Legislator Jurisprudence & Législation
IV CZ 73/19 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal in rent dispute as cassation inadmissible due to low value limit.

Numéro de cause IV CZ 73/19
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding a rent payment dispute. The appellant argued procedural violations, including improper service and incorrect characterization of the case, but the court found the appeal inadmissible. The court ruled that the matter concerned a rent obligation with a value below the statutory threshold for cassation, rendering the appeal procedurally barred regardless of the substantive arguments.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible in property disputes where the subject value is below 50,000 PLN, as such cases do not qualify as 'determination' proceedings under Art. 189 k.p.c.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal inadmissibility rent dispute proceedings property value threshold procedural bar cassation determination proceedings definition motifs de cassation contestation de la radiation cognition du pourvoi en cassation

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 3981 § 1 k.p.c.
Mając to wszystko na względzie należało na podstawie art. 39814 w związku z art.
Art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.
Jedno z ograniczeń przedmiotowych skargi kasacyjnej przewidziane zostało w art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy jest niedopuszczalna.
Art. 189 k.p.c.
W konsekwencji nie sposób było uznać, aby przedmiotowa sprawa, rozstrzygnięta przez Sąd II instancji, była sprawą o ustalenie, zgodnie z art. 189 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
zarzucił naruszenie przepisów postępowania to jest: art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c
z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.
art. 871 § 1 k.p.c
poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy istota zarzutów skargi kasacyjnej nie dotyczyła czynszu dzierżawy, lecz niezgodnego z prawem oparcia zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia na ustaleniu, iż umowa dzierżawy uległa rozwiązaniu, co nie było przedmiotem żądania pozwu; art. 871 § 1 k.p.c.
art. 91 k.p.c
art. 49 k.p.c
art. 39821 k.p.c
art. 391 § 1 k.p.c

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CZ 73/19 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Manowska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jacek Grela‎SSN Marcin Krajewski w sprawie z powództwa L.C.‎przeciwko P.C.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2019 r.,‎zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I ACa […], 1) oddala zażalenie 2) zasądza od L.C. kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 marca 2019 r. Sąd Apelacyjny we [...] w sprawie o zapłatę z powództwa L.C. przeciwko P.C. odrzucił skargę powoda od wyroku tego Sądu z dnia 15 października 2018 r., którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 18 sierpnia 2017 r., w zakresie jego pkt.: I i III, a apelację L.C. oddalono.W zażaleniu na to postanowienie L.C. zarzucił naruszenie przepisów postępowania to jest: art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy istota zarzutów skargi kasacyjnej nie dotyczyła czynszu dzierżawy, lecz niezgodnego z prawem oparcia zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia na ustaleniu, iż umowa dzierżawy uległa rozwiązaniu, co nie było przedmiotem żądania pozwu; art. 871 § 1 k.p.c. w zw. z art. 91 k.p.c. poprzez niedoręczenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi powoda, ustanowionemu w postępowaniu kasacyjnym, w tym przed Sądem Najwyższym w sprawie ze skargi kasacyjnej i, jak to ujął skarżący „celowe doręczenie tego postanowienia adwokatowi, który stosownego umocowania nie posiadał”; art. 49 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 207 § 7 k.p.c. poprzez niezwrócenie pisma strony pozwanej z dnia 19 marca 2019 r., w którym strona pozwana domagała się odrzucenia skargi kasacyjnej oraz wskazała także na błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, iż wniesiona skarga kasacyjna dotyczyła czynszu dzierżawy, podczas gdy z zarzutów skargi kasacyjnej wywodzonych z naruszenia art. 491 k.c. w zw. z art. 58 § 1 k.c. i art. 3531 k.c. oraz art. 65 § 2 k.c., wynikało, w ocenie żalącego, w sposób oczywisty, że przedmiotem skargi było niezgodne z prawem oparcie orzeczenia na ustaleniu, iż umowa dzierżawy uległa rozwiązaniu, co nie było przedmiotem żądania pozwu.

We wnioskach L.C. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyjęcia jego skargi kasacyjnej do rozpoznania. W odpowiedzi na to zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jest bezzasadne.W trybie procesowym, nadzwyczajny środek zaskarżenia, którym jest skarga kasacyjna przysługuje, co do zasady od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie, chyba że przepis szczególny nie stanowi inaczej (art. 3981 § 1 k.p.c.).

Przyjęte w przepisach szczególnych limity dostępności skargi kasacyjnej uzasadniane są różnymi względami, opartymi na przesłankach przedmiotowych bądź na kryteriach kwotowych. Jedno z ograniczeń przedmiotowych skargi kasacyjnej przewidziane zostało w art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy jest niedopuszczalna. Sprawą o czynsz jest, bowiem, sprawa, która dotyczy obowiązku płacenia czynszu, jego rodzaju, wysokości, sposobu płacenia oraz istnienia zobowiązania z tego tytułu, bez względu na sposób obrony pozwanego, a więc także taka, w której kwestionuje on swoją legitymację bierną, czy legitymację czynną powoda jak również istnienie zobowiązania z tytułu czynszu (por. np.: następujące postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 2 grudnia 2014 r., V CSK 286/14, z dnia 8 października 2014 r., IV CSK 194/14, z dnia 2 października 2014 r., IV CSK 71/14, z dnia 5 grudnia 2013 r., V CSK 25/13, z dnia 3 lutego 2012 r., I CZ 4/12, z dnia 10 lutego 2011 r., IV CZ 124/10 - wszystkie nie publ.).

Nadto, jak przewiduje art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c., wyżej wskazany środek zaskarżenia jest niedopuszczalny w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Przenosząc rozważania na grunt niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że dotyczyła ona zapłaty czynszu dzierżawnego i wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości (grunty rolne), o wskazanych wartościach kwotowych, nie spełniających limitów, o których mowa wyżej. Taka też była podstawa faktyczna sporu i zasądzonego świadczenia.

W konsekwencji nie sposób było uznać, aby przedmiotowa sprawa, rozstrzygnięta przez Sąd II instancji, była sprawą o ustalenie, zgodnie z art. 189 k.p.c. W konsekwencji dla przedmiotowej kwalifikacji sprawy pod kątem dopuszczalności przedmiotowego środka zaskarżenia nie miały znaczenia dalsze zarzuty podnoszone, w zażaleniu, przez stronę powodową w tym, w szczególności, wskazane kwestie doręczeniowe, czy też dotyczące umocowania profesjonalnego pełnomocnika, które, w efekcie, wobec stanowczej narracji art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. miały charakter li tylko uboczny, nie zmieniając zasadniczego tła rozstrzygnięcia.

Mając to wszystko na względzie należało na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalić zażalenie. jw