Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 702/2014 ECLI:CY:DD:2017:72 KI-generiert

Administrative court annuls police chief's decision to return only partial salary deduction due to disproportionality.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 702/2014
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court annulled the Police Chief's decision to return only €9,000 of a €39,052.69 deduction, ruling it disproportionately punitive. The applicant, a police officer convicted of minor offenses, argued the partial refund constituted an excessive penalty compared to the final disciplinary sanctions. The court held that the regulation granting discretion to the Chief must be exercised fairly, and the decision failed to adequately consider the specific crimes and final penalties imposed.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Καν. 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών; Η διακριτική ευχέρεια του Αρχηγού Αστυνομίας στην επιστροφή κατακρατημένων απολαβών πρέπει να ασκείται δίκαια, απορρίπτοντας αποφάσεις που συνιστούν ουσιαστικά εξοντωτικές ποινές χωρίς επαρκή αιτιολόγηση.

Schlagwörter

KI-generiert
disproportionate penalty administrative annulment police disciplinary regulations salary deduction review fair discretion exercise Einziehung von Deliktsvermögen Polizeibeamter Einstellung des Strassenverkehrsverfahrens

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution
Regulation 31 (z) of the Police (Disciplinary) Regulations

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Perikleous v. Commissioner of Police (1993) 3 AA 579
Commissioner of Police and Others v. Basilios Tsangaridis (2001) 3 AA 35
ECLI:CY:DD:2017:72
Administrative court annuls police chief's decision to return only partial salary deduction due to disproportionality.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Περικλέους ν. Συμβ. Βελτ. Αγ. Νάπας (1993) 3 ΑΑΔ 579

Αρχηγός Αστυνομίας και Άλλοι ν. Βασίλειου Τσαγγαρίδη (2001) 3 ΑΑΔ 35

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:72

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 702/2014)

28 Φεβρουαρίου 2017

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΑ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Αιτητής,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ

ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Καθ’ ης η αίτηση.

______________­_

Θ. Θωμά, για ΘΕΜΗΣ ΘΩΜΑ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ, δικηγόροι για τον αιτητή.

Μ. Στυλιανού, δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για την καθ’ ης η αίτηση.

______________­__

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την θεραπεία Α της ως άνω αριθμό και τίτλο προσφυγής, ο αιτητής ζητεί, κατά λέξη, ως ακολούθως:

«Α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση της Καθ’ ης η Αίτηση που περιέχεται σε επιστολή ημερομηνίας 10 Μαρτίου 2014, η οποία παραλήφθηκε από τον Αιτητή κατά/ή περί τις 13 Μαρτίου 2014 και με την οποία ενημερώθηκε ο Αιτητής (α) για την απόφαση του Αρχηγού Αστυνομίας ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει ο Καν. 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών, ότι αποφάσισε την επιστροφή στον εν λόγω Αστυφύλακα του χρηματικού ποσού των €9.000-, από το σύνολο του ποσού που κατακρατήθηκε κατά την διάρκεια της διαθεσιμότητας του, το οποίο ανέρχετο στις €39.052,69- δια την περίοδο από 23/02/2011 μέχρι τις 16/02/2014 που τέθηκε σε διαθεσιμότητα, να κηρυχθεί άκυρη και χωρίς νομικό αποτέλεσμα.»

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, έχουν περιληπτικά αναφερόμενα, ως ακολούθως:

Ο αιτητής προσλήφθηκε στην Αστυνομία στις 26.9.1995 και υπηρετεί σε αυτή μέχρι σήμερα.

Στις 22.2.2013, στα πλαίσια της εναντίον του της Ποινικής Υπόθεσης Αρ. 829/2011, ο αιτητής καταδικάστηκε για τα εξής αδικήματα με τις ακόλουθες ποινές: α) €500 για την 4η κατηγορία, δηλαδή για κατοχή αντικειμένου κατασκευασμένου ή διασκευασμένου για εκκένωση ή εκτόξευση επιβλαβούς υγρού ή αερίου ή χημικής ουσίας ή παρόμοιου υλικού, κατά παράβαση της σχετικής περί τούτου νομοθεσίας, β) €500 για την 5η κατηγορία, δηλαδή για προσβολή δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, κατά παράβαση της περί τούτου νομοθεσίας και γ) €200 για την 6η κατηγορία, δηλαδή για πρόκληση ανησυχίας, κατά παράβαση της σχετικής περί τούτου νομοθεσίας. Επιπλέον ο αιτητής καταδικάστηκε και σε έξοδα ύψους €120. Οι κατηγορίες 1 μέχρι 3 στην άνω ποινική υπόθεση εναντίον του αιτητή αναστάληκαν.

Ακολούθησε, ενόψει της πιο πάνω ποινικής καταδίκης του αιτητή, έλαβε χώραν πειθαρχική δίωξη του. Συγκεκριμένα η πειθαρχική υπόθεση με στοιχεία Λάρνακα Αρ. 1/2011 κατέληξε με την επιβολή στον αιτητή από Πειθαρχική Επιτροπή των ακόλουθων ποινών, με απόφαση της ημερομηνίας 24.1.2012: α) για το πειθαρχικό αδίκημα της ανάρμοστης συμπεριφοράς (1η Κατηγορία) του επιβλήθηκε η πειθαρχική ποινή της αναβολής ετήσιας προσαύξησης για ένα χρόνο αμέσως μετά τη λήξη του μέτρου σχετικά με τις ετήσιες προσαυξήσεις και β) για το πειθαρχικό αδίκημα της παράνομης ή άσκοπης άσκησης εξουσίας (4η Κατηγορία) του επιβλήθηκε η πειθαρχική ποινή της πειθαρχικής μετάθεσης. Για την 2η και 3η κατηγορία δεν του επιβλήθηκε οποιαδήποτε ποινή.

Στις 27.1.2012 ο Βοηθός Αρχηγός (Δ) θεώρησε τις ποινές που επιβλήθηκαν στον αιτητή από την Πειθαρχική Επιτροπή ως ανεπαρκείς και τις εφεσίβαλε ενώπιον του Συμβουλίου Εφέσεων (Αρ. Έφεσης 1/2012). Ωστόσο, στις 10.2.2014 ο Βοηθός Αρχηγός (Δ) εισηγήθηκε στον Αρχηγό Αστυνομίας την απόσυρση της προαναφερόμενης Έφεσης, και της διαθεσιμότητας, στην οποία ο αιτητής είχε τεθεί για τη διερεύνηση των συγκεκριμένων περιστατικών από τις 23.2.2011, εισήγηση, η οποία έγινε αποδεκτή από τον Αρχηγό Αστυνομίας.

Στις 4.3.2014 τέθηκε ενώπιον του Αρχηγού Αστυνομίας επιστολή του Αστυνομικού Διευθυντή του Τμήματος Α’, για να αποφασίσει σχετικά με τις κατακρατημένες απολαβές κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας του αιτητή, κατ’ εφαρμογή του Κανονισμού 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών.

Ο Αρχηγός Αστυνομίας, ασκώντας τις εξουσίες του με βάση τον προαναφερόμενο Κανονισμό, με μια οκτασέλιδη απόφαση του, κατέληξε ως ακολούθως:

«…..Συνεκτιμώντας τα πιο πάνω και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που μου παρέχει ο Κανονισμός 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών ) Κανονισμών (Κ.Δ.Π. 53/1989) αποφάσισα όπως επιστραφεί στον Αστ. 1082 Κωστάκη Γεωργίου το χρηματικό ποσό των €9.000, από το σύνολο του ποσού που κατακρατήθηκε κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας του...»

Η πιο πάνω απόφαση του Αρχηγού Αστυνομίας είναι αυτή που προσβάλλεται με την παρούσα προσφυγή.

Η πλευρά του αιτητή προωθεί, με την γραπτή της αγόρευση, την θέση, ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε χωρίς την δέουσα έρευνα και αιτιολογία και/ή λήφθηκε αυθαίρετα. Η πλευρά του αιτητή, διαφοροποιείται ως προς τα γεγονότα της ένστασης της καθ’ ης η αίτηση, αναφέροντας, ότι ο αιτητής ναι μεν τέθηκε σε διαθεσιμότητα στις 23.2.2011, αλλά αυτή παρατάθηκε μέχρι την εκδίκαση της εναντίον του υπόθεσης και διήρκησε μέχρι τις 16.2.2014, χωρίς να είναι ξεκάθαρο γιατί αυτή και για ποιες πειθαρχικές υποθέσεις εναντίον του παρατάθηκε, αφού εκκρεμούσαν το ίδιο διάστημα και άλλες.

Αποδέχεται, εν πάση περιπτώσει, ότι ο αιτητής αποδέχθηκε την διαθεσιμότητα του, λαμβάνοντας το ½ των απολαβών του, μέχρι την εκδίκαση των υποθέσεων εναντίον του. Κατά τον αιτητή, όμως, δεν λήφθηκε υπόψη ούτε το γεγονός των παραδοχών στις οποίες ο αιτητής προέβηκε τόσο στην ποινική όσο και στην πειθαρχική υπόθεση εναντίον του, ούτε οι ποινές που επιβλήθηκαν ήδη σε αυτόν.

Συνεχίζοντας η πλευρά του αιτητή, επισημαίνει ότι ο αιτητής κρατήθηκε σε διαθεσιμότητα για όλο το διάστημα που είχε ασκηθεί Έφεση εναντίον της πειθαρχικής ποινής που του επιβλήθηκε μέχρι και την απόσυρση της Έφεσης και αυτό έπρεπε να ληφθεί υπόψη. Η πλευρά του αιτητή υποστηρίζει, ότι ουσιαστικά παραβιάζονται τα άρθρα 12.2 και 12.3 του Συντάγματος από την επίδικη απόφαση, αφού ουσιαστικά ο αιτητής δικάστηκε με την επίδικη απόφαση εκ δευτέρου για το ίδιο αδίκημα, του επιβλήθηκε ποινή δυσανάλογη προς την βαρύτητας του αδικήματος που διέπραξε, η οποία συνιστά εξοντωτική τιμωρία.

Κατά τον αιτητή, έπρεπε, επίσης, να ληφθεί υπόψη, ότι το ίδιο επίδικο διάστημα που τελούσε σε διαθεσιμότητα, εκκρεμούσαν εναντίον του και η πειθαρχική υπόθεση Αρ. 3/11, στην οποία τελικώς αθωώθηκε και απαλλάχθηκε μετά από Έφεση, καθώς και η πειθαρχική υπόθεση 4/11, για την οποία επίσης τελούσε υπό διαθεσιμότητα.

Η πλευρά του αιτητή διασαφηνίζει, ότι δεν διαφωνεί με την εφαρμογή του Κανονισμού 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών, αλλά με τον τρόπο εφαρμογής του με την επίδικη απόφαση για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Περαιτέρω η πλευρά του αιτητή επισημαίνει, ότι από την 1.3.2012, ημερομηνία κατά την οποία εκδικάστηκε η τελευταία πειθαρχική υπόθεση εναντίον του αιτητή (Αρ. 3/11) μέχρι την 10.2.2014, ημερομηνία, κατά την οποία ο Βοηθός Αρχηγός εισηγήθηκε στον Αρχηγό Αστυνομίας την απόσυρση της Έφεσης Αρ. 1/12 είχαν διέλθει δύο έτη, κατά τα οποία ο αιτητής θα έπρεπε κάλλιστα να λάμβανε το πλήρες ποσό των μηνιαίων απολαβών του, αφού δεν εξεταζόταν καμία πειθαρχική υπόθεση εναντίον του.

Η πλευρά της καθ’ ης αίτηση, με τη δική της γραπτή αγόρευση, απορρίπτει όλους τους προαναφερθέντες λόγους ακυρώσεως, υπενθυμίζοντας ότι, σύμφωνα με πάγια νομολογία, η διαθεσιμότητα δεν είναι πειθαρχικό μέτρο, ούτε και έχει τιμωρητικό χαρακτήρα. Όσον αφορά τα στοιχεία που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από τη διοίκηση αναφορικά με το καθορισμό του εύλογου χρόνου της διαθεσιμότητας, παραπέμπει στην απόφαση του Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ερωτοκρίτου ημερομηνίας 2.4.2013 στην Προσφυγή Αρ. 1147/2011 ΑΡΙΣΤΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, υποστηρίζοντας, ότι οι κατευθυντήριες γραμμές της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου υιοθετήθηκαν και εφαρμόστηκαν στην περίπτωση της επίδικης απόφασης.

Η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση επισημαίνει, ότι οι λόγοι για τους οποίους ο αιτητής τέθηκε σε διαθεσιμότητα, έχουν παρατεθεί στην ένσταση της Δημοκρατίας, εκτίθενται αναλυτικά στα εκεί περιεχόμενα Παραρτήματα και δεν αμφισβητούνται. Ο ίδιος ο Αρχηγός, στην επίδικη απόφαση του, αναγνωρίζει ως μη εύλογο το διάστημα από 27.1.2012 έως 10.2.2014 που ο αιτητής παρέμεινε σε διαθεσιμότητα.

Είναι, κατά την καθ’ ης η αίτηση, λόγω της ύπαρξης αυτού του μη εύλογου χρονικού διαστήματος που αποφασίστηκε η επιστροφή στον αιτητή μέρους των κατακρατημένων απολαβών του. Τα γεγονότα και το σκεπτικό του Αρχηγού, πάντα κατά την καθ’ ης η αίτηση, εκτίθενται με σαφήνεια στην απόφαση του. Σύμφωνα δε, με τους οικείους Κανονισμούς ο Βοηθός Αρχηγός είχε και το δικαίωμα να ασκήσει Έφεση, αλλά και να αποσύρει αυτή σε οποιοδήποτε στάδιο.

Στην δε, επιστολή του Αρχηγού Αστυνομίας προς τον Αστυνομικό διευθυντή Λάρνακας ημερομηνίας 19.5.2011 επεξηγείται, γιατί προέκυψε η ανάγκη για παράταση της διαθεσιμότητας του αιτητή. Η καθ’ ης η αίτηση, περαιτέρω, απορρίπτει τον ισχυρισμό, περί παραβίασης του Άρθρου 12.2 και 12.3 του Συντάγματος, ενώ δέχεται ως ορθό το συνολικό ποσό που τελικώς κατακρατήθηκε από τον αιτητή, αρνείται, όμως, τον ισχυρισμό το ποσό αυτό δυσανάλογα κατακρατήθηκε ή ότι αποτελεί επιβολή ποινής ή τιμωρία για τον αιτητή.

Με την γραπτή απάντηση της η πλευρά του αιτητή επέμεινε στους ισχυρισμούς της, αναλύοντας εκ νέου τις θέσεις της.

Μελέτησα τα δεδομένα και ισχυρισμούς της παρούσας υπόθεσης με προσοχή, υπό το φώς και της υφιστάμενης νομολογίας.

Καταρχήν, είναι ορθό να αναφερθεί, ότι ο Κανονισμός 31 (ζ) των περί Αστυνομίας (Πειθαρχικών) Κανονισμών, ως η νομική βάση της επίδικης απόφασης, δεν τελεί υπό αμφισβήτηση στην παρούσα περίπτωση.

Ο εν λόγω Κανονισμός 31 (ζ) έχει ως εξής, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«(ζ) Σε περίπτωση που μέλος το οποίο είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα αναλαμβάνει εκ νέου τα καθήκοντά του, θα λάβει από την ημερομηνία που τέθηκε σε διαθεσιμότητα, το μισθό και τα επιδόματα τα οποία θα εδικαιούτο σύμφωνα με τους περί Αστυνομίας (Γενικούς) Κανονισμούς του 1989 ή οποιουσδήποτε Κανονισμούς που τους τροποποιούν ή τους αντικαθιστούν, αν

(i) αποφασίστηκε το μέλος αυτό να μην κατηγορηθεί για πειθαρχικό αδίκημα,

ή

(ii) όλες οι εναντίον του κατηγορίες έχουν απορριφθεί:

Νοείται ότι, αν βρέθηκε ένοχος και η ποινή που του επιβλήθηκε είναι άλλη από απόλυση, εξαναγκασμό σε παραίτηση ή υποβιβασμό κατά βαθμό ή τάξη, μπορεί να επιστραφεί στο μέλος τόσο ποσό από τις απολαβές και τα επιδόματα που του κατακρατήθηκαν, όσο ο Αρχηγός ήθελε αποφασίσει.»

Από το λεκτικό του πιο πάνω Κανονισμού καθίσταται σαφές, ότι επιστρέφεται όλο το κατακρατηθέν ποσό σε μέλος της Αστυνομίας κατά τη διαθεσιμότητα του, εάν τελικώς το μέλος δεν κατηγορηθεί ή οι κατηγορίες εναντίον του απορριφθούν, ενώ του επιστρέφεται όσο ποσό από το κατακρατηθέν ο Αρχηγός Αστυνομίας αποφασίσει, σε περίπτωση που η ποινή που του επιβλήθηκε είναι άλλη από απόλυση, εξαναγκασμό σε παραίτηση ή υποβιβασμό κατά βαθμό ή τάξη.

Συνεπώς, κατά την αντίληψη μου καθίσταται σαφές, ότι το θέμα επιστροφής (και πόσου) από του κατακρατημένου ποσού κατά τη διαθεσιμότητα μέλους (εδώ του αιτητή), συναρτάται άρρηκτα με το αν και ποια πειθαρχική ποινή τελικώς του έχει επιβληθεί, άρα με την διαπίστωση ευθύνης του. Στην περίπτωση που δεν φέρει ευθύνη, του επιστρέφεται όλο το ποσό, ενώ σε περίπτωση που φέρει ευθύνη και έχει τιμωρηθεί με ποινή άλλη από απόλυση, εξαναγκασμό σε παραίτηση ή υποβιβασμό κατά βαθμό ή τάξη, του επιστρέφεται δυνητικά μέρος του ποσού, ως ήθελε ο Αρχηγός Αστυνομίας αποφασίσει.

Ωστόσο, νομολογιακά, έχουν καθορισθεί, έστω ενδεικτικά, κριτήρια για την σύννομη άσκηση της αρμοδιότητας του Αρχηγού Αστυνομίας, στην περίπτωση που συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Κανονισμού 31 (ζ), εκεί τελευταίας παραγράφου (βλ. επί παραδείγματι, Προσφυγή Αρ. 1147/2011, supra).

Στην απόφαση ημερομηνίας 8.11.2012 στην Προσφυγή Αρ. 546/2011 ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΜΠΟΡΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, η οποία μνημονεύεται και στην Προσφυγή Αρ. 1147/2011, supra ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ερωτοκρίτου εισήγαγε, ως προϋπόθεση ορθής άσκησης της υπό συζήτηση αρμοδιότητας του Αρχηγού Αστυνομίας, να μην είναι δυσανάλογο και εξοντωτικό το ύψος του τελικώς παρακρατημένου ποσού, σε σχέση προς την κατηγορία στην οποία καταδικάστηκε, όσο και σε σχέση με την επιβληθείσα ποινή. Αναφέρεται, σχετικά στην εν λόγω απόφαση, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…….Όμως έχει διευκρινιστεί νομολογιακά ότι «η διαθεσιμότητα δεν αποτελεί πειθαρχικό μέτρο ή πειθαρχική ποινή και ούτε έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά είναι προληπτικό μέτρο για τη διευκόλυνση της περάτωσης μιας πειθαρχικής διαδικασίας» (βλ. Περικλέους ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Αγ. Νάπας (1993) 3 ΑΑΔ 579). Κατ' επέκταση ο Αρχηγός Αστυνομίας όφειλε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια κατά τρόπο που η απόφαση του να μην είναι τιμωρητικού χαρακτήρα.

Η απόφαση του Αρχηγού να διατάξει την κατακράτηση ολόκληρου του ποσού των €12.218,09, στην πράξη επαυξάνει την επιβαλλόμενη ποινή, κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας και στην ουσία επιβάλλει ποινή δυσανάλογη και εξοντωτική, τόσο σε σχέση με την κατηγορία στην οποία καταδικάστηκε, όσο και με αυτή της επιβληθείσας ποινής της αυστηράς επίπληξης. Σχετικά η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Δημοκρατίας ν. Τσαγγαρίδης (2001) 3(Α) ΑΑΔ 35, επισήμανε ως προς τον Κανονισμό 31(ζ) ότι:-

«Ο ίδιος ο Κανονισμός, στο πρώτο σκέλος της επιφύλαξης, καθορίζει τις περιπτώσεις όπου δεν επιστρέφονται οι απολαβές που κατακρατήθηκαν, δηλαδή όταν επιβάλλεται η ποινή της απόλυσης, εξαναγκασμού σε παραίτηση ή υποβιβασμού στο βαθμό ή τάξη. Στις υπόλοιπες το ζήτημα αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του Αρχηγού. Χωρίς να εξαντλούμε τα στοιχεία που δυνατό να ληφθούν υπόψη σε μια τέτοια απόφαση, υποδεικνύουμε πως αυτά που ενδεικτικά αναφέρονται στην πρωτόδικη απόφαση είναι σχετικά, δηλαδή η μετά τη λήξη της πειθαρχικής διαδικασίας διαπίστωση της αναγκαιότητας του χρόνου που διήρκεσε, και να προσθέσουμε κι εμείς πως σ’ αυτό το κριτήριο προσμετρά και η συνεργασία του ίδιου του πειθαρχικά διωκόμενου. Όμως, η πειθαρχική διαδικασία διεξάγεται ενώπιον άλλου οργάνου, που καθορίζει ο Κανονισμός. Στην υπόθεση που εξετάζουμε έγινε συνοπτική διαδικασία από το Διευθυντή Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, ο οποίος επέβαλε την ποινή της επίπληξης στον εφεσίβλητο. Ο Κανονισμός 31(ζ) δεν δίδει εξουσία στον Αρχηγό αναθεώρησης της ποινής. Η διαθεσιμότητα δεν είναι πειθαρχικό μέτρο. Γίνεται για να διευκολυνθούν οι έρευνες για την πιθανή διάπραξη πειθαρχικού παραπτώματος.»

Στην Προσφυγή Αρ. 1147/2011, supra λέχθηκαν και τα εξής, πάλιν με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Όπως τονίστηκε στην Τσαγγαρίδη, ανωτέρω, η διαθεσιμότητα δεν είναι πειθαρχικό μέτρο αλλά γίνεται για διευκόλυνση των πειθαρχικών ερευνών. Συνακόλουθα, η εξουσία που δίδεται στον Αρχηγό Αστυνομίας από τον Κανονισμό 31(ζ) για επιστροφή του ποσού που κατακρατείται κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας, θα πρέπει να ασκείται κατά τρόπο που συνάδει με τον επιδιωκόμενο σκοπό που δεν είναι άλλος από του να καταστήσει το ποσό που τελικά κατακρατείται, δίκαιο υπό τις περιστάσεις (βλ. Παμπόρης, ανωτέρω)…..»

Εφαρμόζοντας τα πιο πάνω στην παρούσα περίπτωση και παρόλη την προσπάθεια του Αρχηγού Αστυνομίας στο πολυσέλιδο σκεπτικό της απόφασης του να αιτιολογήσει επαρκώς αυτήν, θεωρώ και κρίνω, ότι η επίδικη απόφαση για παρακράτηση από τον αιτητή περί των €30.000 και επιστροφή μόνο €9.000 από το παρακρατηθέν ποσό των απολαβών του κατά την περίοδο της διαθεσιμότητας του, απολήγει σε σχέση με τις κατηγορίες στις οποίες ο αιτητής καταδικάστηκε (ανωτέρω), όσο και σε σχέση με τις επιβληθείσες σε αυτόν τελικά ποινές (ανωτέρω), αλλά και ως ποσοστό των απολαβών του που τελικά παρακρατήθηκε, να συνιστά ουσιαστικά εκ νέου, δυσανάλογη και εξοντωτική ποινή.

Συνεπώς, για αυτό τον λόγο η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται.

Πέραν του πιο πάνω λόγου ακύρωσης, θεωρώ, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί και λόγω έλλειψης δέουσας έρευνας και πλάνης περί τα εφαρμοσθέντα κριτήρια στη λήψη της επίδικης απόφασης, αφού ο Αρχηγός Αστυνομίας δεν φαίνεται να συμπεριέλαβε στη σκέψη του τις κατηγορίες στις οποίες ο αιτητής καταδικάστηκε, καθώς και τις επιβληθείσες σε αυτόν τελικά ποινές, ενώ δεν φαίνεται, ούτε να λήφθηκε υπόψη και να σταθμίστηκε καθ’ οιονδήποτε τρόπο η στάση και η συμπεριφορά του αιτητή (παραδοχές του) κατά την ποινική και πειθαρχικές του υποθέσεις.

Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται, για τους πιο πάνω λόγους, με έξοδα ύψους 1350 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του αιτητή και εναντίον της καθ’ ης η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο