Legislator Jurisprudence & Législation
IV CNP 36/11 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to new Civil Procedure Code restricting appeal scope.

Numéro de cause IV CNP 36/11
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Issue du litige Irrecevable (Inadmissible)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint for declaring a lower court decision illegal. The appellant sought to challenge a final order correcting an obvious clerical error, but the new Civil Procedure Code limited appeals to specific final judgments. The court ruled that since the new law excluded this type of order from the appealable scope, the complaint was procedurally inadmissible.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 355 § 1 k.p.c.: Appeals for declaring judgments illegal are now limited to final judgments of the second instance; complaints regarding orders correcting obvious errors are inadmissible.

Mots-clés

Généré par l'IA
Civil Procedure Code inadmissible appeal second instance judgment clerical error correction procedural limitation

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
art. 4241 k.p.c.
chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków (art. 4241b k.p.c.).
art. 355 § 1 k.p.c.
niedopuszczalne, a postępowanie wywołane tą skargą należało umorzyć (art. 355
art. 391 § 1 k.p.c.
§ 1 w związku z art. 391 § 1, art.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 i art.
art. 42412 k.p.c.
39821 i art. 42412 k.p.c.; por.
art. 102 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 102 w zw.
art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 98
art. 1215 § 3 k.p.c
11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).
art. 42412 k.p.c
39821 i art. 42412 k.p.c.; por.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt IV CNP 36/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie ze skargi strony pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 15 lipca 2010 r.,

w sprawie z powództwa L. POLSKI Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z

siedzibą w G.

przeciwko Przedsiębiorstwu Komunikacyjno - Spedycyjnemu T. Spółce

ograniczoną odpowiedzialnością w T.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 lipca 2011 r.,

umarza postępowanie.

z

Uzasadnienie

Skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu

Okręgowego z dnia 15 lipca 2010 r. oddalającego zażalenie strony pozwanej na

postanowienie Sądu Rejonowego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 22 lica 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy – Kodeks

cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu

25 września 2010 r. Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków

sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień

co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej

instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie

wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie

i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub

ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 424 1, art. 5192, art.

11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). W wypadku orzeczeń od których

skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie

prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez

uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia w postępowaniu ze skargi,

chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków (art. 4241b k.p.c.).

W wymienionej ustawie nie przewidziano przepisów międzyczasowych,

co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego

(por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady

prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) –

iż od

chwili

jej

wejścia

w

z prawem orzeczeń

innych

niż

życie

skarga

wymienionych

o

stwierdzenie

w

art.

4241

niezgodności

k.p.c.

jest

niedopuszczalna. Dotyczy to także skarg wniesionych przed dniem wejścia w życie

wymienionej ustawy.

Skoro

skarga

stała

się

niedopuszczalna,

wydanie

orzeczenia

jest

niedopuszczalne, a postępowanie wywołane tą skargą należało umorzyć (art. 355

§ 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.; por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., II CNP 59/10, nie publ., z dnia

24 listopada 2010 r., II CNP 67/10, nie publ., 26 listopada 2010 r., III CNP 49/10,

nie publ., z dnia 10 grudnia 2010 r., II CNP 73/10, nie publ., z dnia 10 grudnia

2010 r., II CNP 76/10, nie publ., z dnia 17 grudnia 2010 r., IV CNP 85/10, nie publ.,

z dnia 17 grudnia 2010 r., III CNP 5/10, nie publ.).

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 98

§ 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 42412 k.p.c. mając na względzie, że skoro można

żądać odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego

orzeczenia w odrębnym postępowaniu, to w tym postępowaniu może też zostać

wykorzystana i wynagrodzona opinia prawna wyrażona w odpowiedzi na skargę,

sporządzonej przez pełnomocnika strony powodowej.