Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 1106/2012 ECLI:CY:DD:2018:432 KI-generiert

Administrative Court dismisses appeal against dismissal of military officer citing binding Supreme Court precedent.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 1106/2012
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal challenging his dismissal from the Cypriot Army, upholding the decision made by the Council of Ministers. The plaintiff argued that the dismissal violated the principle of equality and sought to benefit from conflicting legal interpretations, but the court noted that the Council exercised its discretionary powers based on established criteria. The court ruled that the binding precedent of the Supreme Court's Full Bench in Case No. 56/12 resolved all issues, rendering the current appeal inadmissible.

Legislator-Regeste

KI-generiert

N. 158(I)/1999; Article 146 of the Constitution: The Administrative Court is bound by the binding decisions of the Supreme Court's Full Bench, and an appeal against a dismissal based on such precedent must be dismissed if the precedent resolves all issues.

Schlagwörter

KI-generiert
binding precedent Supreme Court Full Bench principle of equality military dismissal administrative review discretionary power constitutional appeal Rücktritt der Regierung

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
N. 158(I)/1999
Article 146 of the Constitution

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Theodorou v. Republic of Cyprus (2009) 3 AA.D. 44
Andreas Georgiou v. Republic of Cyprus, Case No. 1254/2012
Andronikos Andronikos v. Republic of Cyprus, Case No. 1251/2012
Andreas Hlias v. Republic of Cyprus through the Supreme Council of Civil Servants, Case No. 548/2009
Haralambos Nearchou v. Republic of Cyprus, Case No. 600/2009
ECLI:CY:AD:2016:C568
Appeal dismissed for raising new issues not previously argued and attempting to relitigate past administrative decisions.
ECLI:CY:DD:2018:432
Administrative Court dismisses appeal against dismissal of military officer citing binding Supreme Court precedent.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Σαββίδης & άλλος ν. Δημοκρατίας (1993) 3 ΑΑΔ 249

Αντωνίου ν. Δημοκρατίας (1995) 3 ΑΑΔ 74

Eπιτροπή Eκπαιδευτικής Yπηρεσίας ν. Aντώνη Zάμπογλου (1997) 3 ΑΑΔ 270

Ηλία Άννα και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 884

Κάππας Γεώργιος ν. Oργανισμού Κυπριακής ΓαλακτοκομικήςΒιομηχανίας (2000) 3 ΑΑΔ 36

Ραφτόπουλος Μιχαλάκης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 241

Συμβούλιο Aμπελουργικών Προϊόντων ν. Άννας Θ. Περικλέους (2005) 3 ΑΑΔ 619

Σολωμoύ Σόλων και Άλλοι ν. Aρχηγού Aστυνομίας και Άλλου (2006) 3 ΑΑΔ 271

Θεοδώρου Μιχάλης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 44

ΚΑΠΑΚΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΠΑΕΛΛΗΝΑΣ ΛΤΔ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ, Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 91/2011, 21/12/2016, ECLI:CY:AD:2016:C568

ΑΝΔΡΕΑ ΗΛΙΑ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 548/2009, 8 Μαρτίου 2012

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΝΕΑΡΧΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 600/2009, 20 Απριλίου 2012

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2018:432

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 1106/2012)

28 Σεπτεμβρίου, 2018

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

XXXXX ΝΕΑΡΧΟΥ

Αιτητή,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ Η/ΚΑΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΡΙΣΕΩΝ Η/ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

Π. Χρ. Παπαγεωργίου, για τον αιτητή.

Α. Χριστοφόρου, για τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Με την παρούσα προσφυγή, ο αιτητής προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση για τον ευδόκιμο τερματισμό της υπηρεσίας του ως Αξιωματικού στο Στρατό της Δημοκρατίας, η οποία του κοινοποιήθηκε με επιστολή ημερομηνίας 7/6/2012 και η οποία εκδόθηκε κατόπιν επανεξέτασης, συνεπεία ακυρωτικής απόφασης.

Σε συντομία τα πραγματικά γεγονότα της περίπτωσης, είναι τα ακόλουθα:

Ο αιτητής, διορίστηκε στο Στρατό ως Αξιωματικός με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού από τις 15/2/1978 και από τις 30/12/2005 κατείχε το βαθμό του Συνταγματάρχη. Στη συνεδρία του ημερομηνίας 23/6/2006, το Ανώτατο Συμβούλιο Κρίσεων αποφάσισε τον ευδόκιμο τερματισμό της υπηρεσίας του αιτητή από τις 15/11/2006, με το δεδομένο ότι η περίπτωση του ενέπιπτε στις διατάξεις του Καν. 51(1) των περί Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας (Διορισμοί, Ιεραρχία, Προαγωγές και Αφυπηρετήσεις), Κανονισμών του 1990 – 2006, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί.

Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, ο αιτητής καταχώρησε την προσφυγή αρ. 1885/2006. Πριν αποφασιστεί η πιο πάνω προσφυγή και υπό το φως των αποφασισθέντων στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Θεοδώρου v. Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 44, οι καθ’ ων η αίτηση ανακάλεσαν τις σχετικές αποφάσεις που είχαν ληφθεί κατά τα έτη 2005 και 2006, για τον ευδόκιμο τερματισμό της υπηρεσίας Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας, μεταξύ αυτών και του αιτητή.

Ακολούθησε επανεξέταση, κατά την οποία και πάλι, αποφασίστηκε ο ευδόκιμος τερματισμός της υπηρεσίας του αιτητή, όπως και άλλων Αξιωματικών του Στρατού. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, ο αιτητής καταχώρησε την προσφυγή με αρ. 600/2009. Το Ανώτατο Δικαστήριο, με απόφαση του ημερομηνίας 20/4/2012, έκανε αποδεκτή τη προσφυγή και ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης, ακολούθησε επανεξέταση και το Ανώτατο Συμβούλιο Κρίσεων συνήλθε σε έκτακτη συνεδρία στις 26/4/2012 και υπό το φως της ενημέρωσης του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς, ως μέλους και εισηγητού του Συμβουλίου για τις εξειδικευμένες ανάγκες της Υπηρεσίας σε Αξιωματικούς κατά Κλάδο, αποφάσισε εκ νέου τον ευδόκιμο τερματισμό της υπηρεσίας του αιτητή, ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, σύμφωνα με τους Καν. 51(1) και (4) των σχετικών Κανονισμών. Ο πίνακας με τα ονόματα των Αξιωματικών των οποίων η υπηρεσία τερματίστηκε, μεταξύ αυτών και του αιτητή, εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο στη συνεδρία του ημερομηνίας 29/5/2012 και ο Υπουργός Άμυνας, σύμφωνα με τις διατάξεις του Καν. 51 (7) των σχετικών Κανονισμών, καθόρισε όπως η αφυπηρέτηση του αιτητή ισχύσει από τις 15/11/2006.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, ισχυρίζεται ότι οι καθ’ ων η αίτηση παραβίασαν το δικαστικό δεδικασμένο και χωρίς δέουσα έρευνα και με ανεπαρκή αιτιολογία, εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση. Πρόσθετα, η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε υπό καθεστώς πλάνης. Ισχυρίζονται επίσης, ότι ο Καν. 51 της ΚΔΠ 351/05, πάσχει ως αντίθετος με την καθιερούμενη στο Άρθρο 28 του Συντάγματος, αρχή της ισότητας και τη μη δυσμενή διάκριση. Τέλος δε, ότι κακώς δόθηκε αναδρομική ισχύς στην προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή απόφαση.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, υπεραμύνεται της νομιμότητος της προσβαλλόμενης απόφασης, ισχυριζόμενος ότι οι καθ’ ων η αίτηση συμμορφώθηκαν πλήρως με τις προηγηθείσες δικαστικές αποφάσεις και κατόπιν δέουσας έρευνας και αιτιολογίας εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση. Πρόσθετα, ότι δεν τίθεται θέμα παραβίασης του Άρθρου 28 του Συντάγματος, αφού το νομοθετικό πλαίσιο εφαρμογής του Κανονισμού 21 έχει αποκρυσταλλωθεί. Σε σχέση με το θέμα της αναδρομικότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση, υποδεικνύει ότι ο αιτητής εμποδίζεται να προωθεί τον πιο πάνω λόγω ακύρωσης, καθότι αυτός δεν ηγέρθη και/ή δεν προωθήθηκε κατά την προηγούμενη προσφυγή του. Εν πάση περιπτώσει, εν προκειμένω τυγχάνει εφαρμογής η παράγραφος (γ) του άρθρου 7 του Ν. 158(Ι)/99 και απλά αποκαταστάθηκε η νομιμότητα μετά την ακυρωτική απόφαση και προς συμμόρφωση με αυτή.

Όπως έχει αναφερθεί, η προσβαλλόμενη απόφαση προέκυψε από επανεξέταση, συνεπεία της ακυρωτικής απόφασης στην Χαράλαμπος Νεάρχου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 600/2009, ημερομηνίας 20/4/2012. Το Δικαστήριο στην πιο πάνω υπόθεση απέρριψε τον ισχυρισμό του αιτητή για παραβίαση του δεδικασμένου της Θεοδώρου (ανωτέρω), κρίνοντας ότι τα εκεί κριθέντα δέσμευαν αποκλειστικά μόνο τους διάδικους της προσφυγής εκείνης. Έκανε όμως αποδεκτό τον ισχυρισμό του αιτητή περί ελλιπούς δέουσας έρευνας και κατ’ επέκταση πλάνης.

Μεταφέρεται το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πασχαλίδη:

«Είναι προφανές ότι για σκοπούς λήψης της προσβαλλόμενης απόφασης εξετάστηκαν και λήφθηκαν υπόψη οι υπηρεσιακές ανάγκες του στρατεύματος, για τις οποίες κρίθηκε ότι εξυπηρετούνται καλύτερα από Αξιωματικούς απόφοιτους Ανώτερων Σχολών. Επίσης διαπιστώθηκε η ανάγκη να δοθεί η δυνατότητα ανέλιξης των Αξιωματικών των κατώτερων βαθμών, η πλειοψηφία των οποίων είναι απόφοιτοι Ανώτατων Σχολών.

Όσα όμως σχετικά αναφέρουν οι καθ'ων η αίτηση, είναι γενικής μορφής και δεν εξειδικεύονται κατά κλάδο όπως προνοείται στον Κανονισμό και όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Θεοδώρου. Δεν προέβηκαν δηλαδή οι καθ'ων η αίτηση σε έρευνα για να διαπιστώσουν τις ανάγκες της υπηρεσίας κατά κλάδο και εάν θα υπήρχε η δυνατότητα ανέλιξης Αξιωματικών κατά κλάδο αλλά γενικά για όλο το στράτευμα.

Περαιτέρω, δεν έγινε η δέουσα έρευνα ως προς το κατά πόσο με τον ευδόκιμο τερματισμό της υπηρεσίας του αιτητή θα παρείχετο η δυνατότητα ανέλιξης κατώτερων Αξιωματικών και εάν στο σώμα στο οποίο ανήκε ο αιτητής υπήρχαν τέτοιοι κατώτεροι Αξιωματικοί. Ούτε και έγινε η δέουσα έρευνα ως προς τον αριθμό των Αξιωματικών που απαιτείτο όπως αφυπηρετήσουν.

Έχουν εξεταστεί οι προσωπικές περιστάσεις του αιτητή, χωρίς όμως να στοιχειοθετηθούν εκ των προτέρων οι γενικότεροι παράγοντες κατά τον ουσιώδη χρόνο, ώστε να μπορεί να διαπιστωθούν στο πλαίσιο του αναθεωρητικού ελέγχου οι λόγοι για τον ευδόκιμο τερματισμό του με βάση τον πιο πάνω Κανονισμό (Υποθέσεις Αρ. 1382/2010 κ.ά., Πενταράς ν.

Δημοκρατίας, ημερομηνίας 17/10/2011).

Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει επίσης και στις Υποθέσεις Αρ. 1051/2002 κ.ά., Σαβουλίδης ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 15/9/2004, στις οποίες λέχθηκαν και τα πιο κάτω σχετικά, με τα οποία συμφωνώ και τα οποία υιοθετώ για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης:

"Έχει εγερθεί από τους αιτητές και πρόσθετο θέμα. Αφορά στους συσχετισμούς που θα έπρεπε να γίνουν εφόσον υπήρχαν οι προϋποθέσεις για τη διαβάθμισή τους ως "ευδοκίμως τερματίσαντες τη σταδιοδρομία τους". Θα υπήρχε και επί του προκειμένου κενό. Αυτή η διαβάθμιση, όπως ήδη προσπάθησα να εξηγήσω, τελεί και υπό την επιπρόσθετη απαίτηση να παρακωλύει η περαιτέρω παραμονή στο Στρατό την ομαλή ανέλιξη νεότερων αξιωματικών της ίδιας επετηρίδας. Εν τούτοις, δεν υπάρχει τίποτε, είτε στα πρακτικά είτε από άλλη πηγή που να στοιχειοθετεί αυτή την παρακώλυση και θα βρισκόμαστε μπροστά σε πλήρη αδυναμία άσκησης δικαστικού ελέγχου."

Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, η επίδικη απόφαση πάσχει λόγω έλλειψης δέουσας έρευνας και κατ' επέκταση πλάνης».

Κατά την επανεξέταση και όπως προκύπτει από τα πρακτικά της Έκτακτης Συνόδου του Ανωτάτου Συμβουλίου Κρίσεων ημερομηνίας 26/4/2012 (Παράρτημα 1 στην Ένσταση των καθ’ ων η αίτηση), οι καθ’ ων η αίτηση αποφάσισαν να αξιολογήσουν “εν πρώτοις τις εξειδικευμένες ανάγκες της υπηρεσίας σε Αξιωματικούς, κατά Κλάδο, όπως διαμορφώνονταν από την ανάγκη να έχει και να διατηρεί η Εθνική Φρουρά τη μαχητική εκείνη ικανότητα που θα της επέτρεπε να ανταποκρίνεται στην ανάγκη σχεδιασμού και διοίκησης ενός σύγχρονου στρατεύματος”.

Όπως αναφέρουν, οι εξειδικευμένες αυτές ανάγκες δεν διαφοροποιούνται στους τρεις Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων και επιτάσσουν όπως οι Αξιωματικοί και ιδιαίτερα βαθμού Συνταγματάρχη και άνω,

“θα πρέπει να διαθέτουν, τουλάχιστον, το απαραίτητο και πιστοποιημένο προς τούτο εννοιολογικό και γνωσιολογικό υπόβαθρο, το οποίο αποκτάται με την εξειδικευμένη ανώτατη ακαδημαϊκή μόρφωση και στρατιωτική εκπαίδευση, τα επιμορφωτικά σεμινάρια, την ευρύτερη εκπαίδευση διακλαδικής στρατηγικής/επιχειρησιακής και τακτικής μορφής και την πολύπλευρη επιτελική και διοικητική εμπειρία. Η εν λόγω εξειδικευμένη ακαδημαϊκή μόρφωση και στρατιωτική εκπαίδευση, που παρέχεται, ανάλογα με την κάθε περίπτωση στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Α.Ε.Ι), στα Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Α.Σ.Ε.Ι) και στις ειδικές προς τούτο στρατιωτικές σχολές, δηλαδή ..…. κατά την εκτίμηση του Συμβουλίου, εξασφαλίζουν στους Αξιωματικούς, ιδιαίτερα βαθμού Συνταγματάρχη και άνω, τα απαραίτητα κατ’ ελάχιστο προσόντα και εχέγγυα για να ανταποκριθούν με επιτυχία στα καθήκοντα που αντιστοιχούν στη θέση και το βαθμό τους …..”.

Ακολούθησε από το Ανώτατο Συμβούλιο Κρίσεων, με βάση τις διατάξεις της παραγράφου (4) του Κανονισμού 51 των σχετικών Κανονισμών η εξέταση της “εν γένει κατάστασης της Υπηρεσίας σε Αξιωματικούς, που υφίστατο κατά το έτος 2006”, με την παράθεση σχετικού πίνακα των θεσμοθετημένων θέσεων Αξιωματικών κατά Κλάδο. Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά στον αριθμό των υπηρετούντων Αξιωματικών το έτος 2006 κατά Κλάδο που διαθέτουν ακαδημαϊκή μόρφωση και στρατιωτική εκπαίδευση σε Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και Στρατιωτικές Σχολές και όπως αναφέρεται, το έτος 2006, “ολοκληρωμένη ακαδημαϊκή μόρφωση και στρατιωτική εκπαίδευση”, όσον αφορά τους Συνταγματάρχες, που ενδιαφέρει εν προκειμένω, έχει μόνο ποσοστό 23%, “ενώ το ποσοστό των Συνταγματαρχών που δεν είχαν οποιαδήποτε ανώτατη ακαδημαϊκή μόρφωση ανέρχετο στο 61, 50%”.

Το Συμβούλιο, όπως αναφέρει στη συνέχεια, “μετά την αξιολόγηση της εν γένει κατάστασης, των εξειδικευμένων αναγκών της υπηρεσίας κατά Κλάδο και της ανάγκης παροχής δυνατότητας ανέλιξης Αξιωματικών κατώτερων βαθμών” και αφού έλαβε υπόψη κατά περίπτωση “την όλη σταδιοδρομία των υπηρετούντων Αξιωματικών, τη δυνατότητα περαιτέρω προσφοράς τους, το χρόνο παραμονής τους στον κατεχόμενο βαθμό ή την ηλικία τους αποφάσισε τον ευδόκιμο τερματισμό της υπηρεσίας για το έτος 2006” αριθμού Αξιωματικών, μεταξύ αυτών και του αιτητή.

Σε σχέση με τον αιτητή, παρατηρήθηκε ότι “δεν διαθέτει την ολοκληρωμένη εξειδικευμένη ακαδημαϊκή μόρφωση και στρατιωτική εκπαίδευση”, που απαιτούνται για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του στρατεύματος, “καθόσον δεν είναι απόφοιτος Ανώτατου Στρατιωτικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος και ούτε έχει φοιτήσει στη Σχολή Εθνικής Άμυνας. Το Συμβούλιο έκρινε ότι τα πιο πάνω περιορίζουν τη δυνατότητα περαιτέρω προσφοράς του και η παραμονή του στο στράτευμα δεν παρέχει τη δυνατότητα ανέλιξης Αξιωματικών κατώτερων βαθμών”. Τα πιο πάνω αναφέρονται και στην επιστολή ημερομηνίας 7/6/2012, με την οποία κοινοποιήθηκε στον αιτητή η προσβαλλόμενη απόφαση.

Εκκρεμούσης της διαδικασίας εκδίκασης της παρούσας προσφυγής, εκδόθηκε από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου η απόφαση στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 56/12, Ηλία και Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 8/6/2018, με την οποία επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση στην Ανδρέας Ηλία v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 548/2009, ημερομηνίας 8/3/2012.

Κρίθηκε ότι κατά την επανεξέταση που ακολούθησε της απόφασης στη Θεοδώρου v. Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 44, το Συμβούλιο συμμορφώθηκε στα όσα είχαν παρατηρηθεί στη Θεοδώρου, θεραπεύοντας τις πλημμέλειες που υποδείχθηκαν. Συγκεκριμένα, αναφέρονται τα ακόλουθα στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου:

«Η έρευνα του Συμβουλίου αυτή τη φορά ήταν επαρκής, όπως έκρινε και το πρωτόδικο Δικαστήριο, επεκτεινόμενη προς όλες τις παραμέτρους του Κανονισμού 51(4). Επί τούτου στηρίχθηκε στην έκθεση του Διοικητή της Εθνικής Φρουράς, ο οποίος ήταν και μέλος του. Η διεξαγωγή έρευνας από τον κατ' εξοχήν εμπειρογνώμονα ήταν και εύλογη και σύμφωνη με τη νομολογία, η οποία δεν επιβάλλει την διεξαγωγή της έρευνας από το ίδιο το αποφασίζον όργανο. Καθήκον και υποχρέωση του Συμβουλίου ήταν η τελική εκτίμηση των γεγονότων και η λήψη της σχετικής απόφασης, το δε κριτήριο για την πληρότητα της έρευνας συνίσταται στη συλλογή και διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων τα οποία παρέχουν βάση για ασφαλή συμπεράσματα (βλ Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας v. Zάμπογλου (1997) 3 Α.Α.Δ. 270). Το σκεπτικό επομένως του Συμβουλίου, όπως διατυπώθηκε στο πρακτικό του έχει καλύψει όλες τις πτυχές του θέματος, συμπεριλαμβανομένης της εν γένει κατάστασης των υπηρετούντων κατά το 2005 αξιωματικών στις κατώτερες και ανώτερες βαθμίδες της ιεραρχίας, τις εξειδικευμένες ανάγκες της υπηρεσίας σε απόφοιτους ανώτερων σχολών για τη στελέχωση των νευραλγικών διοικητικών θέσεων και τη δυνατότητα ανέλιξης των κατώτερων αξιωματικών.

Κατά συνέπεια προς τα ανωτέρω δεν ήταν αναγκαία η αναφορά σε κάθε κλάδο ξεχωριστά, όπως εισηγείται ο εφεσείων, εφόσον με την έρευνα που προηγήθηκε προέκυψε ότι οι ανάγκες για στελέχωση των διοικήσεων και των επιτελείων μεγάλων μονάδων και σχηματισμών, καθώς και κρίσιμων θέσεων στο Υπουργείο, στις διπλωματικές αποστολές και τους Διεθνείς Οργανισμούς, κάλυπταν το σύνολο του στρατεύματος και πάνω σε αυτή τη βάση αξιολογήθηκαν. Το Συμβούλιο έκρινε επί του σημείου αυτού, ότι οι εξειδικευμένες ανάγκες κατά κλάδο, όπως αυτές επιβάλλονται από τις σύγχρονες αντιλήψεις περί Ενόπλων Δυνάμεων και ανταπόκρισης σε μελλοντικές προκλήσεις, επέβαλλαν τη στελέχωση του στρατεύματος με προσωπικό που να έχει το υπόβαθρο παρακολούθησης των εξελίξεων στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο και στα σύγχρονα οπλικά συστήματα, ως απόρροια της εκπαίδευσης τους στα ΑΣΕΙ και στις άλλες Σχολές. Και αυτό με παράλληλη αναφορά στην επιδιωκόμενη αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό του, με αποτέλεσμα η οποιαδήποτε περαιτέρω εξειδίκευση να ήταν υπό τις περιστάσεις πλεονασμός.

Επιπροσθέτως των πιο πάνω, το Συμβούλιο δεν παρέλειψε την ειδική αξιολόγηση της περίπτωσης του εφεσείοντα σ΄ ό,τι αφορά τη δυνατότητα περαιτέρω προσφοράς του, την οποίαν - όπως ευλόγως έκρινε - περιόριζε το γεγονός της μη κατοχής ακαδημαϊκών προσόντων ενώ η συνέχιση της παραμονής του στην υπηρεσία θα εμπόδιζε και την ανέλιξη άλλων ιεραρχικά κατώτερων αξιωματικών που διέθεταν υπέρτερη ακαδημαϊκή μόρφωση. Σχετικές επί του ζητήματος είναι οι Αντωνίου v. Δημοκρατίας (1995) 3 Α.Α.Δ. 74, Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας v. Zάμπογλου (πιο πάνω), Σολωμού κ.ά. v. Aρχηγού Αστυνομίας κ.ά. (2006) 3 Α.Α.Δ. 271, σύμφωνα με τις οποίες η έκταση και η μορφή της δέουσας έρευνας είναι συνυφασμένη με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Εξάλλου δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι η κρίση της διοίκησης επί θεμάτων τεχνικής φύσεως ή ειδικών γνώσεων είναι ανέλεγκτη όταν δεν συντρέχει πλάνη περί τα πράγματα, κακή χρήση διακριτικής εξουσίας ή δεν προκύπτει έλλειψη αιτιολογίας (Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, 1929 -1959 σελ. 227, Συμβούλιο Αμπελουργικών Προϊόντων v. Περικλέους (2005) 3 Α.Α.Δ. 619, First Elements Euroconsultants Ltd v. Kυπριακής Δημοκρατίας. Αναθ. Έφεση Αρ. 34/12, ημερ. 15.12.17).

Στην παρούσα περίπτωση το Συμβούλιο έκρινε ότι, για τους λόγους που περιγράφονται με σαφήνεια στο πρακτικό του, η αποστράτευση αριθμού αξιωματικών θα καθιστούσε αποτελεσματικότερη τη λειτουργία του στρατεύματος. Από τη στιγμή που εκτίθενται οι πραγματικοί και νομικοί λόγοι που οδήγησαν στην επίδικη απόφαση του Συμβουλίου και παρατίθενται τα κριτήρια βάσει των οποίων άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια, δεν υπάρχει έδαφος για δικαστική επέμβαση.

Η πιο πάνω κατάληξη καθιστά ανεδαφικό και τον ισχυρισμό του εφεσείοντα περί νομικής και πραγματικής πλάνης του Συμβουλίου λόγω άγνοιας ουσιωδών στοιχείων και γεγονότων της υπόθεσης (6ος λόγος έφεσης). Δεδομένου δε ότι η έρευνα του Συμβουλίου ήταν επαρκής και όλα τα ουσιώδη στοιχεία αξιολογήθηκαν, το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στον τρόπο που ευλόγως επέλεξε η διοίκηση να διερευνήσει το θέμα, ούτε και υποκαθιστά τα, υπ' αυτής διαπιστωθέντα, πρωτογενή ευρήματα.

Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω οι λόγοι έφεσης 1, 2, 4, 5 και 6 απορρίπτονται.

Με τον 3ο λόγο έφεσης προβάλλεται πως ο υπό κρίση Κανονισμός είναι αντισυνταγματικός ως αντίθετος με την αρχή της ισότητας, για δύο λόγους. Ο πρώτος γιατί παρέχει στο Συμβούλιο εξουσία να μεταχειρίζεται διαφορετικά μια κατηγορία προσώπων που βρίσκονται σε όμοια θέση, δηλαδή να αποφασίζει κατά την κρίση του τον τερματισμό της υπηρεσίας οποιουδήποτε από τους αξιωματικούς οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις που τίθενται στον υπό αναφορά Κανονισμό, χωρίς υποχρέωση αιτιολόγησης της απόφασης επιλογής των συγκεκριμένων αξιωματικών έναντι άλλων οι οποίοι παραμένουν στο στράτευμα. Ο δεύτερος γιατί παρέχει στο Συμβούλιο τη δυνατότητα να ενεργήσει μεροληπτικά, ευνοώντας συγκεκριμένους αξιωματικούς βάσει οποιουδήποτε εκ των κριτηρίων που τίθενται διαζευκτικά προς εξέταση, ή ακόμη να επικαλεστεί και άλλα μη καθορισμένα εξ' αρχής κριτήρια αποφασίζοντας κατά το δοκούν και χωρίς σύγκριση μεταξύ ομοιόβαθμων.

Δεν μας βρίσκουν σύμφωνους οι πιο πάνω αιτιάσεις του εφεσείοντα. Καταρχάς η έγερση τους προσκρούει στο δόγμα της ανεπίτρεπτης ταυτόχρονης επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας, εφόσον επικαλείται τις πρόνοιες του Κανονισμού αφενός ως βάση ότι ο ίδιος δεν θα έπρεπε να αποστρατευθεί και αφετέρου διατείνεται ότι παραβιάζουν την αρχή της ισότητας και ως εκ τούτου δεν θα έπρεπε να εφαρμοστούν.

Σχετικές είναι οι υποθέσεις Ηλία κ.α. v. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 884, Κάππας v. Οργανισμού Κυπριακής Γαλακτοκομικής Βιομηχανίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 36, Ραφτόπουλος v. Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ. 241, Καπακιώτης και Παπαέλληνας Λτδ v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:C568, Αναθ. Έφεση Αρ. 91/2011, ημερ. 21.12.2016 και Σαββίδης κ.ά. v. Δημοκρατίας (1993) 3 Α.Α.Δ. 249, σύμφωνα με τις οποίες δεν είναι επιτρεπτό - ειδικά σε αναθεωρητικές εφέσεις - διάδικος να προβάλλει ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενα πράγματα με σκοπό τον προσπορισμό μεγαλύτερου οφέλους.

Εν πάση περιπτώσει, επί της ουσίας, δεν τίθεται θέμα παραβίασης της αρχής της ισότητας από την προβλεπόμενη διαδικασία του Κανονισμού 51 εφόσον το Συμβούλιο ασκεί τη διακριτική ευχέρεια που του παρέχει ο εν λόγω Κανονισμός στη βάση προκαθορισμένων κριτηρίων αξιολόγησης, τα οποία ισχύουν για όλους τους αξιωματικούς που εμπίπτουν στην εμβέλεια των σχετικών κανονιστικών προνοιών και τα οποία στη συνέχεια εξετάζονται κατά τρόπο ειδικό και εξατομικευμένο για την κάθε ξεχωριστή περίπτωση υπό το φως των κριτηρίων της παραγράφου (4)».

Όπως έχει αναφερθεί, η εξεταζόμενη προσφυγή προέκυψε από επανεξέταση συνεπεία της ακυρωτικής απόφασης στην προσφυγή αρ. 600/2009. Σημειώνεται ότι το πρακτικό του Συμβουλίου που τηρήθηκε στην διαδικασία εκείνη και το οποίο κρίθηκε από τον Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πασχαλίδη ότι έπασχε, είναι ταυτόσημο με το πρακτικό που τηρήθηκε στη διαδικασία που οδήγησε στην προσφυγή αρ. 548/2009 το οποίο κρίθηκε από τον Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Χατζηχαμπής ως καθόλα νόμιμο, κρίση που επικυρώθηκε στην ΑΕ αρ. 56/12.

Βεβαίως, η εξεταζόμενη περίπτωση αφορά τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση που εκδόθηκε μετά από επανεξέταση και αυτό που πρώτιστα θα πρέπει να εξεταστεί είναι αν οι καθ’ ων η αίτηση συμμορφώθηκαν με το δεδικασμένο, της απόφασης στην προσφυγή 600/2009.

Τα όσα το Συμβούλιο παραθέτει ως αιτιολογία στην εξεταζόμενη περίπτωση, έχουν καταγραφεί ανωτέρω. Με το δεδομένο ότι η απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην ΑΕ αρ. 56/12, έχει τελικά επιλύσει όλα τα ζητήματα και ισχυρισμούς τα οποία προβάλλονται από τον αιτητή στην εξεταζόμενη υπόθεση, και με δεδομένη την δεσμευτικότητα των αποφάσεων της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου για το Διοικητικό Δικαστήριο, θεωρώ ότι δεν έχει προβληθεί οτιδήποτε το οποίο θα οδηγούσε σε διαφοροποίηση από την πιο πάνω δεσμευτική απόφαση.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί, ότι το παρόν Δικαστήριο έχει ήδη εκδώσει δύο ακυρωτικές αποφάσεις σχετικές με την παρούσα προσφυγή, προτού δηλαδή εκδοθεί η δεσμευτική πλέον απόφαση στην ΑΕ αρ. 56/12 (βλ. Ανδρέα Γεωργίου v. Κυπριακής Δημοκρατίας κ.ά, προσφυγή αρ. 1254/2012, ημερομηνίας 26/1/2018, Ανδρονίκου Ανδρονίκου v. Κυπριακής Δημοκρατίας κ.ά, προσφυγή αρ. 1251/2012, ημερομηνίας 26/1/2018).

Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Επιδικάζονται €1300 έξοδα πλέον Φ.Π.Α, υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο