Administrative Court annuls promotion decision due to lack of reasoning and failure to consider seniority.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court annulled the Cypriot Telecommunications Authority's decision promoting two officials over the plaintiff. The plaintiff argued the decision lacked reasoning and failed to account for his seniority advantage. The court ruled that without a written justification, the court cannot verify if the authority exceeded its discretionary limits.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 146 of the Constitution; In administrative promotion decisions, a complete absence of reasoning renders the decision void and precludes judicial review of discretionary limits.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου ν. Σωτήρη Δαμιανού (2001) 3 ΑΑΔ 247
Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου ν. Eλένης ??ασοπούλουκαι Άλλοι (2005) 3 ΑΑΔ 157
Ανδρέου κ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ. (1993) 4 ΑΑΔ 353
Xατζηϊωάννου Aγαθοκλής και Άλλος ν. AρχήςTηλεπικοινωνιών Kύπρου και Άλλου (1993) 4 ΑΑΔ 661
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:1
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
22 Ιανουαρίου 2016
[ΜΙΧΑΗΛ, Δ/στής]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Υπόθεση Αρ.117/2011
Μεταξύ
ΡΕΝΟΣ ΣΥΜΕΟΥ
Αιτητή
και
ΑΡΧΗΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ
Καθ’ ης η Αίτηση
Για Αιτητή: κ. Μ. Χριστοφόρου για Πελαγίας, Χριστοδούλου, Βράχας & Σία
Για Καθ’ ης η Αίτηση: κα Ν. Χατζηιωάννου για Α.Κ. Χατζηιωάννου & Υιού
Για Ενδιαφερόμενα Μέρη: κα Χ. Μιχαηλίδου για Μάριο Ηλιάδη & Συνεργάτες
ΑΠΟΦΑΣΗ
Μιχαήλ, Δ: Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο προσφυγή αμφισβητείται η νομιμότητα της απόφασης της Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 21.12.2010 η οποία κοινοποιήθηκε στο προσωπικό της Καθ’ ης η Αίτηση με ανακοίνωση ημερομηνίας 22.12.2010, σύμφωνα με την οποία δυο θέσεις Διευθυντή Β’ (Τεχνικό Προσωπικό) πληρώθηκαν με την προαγωγή των Ενδιαφερομένων Μερών Γεώργιου Μαληκίδη και Ιορδάνη Παλληκαρά αντί του Αιτητή.
Στις 2.12.2008, η Καθ’ ης η Αίτηση αποφάσισε την πλήρωση των δυο αυτών θέσεων με βάση το νομικό και πραγματικό καθεστώς που ίσχυε κατά την εν λόγω ημερομηνία. Ακολούθως, η Καθ’ ης η Αίτηση επαναβεβαίωσε στις 29.9.2009 την πλήρωση των θέσεων αυτών στην βάση του καθεστώτος που ίσχυε στις 2.12.2008.
Τελικά, τον Δεκέμβριο του 2010 ολοκληρώθηκε η διαδικασία πλήρωσης με τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης.
Υποψήφιοι για πλήρωση των εν λόγω θέσεων ήταν όσοι υπάλληλοι είχαν συμπληρώσει κατά τις 2.12.2008 τριετή πραγματική υπηρεσία στη αμέσως προηγούμενη ιεραρχικά θέση του Τμηματάρχη και διέθεταν τα ελάχιστα προσόντα ως αυτά προβλέπονταν στους Κανονισμούς 8(1)(Α)(α), 54(1), 56(7)(α) των περί Προσωπικού της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου Γενικών Κανονισμών ή/και ίσχυε στην περίπτωσή τους η απόφαση της Καθ’ ης η Αίτηση ημερομηνίας 19.12.2006 σύμφωνα με την οποία μεταπτυχιακός τίτλος επιπέδου Master ή ανώτερου ισοδυναμεί με πλήρη πανεπιστημιακό τίτλο.
Το Συμβούλιο της Καθ’ ης η Αίτηση, πριν την λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης, ζήτησε σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 10(5) των περί Προσωπικού της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου Γενικών Κανονισμών τη συμβουλή του Συμβουλίου Προσωπικού και την εισήγηση του Ανώτατου Εκτελεστικού Διευθυντή.
Το Συμβούλιο Προσωπικού, προχώρησε στην ετοιμασία καταλόγου με τους υποψηφίους οι οποίοι πληρούν τα απαιτούμενα προσόντα ο οποίος κατέληξε τελικά να περιλαμβάνει δεκαεπτά υποψηφίους περιλαμβανομένων του Αιτητή και των Ενδιαφερομένων Μερών.
Ακολούθως, στην τελευταία του συνεδρία του Συμβουλίου Προσωπικού, ο Πρόεδρος και δυο μέλη κατάρτισαν κατάλογο με δέκα υποψηφίους τους οποίους θεώρησαν επικρατέστερους. Τα δυο αυτά μέλη κατέληξαν ότι θα συμβουλεύσουν την Αρχή να επιλέξει από καθορισμένη ομάδα τριών υποψηφίων οι οποίοι περιλαμβάνονταν στον κατάλογο με τους δέκα επικρατέστερους.
Τα υπόλοιπα τρία μέλη του Συμβουλίου Προσωπικού αποφάσισαν όπως συμβουλεύσουν την Αρχή να επιλέξει από άλλη ομάδα τριών υποψηφίων.
Τα ονόματα που περιλαμβάνονταν στη συμβουλή όλων των μελών περιλαμβάνονταν στα δέκα στα οποία κατέληξε ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Προσωπικού ενώ κοινή συμβουλή όλων φαίνεται να ήταν το Ενδιαφερόμενο Μέρος Ιορδάνης Παλληκαράς ενώ ο Αιτητής δεν περιλαμβανόταν σε καμία εκ των συμβουλών προς το Συμβούλιο της Καθ’ ης η Αίτηση.
Ο Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής, αφού μελέτησε τα πρακτικά του Συμβουλίου Προσωπικού και τους προσωπικούς φακέλους και των δεκαεπτά υποψηφίων, κατέληξε στην εισήγηση όπως οι δυο θέσεις πληρωθούν από το Ενδιαφερόμενο Μέρος Παλληκαρά, ο οποίος προτάθηκε από όλα τα μέλη του Συμβουλίου Προσωπικού, και το Ενδιαφερόμενο Μέρος Μαληκίδη ο οποίος προτάθηκε από τέσσερα μέλη όπως εξάλλου και ο υποψήφιος Χαραλάμπους αλλά επειδή ο Μαληκίδης ήταν κατά τρία χρόνια αρχαιότερος από τον Χαραλάμπους επικράτησε στη συμβουλή του Ανώτατου Εκτελεστικού Διευθυντή.
Ενώπιον του Συμβουλίου της Καθ’ ης η Αίτηση τέθηκαν τόσο τα πρακτικά του Συμβουλίου Προσωπικού όσο και η εισήγηση του Ανώτατου Εκτελεστικού Διευθυντή. Αφού τα μελέτησε, ως επίσης και τους προσωπικούς φακέλους και των δεκαεπτά υποψηφίων, προχώρησε σε σύγκριση μεταξύ τους. Ακολούθως, ομόφωνα αποφάσισε να υιοθετήσει την θέση του Προέδρου του Συμβουλίου Προσωπικού και δυο μελών του ότι δέκα υποψήφιοι υπερέχουν των άλλων και συνακόλουθα κατέληξε ομόφωνα ότι η μία θέση πληρούται με προαγωγή του Ενδιαφερομένου Μέρους Παλληκαρά και με πλειοψηφία ότι η δεύτερη θέση πληρούται με προαγωγή του Ενδιαφερόμενου Μέρους Μαληκίδη.
Η νομική επιχειρηματολογία του συνηγόρου του Αιτητή περιστρέφεται, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της γραπτής και απαντητικής του αγόρευσης, γύρω από δυο λόγους:
- Την έκδηλη υπεροχή του Αιτητή, και
- Την αναιτιολόγητη συμβουλή του Συμβουλίου Προσωπικού.
Προς υποστήριξη του πρώτου επιχειρήματός, ο συνήγορος του Αιτητή εισηγείται ότι ο Αιτητής υπερέχει των Ενδιαφερομένων Μερών σε αρχαιότητα και συνεπώς θα έπρεπε να είχε επιλεγεί ως ο καταλληλότερος.
Προς υποστήριξη του δεύτερου επιχειρήματος, ο συνήγορος του Αιτητή εισηγείται ότι το Συμβούλιο Προσωπικού στη συμβουλή του δεν προβαίνει σε σύγκριση των υποψηφίων ως όφειλε κατά την εισήγησή του και συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση στην έκταση που υιοθέτησε τη σύσταση του Συμβουλίου Προσωπικού είναι άκυρη.
Σε αντίκρουση των πιο πάνω ισχυρισμών, η συνήγορος της Καθ’ ης η Αίτηση αντιτείνει ότι η αρχαιότητα σύμφωνα με σχετική διάταξη των περί Προσωπικού της ΑΤΗΚ Γενικών Κανονισμών, δεν αποτελεί κριτήριο υπεροχής για προαγωγές αλλά κριτήρια αποτελούν η υπηρεσιακή επίδοση, η απόδοση και η ουσιαστική καταλληλότητα.
Εισηγείται, επίσης, ότι το Συμβούλιο Προσωπικού κατά τη σύνταξη της συμβουλής του αξιολόγησε τους υποψηφίους αφού πρώτα τους κατέγραψε και τους ταξινόμησε και επομένως, η σύσταση του Συμβουλίου Προσωπικού είναι πλήρως αιτιολογημένη.
Η συνήγορος των Ενδιαφερομένων Μερών, υιοθετεί τις θέσεις της Καθ’ ης η Αίτηση και εισηγείται πρόσθετα ότι η Καθ’ ης η Αίτηση κατά την επιλογή των Ενδιαφερομένων Μερών ενήργησε εντός των ορίων της διακριτικής της ευχέρειας, ότι οιαδήποτε υπεροχή σε αρχαιότητα αποκτά οριακή σημασία επειδή πρόκειται για ψηλά ιεραρχικά θέσεις, ότι τα Ενδιαφερόμενα Μέρη υπερείχαν σε προσόντα έναντι του Αιτητή και ότι ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει έκδηλη υπεροχή.
Θεωρώ ότι προτεραιότητα εξέτασης έχει ο δεύτερος λόγος ακύρωσης που προβάλλει ο Αιτητής και αφορά το αναιτιολόγητο της συμβουλής του Συμβουλίου Προσωπικού το οποίο συμπαρασύρει σε ακυρότητα, ως εισηγείται ο Αιτητής, και την τελική απόφαση.
Ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης επιτυγχάνει για τους πιο κάτω λόγους:
Ο ρόλος του Συμβουλίου Προσωπικού περιγράφεται στην υπόθεση Α.ΤΗ.Κ. ν. Ελένης Στασοπούλου κ.ά. (2005) 3 Α.Α.Δ. 157 ως εξής:
«Η αρμοδιότητα εξακολουθεί να παραμένει στην Α.ΤΗ.Κ. και για την άσκησή της λαμβάνεται υπόψη η συμβουλή του Συμβουλίου Προσωπικού, που υπό τις συνθήκες δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα συμβουλευτικό όργανο, που έχει δημιουργηθεί για να υποβοηθά την ορθή άσκηση της αρμοδιότητας προαγωγών και άλλων θεμάτων προσωπικού από την ίδια την Α.ΤΗ.Κ. (Δέστε, μεταξύ άλλων και Ανδρέου κ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ. (1993) 4 Α.Α.Δ 353 και Χ’’Ιωάννου κ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ. (1993) 4 Α.Α.Δ. 661).»
Στην υπόθεση Α.ΤΗ.Κ. ν. Σωτήρης Δαμιανού (2001) 3Α Α.Α.Δ. 247 προστίθεται ακόμα ένα στίγμα σε σχέση με τον ρόλο του Συμβουλίου Προσωπικού. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι:
«Να υπενθυμίσουμε πως τα μέλη του Συμβουλίου Προσωπικού και ο Διευθυντής έχουν προσωπική γνώση της γενικής αξίας των υποψηφίων, ως εκ της ιδιότητας τους σαν ανώτεροι λειτουργοί της Αρχής. […]. Αν δεν ήταν δυνατή σε τέτοια, ή παρόμοια περίπτωση, το Συμβούλιο Προσωπικού ή ο Διευθυντής να εκφράσουν την προτίμησή τους, αναφορικά με ισότιμους υποψηφίους, τότε θα ήταν αχρείαστη η συμμετοχή τους στη διαδικασία, εφόσον όλα τα έγγραφα, στα οποία καταγράφεται η απόδοση και επίδοση των υποψηφίων, είναι στο φάκελο τους και ενώπιον του Συμβουλίου της Αρχής. Εδώ ακριβώς, νομίζουμε, πως υπεισέρχεται η ατομική κρίση, η οποία δυνατό να μην μπορεί να εκφραστεί με συγκεκριμένες λέξεις, ενόψει της ισοβαθμίας των υποψηφίων, διαπιστώνεται όμως από το πνεύμα του γραπτού λόγου που χρησιμοποιείται και τις ιδιάζουσες περιστάσεις σε κάθε υπόθεση.»
Μέσα από τη νομολογία προκύπτει ότι τόσο το Συμβούλιο Προσωπικού όσο και ο Ανώτατος Εκτελεστικός Διευθυντής έχουν βεβαίως κατά νόμο συμβουλευτικό ρόλο ο οποίος όμως δεν περιορίζεται σε απλή παράθεση του περιεχομένου των προσωπικών φακέλων των υποψηφίων αλλά και σε μία εκ μέρους τους άσκηση ατομικής κρίσης η οποία, όμως, δεν μπορεί ούτε να προσθέτει ούτε να αφαιρεί από την υπηρεσιακή εικόνα των υποψηφίων (βλ. Στασοπούλου (πιο πάνω)).
Σε σειρά πρόσφατων αποφάσεων, το Δικαστήριο ακύρωσε αποφάσεις της Καθ’ ης η Αίτηση λόγω ακριβώς της έλλειψης αιτιολογίας κατά τη συμβουλή του Συμβουλίου Προσωπικού και της χρήσης πανομοιότυπου λεκτικού σε κάθε τους συμβουλή (βλ., μεταξύ άλλων, Μάριος Αγγελίδης κ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ., Συνεκδ. Υποθέσεις 46/2011 κ.ά., ημερομηνίας 1.9.2014, Ρένος Συμεού κ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ., Συνεκδ. Υποθέσεις 118/2011 κ.ά., ημερομηνίας 5.9.2014, Κυριάκος Ευθυμίου κ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ., Συνεκδ. Υποθέσεις 5631/13 κ.ά., ημερομηνίας 30.9.2015 και Ελένη Λεωνίδου κ.ά. ν. Α.ΤΗ.Κ., Συνεκδ. Υποθέσεις 508/12 κ.ά., ημερομηνίας 12.2.2015).
Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, ανέτρεξα στα πρακτικά του Συμβουλίου Προσωπικού για να ερευνήσω κατά πόσο η συμβουλή του Συμβουλίου Προσωπικού έχει δεόντως αιτιολογηθεί.
Σχετικό είναι το πρακτικό της τελευταίας συνεδρίας του Συμβουλίου Προσωπικού ημερομηνίας 14.12.2010. Στο εν λόγω πρακτικό κάτω από τον τίτλο «Αξιολόγηση Υποψηφίων» καταγράφεται ότι:
«Το Συμβούλιο Προσωπικού λαμβάνοντας υπόψη στο σύνολό τους τα κριτήρια που καθιερώνει ο Κανονισμός 10(7), όπως έχει τροποποιηθεί με την ΚΔΠ 163/90-13.7.90, τις βαθμολογίες, τις παρατηρήσεις και τις συστάσεις των Προϊσταμένων τους στις Υπηρεσιακές Εκθέσεις που είναι ταξινομημένες στον προσωπικό φάκελο του καθενός από τους δέκα επτά (17) υποψηφίους οι οποίοι κρίθηκαν ότι κατέχουν τα προσόντα του Κανονισμού 8(1)(Α)(α) καθώς και τα άλλα στοιχεία του προσωπικού τους φακέλου, προχώρησε σε αξιολόγηση και σύγκριση μεταξύ τους.
Ύστερα από την πιο πάνω αξιολόγηση και σύγκριση των δέκα επτά (17) υποψηφίων μεταξύ τους […].»
Ακολούθως, ο Πρόεδρος και δυο μέλη του Συμβουλίου Προσωπικού κατάρτισαν κατάλογο με δέκα υποψηφίους από τους οποίους στη συνέχεια τα δυο αυτά μέλη αποφάσισαν να επιλέξουν τρεις για να συμβουλεύσουν την Καθ’ ης η Αίτηση.
Τα άλλα τρία μέλη του Συμβουλίου Προσωπικού αποφάσισαν μετά την αξιολόγηση και σύγκριση και των δεκαεπτά υποψηφίων, να συμβουλεύσουν την Καθ’ ης η Αίτηση για τρεις.
Παρατηρώ ότι όπου καταγράφεται κάποιας μορφής σύγκριση και αξιολόγηση αυτή αποτελεί αναπαραγωγή των κριτηρίων που αναφέρονται στον Κανονισμό 10(7) χωρίς να παρατίθεται οιαδήποτε αιτιολογία που να αποκαλύπτει γιατι οι συγκεκριμένες επιλογές και όχι άλλες. Όπως έχει ήδη αποφασιστεί σε σειρά αποφάσεων (βλ. πιο πάνω), τέτοια πρακτική ισοδυναμεί με έλλειψη αιτιολογίας η οποία με τη σειρά της καθιστά ανέφικτο τον δικαστικό έλεγχο, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπως και η παρούσα στην οποία η συμβουλή του Συμβουλίου Προσωπικού υιοθετείται από το Συμβούλιο της Καθ’ ης η Αίτηση.
Αναφορικά με τον πρώτο λόγο ακύρωσης που επικαλείται ο Αιτητής και αφορά την έκδηλη, κατ’ ισχυρισμό, υπεροχή του λόγω της υπεροχής του σε αρχαιότητα, θεωρώ ότι ως λογική συνέπεια του δεύτερου λόγου ακύρωσης θα πρέπει να επιτύχει. Αυτό γιατι δεδομένου ότι η αιτιολογία απουσιάζει από τη συμβουλή του Συμβουλίου Προσωπικού και κατ’ επέκταση συμπαρασύρεται σε ακυρότητα και η τελική απόφαση, δεν μπορεί ούτε να ελεγχθεί κατά πόσο η Καθ’ ης η Αίτηση υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής της ευχέρειας.
Συμπληρωματικά των ως άνω, αναφέρω ότι όπως προκύπτει από τα στοιχεία των φακέλων, ο Αιτητής υπερέχει των Ενδιαφερομένων Μερών σε αρχαιότητα κατά 2 χρόνια και έξι μήνες.
Σύμφωνα με τη νομολογία, η αρχαιότητα δεν μπορεί να αποτελέσει αυτοτελές στοιχείο κρίσης στις διαδικασίες προαγωγών της Α.ΤΗ.Κ (βλ. Λένια Δημητρίου ν. ΑΤΗΚ (1993) 4 ΑΑΔ(Β) 1196) μπορεί όμως να αποτελέσει στοιχείο κρίσης για την ουσιαστική καταλληλότητα του υποψηφίου (βλ. Στασοπούλου (πιο πάνω)).
Η ίδια η Καθ’ ης η Αίτηση μέσω αναφορών που περιέχονται στα πρακτικά του Συμβουλίου Προσωπικού αλλά και της έκθεσης του Ανωτάτου Εκτελεστικού Διευθυντή φαίνεται να εφαρμόζει το κριτήριο της αρχαιότητας για να προσδώσει υπεροχή σε περιπτώσεις όπου οι υποψήφιοι τους οποίους συγκρίνει είναι κατά τα άλλα ίσοι. Αλλά δεν φαίνεται να έπραξε το ίδιο στην περίπτωση του Αιτητή.
Τόσο η Καθ’ ης η Αίτηση όσο και τα Ενδιαφερόμενα Μέρη εισηγούνται ότι επειδή οι επίδικες θέσεις είναι ψηλά στην ιεραρχία, το διοικητικό όργανο έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και συνεπώς το Δικαστήριο δεν μπορεί να επέμβει εκτός εάν υπάρχει υπέρβαση από το διοικητικό όργανο των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας.
Επαναλαμβάνω τον συλλογισμό που ανέφερα στην αρχή της ανάλυσης του συγκεκριμένου λόγου ακύρωσης, ότι δηλαδή στην απουσία του σκεπτικού του Συμβουλίου Προσωπικού, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει με ασφάλεια κατά πόσο υπήρχε υπέρβαση της διακριτικής ευχέρειας της Καθ’ ης η Αίτηση ή όχι.
Για τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Καθ’ ης η Αίτηση €1.500 πλέον Φ.Π.Α.
…………………
Ε. ΜΙΧΑΗΛ
Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο