Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 657/2016 ECLI:CY:DD:2017:7 KI-generiert

Administrative Court dismisses appeal against eviction order due to insufficient reasoning of the decision.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 657/2016
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's appeal against an eviction order issued by the Minister of Interior regarding his Turkish Cypriot property. The court found that the decision to evict the applicant, who had previously been approved for residence, lacked sufficient reasoning and contradicted the recommendation of the Special Committee. Consequently, the court declared the contested decision void and arbitrary, ruling that the administrative body failed to provide adequate justification for its reversal.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 146 of the Constitution; Art. 26(1) of the General Principles of Administrative Law Law 158(I)/1999: Administrative decisions exercising discretion must be sufficiently reasoned, particularly when contradicting prior recommendations or existing file data, otherwise they are void for lack of justification.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative discretion insufficient reasoning contradictory decision void administrative act Turkish Cypriot property eviction order constitutional review Asylgesuch eines türkischen Kurden

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 146 of the Constitution
Art. 26(1) of the General Principles of Administrative Law Law 158(I)/1999

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 139/1991 - Ο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 1991

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:7

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 657/2016)

13 Ιανουαρίου, 2017

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Αιτητής,

-και-

ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΩΣ ΚΗΔΕΜΟΝΑΣ

ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ

Καθ’ ων η αίτηση.

Α. Αγγελίδης, για Α. Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε, για τον αιτητή.

Δ. Καλλίγερος, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Ο αιτητής με την προσφυγή του, προσβάλλει την νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 9/5/2016, η οποία παραλήφθηκε από τον αιτητή στις 13/5/2016 και με την οποία διατάσσει τον αιτητή να εκκενώσει και να παραδώσει την κατοικία τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας με αριθμό τεμαχίου 173Γ και 175, Φ/Σχ. 59/2.2.ΙΙ επί της οδού Βασιλίσσης 25, στη Λεμεσό στην οποία διαμένει ως πρόσφυγας και μετά τον θάνατο της δικαιούχου πρόσφυγα μητέρας του. Ο αιτητής ζητά επίσης δήλωση του Δικαστηρίου, με την οποία να κηρύσσεται άκυρη και αυθαίρετη η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, να μην παραχωρηθεί στον αιτητή επ’ ονόματι του συνέχιση της χρήσης, της υπό αναφορά κατοικίας.

Τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είναι σε συντομία τα εξής:

Η επίδικη κατοικία, η οποία αφορά τουρκοκυπριακή ιδιοκτησία, βρίσκεται εντός των τεμαχίων 173Γ και 175 του Φ/Σχ. 59/2.2.ΙΙ. Σημειώνεται ότι το τεμάχιο 173 ήταν ανοικτός χώρος και είχε εκμισθωθεί αρχικά από το 1976 στον πατέρα του αιτητή, κ. Σπύρο Νικολάου, για ανέγερση καταστήματος. Η εκμίσθωση τερματίστηκε το 2000 και το τεμάχιο διαχωρίστηκε σε τρία μέρη. Το μέρος 173Α, εκμισθώθηκε το 2003 στην εκτοπισμένη κα Σαββούλα Κλεάνθους το μέρος 137Β στην εκτοπισμένη κα Νίκη Νικολάου, σύζυγο του αποβιώσαντα Παναγιώτη Νικολάου, αδελφού του αιτητή και το μέρος 173Γ ενσωματώθηκε στο χώρο της κατοικίας, η οποία εβρίσκεται στο τεμάχιο 175.

Η επίδικη κατοικία, η οποία εντάσσεται στην κατηγορία κατοικία Β, παραχωρήθηκε το 1977 στον κ. Σπύρο Νικολάου (πατέρα του αιτητή), ο οποίος διέμενε με την οικογένειά του (σύζυγο και τέσσερα παιδιά) ως εκτοπισθείς από την Αμμόχωστο, συνεπεία της τούρκικης εισβολής. Ο κ. Σπύρος Νικολάου απεβίωσε το 2007 και στη κατοικία διέμενε η κα Θέκλα Νικολάου, μητέρα του αιτητή, η οποία απεβίωσε στις 28/3/2015. Στις 6/4/2015, ο αιτητής υπέβαλε αίτηση όπως του παραχωρηθεί η επίδικη κατοικία. Συμπληρωματικά με την αίτηση του, ο αιτητής υπέβαλε μέσω επιστολής ημερομηνίας 15/4/2015, πρόσθετα στοιχεία, μεταξύ άλλων ότι γεννήθηκε το 1941, είναι διαζευγμένος και δεν έτυχε καμίας κρατικής βοήθειας ως πρόσφυγας, ότι δεν διαθέτει κατοικία ή άλλη ακίνητη ιδιοκτησία και ότι είχε φροντίσει την μητέρα του με την οποία διέμενε πριν αυτή αποβιώσει, παρά τα δικά του προβλήματα υγείας.

Σημειώνεται ότι αίτηση για παραχώρηση της ίδιας κατοικίας, υπέβαλε και η εκτοπισθείσα κα Σαββούλα Κλεάνθους. Ακολούθησαν επιστολές με ημερομηνίες 3/6/2015 και 23/6/2015, με τις οποίες καλείτο ο αιτητής να εκκενώσει και να παραδώσει την κατοικία, επειδή είχε διαπιστωθεί ότι παράνομα την χρησιμοποιεί. Ο αιτητής αντέδρασε με νεότερη επιστολή ημερομηνίας 25/6/2015, με την οποία υπεδείκνυε ότι διέμενε με την μητέρα του την οποία φρόντιζε λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε και ότι εξακολουθούσε να διαμένει στην κατοικία και μετά το θάνατο της.

Προκύπτει από τον διοικητικό φάκελο (κ. 209Α) αλλά και από την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΧ), ότι η Ειδική Επιτροπή για την παραχώρηση τουρκοκυπριακής κατοικίας της επαρχίας Λεμεσού, στη συνεδρία της που πραγματοποιήθηκε στις 23/10/2015, ενέκρινε την αίτηση του αιτητή και παράλληλα απέρριψε την αίτηση της κας Σαββούλας Κλεάνθους.

Προκύπτει επίσης από το διοικητικό φάκελο (κ. 209Α) και από την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Χ), ότι ο Αν. Διευθυντής Υπηρεσίας Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών, στις 7/1/2016, απέρριψε το αίτημα του αιτητή και έδωσε οδηγίες για ανάκτηση του υποστατικού, εφόσον επρόκειτο για υποστατικό με μεγάλη εμπορική ανάπτυξη, που προσφέρεται για επαγγελματική χρήση και όχι για στεγαστικούς σκοπούς.

Ακολούθησε συνάντηση του αιτητή με τους αρμόδιους στις 25/1/2016 και επιτόπια επίσκεψη στις 2/2/2016. Αφού διαπιστώθηκε ανέγερση παράνομης περίφραξης και ξύλινου υποστατικού στον χώρο, και λόγω μη συμμόρφωσης του αιτητή προς τις υποδείξεις της αρμόδιας υπηρεσίας, στις 8/4/2016 έγινε αποσυναρμολόγηση και απομάκρυνση του παράνομου υποστατικού, με επέμβαση της Αστυνομίας.

Ακολούθησε επιστολή του Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών ημερομηνίας 21/1/2016, προς τον Έπαρχο Λεμεσού, όπως γίνει διαβούλευση με τον αιτητή, για μετακίνηση του σε άλλη κατάλληλη τουρκοκυπριακή κατοικία και στις 13/5/2016, κοινοποιήθηκε στον αιτητή η προσβαλλόμενη απόφαση ημερομηνίας 9/5/2016.

Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τον αιτητή, προβάλλουν ότι στα πρακτικά της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση, δεν παρουσιάστηκε απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών που να περιέχει εξέταση και απόρριψη του αιτήματος του αιτητή, ως του αρμόδιου εκ του σχετικού Νόμου, οργάνου διαχείρισης των τουρκοκυπριακών περιουσιών, αλλά και ούτε οποιαδήποτε εκχώρηση εξουσιών από τον Υπουργό Εσωτερικών είτε προς τον Αν. Διευθυντή είτε προς τον Έπαρχο.

Πρόσθετα, προβάλλουν ότι ο Αν. Διευθυντής ανέτρεψε την ευνοϊκή για τον αιτητή απόφαση της Επιτροπής, χωρίς να ακούσει τον αιτητή και χωρίς να αιτιολογήσει ειδικά την δυσμενέστατη αυτή απόφαση, καθώς επίσης και ότι δεν υπάρχει άρτιο πρακτικό της απόφασης του Αν. Διευθυντή αλλά και ότι την υπογραφή της επίδικης απόφασης, υπέγραψε λειτουργός “για” το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών.

Ισχυρίζεται επίσης ο αιτητής, ότι υπό πλάνη περί το Νόμο (άρθρο 4Α του Ν. 139/1991) (όπως τροποποιήθηκε)), ο Αν. Διευθυντής αντί να εγκρίνει την απόφαση της Επιτροπής, αποφάσισε αναρμόδια, αυθαίρετα, χωρίς δέουσα έρευνα και ειδική αιτιολογία, να αποκλίνει από αυτή, χωρίς να ακούσει τον αιτητή. Τέλος ισχυρίζεται ότι δια των ενεργειών της η διοίκηση, έχει παραβιάσει την αρχή της καλής πίστη και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του πολίτη και την αρχή της ίσης μεταχείρισης, αφού η κατοικία που βρίσκεται δίπλα από αυτήν που ο αιτητής διαμένει, παραχωρήθηκε μετά τον θάνατο του ζεύγους που διέμενε σ’ αυτήν, στα παιδιά του και παρά το ότι για είκοσι πέντε χρόνια παραμένει κλειστή.

Από την άλλη, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση, αντιτείνει ότι η αιτούμενη θεραπεία πάσχει από σύγχυση ως προς το επίδικο ακίνητο, καθώς και ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, είναι βεβαιωτική προγενέστερης εκδοθείσας στις 3/6/2015 απόφασης και κατά συνέπεια είναι απαράδεκτη ως προδήλως εκπρόθεσμη. Υποδεικνύει δε ότι, τα πιο πάνω προδικαστικά ζητήματα, ναι μεν δεν τέθηκαν ως όφειλαν με την ένσταση της Δημοκρατίας, μπορούν όμως να εξεταστούν ως θέματα δημόσιας τάξης αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο.

Σε σχέση με την ουσία των προβαλλόμενων ισχυρισμών του αιτητή, ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση παραπέμπει στην έκθεση γεγονότων, την οποία επισυνάπτει στην γραπτή του αγόρευση και με την οποία, όπως ισχυρίζεται, αποκρούονται πειστικά οι ισχυρισμοί του αιτητή.

Απαντώντας ο αιτητής στις προδικαστικές ενστάσεις των καθ’ ων η αίτηση, αφού υποδεικνύει ότι δεν προβάλλονται στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση και σύμφωνα με τη νομολογία, απαραδέκτως, εγείρονται εκ των υστέρων, δεν ευσταθούν, στη βάση των δεδομένων της περίπτωσης και θα πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμες.

Ξεκινώντας με τις προδικαστικές ενστάσεις που εγείρονται από τους καθ’ ων η αίτηση, θεωρώ ότι απαραδέκτως μεν εγείρονται εκ των υστέρων, αφού δεν έχουν εγερθεί στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση, κάτι το οποίο εξάλλου αποδέχεται και ο συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση (σελ. 2 στην γραπτή αγόρευση των καθ’ ων η αίτηση, “προδικαστικά ζητήματα δεν τέθηκαν, ως όφειλαν, με την Ένσταση της Δημοκρατίας”), μπορούν όμως να εξεταστούν και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο ως δημόσιας τάξης ζητήματα.

Αποτελεί παραδεκτό γεγονός, ότι ο αιτητής υπέβαλε στις 6/4/2015 (κ. 163-168) αίτηση, όπως του παραχωρηθεί η τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας κατοικία, επί της οδού Βασιλίσσης 25 στη Λεμεσό, στην οποία διέμενε η μητέρα του, η οποία απεβίωσε στις 28/3/2015. Όπως αναφέρεται στην παράγραφο 1 της ένστασης των καθ’ ων η αίτηση, η κατοικία βρίσκεται εντός των τεμαχίων με αρ. 173Γ και 175, Φ/Σχ. 59/2.2.ΙΙ. Προκύπτει από το κ. 209Α του διοικητικού φακέλου, ότι στις 23/10/2015, σε συνεδρία της η Ειδική Επιτροπή για την παραχώρηση τουρκοκυπριακών κατοικιών, εξέτασε την αίτηση του αιτητή και την ενέκρινε. Ακολούθως στις 7/1/2016, ο Αν. Διευθυντής Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών απέρριψε το αίτημα και “έδωσε οδηγίες στον Έπαρχο Λεμεσού για ανάκτηση του υποστατικού”.

Αποτελεί επίσης πραγματικό γεγονός ότι, στις 13/5/2016, ο αιτητής παρέλαβε την επιστολή ημερομηνίας 9/5/2016, η οποία περιέχεται ως ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΧV στην ένσταση (κ. 231), στην οποία αναφέρονται τα εξής:

«Αναφέρομαι στο αίτημα σας για την παραχώρηση της Τ/Κ ιδιοκτησίας κατοικία με αριθμό τεμ. 173Γ και 175, Φ/Σχ. 59/2.2.ΙΙ, στην οδό Βασιλίσσης 25 και σας πληροφορώ ότι αυτό εξετάστηκε από την Ειδική Επιτροπή και στη συνέχεια από τον Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να ικανοποιηθεί.

2. Ωστόσο, σύμφωνα με τις οδηγίες του Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών, μπορείτε εάν το επιθυμείτε, να αποταθείτε στο Γραφείο μου για την μετακίνηση σας σε άλλη κατάλληλη Τ/Κ κατοικία.

3. Ενόψει των πιο πάνω σας καλώ όπως εντός τριάντα (30) ημερών από την ημερομηνία λήψης της επιστολή μου μετακινήσετε από την εν λόγω κατοικία οποιαδήποτε έπιπλα, κατασκευάσματα και άλλα αντικείμενα δικής σας ιδιοκτησίας και την παραδώσετε ελεύθερη κατοχής στην Υπηρεσία Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών.

4. Σε αντίθετη περίπτωση η Υπηρεσία θα είναι υποχρεωμένη να προβεί στη λήψη των ενδεδειγμένων μέτρων σύμφωνα με το άρθρο 15 των περί Τ/Κ Περιουσιών (Διαχείριση και άλλα θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμων Αρ. 139/1991 έως 68(Ι)/2012 για ανάκτηση κατοχής της χωρίς άλλη προειδοποίηση».

Είναι επομένως προφανές, ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε σύγχυση σε σχέση με το ακίνητο για το οποίο ο αιτητής υπέβαλε αίτηση όπως του παραχωρηθεί, με το ακίνητο το οποίο αναφέρεται στην επακόλουθη απόρριψη της αίτησης, την οποία ο αιτητής προσέβαλε με την παρούσα προσφυγή. Η αίτηση αφορούσε την κατοικία επί του τεμαχίου 173Γ και 175, Φ/Σχ. 59/2.2.ΙΙ. Κατά συνέπεια, θεωρώ ως αβάσιμο το σχετικό προδικαστικό ζήτημα που ήγειραν οι καθ’ ων η αίτηση.

Αλλά ούτε και η προδικαστική ένσταση περί εκπροθέσμου της προσφυγής ευσταθεί. Στην επιστολή ημερομηνίας 9/5/2016 (ανωτέρω), σαφώς αναφέρεται ότι το αίτημα του αιτητή εξετάστηκε από την Ειδική Επιτροπή και στη συνέχεια από τον Κηδεμόνα και “δεν μπορεί να ικανοποιηθεί”. Συνεπώς πρόκειται για τη μόνη εκτελεστή διοικητική πράξη, την νομιμότητα της οποίας ο αιτητής είχε κάθε δικαίωμα να αμφισβητήσει.

Η δε επιστολή ημερομηνίας 3/6/2015, στην οποία παραπέμπουν οι καθ’ ων η αίτηση, δεν συνιστά απόφαση επί της αίτησης για παραχώρηση της επίδικης κατοικίας, αφού η απόφαση της διοίκησης επί τη συγκεκριμένης αυτής αίτησης λήφθηκε, όπως αναφέρεται στην ίδια την προσβαλλόμενη απόφαση ημερομηνίας 9/5/2016, μετά από εξέταση που προηγήθηκε από την Ειδική Επιτροπή (23/10/2015) και στη συνέχεια από τον Κηδεμόνα (9/1/2016), που έπονται χρονολογικά της επιστολής ημερομηνίας 3/6/2015.

Είμαι δε της άποψης ότι, η επιστολή ημερομηνίας 3/6/2015 με την οποία καλείται ο αιτητής να παραδώσει την κατοικία, αλλιώς “θα ληφθούν τα δέοντα μέτρα για άρση της παρανομίας”, πέραν του γεγονότος ότι είναι πληροφοριακού χαρακτήρα, αφορά νομική πράξη που δημιουργεί άλλου είδους διαφορά, η οποία υπάγεται στην αρμοδιότητα άλλων δικαστηρίων (βλ. Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, Τόμος ΙΙ, του Επ. Σπηλιωτόπουλου, 15η έκδοση, σελ. 12, παράγραφος 485). Συνεπώς απορρίπτονται και οι δύο προδικαστικές ενστάσεις.

Εξετάζοντας τον ισχυρισμό του αιτητή ότι ο Αν. Διευθυντής αναρμόδια απέρριψε το αίτημα του αιτητή, αφού δεν είχε εκχωρηθεί σ’ αυτόν οποιαδήποτε εξουσία, κρίνω ότι μετά την κατάθεση από τον συνήγορο των καθ’ ων η αίτηση, της επιστολής ημερομηνίας 22/12/2015 του Υπουργού Εσωτερικών (Αρ. Φακ:. 20.3.2/8), με την οποία έχουν εκχωρηθεί εξουσίες στους Επάρχους και στον Διευθυντή της Υπηρεσίας Τ/Κ Περιουσιών, ο ισχυρισμός κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται.

Είναι βάσιμη όμως η θέση του αιτητή ότι, ο Αν. Διευθυντής απέκλινε από την απόφαση της Ειδικής Επιτροπής, χωρίς να αιτιολογήσει την απόκλισή του.

Σύμφωνα με το άρθρο 4Α του περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμου του 1991 (Ν.139/1991):

«4Α. (1) Ο Κηδεμόνας, αφού λάβει υπόψη τη γνώμη της Συμβουλευτικής Επιτροπής και εφόσον το κρίνει σκόπιμο και αναγκαίο για την καλύτερη εφαρμογή του παρόντος Νόμου, μπορεί να διορίζει ειδικές επιτροπές σε κάθε επαρχία.

(2) Οι ειδικές επιτροπές επιλαμβάνονται ειδικών θεμάτων που παραπέμπονται σ’ αυτές από τον Κηδεμόνα ή από τη Συμβουλευτική Επιτροπή.

(3) Ειδικές επιτροπές οι οποίες διορίζονται με βάση τα πιο πάνω συνέρχονται σε τακτικές ή έκτακτες συνεδριάσεις ανάλογα με τις ανάγκες που υφίστανται για διεκπεραίωση των εργασιών τους σε σχέση με τα ειδικά θέματα που έχουν παραπεμφθεί σ’ αυτές.

(4) Η θητεία των μελών των ειδικών επιτροπών είναι τριετής και ο αριθμός, η σύσταση και ο τρόπος λειτουργίας τους καθορίζεται από τον Κηδεμόνα κατόπιν διαβουλεύσεών του με τη Συμβουλευτική Επιτροπή:

Νοείται ότι μέλος ειδικής επιτροπής μπορεί να επαναδιοριστεί σε οποιαδήποτε επιτροπή για δύο μόνο θητείες.

(5) Κάθε ειδική επιτροπή βρίσκεται σε απαρτία αν παρίσταται το ήμισυ του συνολικού αριθμού των μελών της πλέον ενός.

(6) Οι αποφάσεις των ειδικών επιτροπών πρέπει να είναι αιτιολογημένες και να λαμβάνονται με την πλειοψηφία των παρόντων. Σε περίπτωση ισοψηφίας ο προεδρεύων αυτής έχει νικώσα ψήφο.

(7) Αντίγραφα των αποφάσεων των ειδικών επιτροπών κοινοποιούνται στον Κηδεμόνα για έγκριση, ο οποίος μεριμνά και για την ενημέρωση της Συμβουλευτικής Επιτροπής· αντίγραφα αυτών κοινοποιούνται επίσης και στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Προσφύγων, Εγκλωβισμένων, Αγνοουμένων και Παθόντων για ενημέρωση».

Στην προκείμενη περίπτωση, η Ειδική Επιτροπή, στη συνεδρία της που πραγματοποιήθηκε στις 23/10/2015 (κ. 209Α), εγκρίνοντας την αίτηση, αναφέρει τα εξής:

«Η Ειδική Επιτροπή ενέκρινε το αίτημα του αφού έλαβε υπόψη το γεγονός ότι δεν έχει στο παρελθόν βοηθηθεί ως πρόσφυγας και ότι διαμένει μόνιμα στην οικία με τον όρο να αναγράφεται στο συμβόλαιο ότι αν χρησιμοποιηθεί για άλλη χρήση το υποστατικό θα τερματιστεί».

Στην επιστολή ημερομηνίας 7/1/2016 (κ. 209Α), αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι:

«Μετά από μελέτη της εισηγήσεως της Ειδικής Επιτροπής, ο Αν. Διευθυντής Υπηρεσίας Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών, δυνάμει εκχωρήσεως εξουσιών από τον Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών, παρατηρεί τα ακόλουθα:

ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ο Αν. Διευθυντής Υπηρεσίας Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών απέρριψε το αίτημα και έδωσε οδηγίες στον Έπαρχο Λεμεσού για ανάκτηση του υποστατικού, εφόσον πρόκειται για υποστατικό σε περιοχή με μεγάλη εμπορική ανάπτυξη, που προσφέρεται για επαγγελματική χρήση και όχι για στεγαστικούς σκοπούς».

Σύμφωνα με το άρθρο 26(1) του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν.158(Ι)/99):

«Οι διοικητικές πράξεις οι οποίες εκδίδονται έπειτα από άσκηση διακριτικής εξουσίας πρέπει να είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένες, ιδίως όταν πρόκειται για πράξεις οι οποίες:

(α) Είναι δυσμενείς για το διοικούμενο,

(β) Είναι αντίθετες ως προς το περιεχόμενο τους με προηγηθείσα γνωμοδότηση, πρόταση, εισήγηση ή έκθεση αρμόδιου οργάνου ή με τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου.

(γ) …………………………………………………………………..…»

Στα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας του Μ. Στασινόπουλου 1929-1959, σελ. 184, αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά:

«Αι πράξεις αι μη συμφωνούσαι προς τα στοιχεία του φακέλου, ως πράξις αντίθετος προς ητιολογημένην γνωμοδότησιν συλλογικού οργάνου και εν γένει πράξις αντιτιθεμένη εις ητιολογημένας προπαρασκευαστικάς της 890(47), ως η άρνησις υπό του ιεραρχικώς προϊσταμένου ή της εποπτευούσης Αρχής να εγκρίνη πράξιν υποδεεστέρου οργάνου: 59(3), 119, 492, 678(32). Ούτως π.χ. ο Υπουργός υποχρεούται να αιτιολογήση την γνώμην του, όταν αύτη είναι διάφορος προς την υποβαλλομένην υπό την έγκρισιν αυτού πράξιν: 894(51)».

Τέλος στο Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, Επ. Σπηλιωτόπουλου, 5η έκδοση, σ. 135-136, §135:

«Η «γνωμοδότηση» ή γνώμη διατυπώνεται ύστερα από ερώτημα του οργάνου που έχει αποφασιστική αρμοδιότητα και διακρίνεται σε i) «Απλή» όταν το όργανο που έχει την αποφασιστική αρμοδιότητα δεν δεσμεύεται από αυτήν, αλλά μπορεί να αποφασίσει και διαφορετικά (ΣΕ 1704/1981). Η πράξη του οργάνου που έχει αποφασιστική αρμοδιότητα, εφόσον έχει περιεχόμενο διαφορετικό από την απλή γνωμοδότηση, πρέπει να είναι ειδικά αιτιολογημένη.»

Είναι βασική αρχή του διοικητικού δικαίου ότι η αιτιολογία πρέπει να παρέχει στο Δικαστή όλα τα στοιχεία τα απαραίτητα για τη διακρίβωση της νομιμότητας της πράξης και ότι πρέπει να είναι σαφής, ειδική και συγκεκριμένη. Διαπιστώνεται συνεπώς ελλιπής αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία καθιστά αδύνατο το δικαστικό έλεγχο και το κατά πόσο διερευνήθηκαν με επάρκεια όλα τα ουσιώδη δεδομένα της περίπτωσης.

Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται.

Επιδικάζονται €1300 έξοδα πλέον, Φ.Π.Α υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο