Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove legal issue or obvious procedural violation under Civil Procedure Code.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision on adverse possession. The appellant argued that the case involved a significant legal issue regarding the interpretation of Civil Code Article 172 and an obvious violation of procedural rules. The court rejected this, ruling that the appellant failed to demonstrate a specific legal problem requiring Supreme Court interpretation or to substantiate the claim of an obvious legal violation.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c. The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, creating serious doubts or conflicting case law, or if an obvious violation of law is proven; mere expression of doubt or unsubstantiated claims do not meet these requirements.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
Sygn. akt IV CSK 529/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku K. W.przy uczestnictwie A. S., R. S. i M. S.o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania M. S.od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
UZASADNIENIE
Postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia 31 października 2012 r., wydane w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, uczestniczka postępowania M. S. zaskarżyła skargą kasacyjną, którą oparła zarówno na podstawie naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 378 § 1 w zw. z art. 518, art. 224 i 233 § 1 w zw. z art. 328 § 2 oraz art. 316 § 1 w zw. z art. 391 § 1, a także art. 382 i 386 § 1 k.p.c., jak i prawa materialnego - art. 6 i 172 w zw. z art. 339 k.c. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca uzasadniła „istnieniem zagadnienia prawnego, związanego z interpretacją przepisu art. 172 k.c., w zakresie ustalenia czy sam fakt zameldowania może stanowić przejaw zamanifestowania przez posiadacza na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa nad rzeczą, a jeżeli tak to czy nie stoi to w sprzeczności z treścią art. 64 ust. 3 Konstytucji RP”.
Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania miało być także oczywiste naruszenie przez zaskarżone postanowienie wskazanych w podstawach skargi przepisów prawa materialnego i procesowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżąca twierdziła, że w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne, jednak nie wykazała tej przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania.
Wykazanie jej wymagało przedstawienia konkretnego zagadnienia prawnego, które miało w sprawie wystąpić, zaprezentowania różnych możliwych sposobów jego rozwiązania oraz przedstawienia argumentów przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienia na czym polegają poważne wątpliwości związane z wyborem danego rozwiązania, przekonania o „istotności” przedstawionego problemu oraz o jego uniwersalnym charakterze, a zatem o tym, że jego rozwiązanie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).
Uzasadnienie wniosku nie spełnia tych wymagań. Uczestniczka nie przedstawiła istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., stawiając w skardze pytanie stanowiące jedynie wyraz jej wątpliwości co do rozstrzygnięcia poruszonych w nim kwestii. Skarżąca, ograniczając się w uzasadnieniu wniosku do ogólnych rozważań na temat prawa własności, posiadania oraz obowiązku meldunkowego, całkowicie pomija argumentację prawną, która mogłaby wskazywać, że w sprawie pojawił się abstrakcyjny, istotny problem prawny, budzący poważne wątpliwości bądź wywołujący w orzecznictwie rozbieżności, który wymagałby rozwiązania przez Sąd Najwyższy.
Jeśli chodzi o twierdzenie o oczywistym naruszeniu przepisów prawa, miało ono, jak można sądzić, wskazywać na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., lecz także ona nie została wykazana. Skarżąca nie uzasadniła poglądu o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).
Uzasadnienie wniosku w odniesieniu do tej przesłanki ogranicza się wyłącznie do twierdzenia o oczywistości zarzucanych naruszeń prawa, twierdzenie to pozostało zatem gołosłowne. Wobec niestwierdzenia przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw] / db