφορά το «επιπρόσθετο πτυχιακό προσόν» που κατέχει το Ενδιαφερόμενο Μέρος Θεοφάνους. Από τον πίνακα των υποψηφίων που επισυνάπτεται στα πρακτικά της απόφασης, διαπιστώνουμε ότι το Ενδιαφερόμενο Μέρος Θεοφάνους κατέχει δυο διπλώματα, Τουρκικών Σπουδών και Ιστορίας και Αρχαιολογίας, και τα δυο από το Πανεπιστήμιο Κύπρου. Η Αιτήτρια στην 31/12 κατέχει ένα δίπλωμα, αυτό της νομικής, από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Όπως αποφασίστηκε μέσα από τη νομολογία, εναπόκειται στην αρμόδια αρχή να προσδώσει στα προσόντα των υποψηφίων την ανάλογη βαρύτητα (Δημοκρατία ν. Αγγελή (1999) 3 Α.Α.Δ. 161). Στην υπόθεση Ζωδιάτης ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 406 αναφέρθηκαν τα εξής (υιοθετήθηκε επίσης στην πρόσφατη Υπόθεση 1537/2011 Δέσποινα Κωνή ν. Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, 27.1.2016):

«Η σημασία που πρέπει να δίδεται στα πρόσθετα προσόντα έχει οριοθετηθεί σε σειρά αποφάσεων. Πρόσθετα προσόντα που δεν προβλέπονται από το σχέδιο υπηρεσίας, λαμβάνονται υπ’ όψιν μόνο εφ’ όσον είναι συναφή προς τα καθήκοντα της θέσης. Εναπόκειται στο διορίζον όργανο να τα αξιολογήσει και σταθμίσει, αποφεύγοντας, αφ’ ενός, να μη δοθεί σ’ αυτά υπερβολική βαρύτητα, ώστε να ισοδυναμούν με απόδοση έκδηλης υπεροχής, αλλά, αφ’ ετέρου, η σημασία που τους δίδεται να μην είναι εντελώς οριακή, όπως θα ήταν, αν τα πρόσθετα προσόντα δεν είχαν καμία σχέση με τα καθήκοντα της θέσης. Μέσα σε αυτά τα όρια το δικαστήριο δεν επεμβαίνει σε ότι αφορά την αξιολόγηση και στάθμιση των στοιχείων (Πούρος κ.ά. ν. Χατζηστεφάνου κ.ά. (2001) 3 Α.Α.Δ. 374).»

Στην παρούσα περίπτωση, η Καθ’ ης η Αίτηση στάθμισε και αξιολόγησε δεόντως και μέσα στα νόμιμα πλαίσια το πρόσθετο προσόν που κατείχε το Ενδιαφερόμενο Μέρος Θεοφάνους, συνεπώς απορρίπτεται και αυτός ο λόγος ακυρότητας που προβάλλει η Αιτήτρια στην 31/12.

Σε σχέση με τον τελευταίο λόγο ακυρότητας που προβάλλει η Αιτήτρια στην 31/12 ότι η Καθ’ ης η Αίτηση δεν έλαβε υπόψη τα πρόσθετα προσόντα της, κρίνω επίσης ότι δεν ευσταθεί για τους εξής λόγους:

Στην υπόθεση Κλέαρχος Μιλτιάδους ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1318 το Δικαστήριο ανέφερε τα εξής:

«Πρέπει όμως να ειπωθεί ότι δεν είναι ανάγκη η Επιτροπή να αναφέρεται ονομαστικά στον κάθε υποψήφιο. Η Επιτροπή σε περιπτώσεις προαγωγής έχει ενώπιόν της όλους τους φακέλους και κατάλογο των υποψηφίων που έχουν τα προσόντα. Σύμφωνα με το τεκμήριο της κανονικότητας, στην απουσία μαρτυρίας ή ένδειξης για το αντίθετο, γίνεται δεκτό ότι η Επιτροπή λαμβάνει υπόψη της και συγκρίνει όλους τους υποψηφίους.»

Στο πρακτικό της απόφασης, αναφέρεται ρητά ότι η Καθ’ ης η Αίτηση εξέτασε τα στοιχεία των φακέλων των υποψηφίων ως επίσης και τα προσόντα τους ως φαίνονται στον κατάλογο των υποψηφίων. Συνεπώς, ο ισχυρισμός της Αιτήτριας στην 31/12 παραμένει ατεκμηρίωτος.

Παρόμοιο ισχυρισμό, ότι δηλαδή παρέλειψε η Καθ’ ης η Αίτηση να λάβει υπόψη τα πρόσθετα προσόντα της, προβάλλει και η Αιτήτρια στην 56/12. Για τους ίδιους λόγους και το ίδιο σκεπτικό που αναλύω πιο πάνω, απορρίπτεται ο ισχυρισμός.

Πρόσθετα, τα Ενδιαφερόμενα Μέρη προηγούνται της Αιτήτριας στην 56/12 σε ένα από τα θεσμοθετημένα κριτήρια για προαγωγή, αυτό της αρχαιότητας. Συνεπώς, ακόμα και εάν η Αιτήτρια στην 56/12 διέθετε πρόσθετα προσόντα έναντι άλλων υποψηφίων δεν θα μπορούσαν αυτά να έχουν καθοριστική σημασία αφού για να συμβεί αυτό θα έπρεπε στα υπόλοιπα θεσμοθετημένα κριτήρια οι υποψήφιοι να είναι ίσοι και να είχαν όλοι συστηθεί από τον διευθυντή, κάτι που δεν συνέβηκε στην περίπτωση της Αιτήτριας στην 56/12.

Η ίδια αρχή εφαρμόζεται και στον άλλο επιχείρημα που προβάλλει η Αιτήτρια στην 56/12 δηλαδή της σύγκρισης της Αιτήτριας στη σύσταση του διευθυντή με τους υπόλοιπους υποψηφίους. Όπως προκύπτει καθαρά από το πρακτικό της απόφασης, ο διευθυντής έλαβε υπόψη όλα τα στοιχεία που αφορούσαν τους υποψηφίους προτού προχωρήσει στις συστάσεις του. Επομένως, μη ονομαστική αναφορά στην Αιτήτρια δεν σημαίνει και παράβλεψή της.

Σε σχέση με το επιχείρημα της Αιτήτριας στην 56/12 ότι παραγνωρίστηκε η πείρα της ως έκτακτη, επίσης απορρίπτεται για τους ακόλουθους λόγους:

Όπως καθορίστηκε μέσα από τη νομολογία, για να είναι αποφασιστικής σημασίας σε περιπτώσεις προαγωγής θα πρέπει να είναι πείρα που έχει αποκτηθεί στην τελευταία θέση που προηγείται της επίδικης. Παραπέμπω την υπόθεση Ανδρέα Παπανδρέου ν. Δημοκρατίας (Αρ.2) (2009) 3 Α.Α.Δ. 568:

«Η θέση του εφεσείοντα δεν βρίσκει έρεισμα στη νομολογία αφού θεωρείται ότι η πείρα για να είναι αποφασιστικής σημασίας θα πρέπει να είναι πείρα στην τελευταία θέση που προηγείται της επίδικης. Η πείρα που αποκτήθηκε λόγω υπηρεσίας σε κατώτερες θέσεις δεν μπορεί να έχει αποφασιστική σημασία (Μιχαηλίδου ν. Δημοκρατία (1998) 3 Α.Α.Δ.112, Μεστάνας ν. Δημοκρατία (2001) 3 Α.Α.Δ. 213).»

Επομένως, η όποια πείρα της Αιτήτριας στην 56/12 πριν τον διορισμό της στην θέση που κατέχει σήμερα δεν μπορεί να αποτελέσει στοιχείο κρίσης για προαγωγή της στην επίδικη θέση.

Τέλος, οι ισχυρισμοί που προβάλλει η Αιτήτρια στην 31/12 και αφορούν το Ενδιαφερόμενο Μέρος Σιαμτάνη είναι ότι:

- Το Ενδιαφερόμενο Μέρος Σιαμτάνη δεν υπερτερεί σε αρχαιότητα της Αιτήτριας στην 31/12.

- Η μετονομασία της θέσης που κατείχε το Ενδιαφερόμενο Μέρος Σιαμτάνη έγινε αντισυνταγματικά και κατά παράβαση της αρχής διάκρισης των εξουσιών.

Αρχίζοντας από το δεύτερο επιχείρημα που προβάλλει η Αιτήτρια στην 31/12 και αφορά ζητήματα αντισυνταγματικότητας, για τους ίδιους λόγους που αναφέρω στη σελίδα 8-9 της παρούσας απόφασης κρίνω ότι δεν μπορούν να εξεταστούν χωρίς να είχαν δικογραφηθεί ειδικά.

Σε σχέση με το πρώτο επιχείρημα, κρίνω ότι επίσης δεν ευσταθεί για τους εξής λόγους:

Όπως ορθά εισηγείται ο συνήγορος του Ενδιαφερομένου Μέρους Σιαμτάνη, η μετονομασία της θέσης που κατείχε το Ενδιαφερόμενο Μέρος ουδόλως αλλάζει ή επηρεάζει το γεγονός ότι κατείχε τη συγκεκριμένη θέση από το 1998 σε προφανή υπεροχή αρχαιότητας έναντι όλων των άλλων υποψηφίων.

Για τους πιο πάνω λόγους, οι προσφυγές απορρίπτονται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Στην υπόθεση 31/12 επιδικάζονται έξοδα €700 υπέρ της Καθ’ ης η Αίτηση και €300 υπέρ του Ενδιαφερόμενου Μέρους Ψάλτη η οποία υποχρεώθηκε να συμμετέχει στη δικαστική διαδικασία μέχρι το τέλος παρά της επανειλημμένους προβληματισμούς της Αιτήτριας κατά πόσο θα προχωρούσε σε διαβήματα για διαχωρισμό δικογράφου που τελικά δεν οδήγησαν κάπου. Στην υπόθεση 56/12 επιδικάζονται €1.000 υπέρ της Καθ’ ης η Αίτηση.

……………….

Ε. Μιχαήλ,

Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο