Cyprus Administrative Court dismisses appeal against security license revocation, upholding minister's decision on procedural grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the applicants' appeal against the revocation of a private security license, ruling that the Minister's decision was lawful. The court found that the revocation was based on specific facts regarding non-compliance with the Private Security Services Law rather than unproven criminal suspicions. Consequently, the court rejected arguments claiming violations of the presumption of innocence and the right to a fair trial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 146 of the Constitution; Administrative decisions must be based on sufficient evidence and specific facts rather than mere repetition of lower authority rulings, and the presumption of innocence applies only when criminal liability is alleged without proof.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
KONTEMENIOTIS ν. C.B.C. (1982) 3 CLR 1027
Μελέτης ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 347
Tamassos Suppliers ν. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 60
Συμεωνίδου Xρυστάλλα και Άλλη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 145
Kυπριακή Δημοκρατία, μέσω Eπιτροπής Eκπαιδευτικής Yπηρεσίας, Yπουργείου Παιδείας ν. Φώτη Παπαφώτη (1997) 3 ΑΑΔ 191
Motorways Ltd ν. Υπουργού Οικονομικών και Άλλου (1999) 3 ΑΑΔ 447
Ράφτης Αντώνης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας και Άλλων (2002) 3 ΑΑΔ 345
Μakris Α. Tourist Taxi Service Co. Ltd ν. Αναθεωρητικής ΑρχήςΑδειών (2004) 3 ΑΑΔ 94
G.E.D. Metal Industry ν. Δημοκρατίας κ.α. (1991) 4 ΑΑΔ 584
Παμπόρης ν. Δημοκρατίας (1995) 4 ΑΑΔ 2732
DF IACOVOU GROUP LIMITED κ.α. ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ κ.α., Υπόθεση Αρ. 1049/2011, 15/2/2013
GAP CLOSE PROTECTION (SECURITY) SERVICES LTD ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ, Υπόθεση Αρ. 791/2011, 20/6/2013
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 125(I)/2007 - Ο περί Ιδιωτικών Γραφείων Παροχής Υπηρεσιών Ασφάλειας Νόμος του 2007
Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:2
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 1236/2013)
26 Ιανουαρίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ/στης]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
1. Ο LYKOS SERVICES AND SECURITY SYSTEMS-PRIVATE INVESTIGATORS LIMITED,
2. ΜΥΡΟΥΛΑ ΑΒΡΑΑΜ,
Αιτητές,
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ
1. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ,
2. ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,
Καθ΄ ων η Αίτηση.
Μ. Χριστοδούλου, για τον Αιτητή.
Δ. Εργατούδη, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, αμφισβητείται η εγκυρότητα και νομιμότητα της απόφασης του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως («ο Υπουργός»), ημερομηνίας 22.2.2013, με την οποία απορρίφθηκε ιεραρχική προσφυγή των αιτητών, που ασκήθηκε κατά της απόφασης του καθ’ ου η αίτηση 2, σύμφωνα με την οποία ανακλήθηκε η άδεια ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας της αιτήτριας 1.
Από τη μελέτη του οικείου διοικητικού φακέλου, διαπιστώνονται τα εξής:
Στις 17.5.2011 χορηγήθηκε στην αιτήτρια 1 άδεια λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας, με ημερομηνία λήξης την 16.5.2012, αφού προηγουμένως διαπιστώθηκε ότι το αίτημα της αιτήτριας πληρούσε τις υπό του νόμου προβλεπόμενες προϋποθέσεις. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τα σχετικά έγγραφα εντός του φακέλου, κατά το συγκεκριμένο χρόνο, διευθύντρια της αιτήτριας 1 ήταν η αιτήτρια 2 και γραμματέας η θυγατέρα της, κ. Σταυρούλα Χαραλάμπους, οι οποίες από 16.2.2011, έγιναν και μέτοχοι της αιτήτριας εταιρείας, εις αντικατάσταση του κυρίου Νεόφυτου Χαραλάμπους, συζύγου της αιτήτριας 2, ο οποίος δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του περί Ιδιωτικών Γραφείων Παροχής Υπηρεσιών Ασφαλείας Νόμου [Ν.125(Ι)/2007], ως αυτός ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ας σημειωθεί ότι για αυτόν ακριβώς το λόγο, προηγούμενα αιτήματα της αιτήτριας 1 για εξασφάλιση άδειας λειτουργίας είχαν απορριφθεί από τον Αρχηγό Αστυνομίας, καθότι από τα σχετικά έγγραφα που είχαν υποβληθεί, προέκυπτε ότι ο κύριος Νεόφυτος Χαραλάμπους, διευθυντής και μέτοχός της, είχε καταδικαστεί για αδίκημα που προβλέπεται στο Νόμο 125(Ι)/2007 και δεν είχε αποκατασταθεί δυνάμει της σχετικής νομοθεσίας.
Στις 4.5.2012, η αιτήτρια 1, για σκοπούς ανανέωσης της προαναφερθείσας άδειας, υπέβαλε σχετική αίτηση, στην οποία και πάλι η αιτήτρια 2 δηλώθηκε ως διευθύντρια και μέτοχος, ενώ η κ. Σταυρούλα Χαραλάμπους ως γραμματέας και μέτοχος της εταιρείας. Η σχετική αίτηση εξετάστηκε από τον Αρχηγό Αστυνομίας και αφού δεν διαπιστώθηκε οποιαδήποτε αλλαγή στα ονόματα διευθυντή, γραμματέα ή και μετόχων της αιτήτριας 1, χορηγήθηκε σε αυτήν ανανεωμένη άδεια λειτουργίας, με ημερομηνία λήξης την 16.5.2013.
Στις 2.11.2012, συνελήφθη ο κ. Νεόφυτος Χαραλάμπους, σύζυγος της αιτήτριας 2, καθώς και άλλα δυο άτομα, σχετικά με διερευνώμενη υπόθεση λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας χωρίς άδεια και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Σύμφωνα με τα έγγραφα που βρίσκονται στο διοικητικό φάκελο, στο πλαίσιο των σχετικών ερευνών που ακολούθησαν, ο ανακριτής της υπόθεσης (ΑΔΕ Λάρνακας Σ/477/2012) ζήτησε από τον Έφορο Εταιρειών σχετικά πιστοποιητικά για την αιτήτρια 1, ενώ στις 9.11.2012, λήφθηκε κατάθεση από Λειτουργό του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών, από τα οποία διαπιστώθηκε ότι από 7.9.2011 η αιτήτρια 1 είχε προβεί σε αλλαγή του ονόματος διευθυντή, γραμματέα και μετόχου της. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα σχετικά πιστοποιητικά, από 7.9.2011, μοναδικός διευθυντής, γραμματέας και μέτοχος της εν λόγω εταιρείας φέρεται να ήταν ο κ. Νεόφυτος Χαραλάμπους, σύζυγος της αιτήτριας 2. Περαιτέρω, σύμφωνα και με σχετικό έλεγχο που διενεργήθηκε στα αρχεία του Γραφείου Χειρισμού Θεμάτων Ιδιωτικών Υπηρεσιών Ασφαλείας της Αστυνομίας, η εν λόγω αλλαγή έγινε χωρίς προηγουμένως να ενημερωθεί ο Αρχηγός, κατά παράβαση του άρθρου 11(3) του Νόμου 125(Ι)/2007.
Επιπρόσθετα, από τα στοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι στην αίτηση ημερομηνίας 4.5.2012, που υπεβλήθη για ανανέωση της άδειας λειτουργίας της αιτήτριας εταιρείας, δηλώθηκε το όνομα της αιτήτριας 2 ως Διευθύντριας/Μετόχου της εταιρείας και το όνομα της θυγατέρας της, Σταυρούλας Χαραλάμπους, ως Γραμματέα/Μετόχου της εταιρείας, ενώ, όπως ήδη αναφέρθηκε πιο πάνω, ήδη από 7.9.2011, μοναδικός διευθυντής, γραμματέας και μέτοχος της εν λόγω εταιρείας φέρεται να ήταν ο σύζυγος της αιτήτριας 2, κ. Νεόφυτος Χαραλάμπους.
Με βάση τα πιο πάνω, ο Αρχηγός, στις 3.12.2012, προέβη σε ανάκληση της άδειας λειτουργίας της αιτήτριας 1, δυνάμει του άρθρου 13(4) του Νόμου 125(Ι)/2007, λόγω διαπίστωσης ότι η αιτήτρια 2, διευθύντρια της αιτήτριας 1, δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις των άρθρων 7(1)(η) και 11(1) του ιδίου Νόμου. Παράλληλα, δόθηκαν οδηγίες από τον Αρχηγό Αστυνομίας προς διερεύνηση της πιθανής διάπραξης εκ μέρους της αιτήτριας 2 του αδικήματος της εξασφάλισης εγγραφής με ψευδείς παραστάσεις.
Εν συνεχεία, στις 3.1.2013, ασκήθηκε κατά της απόφασης του Αρχηγού, υπό τύπο επιστολής, ιεραρχική προσφυγή των αιτητών ενώπιον του Υπουργού, η οποία στις 22.2.2013 απορρίφθηκε.
Οι αιτητές αμφισβητούν τη νομιμότητα της απόφασης του Υπουργού, εγείροντας μια σειρά από λόγους ακύρωσης, τους οποίους και εξετάζω αμέσως πιο κάτω.
Ο ισχυρισμός περί παραβίασης του δικαιώματος ακρόασης
Με τον πρώτο προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, οι αιτητές ισχυρίζονται ότι κατά τη διαδικασία εξέτασης της ιεραρχικής προσφυγής τους, στερήθηκαν του δικαιώματος ακρόασης. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, για τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, λήφθηκαν υπόψη γεγονότα που ήταν γνωστά μόνο στους καθ’ ων η αίτηση, άγνωστα όμως προς τους αιτητές, στους οποίους, αν τα γεγονότα αυτά αποκαλύπτονταν και τους παραχωρείτο το δικαίωμα ακρόασης, θα είχαν τη δυνατότητα έγκαιρα να θέσουν υπόψη της Διοίκησης τη δική τους εκδοχή και τους δικούς τους ισχυρισμούς επ΄ αυτών.
Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι η θέση των καθ’ ων η αίτηση, σύμφωνα με την οποία το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης των αιτητών δεν παραβιάστηκε, αφού οι αιτητές ήταν πλήρως ενήμεροι για τους λόγους ανάκλησης και σε αυτούς δόθηκε το δικαίωμα, δια της ασκήσεως ιεραρχικής προσφυγής, να εκφράσουν γραπτώς τις θέσεις τους και/ή απόψεις τους.
Εν πρώτοις, θα πρέπει να σημειωθεί ότι από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου, αλλά και από τα Παραρτήματα της ένστασης που καταχώρησε η Δημοκρατία, προκύπτει ότι οι αιτητές ήσαν ενήμεροι για τους λόγους ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της εταιρείας. Ο καθ’ ου η αίτηση 2, στην απόφασή του ημερομηνίας 3.12.2012, ενημέρωνε τους αιτητές για την εν λόγω ανάκληση, εκθέτοντας και τους λόγους της ανάκλησης, όπως ακριβώς επιτάσσει το άρθρο 12(1) του Νόμου 125(Ι)/2007. Περαιτέρω, με την επιστολή του, ο Αρχηγός ενημέρωνε τους αιτητές για το δικαίωμα ασκήσεως ιεραρχικής προσφυγής.
Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό, όπως προκύπτει άλλωστε και από τα γεγονότα της υπόθεσης Σ/477/12 της ΑΔΕ Λάρνακας, στην οποία αναφέρεται ο καθ’ ου η αίτηση 2 στην απόφασή του, ότι ένας εκ των τριών προσώπων που συνελήφθησαν αναφορικά με τη διερεύνηση της διάπραξης του αδικήματος της λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας χωρίς άδεια, ήταν ο κ.
Νεόφυτος Χαραλάμπους, σύζυγος της αιτήτριας 2. Περαιτέρω, όπως έχει εκτεθεί και πιο πάνω, από τα σχετικά πιστοποιητικά και/ή έγγραφα του Εφόρου Εταιρειών, προκύπτει ότι ήδη από 7.9.2011, υπήρξε μεταβολή στα ονόματα του διευθυντή, γραμματέα και μετόχων της αιτήτριας 1, αφού παραιτήθηκε από διευθυντής η αιτήτρια 2 και από γραμματέας η θυγατέρα της και μοναδικός διευθυντής, γραμματέας και μέτοχος της εν λόγω εταιρείας κατέστη ο κ.
Νεόφυτος Χαραλάμπους, σύζυγος της αιτήτριας 2. Συνεπώς, δεν μπορεί να λεχθεί ότι στην παρούσα υπόθεση, τα γεγονότα που αφορούσαν στο προαναφερθέν υπό διερεύνηση αδίκημα ήσαν άγνωστα στους αιτητές. Τα δε γεγονότα των υποθέσεων που επικαλούνται οι αιτητές στην αγόρευσή τους (D. F. Iacovou Group Limited κ.ά. v. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως κ.ά., Προσφυγή αρ. 1049/2011, ημερομηνίας 15.2.2013 και G.A.P. Close Protection (Security)Services Ltd ν.
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως, Προσφυγή Αρ. 791/2011, ημερομηνίας 20.6.2013) διαφοροποιούνται από αυτά της παρούσας, αφού σε εκείνες τις περιπτώσεις ο Υπουργός απέρριψε την ιεραρχική προσφυγή χωρίς να αποκαλύψει στους αιτητές τους λόγους της απόρριψης, επικαλούμενος το δημόσιο συμφέρον, κάτι βέβαια που δεν ισχύει στην παρούσα.
Εν πάση όμως περιπτώσει, θα πρέπει να επισημανθεί ότι, εν προκειμένω, δεν επρόκειτο για διαδικασία ποινικής αλλά διοικητικής φύσεως. Ο Υπουργός, όπως προκύπτει από το άρθρο 12(5) του Νόμου 125(Ι)/2007, δεν έχει υποχρέωση να ακούσει τους ιεραρχικώς προσφεύγοντες. Η δε υποχρέωση της Διοίκησης να ακούσει τον επηρεαζόμενο δεν εκτείνεται σε σχέση με διαδικασίες καθαρά διοικητικής φύσεως (Kontemeniotis v. C.B.C. (1982) 3 C.L.R. 1027). Επίσης, το δικαίωμα ακρόασης δεν είναι ανάγκη να είναι προφορικό, αλλά ικανοποιείται και με γραπτή παράσταση (Νικόλας Μελέτης ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 347).
Στην παρούσα υπόθεση, οι αιτητές είχαν την ευκαιρία, μέσω της ιεραρχικής προσφυγής που άσκησαν ενώπιον του Υπουργού, να αναπτύξουν τους ισχυρισμούς τους και να γνωστοποιήσουν τις θέσεις τους, όπερ και έπραξαν. Σημειώνεται δε περαιτέρω ότι, όπως προκύπτει και από τον διοικητικό φάκελο, ο Υπουργός ήταν ενήμερος για τα γεγονότα που αφορούσαν την υπόθεση ΑΔΕ Λάρνακας Σ/477/2012 μέσω ενημερωτικού σημειώματος, ημερομηνίας 17.1.2013, που ετοιμάστηκε και τέθηκε υπόψη του από την Υπαστυνόμο κα Ξένια Φιλαρέτου (του Γραφείου Χειρισμού Θεμάτων Ιδιωτικών Υπηρεσιών Ασφαλείας της Αστυνομίας), στα πλαίσια εξέτασης της ιεραρχικής προσφυγής των αιτητών.
Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι ο πρώτος εγειρόμενος λόγος ακύρωσης δεν ευσταθεί.
Ο ισχυρισμός περί πραγματικής πλάνης
Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι για τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης αποτέλεσαν βασικά γεγονότα, που άσκησαν ουσιώδη επιρροή στην κρίση των καθ’ ων η αίτηση, η σύλληψη του κ. Νεόφυτου Χαραλάμπους, συζύγου της αιτήτριας 2, και της κας Μάρθας Κυπριανού για το αδίκημα της λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας χωρίς άδεια (σχετική επ΄ αυτού είναι και η συνοπτική έκθεση της υπόθεσης ΑΔΕ Λάρνακας Σ/477/2012 που βρίσκεται στο φάκελο). Ωστόσο, σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς των αιτητών, η Διοίκηση τελούσε υπό πλάνη, αφού τα δυο εντάλματα σύλληψης κρίθηκαν παράνομα και ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στις Πολιτικές Αιτήσεις αρ. 186/2012 και 200/2012.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση αντιτείνει ότι ουδεμία πλάνη υπήρξε, αφού η Αστυνομία κατάφερε και εξασφάλισε για σκοπούς των ανακρίσεων διάταγμα προσωποκράτησης εναντίον των δυο προαναφερθέντων, συνεπώς οι ανακρίσεις που διενεργήθηκαν ήσαν νόμιμες, είναι δε επί της μαρτυρίας και των στοιχείων που προέκυψαν από αυτές που βασίστηκαν οι καθ΄ ων η αίτηση για να λάβουν την επίδικη απόφαση ανάκλησης.
Η θέση της ευπαιδεύτου δικηγόρου για τη Δημοκρατία είναι ορθή: πράγματι οι διενεργηθείσες ανακρίσεις έλαβαν χώρα κατόπιν εξασφάλισης διατάγματος προσωποκράτησης, συνεπώς ήσαν καθόλα νόμιμες. Είχε τη δυνατότητα η Διοίκηση να λάβει υπόψη της και/ή να αξιολογήσει γεγονότα και/ή στοιχεία που προέκυψαν από αυτές. Είναι δε αδιάφορο, για τους σκοπούς της παρούσας, και δεν επηρεάζει την εξέλιξη και/ή έκβαση αυτής το γεγονός ότι εκ των υστέρων τα εν λόγω εντάλματα σύλληψης ακυρώθηκαν. Εξάλλου, θα πρέπει να επισημανθεί, όπως άλλωστε προκύπτει και από τον οικείο διοικητικό φάκελο, ότι δεν είναι μόνο στην προαναφερθείσα μαρτυρία που βασίστηκε η Διοίκηση για τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, αλλά, όπως άλλωστε το αναφέρει ρητά και ο καθ’ ου η αίτηση 2 στην απόφασή του ημερομηνίας 3.12.2012, στο σύνολο των γεγονότων και/ή στοιχείων που αφορούσαν το αδίκημα της λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας χωρίς άδεια.
Δεδομένων των πιο πάνω, καταλήγω ότι ούτε αυτός ο εγειρόμενος λόγος ακύρωσης ευσταθεί.
Οι ισχυρισμοί περί αναιτιολόγητης απόφασης, παράλειψης εξειδίκευσης δημοσίου συμφέροντος και μη νόμιμης ανάκλησης
Με τον τρίτο και τέταρτο προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, οι οποίοι εξετάζονται μαζί λόγω συνάφειας, οι αιτητές ισχυρίζονται ότι με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ο Υπουργός υιοθετεί τη θέση και/ή απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 2, ημερομηνίας 3.12.2012, χωρίς να προσθέτει οποιαδήποτε δική του αιτιολογία. Στη δε απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 2, σύμφωνα με τους αιτητές, δεν περιέχεται οποιαδήποτε λεπτομερής, ειδική και εν πάση περιπτώσει επαρκής αιτιολογία, «αλλά προβάλλονται αιτιάσεις σχετικά με ισχυρισμούς από γεγονότα τα οποία δεν προχώρησαν σε καταχώριση ποινικής υπόθεσης και ως εκ τούτου συνιστούν αόριστους ισχυρισμούς και αιτιάσεις». Εφόσον δε, συνεχίζουν οι αιτητές, υπήρξε ανάκληση «ευμενούς διοικητικής πράξης», όπως τη χαρακτηρίζουν, αυτή θα μπορούσε να γίνει μόνο με επίκληση λόγων δημοσίου συμφέροντος, ειδικώς και δεόντως αιτιολογημένου, αμφισβητώντας, κατ’ αυτό τον τρόπο, τη νομιμότητα της διενεργηθείσας ανάκλησης.
Στον αντίποδα, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη πράξη είναι δεόντως αιτιολογημένη και καθόλα νόμιμη, η δε αιτιολογία της συμπληρώνεται από τα στοιχεία του φακέλου. Περαιτέρω, σύμφωνα με τους καθ’ ων η αίτηση, καθόλα νόμιμη υπήρξε και η διενεργηθείσα ανάκληση.
Εν πρώτοις, κρίνω αβάσιμο τον ισχυρισμό των αιτητών ότι η απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 2 στηρίχθηκε σε γεγονότα που συνιστούν αόριστους ισχυρισμούς και αιτιάσεις, επειδή δεν είχε καταχωρηθεί ποινική υπόθεση κατά τον ουσιώδη χρόνο. Όπως προκύπτει και από τον οικείο διοικητικό φάκελο, στο πλαίσιο διερεύνησης της υπόθεσης ΑΔΕ Λάρνακας Σ/477/2012, προέκυψαν αναντίλεκτα γεγονότα και αδιαμφισβήτητη μαρτυρία, που οι καθ’ ων η αίτηση είχαν στην κατοχή τους και έλαβαν υπόψη τους κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης.
Αναφέρω ενδεικτικά τα πιστοποιητικά και την κατάθεση της λειτουργού του Εφόρου Εταιρειών, από τα οποία προέκυπτε ότι από 7.9.2011 η αιτήτρια 2 παραιτήθηκε και διευθυντής, γραμματέας και μέτοχος της αιτήτριας 1 ήταν ο κ. Νεόφυτος Χαραλάμπους, σύζυγος της αιτήτριας 2, χωρίς να ενημερωθεί ο καθ’ ου η αίτηση 2, κατά παράβαση του άρθρου 11(3) του Νόμου 125(Ι)/2007.
Αναφέρω επίσης τα έγγραφα που υπεβλήθησαν στον Αρχηγό από τους αιτητές, για τη σχετική ανανέωση της άδειας λειτουργίας. Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι στην απόφαση του Αρχηγού, ημερομηνίας 3.12.2012, ρητά αναφέρεται ότι, προκειμένου να ληφθεί η απόφαση για ανάκληση της άδειας λειτουργίας της αιτήτριας 1, λήφθηκαν υπόψη και τα γεγονότα της προαναφερθείσας υπόθεσης ΑΔΕ Λάρνακας Σ/477/2012, περιλαμβανομένων ασφαλώς και των όσων αναφέρω αμέσως πιο πάνω περί αλλαγής του διευθυντή, γραμματέα και μετόχων της αιτήτριας 1 από 7.9.2011.
Στην απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 2, παρατίθενται και οι λόγοι που οδήγησαν στην ανάκληση της άδειας της αιτήτριας 1, όπως επιτάσσει το άρθρο 12(1) του Νόμου 125(Ι)/2007. Με βάση λοιπόν τα γεγονότα και τους συγκεκριμένους λόγους, ο καθ’ ου η αίτηση 2 έκρινε ότι η αιτήτρια 2, διευθύντρια της αιτήτριας 1, δεν πληρούσε πλέον τις προϋποθέσεις του άρθρου 7(1)(η) του ιδίου Νόμου, δηλαδή δεν ήταν κατάλληλο πρόσωπο να ασκήσει το επάγγελμα του φύλακα ή ιδιώτη φύλακα, και προέβη στην επίδικη ανάκληση, δυνάμει του άρθρου 13(4) του Νόμου.
Στη βάση όλων των ενώπιον μου στοιχείων, περιλαμβανομένων και των γεγονότων που προέκυψαν στο πλαίσιο διερεύνησης της υπόθεσης ΑΔΕ Λάρνακας Σ/477/2012, όπως αυτά περιέχονται στο διοικητικό φάκελο, κρίνω ότι στοιχειοθετείται η συγκεκριμένη κατάληξη, ότι δηλαδή έπαυσε να υφίσταται η προϋπόθεση της καταλληλότητας της αιτήτριας 2, ούτως ώστε να τυγχάνει εφαρμογής η πρόνοια της παραγράφου (α) του άρθρου 13(4) του Νόμου 125(Ι)/2007, σύμφωνα με την οποία η άδεια υπόκειται σε ανάκληση «οποτεδήποτε παύσει να υφίσταται οποιαδήποτε από τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες χορηγήθηκε».
Θα πρέπει, ωστόσο, στο σημείο αυτό, να επισημάνω ότι η επίκληση, από τον καθ’ ου η αίτηση 2, του άρθρου 11(1) του Νόμου δεν προσθέτει οτιδήποτε στο λόγο ανάκλησης που άπτεται της προαναφερθείσας διάταξης του άρθρου 7(1)(η) περί ακαταλληλότητας της αιτήτριας 2, αφού και στο εν λόγω άρθρο 11(1) προβλέπεται ότι ουδεμία άδεια χορηγείται αν δεν πληρούνται οι απαιτήσεις του άρθρου 7(1) του Νόμου.
Εν πάση περιπτώσει, δεδομένου, όπως έχω αναφέρει πιο πάνω, ότι η απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 2 ρητά αναφέρεται στο λόγο ανάκλησης, που άπτεται του άρθρου 7(1)(η), αλλά και στα γεγονότα της υπόθεσης ΑΔΕ Λάρνακας Σ/477/2012, τα οποία και ελήφθησαν υπόψη, και έχοντας κατά νου τις βασικές αρχές του διοικητικού δικαίου, σύμφωνα με τις οποίες η αιτιολογία μιας διοικητικής πράξης πρέπει να καθιστά εφικτό τον δικαστικό έλεγχο και ότι η αιτιολογία μπορεί να συμπληρώνεται από τα στοιχεία του οικείου διοικητικού φακέλου, οι οποίες και τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση, αφού προδήλως λήφθηκαν υπόψη στοιχεία και γεγονότα που βρίσκονται εντός του διοικητικού φακέλου, κρίνω ότι η απόφαση του καθ’ ου η αίτηση 2 είναι δεόντως και επαρκώς αιτιολογημένη.
Περαιτέρω, ο Υπουργός, στην προσβαλλόμενη απόφασή του, ανέφερε ότι, έχοντας μελετήσει τους λόγους της ιεραρχικής προσφυγής καθώς και τους λόγους για τους οποίους ο Αρχηγός προέβη στην ανάκληση, συμφωνούσε με τις θέσεις του Αρχηγού και, ως εκ τούτου, προχώρησε στην απόρριψη της ιεραρχικής προσφυγής.
Δεν βλέπω κάτι μεμπτό στην απόφαση του Υπουργού, από τη στιγμή που ρητά αναφέρεται σε αυτήν ότι συμφωνεί με την απόφαση του Αρχηγού, άρα την υιοθετεί, δεδομένου μάλιστα ότι ενώπιον του είχε τεθεί τόσο η απόφαση του Αρχηγού, όσο και το προαναφερθέν ενημερωτικό σημείωμα της Υπαστυνόμου Ξένιας Φιλαρέτου, το οποίο ακριβώς ετοιμάστηκε για σκοπούς εξέτασης της ιεραρχικής προσφυγής και στο οποίο παρατίθενται τα γεγονότα της υπό εξέταση υπόθεσης. Η απόφαση του Υπουργού είναι περιεκτική και σαφής και συμπληρώνεται άνετα από τους λόγους που οδήγησαν στην εν λόγω απόφαση (βλ. Συμεωνίδου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 145). Περαιτέρω, έχει νομολογηθεί ότι η αιτιολογία, και λακωνική να είναι, θεωρείται επαρκής από τη στιγμή που μπορεί να υποστεί το δικαστικό έλεγχο, ο οποίος στην παρούσα καθίσταται εφικτός ενόψει και του υλικού που υπάρχει στο διοικητικό φάκελο (βλ. A. Makris Tourist Taxi Serv. Co Ltd v. Αναθεωρητική Αρχή Αδειών (2004) 3 Α.Α.Δ. 94). Παρατηρώ εξάλλου ότι, σε αντίθεση με την πρόνοια του 12(1) του Νόμου 125(Ι)/2007 που επιτάσσει την υποχρέωση παράθεσης από τον Αρχηγό των λόγων ανάκλησης άδειας, παρόμοια υποχρέωση δεν υφίσταται στο εδάφιο (5) του ιδίου άρθρου αναφορικά με την απόρριψη της ιεραρχικής προσφυγής από τον Υπουργό.
Περαιτέρω, δεν με βρίσκει σύμφωνο ούτε ο ισχυρισμός των αιτητών ότι οι καθ’ ων η αίτηση στην απόφασή τους περί ανάκλησης θα έπρεπε να αναφέρουν και εξειδικεύουν σκοπό δημοσίου συμφέροντος «που είναι προϋπόθεση του ίδιου του Νόμου για να δοθεί αρμοδιότητα για ανάκληση». Στην προκειμένη περίπτωση, για τους λόγους που έχουν ήδη αναφερθεί πιο πάνω αναφορικά με την αλλαγή διευθυντή, γραμματέα και μετόχων της αιτήτριας 1 κατά παράβαση του άρθρου 11(3) του Νόμου 125(Ι)/2007, κρίνω ότι η ανανέωση της άδειας λειτουργίας της αιτήτριας 1 έπασχε εκ της παραγωγής της και συνεπώς ήταν δυνατή η ανάκλησή της ανά πάσα στιγμή κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 54(2) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου [Ν.158(Ι)/1999].
Των πιο πάνω λεχθέντων, είναι σαφές ότι στην υπό εξέταση υπόθεση δεν υπήρχε οποιαδήποτε ανάγκη και/ή υποχρέωση εξειδίκευσης δημοσίου συμφέροντος. Η Διοίκηση δεν ανακάλεσε την επίδικη πράξη για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Το άρθρο 13(4) του Νόμου, στο οποίο προβλέπεται η δυνατότητα ανάκλησης άδειας λειτουργίας ιδιωτικού γραφείου παροχής υπηρεσιών ασφαλείας, προβλέπει πέντε περιπτώσεις ανάκλησης. Η ύπαρξη λόγων δημοσίου συμφέροντος είναι βέβαια μια από αυτές [13(4)(δ)], ωστόσο, από το λεκτικό της απόφασης του Αρχηγού, είναι προφανές ότι στην παρούσα υπόθεση η επίδικη ανάκληση δεν έγινε για λόγους δημοσίου συμφέροντος, αλλά, όπως έχει αναφερθεί και πιο πάνω, στη βάση των προνοιών του άρθρου 7(1)(η) του Νόμου. Συνακόλουθα, τα όσα εγείρουν οι αιτητές περί μη εξειδίκευσης δημοσίου συμφέροντος δεν μπορούν να έχουν έρεισμα.
Θα πρέπει τέλος να επισημάνω αναφορικά με τη νομιμότητα της επίδικης ανάκλησης, όπως εξάλλου ορθώς το αναφέρει και η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση στην αγόρευσή της, ότι στην προκειμένη περίπτωση η Διοίκηση είχε σύμφυτο δικαίωμα να προβεί σε ανάκληση προς αποκατάσταση της νομιμότητας και άρση της παρανομίας (Κωνσταντής Σπανασιή ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 132/2011, ημερομηνίας 29.5.2012).
Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι ούτε οι συγκεκριμένοι λόγοι ακύρωσης ευσταθούν.
Ο ισχυρισμός περί παράβασης των αρχών της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικούμενου
Ισχυρίζονται περαιτέρω οι αιτητές, με αναφορά στο άρθρο 51(2) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 [Ν.158(Ι)/1999], ότι στην προκειμένη περίπτωση, με την όλη στάση της Διοίκησης, παραβιάζεται η αρχή της καλής πίστης και η αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου.
Οι καθ’ ων αντιτείνουν ότι η Διοίκηση δε λειτούργησε αυθαίρετα, αλλά είχε κάθε δικαίωμα να προβεί στην επίδικη ανάκληση, δυνάμει της οικείας νομοθεσίας, λόγω των ενεργειών των αιτητών.
Εν πρώτοις, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η επίκληση των γενικών αρχών του διοικητικού δικαίου από πλευράς των αιτητών δεν ενισχύει τη θέση τους, γιατί οι γενικές αρχές έχουν συμπληρωματικό χαρακτήρα και εφαρμόζονται όταν δεν υπάρχει σχετικός κανόνας που να διέπει ειδικά το θέμα. Είναι δε σαφές ότι η διάταξη του άρθρου 51(2) του Νόμου 158(Ι)/1999 που επικαλούνται οι αιτητές δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση[1].
Εν πάση περιπτώσει, δεν έχει καταδειχθεί από τους αιτητές ποιες ήσαν οι παραλείψεις της Διοίκησης που οδήγησαν στην επίδικη ανάκληση. Αντίθετα, όπως προκύπτει και από τα γεγονότα της υπόθεσης, οι καθ’ ων η αίτηση έλαβαν την προσβαλλόμενη απόφαση κατόπιν συγκεκριμένων ενεργειών και/ή παραλείψεων των αιτητών.
Θεωρώ, περαιτέρω, χρήσιμο στο σημείο αυτό να επαναλάβω τη θέση της νομολογίας ότι η αρχή της καλής πίστης δεν υπερφαλαγγίζει την αρχή της νομιμότητας στη λειτουργία της Διοίκησης ούτε και μεταβάλλει τις αρχές δικαίου που διέπουν την άσκηση των εξουσιών που εναποτίθενται σε διοικητικό όργανο (Δημοκρατία ν. Παπαφώτη (1997) 3 ΑΑΔ 191, Tamassos Suppliers v. Δημοκρατίας (1992) 3 ΑΑΔ 60, Παμπόρης ν. Δημοκρατίας (1995) 4(Δ) ΑΑΔ 2732). Θα πρέπει επίσης να υπενθυμίσω το σύμφυτο δικαίωμα που είχε η Διοίκηση στην παρούσα υπόθεση να προβεί σε ανάκληση.
Ενόψει των πιο πάνω, ούτε αυτός ο λόγος ακύρωσης ευσταθεί.
Ο ισχυρισμός περί έλλειψης δέουσας έρευνας
Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι εάν ο Υπουργός προέβαινε σε έρευνα όλων των γεγονότων, περιλαμβανομένης και της απόφασης στην προαναφερθείσα πολιτική αίτηση αρ. 186/2012, δεν θα προχωρούσε στην προσβαλλόμενη απόφαση.
Από την άλλη, οι καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι ο Υπουργός είχε ενώπιον του όλα τα απαραίτητα στοιχεία και απέρριψε την ιεραρχική προσφυγή μετά από δέουσα διερεύνηση της υπόθεσης.
Κατ’ αρχάς, ως προς την απόφαση στην πολιτική αίτηση αρ. 186/2012 και το ρόλο που αυτή θα μπορούσε να διαδραματίσει στην παρούσα υπόθεση έχει γίνει αναφορά πιο πάνω. Συνεπώς ο συγκεκριμένος ισχυρισμός κρίνεται αβάσιμος. Θα επισημάνω, ωστόσο, στο σημείο αυτό ότι στην υπόθεση που επικαλούνται οι αιτητές, ήτοι στην πολιτική αίτηση αρ. 186/2012, και επί της οποίας στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους, αιτήτρια δεν ήταν η κυρία Μυρούλα Αβραάμ (αιτήτρια 2 στην παρούσα), όπως εσφαλμένα αναφέρουν, αλλά άλλο πρόσωπο.
Ενώπιον του Υπουργού είχαν τεθεί τόσο ο διοικητικός φάκελος όσο και το προαναφερθέν σημείωμα της κυρίας Ξένιας Φιλαρέτου, ημερομηνίας 17.1.2013. Ειδικότερα, από το υπό αναφορά σημείωμα, καθίσταται σαφές ότι η απόφαση του Υπουργού στηρίχθηκε σε έρευνα που έγινε μετά που δόθηκε η απόφαση του Αρχηγού και αφορούσε στα θέματα που άπτονταν της υπόθεσης. Συνεπώς, δεν συμφωνώ με τον ισχυρισμό των αιτητών ότι ο Υπουργός περιορίστηκε σε φραστική υιοθέτηση της απόφασης του Αρχηγού.
Όπως έχει νομολογηθεί, επαρκής έρευνα θεωρείται εκείνη που δείχνει τη διερεύνηση κάθε σχετιζομένου με την υπόθεση γεγονότος (βλ. Motorways Ltd v. Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 447). Η επάρκεια της έρευνας, η έκταση και ο τρόπος διεξαγωγής της, ποικίλει ανάλογα με τα υπό διερεύνηση γεγονότα και δεν υπάρχει στερεότυπος τρόπος που να καλύπτει την κάθε περίπτωση. Σημασία έχει η συλλογή και η αξιολόγηση όλων των ουσιωδών στοιχείων να δημιουργεί τη βάση για ασφαλή συμπεράσματα, κάτι που συμβαίνει στην παρούσα (βλ. Ράφτης ν. Δημοκρατίας κ.ά. (2002) 3 ΑΑΔ 345).
Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω πως ούτε αυτός ο λόγος ευσταθεί.
Ο ισχυρισμός περί παραβίασης του τεκμηρίου αθωότητας και της αρχής φυσικής δικαιοσύνης
Τέλος, οι αιτητές ισχυρίζονται ότι οι καθ’ ων η αίτηση, με τις ενέργειες και/ή πράξεις τους παραβίασαν τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και δίκαιης δίκης και ανέτρεψαν το τεκμήριο της αθωότητας.
Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, από την άλλη, ισχυρίζεται ότι η επίδικη ανάκληση δεν βασίστηκε στην υπόνοια διάπραξης ποινικού αδικήματος εκ μέρους των αιτητών, για να δικαιολογείται ο ισχυρισμός περί παραβίασης του τεκμηρίου της αθωότητας. Ούτε το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη παραβιάστηκε, αφού δόθηκε στους αιτητές το δικαίωμα να ακουστούν μέσω της ιεραρχικής προσφυγής.
Κρίνω ότι ούτε αυτός ο λόγος ακύρωσης ευσταθεί.
Εν πρώτοις, υπενθυμίζεται ότι οι αρχές της φυσικής δικαιοσύνης δεν έχουν εφαρμογή σε καθαρά διοικητικές διαδικασίες (G.E.D. Metal Industry Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Κεντρικού Συμβουλίου Προσφορών (1991) 4 Α.Α.Δ. 584). Εν πάση περιπτώσει, είναι σαφές από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου ότι στην παρούσα υπόθεση, η επίδικη ανάκληση βασίστηκε σε γεγονότα που προέκυπταν στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης ΑΔΕ Λάρνακας Σ/477/2012 και από τα οποία προέκυπτε η εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση μη τήρηση των προνοιών του Νόμου 125(Ι)/2007. Περαιτέρω, ορθά παρατηρεί η δικηγόρος για τη Δημοκρατία ότι η εν λόγω ανάκληση δε βασίστηκε ούτε σε πιθανολόγηση ούτε και σε υπόνοια διάπραξης ποινικού αδικήματος εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, για να δικαιολογείται ο ισχυρισμός για παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας, αλλά, ως έχω προαναφέρει, σε συγκεκριμένα γεγονότα.
Ως προς τον ισχυρισμό περί παραβίασης του δικαιώματος δίκαιης δίκης, θεωρώ ότι αυτός έχει ήδη εξεταστεί πιο πάνω, κατά την εξέταση του εγειρόμενου λόγου ακύρωσης αναφορικά με την παραβίαση του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης. Οι αιτητές είχαν το δικαίωμα να ακουστούν και να εκφράσουν τις απόψεις τους μέσω της ιεραρχικής προσφυγής, όπως και έπραξαν.
Για τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται με €1.300 έξοδα εναντίον των αιτητών. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.
[1] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, «η διοίκηση δε δικαιούται, επικαλούμενη τις ίδιες της τις παραλείψεις για τις οποίες δεν είναι υπαίτιος ο διοικούμενος, να αγνοεί μια ευνοϊκή γι’ αυτόν κατάσταση, η οποία έχει διαρκέσει αρκετό χρόνο και να αρνείται την υπέρ του διοικουμένου συναγωγή των ωφελημάτων και των νομίμων συνεπειών που προκύπτουν από την κατάσταση αυτή».
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο