Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 391/2014 ECLI:CY:DD:2016:409 KI-generiert

Administrative court annuls asylum rejection due to violation of res judicata regarding prior residence in Colombia.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 391/2014
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court annulled the Refugee Review Tribunal's decision rejecting Perumal Puaneswarum's asylum claim. The applicant argued the tribunal erred by ignoring his prior residence in Colombia, a fact established in a previous case (Refugee Appeal No. 1304/2007). The court held that the tribunal violated the principle of res judicata by failing to apply the established finding that the applicant lived in Colombia, which was a constitutional violation under Article 146(5) of the Constitution.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 1(A), 25, 28, 144, 146, 179 of the Constitution; Violation of res judicata regarding prior residence in Colombia constitutes an independent ground for annulment of administrative decisions.

Schlagwörter

KI-generiert
res judicata violation asylum claim rejection constitutional annulment prior residence fact administrative review tribunal Unzumutbarkeit des Wegweisungsvollzugs Folgen des Klagerückzugs Wegweisung trotz Gesundheitsproblemen

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 1(A) of the Constitution
Article 25 of the Constitution
Article 28 of the Constitution
Article 144 of the Constitution
Article 146 of the Constitution
Article 179 of the Constitution
Law 105(I)/2016
Law 6(I)/2000

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Hlia v. Republic of Cyprus through the Director of Social Insurance and another (1995) 3 AA 349
Harpreet Singh v. Republic of Cyprus (2006) 3 AA 393
ECLI:CY:DD:2016:409
Administrative court annuls asylum rejection due to violation of res judicata regarding prior residence in Colombia.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Γεωργίου Kλεάνθης Hλία ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Διευθυντή Kοινωνικών Aσφαλίσεων και άλλου. (1995) 3 ΑΑΔ 349

Harpreet Singh ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 393

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 105(I)/2016 - Ο περί Προσφύγων (Τροποποιητικός) Νόμος του 2016

Ν. 6(I)/2000 - Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2000

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:409

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 391/2014)

9 Δεκεμβρίου 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΑ 1(A), 25, 28, 144, 146 ΚΑΙ 179 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

PERUMAL PUWANESWARAM Αιτητή,

-ΚΑΙ-

ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Καθ’ ων η αίτηση.

______________­_

Σ. Σαββίδης, για τον αιτητή.

Β. Κ. Καρλεττίδου (κα), για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για τους καθ’ ων η αίτηση.

______________­_

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την παρούσα προσφυγή ο αιτητής ζητεί τις ακόλουθες θεραπείες (sic):

«Α. Διακήρυξη του Δικαστηρίου ότι η διοικητική πράξη και/ ή απόφαση των καθ’ ων η Αίτηση, που γνωστοποιήθηκε στον αιτητή την 05.03.2014 μέσω επιστολής των Καθ’ ων ημερομηνίας 02.12.2013, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α, και με την οποία απορρίφθηκε, κατόπιν επανεξέτασης, η διοικητική προσφυγή του αιτητή (F RA07-00331) εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Aσύλου με την οποία απορρίφθηκε πρωτοβάθμια το αίτημα του Αιτητή για άσυλο, δηλαδή να του αναγνωριστεί το καθεστώς του πρόσφυγα και/ή το καθεστώς του συμπληρωματικής προστασίας και/ή το καθεστώς διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, και με την οποία επικυρώθηκε η απόφαση που προσβλήθηκε με την ιεραρχική προσφυγή, είναι εξ’ υπαρχής άκυρη και/ ή στερείται οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος.

Β. Διάταγμα του δικαστηρίου το οποίο να αναστέλλει την απέλαση του αιτητή μέχρι πλήρους αποπεράτωσης της παρούσας υπόθεσης.

Γ. Έξοδα της παρούσης αίτησης. …»

Ο αιτητής είχε καταχωρήσει και ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 1.9.2015, με την οποία ζητούσε την αναστολή των διαδικασιών και/ή διαταγμάτων κράτησης και απέλασης του αιτητή μέχρι απόφασης του Δικαστηρίου στην κυρίως προσφυγή, την οποία, όμως, με επιστολή του ημερομηνίας 12.10.2015 απέσυρε και αυτή απορρίφθηκε, με πρακτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 19.10.2015.

Ως εκ τούτου, παραμένει προς κρίση από το Δικαστήριο η πράξη στην οποία αφορά η θεραπεία Α της προσφυγής (supra), αφού η θεραπεία Β αφορούσε στο αντικείμενο της ως άνω ενδιάμεσης αίτησης, η οποία αποσύρθηκε και απορρίφθηκε.

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, έχουν ως ακολούθως:

Ο αιτητής, με διαβατήριο της Σρι-Λάνκα, εισήλθε νόμιμα στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 15.11.1999 ως φοιτητής και στις 31.1.2002 υπέβαλε αίτηση για άσυλο στην Υπηρεσία Ασύλου. Κύριο επιχείρημα, προς υποστήριξη του εν λόγω αιτήματος του, αποτέλεσε ο ισχυρισμός του, ότι από το έτος 1994 υφίστατο δίωξη αφού, μετά την δολοφονία τότε του Προέδρου της Σρι Λάνκα στο Κολόμπο, όπου διέμενε με την οικογένειά του, συνελήφθη ως Ταμίλ και κρατήθηκε για δέκα μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων υποβλήθηκε σε βάναυση μεταχείριση.

Κατά τους ισχυρισμούς του, ακολούθησε και άλλη παρενόχληση του και, αφού αντελήφθη πως κινδύνευε, εγκατέλειψε τη χώρα του για να παραμείνει από το 1994 - 1998 στο Xονγκ Κονγκ. Ακολούθως, πάντα κατά τους ισχυρισμούς του αιτητή, επέστρεψε στη Σρι Λάνκα, αλλά συνελήφθη στο αεροδρόμιο, ως υποτιθέμενο μέλος της οργάνωσης LTTE και κρατήθηκε για τρεις μέρες.

Έκτοτε, από το φόβο περαιτέρω διώξεων και συναισθανόμενος τον κίνδυνο, κρυβόταν, ως την ημέρα εγκατάλειψης της χώρας του για την Κύπρο. Υπέβαλε εδώ την αίτησή του για άσυλο αργοπορημένα επειδή, όπως εξήγησε, δεν γνώριζε κάποιο που θα τον βοηθούσε και νόμιζε πως η κατάσταση στη χώρα του θα γινόταν καλύτερη.

Η Υπηρεσία Ασύλου τον θεώρησε αναξιόπιστο και απέρριψε την αίτησή του. Ο αιτητής άσκησε διοικητική προσφυγή ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων. Αναφέρονται σ' αυτή λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να εγκριθεί η αίτησή του αλλά κατατέθηκε και μακροσκελές χειρόγραφο στο οποίο, με περισσότερες λεπτομέρειες, περιγράφονται όσα, κατά τους ισχυρισμούς του, μεσολάβησαν μέχρι την απόφασή του να εγκαταλείψει τη χώρα του για την Κύπρο.

Με την κεντρική θέση πως, ενόψει των όσων υπέστη αλλά και της κατάστασης των Ταμίλ στη Σρι Λάνκα, όπως την περιγράφει και έγγραφο του Γραφείου του Υπάτου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR), το οποίο επίσης κατέθεσε, πράγματι κινδύνευε η ζωή του. Η Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων απέρριψε τη διοικητική προσφυγή του, κρίνοντας, με τη σειρά της, ότι ο αιτητής ήταν αναξιόπιστος.

Εναντίον της εν λόγω απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων ο αιτητής άσκησε προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Με απόφαση του ημερομηνίας 2.6.2009 στην Προσφυγή Αρ. 1304/2007 PERUMAL PUWANESWARAM ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ, η ως άνω απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων ακυρώθηκε. Με επιστολή ημερομηνίας 1.7.2009 προς τον αιτητή η Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων τον ενημέρωσε, ότι θα επανεξετάσει το αίτημα του.

Στις 16.10.2013 λειτουργός της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων απέστειλε επιστολή στον αιτητή , καλώντας τον, μέσω αυτής αλλά και τηλεφωνικά, σε συνέντευξη στις 6.11.2013, ζητώντας του να προσκομίσει όλα τα σχετικά με το αίτημα του έγγραφα. Η συνέντευξη του αιτητή πραγματοποιήθηκε στις 6.11.2013, κατά την διάρκεια της οποίας ο αιτητής προσκόμισε και αντίγραφα διαφόρων εγγράφων.

Ο λειτουργός της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ο οποίος εξέτασε την περίπτωση, έλαβε και πληροφορίες μετά από έρευνα του στο διαδίκτυο και, συγκεκριμένα, ως προκύπτει από τα ενώπιον μου έγγραφα, πληροφορίες που προκύπτουν από την Wikipedia, υπό το λήμμα «Sri Lankan Civil War». Ο εν λόγω λειτουργός ετοίμασε την έκθεση του στις 2.12.2013.

Την 2.12.2013, μετά από μελέτη της έκθεσης του εν λόγω λειτουργού, η καθ’ ης η αίτηση εξέδωσε απόφαση, με την οποία απέρριψε την προσφυγή. Ο αιτητής ενημερώθηκε για την εν λόγω απόφαση απόρριψης της διοικητικής προσφυγής του με επιστολή της καθ’ ης η αίτηση ημερομηνίας 4.12.2013, συνοδευόμενη από το κείμενο της απόφασης, η οποία παραδόθηκε στον αιτητή στις 27.1.2014.

Ο αιτητής, μέσω της γραπτής αγόρευσης του δικηγόρου του, προώθησε τους ακόλουθους, με τη σειρά που προβλήθηκαν στην εν λόγω γραπτή αγόρευση, λόγους ακυρώσεως:

1. Η προσβαλλόμενη απόφαση, για τους λόγους που αναλυτικότερα αναφέρονται στη γραπτή αγόρευση του αιτητή, παραβιάζει το ακυρωτικό δεδικασμένο της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Προσφυγή Αρ. 1304/2007 (supra).

2. Η προσβαλλόμενη απόφαση αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου 3 (3 μέχρι και 3Δ) του Νόμου 6 (Ι)/2000, διότι η καθ’ ης η αίτηση παράνομα και/ή πεπλανημένα και/ή λόγω ελλιπούς έρευνας έκρινε ότι δεν συντρέχουν λόγοι βάσιμου φόβου καταδίωξης του αιτητή για λόγους που σχετίζονται με τις πολιτικές αντιλήψεις του και/ ή την εθνοτική του καταγωγή και/ ή τις πεποιθήσεις του.

3. Διαζευκτικά στο πιο πάνω υπό 2 της παρούσης λόγο ακυρώσεως, η προσβαλλόμενη απόφαση αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου 19 και 19Α του Νόμου 6 (Ι)/2000, διότι η καθ’ ης η αίτηση παράνομα και/ή πεπλανημένα και/ ή αυθαίρετα έκρινε, ότι ο αιτητής δεν είχε δικαίωμα χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, αφού οι αυθαίρετες και μαζικές συλλήψεις συνιστούσαν λόγο που υποστήριζαν την ύπαρξη βάσιμων φόβων, ότι θα υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη από απειλή κατά της ζωής ή της ασφάλειας ή της ελευθερίας του, ως αποτέλεσμα της βίας ή των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην χώρα καταγωγής του και/ή παράνομα και/ή πεπλανημένα και/ή αυθαίρετα και/ή κάνοντας κακή χρήση της διακριτικής της ευχέρειας η καθ’ ης η αίτηση έκρινε, ότι δεν είχε δικαίωμα να του παραχωρηθεί καθεστώς παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους

4. Άνευ βλάβης των ανωτέρω, η προσβαλλόμενη διοικητική πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, πρέπει να ακυρωθεί, λόγω μη νόμιμης σύνθεσης και/ ή μη νόμιμης συγκρότησης του συλλογικού οργάνου που την εξέδωσε. Και αυτό, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπογράφεται μόνο από ένα άτομο, το Πρόεδρο της Αρχής κ. Γιάννο Κοφτερό.

Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, με τη δική της γραπτή αγόρευση, απορρίπτει αναλυτικά τους πιο πάνω ισχυρισμούς, εισηγούμενη την απόρριψη της παρούσας προσφυγής.

Εξετάζοντας τα ανωτέρω, προέχει η κρίση του Δικαστηρίου επί του τέταρτου, ανωτέρω, λόγου ακυρώσεως, αφού άπτεται θεμελιακού ζητήματος για την νομιμότητα της επίδικης απόφασης, αυτού της ορθής σύνθεσης του αποφασίζοντος οργάνου.

Ο πιο πάνω λόγος ακυρώσεως δεν ευσταθεί.

Κατά τον ουσιώδη χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης, μετά από επανεξέταση από την καθ’ ης η αίτηση (2.12.2013, ανωτέρω), το άρθρο 28Ε (3), (4) του περί Προσφύγων Νόμου του 2000, Ν.6(Ι)/2000 (εφεξής ο «Νόμος»), το οποίο ήταν τότε σε ισχύ (καταργήθηκε με τον Ν.105(Ι)/2016), όριζε τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«..28Ε (1) ………………………………

(2) ………………………………

(3) Με την επιφύλαξη των διατάξεων του εδαφίου (4), κάθε μέλος της

Αναθεωρητικής Αρχής δύναται να ασκεί τις δυνάμει του παρόντος

Νόμου αρμοδιότητες της Αναθεωρητικής Αρχής από μόνο του.

(4) Η Αναθεωρητική Αρχή, εξετάζει και αποφασίζει επί διοικητικών

προσφυγών σε ολομέλεια, εναντίον αποφάσεων

(α) Του Προϊσταμένου για αποκλεισμό αιτητή από το καθεστώς του

πρόσφυγα ή της συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει των

διατάξεων του άρθρου 5·

(β) του Προϊσταμένου για παύση ή ανάκληση του καθεστώτος του

πρόσφυγα δυνάμει του άρθρου 5, 6 ή 6Α ή του καθεστώτος

συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19∙

(γ) του Διευθυντή για απέλαση πρόσφυγα ή προσώπου με καθεστώς

συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 29. …»

Το δε άρθρο 28Δ του Νόμου κατά τον ουσιώδη χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης (επίσης, καταργήθηκε με τον Ν.105(Ι)/2016), όριζε τα ακόλουθα:

«28Δ. Ο Πρόεδρος-

(α) Προΐσταται της Αναθεωρητικής Αρχής×

(β) κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 28Ε (3) και (4), αναθέτει την εξέταση διοικητικών προσφυγών σε μέλος της Αναθεωρητικής Αρχής ή την παραπέμπει στην ολομέλεια της εν λόγω Αρχής×

(γ) αναθέτει, σε συνεννόηση με το Γραμματέα, τη διερεύνηση των διοικητικών προσφυγών σε αρμόδιους λειτουργούς·

(δ) συγκαλεί την Αναθεωρητική Αρχή σε ολομέλεια όποτε αυτό είναι αναγκαίο δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου×

(ε) μεριμνά για την άσκηση των κατά νόμο αρμοδιοτήτων της Αναθεωρητικής Αρχής×

(στ) εκπροσωπεί την Αναθεωρητική Αρχή ενώπιον των δικαστικών ή άλλων αρχών. …»

Στην παρούσα περίπτωση, από την υπογραφή της επίδικης απόφασης μόνο από τον Πρόεδρο της καθ’ ης η αίτηση, προκύπτει ότι η απόφαση λήφθηκε από αυτόν, ως μονομέλεια, κατ’ εφαρμογή των πιο πάνω προνοιών. Η παρούσα περίπτωση, δεν φαίνεται να εμπίπτει στις περιπτώσεις, για τις οποίες λαμβάνεται απόφαση από την ολομέλεια της καθ’ ης η αίτηση, ούτε τίθεται θέμα, μέσα από τα ενώπιον μου έγγραφα, η περίπτωση να ανατέθηκε από τον Πρόεδρο προς λήψη απόφασης σε (άλλο) μέλος της καθ’ ης η αίτησης.

Στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην ARPREET SINGH v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ, (2006) 3 Α.Α.Δ. 393, λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα, υπογραμμισμένα από εμένα:

«….Προβάλλεται ακόμα ο ισχυρισμός ότι η απόφαση δεν εκδόθηκε από την Αρχή εν ολομελεία, αλλά από ένα μόνο μέλος της. Ούτε αυτό το επιχείρημα ευσταθεί. Σύμφωνα με το άρθρο 28 Ε (3) κάθε μέλος μπορεί να ασκεί τις αρμοδιότητες της Αρχής από μόνο του. Η Αρχή εξετάζει διοικητικές προσφυγές εν ολομελεία, μόνο σε συγκεκριμένες υποθέσεις, όπως, όταν η προσφυγή στρέφεται εναντίον απόφασης του προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου για αποκλεισμό αιτητή από το καθεστώς του πρόσφυγα ή της συμπληρωματικής προστασίας ή της διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 5 του Νόμου ή εναντίον απόφασης του προϊσταμένου για ανάκληση του καθεστώτος του πρόσφυγα ή εναντίον απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης για απέλαση πρόσφυγα ή προσώπου με καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας. Καμιά από τις υπό εξέταση υποθέσεις δεν εμπίπτει στις πιο πάνω εξαιρέσεις….»

Επανερχόμενος στους υπόλοιπους λόγους ακυρώσεως και εξετάζοντας αυτούς με τη σειρά που προβλήθηκαν, ο αιτητής, στα πλαίσια του πρώτου λόγου ακύρωσης (ανωτέρω), παραπονείται, καταρχήν, ότι παραβιάστηκε το ακυρωτικό δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 1304/2007 (supra), διότι στο κείμενο της επίδικης απόφασης υπάρχει εύρημα αναξιοπιστίας του σε σχέση με κατ’ ισχυρισμό της καθ’ ης η αίτηση αντιφάσεις του, αναφορικά με τον αριθμό των συλλήψεων του από την αστυνομία της Σρι Λάνκα. Κατά τον αιτητή, το θέμα των συλλήψεων του αιτητή από την αστυνομία της Σρι Λάνκα καλύπτεται από το δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 1304/2007 (supra). Δεν συμφωνώ με τον εν λόγω ισχυρισμό του αιτητή. Στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 1304/2007 (supra) αποφασίστηκε, ότι παρατηρείται πλάνη της διοίκησης σε σχέση με το ότι ο αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος, διότι δεν θυμόταν ακριβώς ποιο έτος επισυνέβηκε η αρχική σύλληψη του και όχι για το πόσες φορές είχε συλληφθεί. Λέχθηκαν, στην απόφαση στην εν λόγω Προσφυγή, μεταξύ άλλων ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Οι λόγοι για τους οποίους ο αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος προκύπτουν από τη σύνθεση των όσων η Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων έκρινε πως ορθά επισημάνθηκαν από την Υπηρεσία Ασύλου και των όσων η ίδια πρόσθεσε.

Μελέτησα τα δεδομένα και καταλήγω πως αρκετοί από τους λόγους για τους οποίους κρίθηκε αναξιόπιστος, ήταν στηριγμένοι σε υποτιθέμενα γεγονότα ή συμπεράσματα από αυτά ώστε πράγματι να στοιχειοθετείται ο ισχυρισμός του αιτητή για πλάνη. Τα σχετικά μπορούν να συγκεκριμενοποιηθούν ως ακολούθως:

1. Ο αιτητής, στην αίτησή του αναφέρθηκε στο 1994 ως το έτος της αρχικής σύλληψής του. Ενώ, κατά τη συνέντευξή του, αναφέρθηκε στο 1993. Αυτό θεωρήθηκε πως ήταν αντίφαση ως προς το χρόνο σύλληψής του που επηρέασε την αξιοπιστία του. Στην πραγματικότητα, όμως, και στις δυο περιπτώσεις ο αιτητής συνέδεε τη σύλληψή του προς τη δολοφονία του Προέδρου της Σρι Λάνκα, που ήταν γνωστή και, επομένως, η διαφορά στην ουσία αφορούσε στον προσδιορισμό του έτους της δολοφονίας του Προέδρου. Σημειώνω δε συναφώς πως δεν είχαν υποβληθεί στον αιτητή οποιεσδήποτε διευκρινιστικές ερωτήσεις. …..»

Συνεπώς, μέσα από το πιο πάνω απόσπασμα διαφαίνεται, ότι όχι μόνο δεν υπήρξε παραβίαση του παραχθέντος δεδικασμένου επί του θέματος, αλλά αντίθετα, ορθώς υποβλήθηκαν στον αιτητή κατά την επανεξέταση, διευκρινιστικές ερωτήσεις επί του θέματος των συλλήψεων του, προς συμμόρφωση, ακριβώς, με το δεδικασμένο,

Διατείνεται, επίσης, η πλευρά του αιτητή, ότι παραβιάστηκε το δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 1304/2007 (supra) διότι στη σελίδα 34 της επίδικης απόφασης (εκεί παράγραφο 3) αναφέρονται τα ακόλουθα (sic):

«….. Στο 2ο σημείο της διοικητικής του προσφυγής, ο προσφεύγων δήλωσε ότι προερχόταν από την πόλη Thalawakella, η οποία βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νησιού (ερυθρό 69χ1). Την εποχή του εμφυλίου πολέμου στη Sρι Λάνκα μεταξύ των Κυβερνητικών Δυνάμεων και της οργάνωσης LLTE, το πρόβλημα εστιαζόταν στο βόρειο και ανατολικό τμήμα του νησιού (περιοχές οι οποίες τότε ελέγχονταν από την LTTE). …»

Η σχετική αναφορά στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 1304/2007 (supra) έχει ως ακολούθως:

«..4. Η Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων αναφέρθηκε και στο έγγραφο της UNHCR και αναγνώρισε πως, πράγματι, σε ορισμένες περιοχές παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα των Tamil. Όπως, όμως, εκτίμησε, «δεν φαίνεται να είναι αυτή η περίπτωση του προσφεύγοντα». Αφού προηγουμένως είχε σημειώσει και τα ακόλουθα: Ο αιτητής, όπως ο ίδιος δήλωσε, καταγόταν από την πόλη Thalawakela που βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νησιού. Επομένως, οι φόβοι και ισχυρισμοί του για καταπάτηση των δικαιωμάτων τωνTamil δεν ήταν δικαιολογημένοι «καθότι το πρόβλημα σήμερα στη Σρι Λάνκα, εστιάζεται στο βόρειο και κεντρικό τμήμα του νησιού». Κατά παραγνώριση όπως, δικαίως καθώς μου φαίνεται, υποδεικνύει ο αιτητής του ότι αυτός διέμενε στο Κολόμπο όπου εξακολουθεί να βρίσκεται η οικογένειά του, αφού από ετών είχε εγκαταλείψει τον τόπο της καταγωγής του.»

Θα συμφωνήσω με την πλευρά του αιτητή, ότι σε αυτό το σημείο, η επίδικη απόφαση παραβιάζει το δεσμευτικό παραχθέν δεδικασμένο. Η καθ’ ης η αίτηση δεν φαίνεται, επ’ αυτού του γεγονότος, να λαμβάνει υπόψη, την ως άνω παρατήρηση του Δικαστηρίου (ότι ο αιτητής διέμενε στο Κολόμπο και όχι στην Thalawakela), την οποία επικρίνει ως πλάνη (βλ. ανωτέρω «…Μελέτησα τα δεδομένα και καταλήγω πως αρκετοί από τους λόγους για τους οποίους κρίθηκε αναξιόπιστος, ήταν στηριγμένοι σε υποτιθέμενα γεγονότα ή συμπεράσματα από αυτά ώστε πράγματι να στοιχειοθετείται ο ισχυρισμός του αιτητή για πλάνη. Τα σχετικά μπορούν να συγκεκριμενοποιηθούν ως ακολούθως: … (4)…». Αντίθετα, την εν λόγω παρατήρηση του Δικαστηρίου παραγνωρίζει στην επίδικη απόφαση της και επιμένει να σημειώνει εμφαντικά μόνο την παρατήρηση της περί της πόλης καταγωγής του αιτητή (Thalawakela), ότι «Την εποχή του εμφυλίου πολέμου στη Sρι Λάνκα ……….το πρόβλημα εστιαζόταν στο βόρειο και (σημ. Δικαστηρίου: αυτή τη φορά) στο ανατολικό τμήμα του νησιού….»

Στην Γεωργίου Kλεάνθης Hλία ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Διευθυντή Kοινωνικών Aσφαλίσεων και άλλου., (1995) 3 Α.Α.Δ. 349 λέχθηκαν και τα εξής, αναφορικά με το παραχθέν δεδικασμένο, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Το δεδικασμένο προϋποθέτει κατ' αρχήν τη δικαστική απόφανση επί της ουσίας εγειρoμένης διαφοράς και όχι επί καταλήξεων όταν αυτές είναι αποτέλεσμα της έλλειψης των προϋποθέσεων για την εξέταση της ουσίας. Έπειτα, ως προς το περιεχόμενο του, το δεδικασμένο συνίσταται σε ό,τι καλύπτει η απόφανση είτε ρητά είτε ως αναπόφευκτο συμπέρασμα: βλ. Πιερής ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω). Η δικαστική απόφανση, όπως χρησιμοποιούμε τον όρο, δεν περιορίζεται σε μόνο το διατακτικό αλλά εκτείνεται και στην όποια διαπίστωση του Δικαστηρίου επί επίδικου θέματος, πραγματικού ή νομικού, στο βαθμό που απαιτείται για την κατάληξη την οποία εκφράζει το διατακτικό. Αυτή η αντίκρυση του θέματος λαμβάνει υπόψη τόσο τις αγγλικές αρχές επί του θέματος - οι πιο σημαντικές αποφάσεις εκτίθενται στην Πιερής ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) - αλλά και τις αρχές που επικράτησαν στην Ελλάδα κατά την ερμηνεία σχετικής διαταγής αναφορικά με τον προσδιορισμό του κριθέντος θέματος. Συνοψίζονται στο σύγγραμμα "Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου" του Επ. Σπηλιωτόπουλου, 6η Έκδ. στη σελ. 548 ως εξής:

"Όπως από όλες τις αποφάσεις του ΣΕ, έτσι και από τις αποφάσεις που εκδίδονται επί αιτήσεων ακυρώσεως, είτε είναι απορριπτικές είτε ακυρωτικές, πηγάζει δεδικασμένο (Δ/μα 18/1989, άρθρο 50 # 5), το οποίο καλύπτει τόσο το ακυρωτικό αποτέλεσμα (στην περίπτωση των ακυρωτικών αποφάσεων) που διατυπώνεται στο διατακτικό, όσο και τα 'διοικητικής φύσεως' ζητήματα που κρίθηκαν με σκέψεις, οι οποίες διατυπώνονται στην αιτιολογία της απόφασης. Ως προς το ακυρωτικό αποτέλεσμα, το δεδικασμένο, λόγω του διαπλαστικού του χαρακτήρα, αφού εξαφανίζει την πράξη, ισχύει για όλους. Όσον αφορά τα 'διοικητικής φύσεως' ζητήματα, πρέπει να συντρέχουν οι συνήθεις προϋποθέσεις του δεδικασμένου: ταυτότητα προσώπου (ΣΕ 46/1973, ΑΠ 39/1988, Ελλ. Δ/νη 1989, 1153) και ταυτότητα διαφοράς, δηλαδή διαφοράς που θεμελιώνεται στα ίδια πραγματικά ή νομικά δεδομένα (ΣΕ 1429/1986). Είναι δε 'διοικητικής φύσεως' ζητήματα τα πραγματικά και νομικά ζητήματα που ρυθμίζονται από κανόνες του διοκητικού δικαίου και αναφέρονται στη μείζονα ή την ελάσσονα πρόταση του συλλογισμού της απόφασης, εφόσον ήταν αντικείμενο διάγνωσης και κρίσης και βρίσκονται σε συνάρτηση με το συμπέρασμα που έγινε δεκτό από την απόφαση (ακύρωση της πράξης ή απόρριψη της αίτησης) δηλαδή, αποτελούν το στήριγμα του συμπεράσματος αυτού (ΣΕ 813/1981, 1429/1986)…»

Είναι σαφές, κατά την άποψη μου, ότι η καθ’ ης η αίτηση έπρεπε, στο σημείο αυτό, να εκκινήσει από το δεδομένο του σχετικού παραχθέντος δεδικασμένου στην Προσφυγή Αρ. 1304/2007 (supra), ότι ο αιτητής διέμενε στο Κολόμβο, κάτι που δεν έπραξε, παραβιάζοντας, με αυτό τον τρόπο το δεδικασμένο. Σημειώνω δε, σε αυτό το σημείο, ότι το ζήτημα δεν τίθεται πλέον, στα πλαίσια της παρούσας προσφυγής, ως ισχυρισμός πλάνης περί τα πράγματα (ως στην Προσφυγή Αρ. 1304/2007 (supra)), κάτι που θα έθετε θέμα, ίσως, κατά πόσο τέτοια πλάνη ήταν τελικώς ουσιώδης για την κατάληξη της καθ’ ης η αίτηση ή μη στην επίδικη απόφαση. Η παραβίαση δεδικασμένου αποτελεί ευθέως παραβίαση συνταγματικής πρόνοιας και δη του Άρθρου 146.5 του Συντάγματος (ως ίσχυε, για την παρούσα περίπτωση, πριν την 8η Τροποποίηση του Συντάγματος) και ως τέτοια, αποτελεί αυτάρκη και ανεξάρτητο από άλλους λόγο ακύρωσης διοικητικής απόφασης.

Συνεπώς, για τον πιο πάνω λόγο η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει, ως προς την νομιμότητα της.

Ενόψει του πιο πάνω αποτελέσματος, δεν κρίνω σκόπιμο να εξετάσω τους υπόλοιπους λόγους ακυρώσεως και, ιδιαίτερα, μεταξύ των υπολοίπων λόγων, κατά πόσον η καθ’ ης η αίτηση εδύνατο να λάβει υπόψη, κατά την επανεξέταση, μεταγενέστερα του ουσιώδους χρόνου λήψης της δικαστικώς ακυρωθείσας απόφασης δεδομένα, ήτοι του τερματισμού του εμφυλίου πολέμου στη Σρι Λάνκα στις 18.5.2009 και, συναφώς, αν συνέτρεχε, κατά την στιγμή λήψης της επίδικης απόφασης επανεξέτασης, κίνδυνος για τον αιτητή από τυχόν επιστροφή του στη Σρι Λάνκα ή μη. Ούτε κρίνω αναγκαίο να εξετάσω τον ισχυρισμό, κατά πόσο τέτοια γνώση για το εν λόγω θέμα μπορεί, στα πλαίσια υποχρέωσης της διοίκησης για διεξαγωγή δέουσας έρευνας, να αποκτηθεί από αναφορές στην διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia (βλ. Παράρτημα 18 στην Ένσταση της καθ’ ης η αίτηση).

Με βάση τα προαναφερόμενα, η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, λόγω παραβίασης του δεδικασμένου στην Προσφυγή Αρ. 1304/2007 (supra).

H προσφυγή επιτυγχάνει με έξοδα 1200 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του αιτητή και εναντίον της καθ’ ης η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο