Legislator Jurisprudence & Législation
II PZ 33/11 Généré par l'IA

Supreme Court dismisses appeal against second-instance court's refusal to draft a ruling's reasoning as inadmissible.

Numéro de cause II PZ 33/11
Autorité / Tribunal
Juridiction Pologne (PL)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal against the District Court's decision to refuse drafting the reasoning for a ruling denying enforceability. The plaintiff argued that this refusal effectively ended the proceedings and left them without legal remedies, citing specific procedural articles. The Court held that such a decision is not a final ruling ending the case and that appeals against second-instance rulings on enforceability are strictly limited by law.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 394 pkt 7 k.p.c.; Art. 3941 § 2 k.p.c.: A decision refusing to draft the reasoning for a ruling on enforceability is not a final ruling ending the proceedings and does not constitute a ground for appeal under the specified provisions.

Mots-clés

Généré par l'IA
enforceability clause drafting reasoning final ruling second instance procedural appeal inadmissible appeal civil procedure code

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 357 § 2 k.p.c.
Konsekwentnie, przyjmując tą samą argumentację, nie można uznać również za postanowienie kończące postępowanie w sprawie postanowienie odmawiające sporządzenia uzasadnienia postanowienia sądu co do nadania albo odmowy nadania klauzuli wykonalności (art. 357 § 2 k.p.c.).
Art. 7674 § 1 k.p.c.
357 § 2, art. 7674 § 1, art.
Art. 795 § 1 k.p.c.
7674 § 1, art. 795 § 1 k.p.c. Postanowienie z 5 maja 2011 r.
Art. 3941 § 2 k.p.c.
2 W zażaleniu, powołując w podstawie przepisy art. 3941 § 2 k.p.c. w związku z art.
Art. 394 pkt 7 k.p.c.
w związku z art. 394 pkt 7 k.p.c., powódka wniosła o uchylenie postanowienia z 12 lipca 2011 r.
Art. 373 k.p.c.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 373 k.p.c. w związku z art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Postanowienie to nie może być uznane za postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 3 k.p.c. i dlatego było niedopuszczalne.
Art. 39821 k.p.c.
3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.
art. 795 § 1 k.p.c
7674 § 1, art. 795 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 2 k.p.c
2 W zażaleniu, powołując w podstawie przepisy art. 3941 § 2 k.p.c.

Jurisprudence citée

Généré par l'IA

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

Sygn. akt II PZ 33/11 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Romualda Spyt (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) SSA Jolanta Frańczak w sprawie z powództwa D. K. przeciwko Urzędowi Gminy N. o wydanie tytułu wykonawczego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 listopada 2011 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 12 lipca 2011 r., odrzuca zażalenie. Uzasadnienie Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z 12 lipca 2011 r. odmówił sporządzenia uzasadnienia do swojego postanowienia z 5 maja 2011 r., w którym jako sąd drugiej instancji nie uwzględnił w części wniosku powódki D.

K. o nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi Sądu Rejonowego w P. z 24 maja 2007 r. oraz wyrokowi Sądu Okręgowego z 8 maja 2008 r. Powódka wniosła o sporządzenie uzasadnienia tego postanowienia. Podstawę odmowy sporządzenia uzasadnienia stanowiły przepisy art. 357 § 2, art. 7674 § 1, art. 795 § 1 k.p.c. Postanowienie z 5 maja 2011 r. zostało wydane na posiedzeniu niejawnym i dlatego Sąd odmówił sporządzenia jego uzasadnienia, gdyż postanowienie to nie podlega zaskarżeniu. 2 W zażaleniu, powołując w podstawie przepisy art. 3941 § 2 k.p.c. w związku z art. 394 pkt 7 k.p.c., powódka wniosła o uchylenie postanowienia z 12 lipca 2011 r.

W uzasadnieniu zarzuciła, że postanowienie odmawiające sporządzenia uzasadnienia postanowienia oddalającego wniosek o nadanie klauzuli wykonalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, gdyż odmowa sporządzenia uzasadnienia uniemożliwia jej złożenie zażalenia na oddalenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności i powódce nie przysługują już żadne inne środki ochrony prawnej w jakimkolwiek postępowaniu, w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym, którego nie może wszcząć z braku klauzuli wykonalności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek zażalenia o uchylenie postanowienia z 12 lipca 2011 r., odmawiającego sporządzenia uzasadnienia postanowienia z 5 maja 2011 r. w sprawie nadania klauzuli wykonalności nie podlega rozpoznaniu, gdyż samo zażalenie jest niedopuszczalne i dlatego zostało odrzucone. Przede wszystkim nie zachodzi sytuacja z art. 394 pkt 7 k.p.c., gdyż zażalenie skierowane jest do postanowienia Sądu drugiej a nie pierwszej instancji. Postanowienia sądu drugiej instancji podlegają zaskarżeniu zażaleniem tylko w przypadkach ściśle określonych w art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c. Przepis art. 3941 § 2 k.p.c. nie stanowi podstawy prawnej zażalenia.

Nieuprawnione jest założenie, iż „postanowienie odmawiające sporządzenia uzasadnienia postanowienia oddalającego wniosek o nadanie klauzuli wykonalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie”. Nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie postanowienie sądu co do nadania albo odmowy nadania klauzuli wykonalności. Postanowienie kończące postępowanie w sprawie to postanowienie zamykające drogę do wydania wyroku, czyli rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności sprawa jest już rozstrzygnięta, wszak klauzulę nadaje się tytułowi egzekucyjnemu kończącemu sprawę.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości stanowisko, że postanowienie sądu co do nadania klauzuli wykonalności nie jest 3 postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 listopada 1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997 nr 3, poz. 31; z 28 listopada 2001 r., V CZ 253/01, LEX nr 688865; z 27 stycznia 2006 r., III CZ 107/05, LEX nr 191261; a także uchwały składu siedmiu sędziów z 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001 nr 2, poz. 22 oraz z 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, OSNC 2008 nr 11, poz. 122).

Konsekwentnie, przyjmując tą samą argumentację, nie można uznać również za postanowienie kończące postępowanie w sprawie postanowienie odmawiające sporządzenia uzasadnienia postanowienia sądu co do nadania albo odmowy nadania klauzuli wykonalności (art. 357 § 2 k.p.c.). Niezależnie, postępowanie dotyczące nadania klauzuli wykonalności oparte jest na szczególnej regulacji, która jednoznacznie określa, że choć wniosek o nadanie klauzuli wykonalności może zostać rozpoznany przez sąd pierwszej albo drugiej instancji, to zażalenie przysługuje tylko na postanowienie sądu pierwszej instancji (art. 7674 § 1 k.p.c. i art. 795 § 1 k.p.c.).

Innymi słowy bez szczególnej regulacji nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie co do nadania klauzuli wykonalności wydane przez sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2007 r., II CZ 73/07, OSNC 2008 nr 3, poz. 76). Kwestia powyższa stanowi tylko dodatkową argumentacji, gdyż w tej sprawie zażalenie zostało wniesiono na postanowienie z 12 lipca 2011 r. odmawiające sporządzenia uzasadnienia postanowienia odmawiającego nadania klauzuli wykonalności (art. 357 § 2 k.p.c.). Postanowienie to nie może być uznane za postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 3 k.p.c. i dlatego było niedopuszczalne.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 373 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.