Asylum appeal dismissed; appellant failed to prove real risk of inhuman treatment due to drug use in Somalia.
Netherlands (NL)
Legislator summary
AI generatedThe Council of State dismissed the appellant's appeal against the District Court's rejection of his temporary residence permit for asylum. The appellant argued that his drug addiction would not prevent him from fleeing Mogadishu, but the court found he failed to demonstrate a real risk of inhuman treatment under Article 3 of the ECHR. Consequently, the appeal was rejected as the lower court correctly assessed the risk based on the appellant's history of substance abuse.
Legislator headnote
AI generatedArticles 3 of the ECHR; Article 3:103 of the Immigration Act 2000: An asylum seeker must prove a real risk of inhuman treatment; failure to explain why personal vulnerabilities like drug addiction do not increase exposure to arbitrary violence results in rejection of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
202501739/1/V2. Datum uitspraak: 27 januari 2026 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [appellant], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 19 maart 2025 in zaak nr. NL25.1305 in het geding tussen: appellant en de minister van Asiel en Migratie. Procesverloop Bij besluit van 2 januari 2025 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij uitspraak van 19 maart 2025 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. H.J. Janse, advocaat in Groningen, hoger beroep ingesteld. Overwegingen 1. Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. De rechtbank heeft namelijk terecht overwogen dat de minister zich niet ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat van appellant terughoudendheid verwacht mag worden aangaande zijn verslaving en middelengebruik bij terugkeer naar Somalië (vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 6 februari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:451).
Ook heeft de rechtbank terecht overwogen dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij een reëel risico loopt op onmenselijke behandeling als bedoeld in artikel 3 van het EVRM. Appellant heeft namelijk ook in hoger beroep niet toegelicht waarom hij bij terugkeer naar Mogadishu eerder wordt getroffen door willekeurig geweld dan anderen, omdat hij kampt met verslavingsklachten. 1.1. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).
2. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. C.M. Wissels, voorzitter, en mr. B.P. Vermeulen en mr. J.J.W.P. van Gastel, leden, in tegenwoordigheid van mr. M.C.S. Heinen, griffier. w.g. Wissels voorzitter w.g. Heinen griffier Uitgesproken in het openbaar op 27 januari 2026 984