Administrative Court dismisses VAT appeal where Chief Inspector's calculation method was deemed reasonably permissible.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal against a VAT assessment decision dated 23 November 2012. The defendant argued that the Chief Inspector's calculation method was reasonable based on available evidence, while the plaintiff failed to challenge this specific point during proceedings. The court held that the Chief Inspector's discretion to estimate tax liability is broad, provided the decision is not arbitrary, and upheld the original assessment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAΝ. 95(I)/2000, άρθρο 146; The Chief Inspector of VAT possesses wide discretion to calculate tax liability based on available evidence, and an assessment is valid if it is reasonably permissible and not arbitrary.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Σταύρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1023
C D. Hay Ltd ν. Δημοκρατίας (Αρ.1) (1992) 3 ΑΑΔ 238
Eυθυμίου Mαρία ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 281
Κokos Athanasiou Motors Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 21
Kυπριακή Δημοκρατία ν. Δ. Aυλωνίτης και Yιοί Λτδ (2000) 3 ΑΑΔ 137
Kυπριακή Δημοκρατία ν. Nicolas Tyrimos Tavern Restaurant Ltd (2000) 3 ΑΑΔ 679
Στυλιανού Aνδρέας ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 782
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ανδρέα Χατζηγρηγορίου (2001) 3 ΑΑΔ 549
Θαλασσινός Γρηγόριος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 507
Αγγλική νομολογία που περιλαμβάνεται στο bailii.org στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
[1971] 1 WLR 514
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 130(I)/2015 - Ο περί της ΌγδοηςΤροποποίησης του Συντάγματος Νόμος του 2015
Ν. 131(I)/2015 - Ο περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμος του 2015
Ν. 95(I)/2000 - Ο περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμος του 2000
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:38
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 164/2013)
26 Φεβρουαρίου, 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΧΑΡΗ ΞΥΔΙΑ,
Αιτητή,
-ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ/ Ή ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ
ΚΑΙ/Ή ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ
Καθ’ ων η Αίτηση.
Μ. Λοϊζου (κα), για τον Αιτητή.
Ε. Γαβριήλ (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, ως αναφέρει ο αιτητής στην αιτούμενη θεραπεία Α στην αίτηση ακυρώσεως, προσβάλλεται η νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ) ημερομηνίας 23.11.2012, με την οποία οι καθ’ ων η αίτηση επέβαλαν την καταβολή του συνολικού ποσού των €23.450,90 ως βεβαίωση φόρου για την περίοδο 01.11.2011 μέχρι 31.7.2012.
Ωστόσο, ως ορθά επισημαίνεται από την ευπαίδευτη δικηγόρο για τους καθ’ ων η αίτηση, η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση βεβαίωσης φόρου για την περίοδο 01.11.2011 μέχρι 31.7.2012 αφορούσε στο συνολικό ποσό των €38.526,84 και όχι στο ποσό των €23.450,90.
Η ορθότητα αυτής της επισήμανσης των καθ’ ων η αίτηση επαληθεύεται πλήρως από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου της υπόθεσης, ο οποίος κατατέθηκε στο Δικαστήριο κατά το στάδιο των διευκρινήσεων της υπόθεσης. Σημειώνεται, ότι η πλευρά του αιτητή έχει επιλέξει να μην τοποθετηθεί επί της εν λόγω επισήμανσης και, συγκεκριμένα, προς διασαφήνιση, εάν προσβάλλει μόνο μέρος της βεβαιωθείσας φορολογίας, ούτε με την γραπτή απάντηση της, ούτε στις διευκρινήσεις της υπόθεσης.
Το πιο πάνω γεγονός, σε συνάρτηση και με το ότι ο αιτητής με την θεραπεία Α στην προσφυγή επιζητεί την ακύρωση και μόνο της επίδικης απόφασης (για το ποσό που αναφέρει), αίτημα το οποίο δεν έχει μεταβληθεί από την πλευρά του αιτητή σε οποιοδήποτε στάδιο πριν την επιφύλαξη της απόφασης μου στις 4.2.2016 , αποκτά ενδεχόμενα σημασία για την παρούσα προσφυγή, ενόψει των προνοιών του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Νόμου του 2015 Ν. 131(I)/2015 («ο Νόμος») και της εμβέλειας της αρμοδιότητας του Διοικητικού Δικαστηρίου, ως αυτή καθορίζεται για φορολογικές διαφορές, στο άρθρο 11 του Νόμου, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα, με υπογράμμιση από εμένα των σχετικών για την παρούσα υπόθεση διατάξεων:
«11. (1) Ο Πρόεδρος του Διοικητικού Δικαστηρίου και κάθε δικαστής του Διοικητικού Δικαστηρίου ασκεί τις εξουσίες που ανατίθενται στο Διοικητικό Δικαστήριο από το Σύνταγμα, τις διατάξεις του παρόντος Νόμου και οποιουδήποτε άλλου εκάστοτε σε ισχύ Νόμου:
Νοείται ότι, μετά από εισήγηση η οποία υποβάλλεται είτε από τον Πρόεδρο του Διοικητικού Δικαστηρίου είτε από δικαστή του Διοικητικού Δικαστηρίου ενώπιον του οποίου εκκρεμεί συγκεκριμένη υπόθεση, το Διοικητικό Δικαστήριο δύναται να αποφασίσει ότι η εκδίκαση της υπόθεσης αυτής θα γίνει από την ολομέλεια αυτού.
(2) Τηρουμένων των διατάξεων του Άρθρου 146 του Συντάγματος, για σκοπούς ενάσκησης της δικαιοδοσίας του Διοικητικού Δικαστηρίου επί απόφασης αφορώσης σε διαδικασίες διεθνούς προστασίας ή επί απόφασης ή πράξης αφορώσης σε φορολογική διαφορά, το Διοικητικό Δικαστήριο προβαίνει σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας της εν λόγω απόφασης ή πράξης επικυρώνοντας αυτήν, εν όλω ή εν μέρει, ή ακυρώνοντας και τροποποιώντας αυτήν, εν όλω η εν μέρει:
Νοείται ότι……………………………………………..
(4) Προκειμένου περί προσφυγής κατά απόφασης αφορώσης σε φορολογική διαφορά, η δικαιοδοσία του Διοικητικού Δικαστηρίου ασκείται τηρουμένων, μεταξύ άλλων, των ακολούθων:
(α)Το Διοικητικό Δικαστήριο τροποποιεί την προσβαλλόμενη πράξη και/ή απόφαση όταν το αρμόδιο διοικητικό όργανο ασκώντας δέσμια αρμοδιότητα προέβη σε λανθασμένη εκτίμηση των σχετικών πραγματικών περιστατικών:
Νοείται ότι, η τροποποίηση της προσβαλλόμενης πράξης και/ή απόφασης από το Διοικητικό Δικαστήριο δεν δύναται να εκφεύγει των ορίων των αιτημάτων που υποβάλλονται με την προσφυγή:
Νοείται περαιτέρω ότι, το Διοικητικό Δικαστήριο δεν δύναται να τροποποιήσει την προσβαλλόμενη πράξη και/ή απόφαση εις βάρος του προσφεύγοντος.
(β)…………………………………………………………..
(γ)Σε περίπτωση ακύρωσης πράξης λόγω αναρμοδιότητας, μη νόμιμης συγκρότησης ή μη νόμιμης σύνθεσης του οργάνου που την εξέδωσε ή λόγω παράβασης ουσιώδους τύπου ή μη άσκησης από το όργανο της διακριτικής του ευχέρειας, το Διοικητικό Δικαστήριο δεν ασκεί έλεγχο ορθότητας. σε τέτοια περίπτωση καλείται η Διοίκηση να θεραπεύσει τους λόγους για τους οποίους ακυρώθηκε η πράξη.».
Επισημαίνω, επίσης, τις πρόνοιες του άρθρου 15 (2) του Νόμου, στο οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα:
«Μεταβατικές διατάξεις
15. (1) ……………………………………
(2) Κατά την ημερομηνία δημοσίευσης της προβλεπόμενης στο εδάφιο (2) του άρθρου 14 γνωστοποίησης, οι εκκρεμούσες ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου διαδικασίες, κατά την ενάσκηση της δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος πρωτοβάθμιας δικαιοδοσίας αυτού, η οποία έχει μεταφερθεί στο Διοικητικό Δικαστήριο δυνάμει των διατάξεων του περί της Όγδοης Τροποποίησης του Συντάγματος Νόμου του 2015, μεταβιβάζονται στο καθιδρυόμενο δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, Διοικητικό Δικαστήριο, προς συνέχιση της δικαστικής διαδικασίας και έκδοση απόφασης δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, ενώ οι προσφυγές στις οποίες η απόφαση έχει επιφυλαχθεί, συνεχίζονται και αποπερατώνονται ενώπιον του δικαστηρίου στο οποίο αυτές εκκρεμούν.».
(βλ. και την αντίστοιχη πρόνοια του άρθρου 3 (2), Μεταβατικές Διατάξεις του περί της 8ης Τροποποίησης του Συντάγματος Νόμου του 2015, Ν. 130(Ι)/2015).
Εν πάση περιπτώσει, το ερώτημα καθίσταται επιτακτικό να απαντηθεί μόνο στην περίπτωση μη απόρριψης της προσφυγής και συνακόλουθης, σε τέτοια περίπτωση, επικύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Συνεπώς, δέον είναι, όπως εξεταστεί, καταρχήν, η βασιμότητα της προσφυγής.
Τα ουσιώδη γεγονότα, ως καταγράφονται στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση και εμφαίνονται στα έγγραφα του κατατεθέντος διοικητικού φακέλου είναι ως ακολούθως:
Ο αιτητής εγγράφηκε, έπειτα από αίτηση του, στο Μητρώο Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (Φ.Π.Α.), λόγω ανάληψης δρώσας οικονομικής μονάδας, από τις 3.10.2011. Η επιχειρηματική δραστηριότητα του αιτητή είναι το λιανικό εμπόριο οικιακών επίπλων και ηλεκτρικών συσκευών.
Λειτουργοί του Επαρχιακού Γραφείου ΦΠΑ Λάρνακας απέστειλαν συστημένη επιστολή με ημερομηνίας 21.12.2011 στον αιτητή με θέμα «Γνωστοποίηση για παρουσίαση βιβλίων και αρχείων» ζητώντας από αυτόν στοιχεία που αφορούν τις συμφωνίες σε σχέση με τη μεταβίβαση της δρώσας οικονομικής μονάδας και αναλυτική κατάσταση με την αξία των περιουσιακών στοιχείων και των αποθεμάτων που ανέλαβε ο αιτητής.
Ο αιτητής δεν ανταποκρίθηκε στην πιο πάνω απαίτηση των καθ’ ων η αίτηση, ούτε σε προσπάθεια των καθ’ ων η αίτηση να επικοινωνήσουν μαζί του στις 5.3.2012 στο τηλέφωνο, το οποίο είχε δηλώσει για επικοινωνία με την εγγραφή του στο ΦΠΑ. Τελικώς, την ίδια ημέρα (5.3.2012) κατέστη δυνατή η επικοινωνία των καθ’ ων η αίτηση με την λογίστρια του αιτητή και δόθηκε προθεσμία μέχρι τις 9.3.212 για να συμμορφωθεί ο αιτητής προς το περιεχόμενο της επιστολής των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 21.12.2011.
Μετά την παρέλευση αρκετών μηνών και αφού δεν υπήρξε ανταπόκριση εκ μέρους του αιτητή, ο Έφορος ΦΠΑ, ως αναφέρει με επιστολή του ημερομηνίας 3.9.2012 προς τον αιτητή, επέβαλε χρηματική επιβάρυνση στον αιτητή ποσού ύψους €85 με βάση τις διατάξεις του άρθρου 45(5)(γ) του περί Φόρου Προστιθεμένης Αξίας Νόμου του 2000, Ν. 95(Ι)/2000, ως αυτός τροποποιήθηκε μέχρι και το 2012 («οι περί ΦΠΑ Νόμοι του 2000 μέχρι 2012»).
Ο αιτητής παρόλο ότι είχε νομοθετική υποχρέωση, ως εγγεγραμμένος στο Μητρώο ΦΠΑ, να υποβάλλει φορολογικές δηλώσεις στον Έφορο ΦΠΑ, δεν έπραττε τούτο για καμία φορολογική περίοδο.
Ως εκ τούτου, λειτουργοί του Επαρχιακού Γραφείου ΦΠΑ Λάρνακας, άρχισαν φορολογικό έλεγχο στον αιτητή με σκοπό να διαπιστωθούν οι φορολογικές υποχρεώσεις του σε σχέση με τα βιβλία, αρχεία και στοιχεία που οφείλει να τηρεί με βάση τους περί ΦΠΑ Νόμους του 2000 μέχρι 2012.
Από τον έλεγχο, φαίνεται να διαπιστώθηκαν τα ακόλουθα:
-οι φορολογικές περίοδοι για τις οποίες ο αιτητής όφειλε να υποβάλει φορολογικές δηλώσεις και δεν υπέβαλε αυτές είναι οι 1.11.2011-31.1.2012, 1.2.2012-30.4.2012 και 1.5.2012-31.7.2012.
-Παρ’ όλες τις επανειλημμένες προσπάθειες των αρμοδίων λειτουργών της Υπηρεσίας ΦΠΑ προς τον αιτητή για προσκόμιση βιβλίων και αρχείων αυτός προσκόμισε ελλιπή στοιχεία δηλαδή, μόνο μέρος των τιμολογίων πώλησης. Συγκεκριμένα, προσκόμισε για φορολογικό έλεγχο μόνο 78 από τα 294 τιμολόγια πωλήσεων που έκδωσε για την φορολογική περίοδο 1.5.2012-31.7.2012.
-Τα τιμολόγια πωλήσεως που χρησιμοποιούσε ο αιτητής και που προσκόμισε για έλεγχο φέρουν ελλιπή στοιχεία σε σχέση με τα στοιχεία που οφείλει να περιέχει το τιμολόγιο ΦΠΑ, που οφείλουν να εκδίδουν τα υποκείμενα στο φόρο πρόσωπα, σύμφωνα με τον Κανονισμό 12 των περί ΦΠΑ (Γενικών) Κανονισμών του 2001 μέχρι 2012.Συγκεκριμένα, δεν αναγραφόταν στα τιμολόγια που εκδίδει ο αιτητής ούτε ο αριθμός ΦΠΑ, ούτε το ποσό ΦΠΑ. Επίσης, τα σχετικά τιμολόγια δεν τηρούντο με αριθμητική σειρά.
-Ο αιτητής δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο που να αφορά τις εισροές της επιχείρησης του, δηλαδή στοιχεία για αγορές εμπορευμάτων, εξόδων και αγορές παγίου εξοπλισμού της επιχείρησης.
-διαπιστώθηκε ότι πραγματοποίησε ενδοκοινοτικές αποκτήσεις από τη Μεγάλη Βρετανία, οι οποίες δεν καταχωρήθηκαν στα βιβλία και αρχεία της επιχείρησης του, σύμφωνα με τον Κανονισμό 22 των περί ΦΠΑ (Γενικών) Κανονισμών του 2001-2012.
Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω διαπιστώσεων αναφορικά με τα βιβλία και αρχεία του αιτητή, αυτά κρίθηκαν ως ελλιπή και ανακριβή. Ο αιτητής, δεν υπέβαλε καμία φορολογική δήλωση και δεν παρείχε τις αναγκαίες διευκολύνσεις για διεξαγωγή του φορολογικού ελέγχου με την ελλιπή προσκόμιση στοιχείων.
Ως εκ των ανωτέρω, ο Έφορος ΦΠΑ υπολόγισε το οφειλόμενο ποσό ΦΠΑ από τον αιτητή για τις προαναφερόμενες φορολογικές περιόδους κατ’ εφαρμογή του άρθρου 49 (1 ) των περί ΦΠΑ Νόμων του 2000 μέχρι 2012, το οποίο, αυτολεξεί (με δική μου υπογράμμιση), ορίζει:
«49.—(1) Όταν οποιοδήποτε πρόσωπο παραλείψει να υποβάλει οποιεσδήποτε φορολογικές δηλώσεις που απαιτούνται δυνάμει του παρόντος Νόμου (ή δυνάμει οποιασδήποτε διάταξης που καταργήθηκε με τον παρόντα Νόμο) ή να τηρήσει οποιαδήποτε έγγραφα και να παράσχει τις διευκολύνσεις τις απαραίτητες για να επαληθευτούν τέτοιες δηλώσεις ή όταν ο Έφορος κρίνει ότι τέτοιες δηλώσεις είναι ελλιπείς ή ανακριβείς, ο Έφορος δύναται να βεβαιώσει κατά την καλύτερη κρίση του το ποσό του Φ.Π.Α. που είναι οφειλόμενο από αυτό το πρόσωπο και να γνωστοποιήσει το ποσό στο πρόσωπο αυτό.».
Ο Έφορος ΦΠΑ προς υπολογισμό του οφειλόμενου ΦΠΑ από τον αιτητή φαίνεται να προέβηκε στους ακόλουθους υπολογισμούς: ο μέσος όρος χρέωσης για ΦΠΑ στα 78 τιμολόγια από τα 294 τιμολόγια που αφορούν την φορολογική περίοδο 1.5.2012-31.7.2012 είναι €43.68. Για τα 216 τιμολόγια από τα 294 που δεν προσκομίστηκαν και αφορούν την φορολογική περίοδο 1.5.2012-31.7.2012 αναλογεί Φ.Π.Α. €9.434,88. Ήτοι, το συνολικό ΦΠΑ που αναλογεί στη φορολογική περίοδο 1.5.2012-31.7.2012 είναι €12.842.28. Λόγω της μη υποβολής από τον αιτητή των φορολογικών δηλώσεων για τις φορολογικές περιόδους από 1.11.2011-31.1.2012, 1.2.2012-30.4.2012 και λόγω της μη προσκόμισης οποιωνδήποτε βιβλίων και αρχείων από τον αιτητή για φορολογικό έλεγχο, θεωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση ότι αυτό το ποσό (€12.842.28.) οφείλεται για έκαστη φορολογική περίοδο. Καταληκτικά, για τις τρείς φορολογικές περιόδους για τις οποίες δεν υποβλήθηκαν φορολογικές δηλώσεις από τον αιτητή (1.11.2011-31.1.2012, 1.2.2012-30.4.2012 και 1.5.2012-31.7.2012), υπολογίστηκε συνολικός φόρος εκροών €38.526,84, ως η βεβαίωση φόρου ημερομηνίας 23.11.2012.
Η συνήγορος για τον αιτητή με την γραπτή αγόρευση της, στα πλαίσια της οποίας προωθεί συγκεκριμένους λόγους ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης, αμφισβητεί και μέρος των πιο πάνω γεγονότων.
Υποστηρίζει η πλευρά του αιτητή, ότι οι καθ’ ων η αίτηση, κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν προέβησαν σε ορθή αξιολόγηση, εκτίμηση και υπολογισμό του οφειλόμενου φΠΑ κατά την καλύτερη κρίση τους, έλαβαν την υπό κρίση απόφαση τους κατά πλάνη και χωρίς την δέουσα έρευνα, αυθαίρετα, η κρίση τους ασκήθηκε κακόπιστα και δεν ήταν εύλογη και εντός των πλαισίων των καθιερωμένων αρχών που διέπουν παρόμοια θέματα.
Ισχυρίζεται, συγκεκριμένα, η πλευρά του αιτητή, προς υποστήριξη των πιο πάνω λόγων ακυρώσεως, τα από εμένα πιο κάτω περιληπτικά αναφερόμενα:
-Τα τιμολόγια πώλησης που προσκόμισε ο αιτητής για σκοπούς ελέγχου περιείχαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία, σύμφωνα με τον Κανονισμό 12 των περί ΦΠΑ (Γενικών Κανονισμών) του 2001 μέχρι 2012. Σε αυτά είχαν καταγραφεί ο αριθμός μητρώου ΦΠΑ του αιτητή, ήταν σε σωστή αρίθμηση και εκδίδονταν και/ ή τηρούσαν την ορθή αριθμητική σειρά, σύμφωνα με τους Κανονισμούς. Προς τούτο η πλευρά του αιτητή επισυνάπτει στην γραπτή αγόρευση της, ως Παράρτημα Α1, σχετικά τιμολόγια. Επί τούτου του σημείου, η πλευρά του αιτητή ισχυρίζεται, περαιτέρω, ότι η έρευνα που είχε διεξαχθεί από τους καθ’ ων η αίτηση αφορούσε 136 τιμολόγια και όχι 294, όπως ισχυρίστηκαν οι καθ’ ων η αίτηση.
-Δεν υπολογίστηκαν από τους καθ’ ων η αίτηση τιμολόγια, για τα οποία ο αιτητής είχε πληρώσει ΦΠΑ προς τους προμηθευτές των επίπλων και/ή στα εκτελωνιστικά γραφεία για την εισαγωγή των επίπλων. Προς τούτο η πλευρά του αιτητή επισυνάπτει στην γραπτή αγόρευση της, ως Παράρτημα Α2, σχετικά τιμολόγια, τα οποία, κατ’ ισχυρισμό του αιτητή στην γραπτή απάντηση του, του είχαν επιστραφεί από τους καθ’ ων η αίτηση και επιστράφηκαν σε αυτόν μετά από την επίδικη απόφαση.
-Δεν λήφθηκαν υπόψη κατά την επιβολή του φόρου από τους καθ’ ων η αίτηση οι αγορές και/ ή ενδοκοινοτικές και/ ή ευρωπαϊκές αποκτήσεις από τη Μεγάλη Βρετανία, για τις οποίες είχε καταβάλει και/ ή πληρώσει ΦΠΑ προς τις προμηθεύτριες πωλήτριες εταιρίες και, συναφώς, οι καθ’ ων η αίτηση παρέλειψαν να λάβουν υπόψη την ορθή εφαρμογή της αρχής του συστήματος ΦΠΑ μεταξύ Κρατών Μελών για τέτοιες αγορές και/ ή αποκτήσεις, ως οι προαναφερόμενες, παραλείποντας τούτο κατά παράβαση και του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της νομολογίας. Σύμφωνα με τον αιτητή, εδικαιούτο «έκπτωσης» δια το ΦΠΑ που κατέβαλε για τις αγορές και/ ή ενδοκοινοτικές και/ ή ευρωπαϊκές αποκτήσεις από τη Μεγάλη Βρετανία, για τις οποίες είχε καταβάλει και/ ή πληρώσει ΦΠΑ.
Οι καθ’ ων η αίτηση, με την δική τους αγόρευση, απορρίπτουν όλους τους πιο πάνω ισχυρισμούς και λόγους ακύρωσης, παραθέτοντας, μεταξύ άλλων και σχετική περί του θέματος νομολογία.
Έχω εξετάσει προσεκτικά τους πιο πάνω ισχυρισμούς και λόγους ακύρωσης που προωθεί ο αιτητής υπό το φως της ισχύουσας νομοθεσίας, νομολογίας και του περιεχομένου του διοικητικού φακέλου, ο οποίος έχει κατατεθεί στην υπόθεση από τους καθ’ ων η αίτηση.
Βρίσκω, ότι οι προαναφερθέντες ισχυρισμοί δεν ευσταθούν.
Στο διοικητικό φάκελο εμφαίνονται έγγραφες καταχωρήσεις του ελέγχου που διενεργήθηκε στον αιτητή, οι οποίες αναφέρονται τόσο στον αριθμό τιμολογίων πώλησης που προσκόμισε ο αιτητής για κάθε μπλοκ αποδείξεων που χρησιμοποιούσε, όσο και σχετικός πίνακας υπολογισμού ποσού βεβαίωσης φόρου εκροών. Όσον αφορά το είδος των τιμολογίων που προσκομίστηκαν από τον αιτητή αυτά ήταν αγορασμένα από βιβλιοπωλείο, ήταν διπλότυπα και όχι τριπλότυπα, ως όφειλαν να είναι, δεν ήταν με την σειρά και έλειπαν αρκετά από κάθε μπλοκ. Ενδεικτικά, κάποια αντίγραφα τιμολογίων που προσκομίστηκαν για την φορολογική περίοδο 1.5.2012-31.7.2012 και τα οποία εμπεριέχονται στο διοικητικό φάκελο επιβεβαιώνουν τα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση, ότι δεν αναγράφεται σε αυτά ούτε ο αριθμός ΦΠΑ, ούτε το ποσό ΦΠΑ. Σημειώνεται, ότι τα τιμολόγια που είχε προσκομίσει ο αιτητής για την εξέταση των φορολογικών του υποχρεώσεων, επιστράφηκαν στον αιτητή, μαζί με την επιστολή βεβαίωσης φόρου στις 23.11.2012, ως και το σχετικό αίτημα των δικηγόρων του αιτητή με επιστολή τους ημερομηνίας 21.11.2012.Ο αιτητής είχε προσκομίσει και στοιχεία για την φορολογική περίοδο 1.8.2012-31.10.2012, τα οποία δεν του επιστράφηκαν, η φορολογία, όμως, για την εν λόγω φορολογική περίοδο δεν είναι επίδικη στην παρούσα προσφυγή.
Όσον αφορά τις διεκδικούμενες εκπτώσεις φόρου από τον αιτητή, δεν φαίνεται από τον διοικητικό φάκελο ο αιτητής να προσκόμισε κατά τον φορολογικό έλεγχο οποιαδήποτε στοιχεία για να μπορεί να του παραχωρηθεί το δικαίωμα της έκπτωσης φόρου εισροών.
Ως έχει επανειλημμένα αναφερθεί στη νομολογία, Παράλειψη συμμόρφωσης του φορολογούμενου όπως τηρεί κατάλληλα έγγραφα και στοιχεία για τον οφειλόμενο από αυτόν ΦΠΑ, ενεργοποιεί τις εξουσίες που το άρθρο 49(1) του Νόμου παρέχει στον Έφορο να βεβαιώσει το ποσό του οφειλόμενου φόρου, χρησιμοποιώντας κατά τον καλύτερο τρόπο την κρίση του, του φορολογούμενου στερούμενου, λόγω ακριβώς της μη συμμόρφωσης από πλευράς του με τη συγκεκριμένη υποχρέωση του, της δυνατότητας να επιζητήσει την επί του προκειμένου άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Εφόρου, προς όφελος του (Βλ., ενδεικτικά, Στυλιανού ν. Δημοκρατίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 782, Δημοκρατία ν. Nicolas Tyrimos TavernRestaurant Ltd. (2000) 3 Α.Α.Δ. 679 και Kokos Athanasioy Motors Ltd. v. Δημοκρατίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 21).
Ο ισχυρισμός του αιτητή, ότι τα έγγραφα που επισύναψε η συνήγορος του αιτητή με την γραπτή της αγόρευση, τόσο αναφορικά με τα τιμολόγια σε σχέση με το φόρο εισροών, όσο και τον φόρο εκροών, εκεί Παράρτημα Α1 και Παράρτημα Α2, είναι αυτά που του επιστράφηκαν, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.
Ο αιτητής δεν επιδίωξε με αίτηση προσαγωγής μαρτυρίας, την προσκόμιση των εν λόγω εγγράφων.
Όπως ειπώθηκε και στην Υπόθεση Αρ. 771/2011 ΝΤΙΑΝΑ ΑΝΔΡΕΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΥΠΟΘΕΣΗ, απόφαση ημερομηνίας 8/8/2014, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«……… Η πλευρά της αιτήτριας που επωμίζεται το βάρος απόδειξης των λόγων ακύρωσης που προβάλλει, κάλεσε το Δικαστήριο μέσω της απαντητικής της αγόρευσης και δυνάμει των εξουσιών του δυνάμει του διαδικαστικού Κανονισμών του 1962 να εκδώσει οδηγίες αναφορικά με τη προσαγωγή κατάλληλης μαρτυρίας, εάν κρίνει ότι τα όσα επισύναψε δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά. Το κατάλληλο δικονομικό μέσο θα ήταν η υποβολή αίτησης προσαγωγής μαρτυρίας, αφού οι αγορεύσεις δεν είναι μέσο για παρουσίαση οποιουδήποτε μαρτυρικού υλικού, βρίσκεται εκτός διοικητικού φακέλου….»
Στην Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 507, τονίσθηκαν τα εξής:
«…….Πρέπει να τονισθεί ότι οι διάδικοι δεν μπορούν να προσαγάγουν μαρτυρία χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Η παροχή της άδειας του Δικαστηρίου αποτελεί βασική προϋπόθεση για την παρουσίαση μαρτυρίας. Η σχετική άδεια μπορεί να δοθεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 19 των Κανονισμών του 1962 κατόπιν αίτησης που υποβάλλεται, είτε προφορικά είτε εγγράφως (Βλ. Σταύρου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1023 και Ευθυμίου ν. Δημοκρατίας Α.Ε. 1883/14.7.97)……»
Η νομολογία είναι αποκαλυπτική ως προς το ότι ο διοικητικός φάκελος αποτελεί τον μοναδικό οδηγό ως προς την ύπαρξη δεδομένων και γεγονότων η δε «υπόθεση, όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί, κρίνεται από το διοικητικό φάκελο και όχι από τα στοιχεία που προσκομίζονται για πρώτη φορά στην αγόρευση (Δημοκρατία ν. Δ. Αυλωνίτης και Υιοι Λτδ (2000) 3 Α.Α.Δ. 137). Ο διοικητικός φάκελος κατατίθεται και «... αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για τη διερεύνηση της εγκυρότητας της διοικητικής πράξης η οποία προσβάλλεται.» (Δημοκρατία ν. Ακίνητα Στέφανου Ιωαννίδη Λτδ (1991) 3 Α.Α.Δ. 328 και C.D. Hay Properties Ltd v. Δημοκρατίας (1992) 3 Α.Α.Δ. 238).Το τεκμήριο της κανονικότητας διέπει τη διοικητική πράξη και θεωρείται ότι η διοίκηση έλαβε υπόψη της ότι είχε ενώπιον της και αντίθετα δεν έλαβε και δεν μπορούσε να λάβει υπόψη της ότι δεν υπήρχε, στο διοικητικό φάκελο (Δημοκρατία ν. Χατζηγρηγορίου (2001) 3 Α.Α.Δ. 549).
Όσον αφορά το γενικά τιθέμενο ισχυρισμό, ότι οι καθ’ ων η αίτηση δεν προέβησαν σε ορθή αξιολόγηση, εκτίμηση και υπολογισμό του οφειλόμενου φΠΑ κατά την καλύτερη κρίση τους, ούτε αυτός βρίσκω ότι ευσταθεί.
Ως το Ανώτατο Δικαστήριο συνόψισε εύστοχα τις αρχές περί του θέματος στην Υπόθεση Αρ. 1407/11 CHR KARAYIANNAS SONS DEVELOPERS LTD KARAYIANNAS SHOPPING PLAZA ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ/Ή ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ ΚΑΙ/΄Η ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ, απόφαση ημερομηνίας 20.3.2015:
«………Δεδομένης της φύσης του ΦΠΑ ως αυτοβεβαιούμενου φόρου, η βεβαίωση και πληρωμή του, αποτελεί ευθύνη του επιχειρηματία. (Δημοκρατία ν. Tyrimos Tavern Restaurant Ltd (2000) 3 Α.Α.Δ. 679).
Σύμφωνα με το άρθρο 49(1) του περί Φόρου Προστιθέμενης Αξίας Νόμου του 2000 (95(Ι)/2000) (ο "Νόμος").
̎49.—(1) Όταν οποιοδήποτε πρόσωπο παραλείψει να υποβάλει οποιεσδήποτε φορολογικές δηλώσεις που απαιτούνται δυνάμει του παρόντος Νόμου (ή δυνάμει οποιασδήποτε διάταξης που καταργήθηκε με τον παρόντα Νόμο) ή να τηρήσει οποιαδήποτε έγγραφα και να παράσχει τις διευκολύνσεις τις απαραίτητες για να επαληθευτούν τέτοιες δηλώσεις ή όταν ο Έφορος κρίνει ότι τέτοιες δηλώσεις είναι ελλιπείς ή ανακριβείς, ο Έφορος δύναται να βεβαιώσει κατά την καλύτερη κρίση του το ποσό του Φ.Π.Α. που είναι οφειλόμενο από αυτό το πρόσωπο και να γνωστοποιήσει το ποσό στο πρόσωπο αυτό."
Διαπιστωθέντων λαθών στις φορολογικές δηλώσεις ο Έφορος έχει υποχρέωση να προβεί καλόπιστα, και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, στη βεβαίωση φόρου.
Το κατά πόσο, ο Έφορος ΦΠΑ, χρησιμοποίησε, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κρίση του, είναι ζήτημα πραγματικό που εξετάζεται στα πλαίσια της συγκεκριμένης φορολογικής διαφοράς. Η επί τούτου σχετική απόφαση δεν ανατρέπεται αν, μέσα στα πλαίσια του Νόμου, ήταν ευλόγως επιτρεπτή.
Το πιο κάτω απόσπασμα από την Kokos Athanasiou Motors Ltd v. Δημοκρατίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 21, είναι σχετικό:
"Ο μόνος περιορισμός που τίθεται στον Έφορο είναι να προβεί στην πράξη υπολογισμού του οφειλόμενου φόρου Παρέχεται διακριτική ευχέρεια στον Έφορο να επιλέξει τη μέθοδο υπολογισμού του φόρου με βάση βέβαια τα στοιχεία τα οποία έχει ενώπιό του.
Καθοδήγηση ως προς την ερμηνεία του όρου χρησιμοποιώντας "κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κρίση του" μπορούμε να αντλήσουμε από την αγγλική νομολογία επί του θέματος και ειδικότερα από τις αυθεντίες: Van Boeckel (πιο πάνω) και Argosy v. Inland Revenue Commissioner [1971] 1 W.L.R. 514.
Σύμφωνα με την Van Boeckel "αυτό που προϋποθέτουν οι λέξεις της διάταξης είναι ότι ο Έφορος θα εξετάσει δίκαια όλο το υλικό που τέθηκε ενώπιόν του και να καταλήξει σε απόφαση η οποία είναι εύλογη και όχι αυθαίρετη ως προς το ποσό του οφειλόμενου φόρου. Από τη στιγμή που υπάρχει κάποιο υλικό που ο Έφορος μπορεί εύλογα να ενεργήσει δεν απαιτείται από αυτόν να προβεί σε διεξαγωγή έρευνας η οποία μπορεί να έχει ή να μην έχει σαν αποτέλεσμα την προσαγωγή περαιτέρω υλικού ενώπιόν του".
Η παρεχόμενη εξουσία προς τον Έφορο, αναφορικά με τον τρόπο υπολογισμού του φόρου, είναι ευρεία.
Στην Υπ. Αρ. 303/2003, Vasilis Christodoulou Snacks Ltd v. Δημοκρατίας, ημερ. 7 Ιουνίου 2004, αναφέρεται:
"Σε τέτοιου είδους υποθέσεις, αναγνωρίζεται στον Έφορο ευχέρεια επιλογής της μεθόδου υπολογισμού με βάση τα στοιχεία που έχει ενώπιον του. Αν με βάση το υλικό που έχει ενώπιόν του Έφορος εύλογα μπορεί να ενεργήσει, δεν απαιτείται να προβεί στη διεξαγωγή περαιτέρω έρευνας. Ακολουθείται διαδικασία πιθανολόγησης σε σχέση με το ποσό της υποχρέωσης. Οι πιο πάνω αρχές πηγάζουν τόσο από την αγγλική νομολογία όσο και από δικές μας αποφάσεις. (Θεοδοσίου ν. Δημοκρατίας, υποθ. αρ. 75/94 ημερ. 13.6.96, Argosy v. Inland Revenue Commissioner (1971) 1 W.L.R. 514. "…….».
Κρίνω, ότι με βάση τα στοιχεία που είχαν ενώπιον τους οι καθ’ ων η αίτηση, ο τρόπος υπολογισμού του οφειλόμενου για τις επίδικες φορολογικές περιόδους από τον αιτητή ήταν εύλογα επιτρεπτός.
Ενόψει των πιο πάνω αναφερομένων, κρίνω ότι κανείς εκ των προβληθέντων λόγων ακύρωσης ευσταθεί.
Η προσφυγή αποτυγχάνει με €1300 έξοδα εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.
Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο