Supreme Court dismisses appeal against enforcement order due to new law barring such claims in enforcement proceedings.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiffs' appeal challenging a final enforcement order, ruling the claim inadmissible under new procedural law. Although the plaintiffs argued the old Code of Civil Procedure applied to their 2009 filing, the court noted the 2010 amendment explicitly removed the right to file such appeals in enforcement cases. Consequently, the court held that the claim was time-barred and procedurally impossible under current statutory rules.
Legislator headnote
AI generatedArt. 7674 § 3 k.p.c.; Art. 4241b k.p.c.: In enforcement proceedings, a claim to declare a final judgment inconsistent with the law is no longer admissible following the 2010 amendment, and the principle of non-retroactivity does not preserve such claims filed before the change.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 39/10 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Hubert Wrzeszcz w sprawie ze skargi Krystyny S. i Stanisława S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 29 listopada 2007 r., wydanego w sprawie z wniosku A. Spółki z o.o. w G., Domu Obrotu Wierzytelnościami K. I. Spółki z o.o. sp. k. w Z., K. Spółki z o.o. w B., Banku Polskiego Kasy Opieki S.A. Oddział w L., Agencji Nieruchomości Rolnych w R., Bogdana T., Banku BPH S.A. Oddział w R., Mariana S. i Miasta i Gminy N. przeciwko Krystynie S. i Stanisławowi S. przy udziale nabywcy Roberta P. o egzekucję z nieruchomości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2010 r., odrzuca skargę i nie obciąża skarżących kosztami postępowania.
Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 29 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie dłużników na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 18 maja 2006 r. co do przybicia nieruchomości położonej w N. Od postanowienia Sądu drugiej instancji dłużnicy wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i zażądali stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z art. 991 w związku z art. 951 k.p.c., w brzmieniu sprzed dnia 5 lutego 2005 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W dnia 25 września 2010 r. wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037, dalej: „ustawa nowelizująca") zmienił się stan prawny dotyczący skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z dodanym ustawą nowelizacyjną do art. 7674 k.p.c. paragrafem trzecim w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. W wypadku prawomocnych orzeczeń – od których skarga nie przysługuje – odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można, w myśl art. 4241b k.p.c., domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi.
W ustawie nowelizującej Kodeks postępowania cywilnego nie ma przepisu nakazującego stosowanie dotychczasowych przepisów do skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesionych przed zmianą stanu prawnego. To oznacza, że skarga Krystyny S. i Stanisława S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego w sprawie egzekucyjnej, choć wniesiona w dniu 9 listopada 2009 r., podlegała jako obecnie już niedopuszczalna odrzuceniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2010 r., I CNP 19/10, niepubl.).
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 i 102 k.p.c.).