Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
IV CK 385/05 KI-generiert

Supreme Court dismisses appeal for failure to specify procedural violation and material law breach under Civil Procedure Code.

Geschäftsnummer IV CK 385/05
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal against a lower court judgment regarding a bank dispute. The appellant argued violations of the Civil Code and Civil Procedure Code but failed to specify how the law was breached or its impact on the outcome. The court ruled that such vague assertions constitute a procedural defect, rendering the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3931 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 3933 § 1 pkt 2, 3 k.p.c.; Art. 3937 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to specify the violated procedural provision, the manner of its violation, and the effect of the violation on the case result.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal inadmissibility Civil Procedure Code requirements procedural violation specification material law breach argument costs of legal aid denial

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3931 pkt 1, 2 k.p.c.
skarżąca podała, że kasację opiera „na przesłankach wynikających z art. 3931 pkt 1 i 2 k.p.c.:
Art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c.
Niespełnienie wymagania, o którym mowa w art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c. uzasadnia odrzucenie kasacji jako niedopuszczalnej, stosownie do art.
Art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.
Niespełnienie wymagania, o którym mowa w art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 3937 § 2 k.p.c.
uzasadnia odrzucenie kasacji jako niedopuszczalnej, stosownie do art. 3937 § 2 k.p.c. Kasacja nie spełnia także wymagania polegającego na przedstawieniu okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art.
Art. 3 of the Act of 22 December 2004 on amending the Act on the Civil Procedure Code
skarżąca podała, że kasację opiera „na przesłankach wynikających z art. 3931 pkt 1 i 2 k.p.c.:
art. 82 k.c
przez uznanie, iż w okolicznościach sprawy w odniesieniu do składanych przez pozwaną, iż nie zachodzą przesłanki z art. 82 k.c., które winny dawać podstawę do uznania przesłanek określonych w art.
art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c
Niespełnienie wymagania, o którym mowa w art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3937 § 2 k.p.c
uzasadnia odrzucenie kasacji jako niedopuszczalnej, stosownie do art. 3937 § 2 k.p.c.
art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c
Niespełnienie wymagania, o którym mowa w art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
217, 227, jaki i 286 k.p.c., nie mówiąc już o art. 233 § 1 k.p.c.” stanowi jedynie pozór zadośćuczynienia temu istotnemu wymaganiu kasacji.

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt IV CK 385/05 POSTANOWIENIE Dnia 31 października 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa Banku (...) SA w K. (poprzednio Banku (...) SA w K.) I Oddziału w I. przeciwko M. L. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 października 2005 r., na skutek kasacji pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt I ACa (...), I. odrzuca kasację; II. oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej w postępowaniu kasacyjnym. Uzasadnienie W kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2004 r. skarżąca podała, że kasację opiera „na przesłankach wynikających z art. 3931 pkt 1 i 2 k.p.c.:

1. przez uznanie, iż w okolicznościach sprawy w odniesieniu do składanych przez pozwaną, iż nie zachodzą przesłanki z art. 82 k.c., które winny dawać podstawę do uznania przesłanek określonych w art. 82 k.c. oraz 2. uznanie, że zbędne było (i jest nadal) przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka Janiny Lisowskiej wobec braku istotnego znaczenia, jak również przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego psychiatry”. Sąd Najwyższy zważył, że z samego brzmienia zacytowanego sformułowania wynika tak rażący i oczywisty brak elementarnych wymagań w zakresie przytoczenia 2 podstaw kasacji, że zbędne jest bliższe analizowanie kasacji pod tym kątem.

Niewskazanie naruszonego przepisu postępowania, sposobu jego naruszenia oraz wpływu naruszenia na wynik sprawy jest równoznaczne z niepowołaniem tej podstawy kasacji. Wypowiedź dotycząca art. 82 k.c. nie pozwala w ogóle na ustalenie jej językowego i logicznego znaczenia, a z całą pewnością – nie precyzuje sposobu i formy naruszenia tego przepisu prawa materialnego. Niespełnienie wymagania, o którym mowa w art. 3933 § 1 pkt 2 k.p.c. uzasadnia odrzucenie kasacji jako niedopuszczalnej, stosownie do art. 3937 § 2 k.p.c. Kasacja nie spełnia także wymagania polegającego na przedstawieniu okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.), bowiem ograniczenie się do stwierdzeń, że „wydane orzeczenia-wyroki oczywiście naruszają prawo poprzez uznanie, że pozwana w sposób niezakłócony podejmowała decyzje i składała oświadczenia woli przy zawieraniu ugody i oświadczeniu o ustanowieniu hipoteki” oraz, że „nastąpiło oczywiste naruszenie prawa, a w szczególności art. 217, 227, jaki i 286 k.p.c., nie mówiąc już o art. 233 § 1 k.p.c.” stanowi jedynie pozór zadośćuczynienia temu istotnemu wymaganiu kasacji.

Brak w tym zakresie stanowi samodzielną podstawę odrzucenia kasacji. Powołane przepisy, obowiązujące do dnia 5 lutego 2005 r., zostały zastosowane na podstawie art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 13, poz. 98). Wniesienie kasacji niespełniającej podstawowych wymagań procesowych, stawianych kasacji, co prowadziło do jej odrzucenia, nie upoważnia do skutecznego domagania się przez adwokata z urzędu przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999/6/123).