Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση αρ. 1311/2016 ECLI:CY:DD:2016:403 KI-generiert

Administrative Court dismisses interim injunction request against detention and deportation orders in Cyprus.

Geschäftsnummer Υπόθεση αρ. 1311/2016
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's request for an interim injunction to suspend his detention and deportation orders. The applicant, a Turkish Kurd with five children born in Cyprus, argued that detention caused irreparable harm and that deportation violated his rights, while the Republic contended that granting the injunction would equate to granting administrative discretion. The court found no prima facie case of manifest illegality and rejected the claim that detention alone constitutes irreparable harm, noting that such relief falls within the executive's discretion.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 1A, 11, 15, 28, 30, 33, 35 and 146 of the Constitution; The Administrative Court may not grant interim relief that effectively substitutes for administrative discretion or constitutes manifest illegality, and detention alone does not automatically amount to irreparable harm.

Schlagwörter

KI-generiert
interim injunction detention orders deportation orders manifest illegality irreparable harm administrative discretion constitutional rights Entziehung der elterlichen Gewalt

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Articles 1A, 11, 15, 28, 30, 33, 35 and 146 of the Constitution
Law 243(I)/1990 - Convention on the Rights of the Child (Cypriot Law) 1990

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Moyo v. The Republic (1988) 3 CLR 1203
Mohamed v. The Republic (1988) 3 CLR 2072
Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα διαιώνιζε το παράνομο καθεστώς του (Titi Abdel Aziz Mohamed v. The Republic (1988) 3 CLR 2072).
Rozlutska v. The Republic (2005) 4 AAΔ 174
Haram Ravaho v. The Republic (2004) 1024/04
ECLI:CY:DD:2016:403
Administrative Court dismisses interim injunction request against detention and deportation orders in Cyprus.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

MOYO & ANOTHER ν. REPUBLIC (1988) 3 CLR 1203

MOHAMED ν. REPUBLIC (1988) 3 CLR 2072

Rozlutska Olha ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2005) 4 ΑΑΔ 174

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 243/1990 - Ο περί της Συμβάσεως περί των Δικαιωμάτων του Παιδιού (Κυρωτικός) Νόμος του 1990

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:403

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση αρ. 1311/2016)

2 Δεκεμβρίου, 2016

[Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, ΠΔΔ]

Αναφορικά με τα άρθρα (α) 1Α, 11, 15, 28, 30, 33, 35 και 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

MURAT HUDUR αλλιώς Αντώνης Μιχαήλ

Αιτητής,

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω

Υπουργείου Εσωτερικών

Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης

Καθ΄ ων η αίτηση.

………………………….

Αίτηση ημερ. 8.11.2016 για προσωρινό διάταγμα αναστολής

Γιάννης Πολυχρόνης, για τον αιτητή

Ιωάννα Δημητρίου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Μ. Καλλιγέρου, ΠΔΔ.: Ο αιτητής αιτείται μεταξύ άλλων με την προσφυγή του, την ακύρωση της απόφασης που του κοινοποιήθηκε με επιστολή ημερομηνίας 16/10/2016, με την οποία του ανακοινώθηκε ότι εκδόθηκαν εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης.

Την ίδια μέρα καταχώρησης της προσφυγής, καταχωρήθηκε από τον αιτητή και μονομερής αίτηση, με την οποία αιτείται προσωρινό διάταγμα αναστολής των διαταγμάτων κράτησης και απέλασής του. Το Δικαστήριο διέταξε, όπως η αίτηση επιδοθεί στους καθ’ ων η αίτηση. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, η ενόρκως δηλούσα κα Στάλω Στυλιανού, δικηγόρος, ανέφερε ότι ο αιτητής είναι Τούρκος Κουρδικής καταγωγής, πατέρας πέντε παιδιών από τα οποία τα τέσσερα ανήλικα. Διαμένει στη Δημοκρατία από το 2003 και τα δύο από τα πέντε παιδιά του γεννήθηκαν στην Κύπρο. Κατά το 2014 η μητέρα εγκατέλειψε την οικογένεια και ο ίδιος είχε την γονική τους μέριμνα, αλλά με δυσκολία μπορούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους, λόγω της οικονομικής κρίσης που τον άφησε άνεργο. Το 2003 με την είσοδο του στη Δημοκρατία υπέβαλε αίτηση πολιτικού ασύλου η οποία απορρίφθηκε και παρέμεινε έκτοτε και μέχρι το 2010 δυνάμει άδειας παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους.

Το 2009 ο αιτητής βαφτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος, το ίδιο και η οικογένειά του, έχουν όλοι πλέον ελληνικά ονόματα, και την ίδια χρονιά τέλεσε θρησκευτικό γάμο με τη σύζυγο του.

Το 2012 αιτήθηκε την απόκτηση της Κυπριακής υπηκοότητας, αίτημα το οποίο εγκρίθηκε, αλλά λόγω οικονομικών δυσκολιών δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη διαδικασία. Σε ό,τι αφορά τα τέσσερα ανήλικα παιδιά του, αυτά ομιλούν άπταιστα τα ελληνικά, αφού φοιτούν σε ελληνικά σχολεία. Από τον Αύγουστο του 2016 ο πατέρας τους δηλαδή ο αιτητής, λόγω οικονομικών δυσκολιών άφησε τα παιδιά στην φύλαξη της παιδικής στέγης του Γραφείου Ευημερίας. Στις 15/10/2016, ημέρα Σάββατο, κατά την επίσκεψη του στις ανήλικες θυγατέρες του συνελήφθη.

Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η απόφαση είναι αναιτιολόγητη, αφού δεν καταγράφονται οι λόγοι για τους οποίους κρίθηκε ως απαγορευμένος μετανάστης και ούτε του δόθηκε το δικαίωμα ακροάσεως. Περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι παραβιάστηκε το δικαίωμά του στην οικογενειακή ζωή, αφού αποξενώθηκε από τα παιδιά του.

Σε ό,τι αφορά την ισχυριζόμενη εκ μέρους του αιτητή έκδηλη παρανομία, στην γραπτή αγόρευση υποστηρίχθηκε ότι η έκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, χωρίς να ληφθούν υπόψη τα δικαιώματα των τεσσάρων ανήλικων παιδιών του αιτητή, συνιστά έκδηλη παρανομία, αφού παραβιάζεται ο κυρωτικός της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού Νόμος (Ν.243/1990)(άρθρα 3, 8 και 9). Περαιτέρω ότι δεν λήφθηκε υπόψη το δικαίωμα τους, στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή.

Ως έκδηλη παρανομία ισχυρίστηκε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή πως είναι και η παράβαση ουσιώδους όρου στη διαδικασία παραγωγής της διοικητικής πράξης, αφού δεν προκύπτει από τα διατάγματα κράτησης και απέλασης ποιού Τμήματος είναι Αναπληρωτής Διευθυντής ο κος Πολυδώρου, που υπογράφει τα διατάγματα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκηθεί ο δικαστικός έλεγχος. Επίσης ότι αρμόδιο όργανο για να διατάσσει το διάταγμα κράτησης είναι μόνο ο Υπουργός Εσωτερικών και κανένας άλλος και ειδικότερα ο κος Πολυδώρου, που το υπέγραψε χωρίς αρμοδιότητα.

Επίσης ο αιτητής υποστήριξε ότι η κράτησή του ήταν παράνομη, αφού παραβιάστηκε το άρθρο 18ΠΣΤ του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ.105), που επιβάλλει την μικρότερη δυνατή διάρκεια. Αυτό με δεδομένο ότι η απέλαση έχει ανασταλεί με απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, με αποτέλεσμα να είναι άγνωστη η διάρκεια της κράτησης.

Ισχυρίστηκε επίσης, ότι το διάταγμα κράτησης εξεδόθη χωρίς αιτιολογία ως προς το γιατί θεωρήθηκε πως υπάρχει κίνδυνος διαφυγής. Επίσης ότι η γραπτή κοινοποίηση της κράτησης δεν έγινε σε κατανοητή γι’ αυτόν γλώσσα αλλά μόνο στην Ελληνική και Αγγλική.

Ως προς την δεύτερη διαζευκτική προϋπόθεση έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, την πρόκληση ανεπανόρθωτης βλάβης, επικαλέστηκε το δικαίωμα για κατοχύρωση της οικογενειακής ζωής, αφού η κράτησή του για σκοπό απέλασης παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας.

Αντίθετοι είναι οι ισχυρισμοί των καθ’ ων η αίτηση, τόσο στην ένσταση και την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει, όσο και στη γραπτή αγόρευση, σύμφωνα και με τεκμήρια από τον διοικητικό φάκελο της Διοίκησης στα οποία παραπέμπουν.

Ο αιτητής με τη σύζυγό του και τα τρία παιδιά του ήταν εγκατεστημένοι στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας και εισήλθαν παράνομα στις ελεύθερες περιοχές το 2003. Αφού συνελήφθη του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης δύο μηνών για παράνομη είσοδο στη Δημοκρατία. Φυλακίστηκε, αλλά του δόθηκε Προεδρική χάρη. Αρχές του 2004 υπέβαλε αίτηση για πολιτικό άσυλο, αλλά απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου, όπως και η ιεραρχική του προσφυγή στην Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων. Κλήθηκε να αναχωρήσει από τη Δημοκρατία εκ του λόγου τούτου, το 2006. Το 2007 συνελήφθη και εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης. Το 2007 προσπάθησαν ο αιτητής με τη σύζυγο του, να θέσουν σε υιοθεσία το ένα από τα πέντε παιδιά, αλλά το Οικογενειακό Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση.

Στις 8/3/2007 ο Υπουργός Εσωτερικών αποφάσισε και έδωσε σχετικές οδηγίες όπως ο αιτητής αφεθεί ελεύθερος και του παραχωρήθηκε άδεια παραμονής στην Δημοκρατία για ανθρωπιστικούς λόγους. Η άδεια ανανεωνόταν διαδοχικά μέχρι την 21/10/2010, ημερομηνία λήξης της. Το 2009 ο ίδιος και η οικογένειά του βαφτίστηκαν Χριστιανοί Ορθόδοξοι και οι σύζυγοι τέλεσαν θρησκευτικό γάμο.

Το 2010 ο αιτητής αποτάθηκε για παράταση της άδειας παραμονής του και απόκτηση Κυπριακής Υπηκοότητας. Ενημερώθηκε πως θα έπρεπε να υποβάλει σχετική αίτηση σε καθορισμένο έντυπο και να καταβάλει το νενομισμένο τέλος.

Στις 28/6/2012 το αίτημά του για να του δοθεί άδεια παραμονής απορρίφθηκε και κλήθηκε να εγκαταλείψει άμεσα τη Δημοκρατία.

Στις 7/9/12 αιτήθηκε εκ νέου άδεια παραμονής και εργασίας, χωρίς να προχωρήσει όμως να διευθετήσει τις προϋποθέσεις που τάχθηκαν για ανεύρεση εργασίας. Ως εκ τούτου στις 29/4/2013 τα στοιχεία του καταχωρήθηκαν στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων. Με δύο επιστολές ημερομηνίας 14/10/2013 και 25/3/2014 αιτήθηκε μέσω της Επιτρόπου Διοίκησης και του Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου, να τους επιτραπεί από την Κυπριακή Δημοκρατία να εισέλθουν από τις κατεχόμενες περιοχές, στις οποίες είχαν εγκατασταθεί, αίτημα που εγκρίθηκε από τον Υπουργό.

Στις 19/8/2016 ο αιτητής παρέδωσε στη Στέγη Νεανίδων τα παιδιά του στη φροντίδα του κράτους. Βάσει ενημέρωσης από τους λειτουργούς της Στέγης Νεανίδων, ο αιτητής σε τακτά χρονικά διαστήματα το βράδυ επισκεπτόταν τις ανήλικες θυγατέρες του, τις παραλάμβανε με συνοδεία αγνώστων ανδρών και τις επέστρεφε τα μεσάνυχτα. Οι λειτουργοί κατήγγειλαν ότι από την εικόνα που αποκομίζετο από τη συμπεριφορά των ανήλικων, αλλά και του αιτητή, δεν απέκλειαν το ενδεχόμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ενώ και ο αιτητής εμφανιζόταν υπό την επήρεια αλκοόλ και δημιουργούσε αναστάτωση.

Στις 16/10/2016 εκδόθηκαν εναντίον του αιτητή τα επίδικα διατάγματα, λόγω παράνομης παραμονής στη Δημοκρατία. Η εκτέλεση όμως του διατάγματος απέλασης αναστάληκε μέχρι την διερεύνηση ισχυρισμού ότι ο αιτητής ήταν αιτητής ασύλου καθώς και των καταγγελιών για ενδεχόμενη εκμετάλλευση των ανηλίκων.

Οι καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν τον ισχυρισμό του αιτητή ότι είχε άδεια παραμονής μέχρι το 2013, αφού αυτή ποτέ δεν ανανεώθηκε μετά το 2010 και υποστήριξαν ότι η οικογένεια θα μπορούσε να μείνει ενωμένη, αφού τα παιδιά ήταν ελεύθερα να ακολουθήσουν τον πατέρα τους στην χώρα που θα απελαθεί.

Οι καθ’ ων η αίτηση υποστήριξαν ότι δεν συντρέχει καμία από τις προϋποθέσεις έκδοσης διατάγματος αναστολής. Περαιτέρω αναφέρθηκαν στην παραχώρηση ήδη της αναστολής του διατάγματος απέλασης με απόφαση της διοίκησης, οπότε η αίτηση σε σχέση με αυτό το διάταγμα απέλασης δεν έχει αντικείμενο. Όσον δε αφορά την κράτησή του αιτητή, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης διατάγματος αναστολής εκτέλεσης από το Δικαστήριο. Όλοι οι ισχυρισμοί του αιτητή για έκδηλη παρανομία σύμφωνα με την αγόρευση της ευπαιδεύτου συνηγόρου των καθ’ ων η αίτηση, δεν τεκμηριώθηκαν, διότι οι λόγοι ακύρωσης αμφισβητούνται και αντίθετα με την απαίτηση της νομολογίας, δεν είναι ούτε αναντίλεκτοι ούτε φαίνονται από την πρώτη ματιά.

Εισηγήθηκε ότι ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Τμήματος ήταν καθόλα αρμόδιος και/ή είχε εξουσιοδοτηθεί νόμιμα για την έκδοση των διαταγμάτων, των οποίων η έκδοση ήταν απόλυτα αιτιολογημένη, αφού ο αιτητής ήταν απαγορευμένος μετανάστης.

Ως προς τον ισχυρισμό του αιτητή για ανεπανόρθωτη βλάβη, η κα Δημητρίου εισηγήθηκε ότι ήταν ισχυρισμός αόριστος και ατεκμηρίωτος που δεν υποστηρίχθηκε από την κατάλληλη μαρτυρία ως προς την ζημία που πιθανόν θα προκληθεί στον ίδιο τον αιτητή, με δεδομένη τη νομολογία (Υποθ. Αρ. 894/14 Thi Chien Doan v. Υπουργού Εσωτερικών ημερ. 22/7/2014) ότι η κράτηση και η συνεπαγόμενη αυτής συνέπεια της στέρησης της ελευθερίας, δεν συνιστούν ανεπανόρθωτη ζημία.

Η κα Δημητρίου εισηγήθηκε περαιτέρω ότι η έκδοση διατάγματος αναστολής της κράτησης, θα ισοδυναμούσε με άσκηση εκ μέρους του Δικαστηρίου αρμοδιότητες διοικητικού οργάνου, αφού θα επέτρεπε την παραμονή του αιτητή στη Δημοκρατία, ενώ αυτός κηρυχθεί σε απαγορευμένο μετανάστη. Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα διαιώνιζε το παράνομο καθεστώς του (Titi Abdel Aziz Mohamed v. The Republic (1988) 3 CLR 2072).

Σε ό,τι αφορά την απέλαση, το διάταγμα έχει ήδη ανασταλεί επ’ αόριστον και επομένως δεν υπάρχει πλέον αντικείμενο ως προς αυτό, προς έκδοση δηλαδή διατάγματος του Δικαστηρίου. Περαιτέρω υπενθύμισε τη νομολογία, σύμφωνα με την οποία η έκδοση διατάγματος για έκδηλη παρανομία, πρέπει να είναι σπάνια, αφού δυνατόν το Δικαστήριο να κρίνει την ουσία της υπόθεση σε τέτοιο προκαταρκτικό στάδιο.

Έχω μελετήσει επιμελώς τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς, καθώς και τα τεκμήρια στις ένορκες δηλώσεις. Καταλήγω ότι η αίτηση για αναστολή του διατάγματος απέλασης δεν έχει πλέον αντικείμενο, λόγω της αναστολής που δόθηκε ήδη από τη διοίκηση.

Όσον αφορά στο αίτημα για αναστολή του Διατάγματος κράτησης, δεν έχω καθόλου πεισθεί, ότι ο αιτητής κατάφερε να αποδείξει την έκδηλη παρανομία, αφού όλα τα ζητήματα που επικαλέστηκε αμφισβητήθηκαν από τους καθ’ ων η αίτηση και θα τύχουν συζήτησης. Δεν προκύπτει εξόφθαλμη παρανομία, αναδυόμενη αναντίλεκτα από το ενώπιόν μου υλικό, ως η απαίτηση της νομολογίας, ασχέτως αν στην εξέταση αργότερα των λόγων ακυρώσεως δυνατόν να οδηγηθεί σε ακύρωση η επίδικη διοικητική πράξη (χωρίς βεβαίως να έχω εξετάσει ή αποφασίσει τους λόγους ακυρώσεως).

Σε σχέση με τον ισχυρισμό για ανεπανόρθωτη ζημία του αιτητή, από την μη αναστολή της κράτησής του, αυτός δεν υποστηρίχθηκε επαρκώς, αλλά έγιναν μόνο αναφορές στην επαφή του με την οικογένειά του.

Σύμφωνα με τη νομολογία, η στέρηση της ελευθερίας ενός ατόμου από μόνη της, δεν αποτελεί ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Haram Ravaho v. Δημοκρατίας, Υπόθ. Αρ. 1024/04, ημερ. 10.12.2004 και Rozlutska v. Δημοκρατίας, Υπόθ. Αρ. 159/05, ημερ. 1.3.2005). Πέραν τούτου βέβαια, συμφωνώ με τον ισχυρισμό της κας Δημητρίου, ότι σύμφωνα με τη νομολογία, δεν είναι δυνατή η έκδοση προσωρινού διατάγματος, όταν η έκδοσή του ισοδυναμεί με παραχώρηση τέτοιας θεραπείας, η παραχώρηση της οποίας εμπίπτει αποκλειστικά στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης (Moyo v. The Republic (1988) 3 CLR 1203), όπως για παράδειγμα άδειας προσωρινής παραμονής στη Δημοκρατία.

Για όλους τους ανωτέρω λόγους, η αίτηση για την έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης των διαταγμάτων κράτηση και απέλασης απορρίπτεται με €800.- εναντίον του αιτητή.

Ενόψει της κράτησης του αιτητή, το Δικαστήριο θα περιορίσει τον χρόνο καταχώρησης ένστασης και αγορεύσεων. Η Ένσταση της Δημοκρατίας να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από σήμερα και στη συνέχεια σε 10 ημέρες η Γραπτή Αγόρευση Αιτητή και σε 10 ημέρες μετά η Γραπτή Αγόρευση των Καθ’ ων η αίτηση. Η Απαντητική Αγόρευση σε μία εβδομάδα μετά.

Η υπόθεση ορίζεται για προγραμματισμό στις 13/1/2017 στις 8.30 πμ.

Μ. Καλλιγέρου, ΠΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο