Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 391/2012 και 721/2012 ECLI:CY:DD:2016:365 KI-generiert

Administrative court annuls public service appointment due to commission of error regarding applicant's doctoral degree.

Geschäftsnummer Συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 391/2012 και 721/2012
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court annulled two public service appointments following successful appeals by the applicants. The court found the appointing committee committed a material error by failing to consider the applicant's doctoral degree when assessing her qualifications against other candidates. Consequently, the court ruled that the omission created a plausible error of fact, rendering the administrative decision illegal and void.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Article 28 and 146 of the Constitution; Article 46 of the General Principles of Administrative Law Law 158(I)/1999: An administrative decision is void if the decision-making body acts under a material error of fact by failing to consider essential facts or by basing its discretion on irrelevant grounds.

Schlagwörter

KI-generiert
Administrative Error Material Fact Omission Public Service Appointment Commission of Error Constitutional Review Qualification Assessment Administrative Annulment Prüfung der Bewerbungen

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 28 and 146 of the Constitution
Article 46 of the General Principles of Administrative Law Law 158(I)/1999
Public Service Law 1/1990

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Christou v. Council of Agricultural Products (1992) 3 AAΔ 228
Demokratia v. Mavrommati & Others (1991) 3 AAΔ 543
Papaioannou & Others v. Demokratias (1991) 3 AAΔ 713
Iakovidis Michael v. Public Service Commission (1997) 3 AAΔ 28
Koliou Christos v. Demokratias (2000) 3 AAΔ 420
ECLI:CY:DD:2016:365
Administrative court annuls public service appointment due to commission of error regarding applicant's doctoral degree.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Χρυσοστόμου ν. Ε.Ε.Υ. (1989) 3 ΑΑΔ 3186

Δημοκρατία ν. Μαυρομμάτη & άλλου (1991) 3 ΑΑΔ 543

Παπαϊωάννου & άλλοι (Αρ. 2) ν. Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ 713

Κωνσταντίνου ν. Συμβ. Αμπελ. Προϊόντω (1992) 3 ΑΑΔ 228

Iακωβίδης Mιχαήλ ν. Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 28

Koλιός Xρίστος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 420

Πούρος Πανίκος και Άλλοι ν. Άννας Μαρίας Χατζηστεφάνου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 374

Moδίτης Ιωάννης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 695

Kυπριακή Δημοκρατία ν. Kυριακής Παπασωζόμενου (2005) 3 ΑΑΔ 532

Ζωδιάτης Γιώργος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 406

Καφά Αντώνης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 12

Παναγή Λοΐζος και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 163

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Χριστιάνας Σαββίδου (2011) 3 ΑΑΔ 633

Παναγή Λοΐζος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΦΑΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 537/2004, 18 Αυγούστου 2005

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

Ν. 1/1990 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος του 1990

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:365

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 391/2012 και 721/2012

(Υπόθεση Αρ. 391/2012)

4 Νοεμβρίου, 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 28 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΑΡΜΕΥΤΗ

Αιτητή,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ης η Αίτηση.

________________

(ΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 10.9.2015)

(Υπόθεση Αρ. 721/2012)

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 28 ΚΑΙ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

Αιτήτριας,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ης η Αίτηση.

___________________

Α. Σ. Αγγελίδης, για Ανδρέας Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για τον αιτητή στην Προσφυγή Αρ. 391/2012.

Α. Αιμιλιανίδης, για Αχιλλεύς & Αιμίλιος Κ. Αιμιλιανίδης, δικηγόροι για την αιτήτρια στην Προσφυγή Αρ. 721/2012.

Θ. Πιπερή-Xριστοδούλου (κα), δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Δικηγόρο για Καθ’ ων η αίτηση.

Σ. Ανδρέου, δικηγόρος για ενδιαφερόμενο μέρος 1 και στις δύο ως άνω Προσφυγές.

Ε. Κυριάκου (κα), για Λάκη Ν. Χριστοδούλου, δικηγόρο για ενδιαφερόμενο μέρος 2 και στις δύο ως άνω Προσφυγές.

Α. Κωνσταντίνου, δικηγόρος για ενδιαφερόμενο μέρος 3 και στις δύο ως άνω Προσφυγές.

___________________

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.Δ.Δ.: Με τις υπό τους ως άνω αριθμούς και τίτλους προσφυγές αιτητής και αιτήτρια, αντίστοιχα, στρέφονται κατά την νομιμότητα της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση (εφεξής η «Επιτροπή»), η οποία δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 24.2.2012 υπό την Γνωστοποίηση με Αριθμό 129, με την οποία διορίστηκαν τα ενδιαφερόμενα μέρη 1. Μαργαρίτα Βατυλιώτου, 2. Ανδρούλλα Κακονίτη και 3. Αλέκα Παπαϊωάννου με δοκιμασία στη μόνιμη θέση Υγειονομικού Μηχανικού, Τμήμα Ανάπτυξης Υδάτων, από την 1.2.2012 αντί και/ ή στη θέση του αιτητή ή αιτήτριας, ως έκαστος εξ’ αυτών με την προσφυγή του, για την περίπτωση του, διατείνεται.

Οι πιο πάνω προσφυγές συνεκδικάστηκαν με διάταγμα συνεκδίκασης ημερομηνίας 10.1.2013.

Η προσφυγή Αρ. 721/2012 τροποποιήθηκε με διάταγμα τροποποίησης της ημερομηνίας 10.9.2015, με την οποία επιτράπηκε η συμπερίληψη επιπρόσθετου λόγου ακυρώσεως και, συγκεκριμένα, ο λόγος ακυρώσεως «28. Η τελική απόφαση ήταν πάσχουσα, ένεκα του ότι χωρίς νόμιμη εξουσιοδότηση και αναρμόδια, αξιολογήθηκαν ενώπιον της Επιτροπής Δημόσιας υπηρεσίας οι υποψήφιοι και η απόδοση τους από το διευθυντή του Τμήματος Υδάτων και/ ή λήφθηκε υπόψη αυτή η αξιολόγηση στην τελική απόφαση.»

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, εν συντομία, είναι τα ακόλουθα:

Αρχικά δύο (2) εκ των επίδικων θέσεων δημοσιεύτηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 23.4.2010 υπό την Γνωστοποίηση Αριθμός 453, με τελευταία ημερομηνία υποβολής αιτήσεων τις 17.5.2010.

Σε ανταπόκριση της πιο πάνω γνωστοποίησης υποβλήθηκαν πενήντα τέσσερεις (54) αιτήσεις.

Μετά από σχετική επιστολή της Γενικής Διευθύντριας, Υπουργείο Εργασίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος ημερομηνίας 15.12.2010, προστέθηκε, με απόφαση της Επιτροπής ημερομηνίας 21.1.2011, ακόμα μία (1) πρόσθετη θέση προς πλήρωση στην ήδη υπό εξέλιξη διαδικασία πλήρωσης των προαναφερόμενων δύο (2) επίδικων θέσεων.

Η Συμβουλευτική Επιτροπή υπέβαλε, αρχικά, την έκθεση της στις 20.6.2011 προς την Επιτροπή, με την οποία υποβλήθηκε και προκαταρκτικός κατάλογος δώδεκα (12) υποψηφίων, στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν όλα τα εδώ ενδιαφερόμενα μέρη, καθώς και ο αιτητής και η αιτήτρια.

Κατόπιν απόφασης της Επιτροπής ημερομηνίας 26.7.2011 (η οποία έλεγξε την υποβληθείσα σε αυτή έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής) όπως η Συμβουλευτική Επιτροπή επιληφθεί συγκεκριμένων παρατηρήσεων της Επιτροπής και υποβάλει συμπληρωματική έκθεση τα συντομότερο δυνατό, η Συμβουλευτική Επιτροπή διαβίβασε στις 4.8.2011 συμπληρωματική της έκθεση, με την οποία και πάλιν υπέβαλε προκαταρκτικό κατάλογο συνολικά δώδεκα (12) υποψηφίων για τις τρεις (3) επίδικες θέσεις, στον οποίο και πάλιν συμπεριλαμβάνονταν τα εδώ ενδιαφερόμενα μέρη, καθώς και ο αιτητής και η αιτήτρια.

Η Επιτροπή, στη συνεδρία της ημερομηνίας 23.8.2011, αφού εξέτασε τη νέα συμπληρωματική έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, την υιοθέτησε και προέβη στον καταρτισμό του τελικού καταλόγου των υποψηφίων, ο οποίος παρέμεινε ο ίδιος με τον προκαταρκτικό της Συμβουλευτικής Επιτροπής. Αποφάσισε δε, να καλέσει τους υποψηφίους σε προφορική εξέταση ενώπιον της και στη εν λόγω εξέταση να κληθεί να παρίσταται και ο Διευθυντής του Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων.

Αφού μεσολάβησε συνεδρία της Επιτροπής, κατά την οποία εξετάστηκε από αυτήν αίτημα υποψηφίου άλλου από τους εδώ διαδίκους, ο οποίος δεν κλήθηκε στην ενώπιον της Επιτροπής προφορική εξέταση, η Επιτροπή, στη συνεδρίαση της ημερομηνίας 21.12.2011, δέχθηκε σε προφορική εξέταση έντεκα (11) εκ των δώδεκα (12) υποψηφίων, παριστάμενου και του Διευθυντή του Τμήματος Ανάπτυξης Υδάτων (εφεξής ο «Διευθυντής»). Ένας (1) υποψήφιος, άλλος εκ των εδώ διαδίκων, δεν προσήλθε στην προφορική εξέταση ενώπιον της Επιτροπής.

Της πιο πάνω συνεδρίασης της Επιτροπής, είχε προηγηθεί επιστολή της αιτήτριας στην Προσφυγή Αρ. 721/2012 ημερομηνίας 6.12.2011 προς την Επιτροπή, με την οποία την ενημέρωνε ότι στις 18.3.2011 της απονεμήθηκε Διδακτορικό Δίπλωμα από το Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, επισυνάπτοντας και το σχετικό πιστοποιητικό.

Μετά το τέλος της προαναφερόμενης προφορικής εξέτασης στη συνεδρία της Επιτροπής ημερομηνίας 21.12.2011, ο Διευθυντής αξιολόγησε την απόδοση των υποψηφίων σ’ αυτήν και αποχώρησε από τη συνεδρία. Συγκεκριμένα, καταγράφονται, σχετικά, στα πρακτικά της Επιτροπής ημερομηνίας 21.12.2011 τα ακόλουθα:

«…….Μετά το πέρας της προφορικής εξέτασης, ο Διευθυντής αξιολόγησε την απόδοση των υποψηφίων σ’ αυτήν ως εξής:

1. ΑΡΜΕΥΤΗΣ Γιαννάκης-Σχεδόν Εξαίρετος

2. ΒΑΤΥΛΙΩΤΟΥ Μαργαρίτα-Εξαίρετη

3. ΒΛΑΧΟΣ Σάββας-Σχεδόν Εξαίρετος

4. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Μαρία-πάρα Πολύ καλή

5. ΘΕΟΔΟΥΛΙΔΗΣ Ανδρέας-Πολύ καλός

6. ΙΩΑΝΝΟΥ Θεοδώρα-Σχεδόν εξαίρετη

7. ΚΑΚΟΝΙΤΗ Ανδρούλλα-Σχεδόν Εξαίρετη

8. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Ανδρούλλα-Σχεδόν εξαίρετη

9. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ Αλέκα-Εξαίρετη

10. ΠΑΦΙΤΗΣ Νικόλαος- Πολύ καλός

11. ΣΤΑΥΡΙΔΟΥ Μιράντα-Πολύ καλή

Στο σημείο αυτό ο Διευθυντής αποχώρησε από τη συνεδρία…..»

Στη συνέχεια της ως άνω συνεδρίασης, η Επιτροπή, αφού αξιολόγησε την απόδοση των υποψηφίων στην προφορική εξέταση «….υπό το φως και των σχετικών κρίσεων του Διευθυντή..», ως καταγράφεται στα πρακτικά της ημερομηνίας 21.12.2011 και αφού, ως αναφέρεται περαιτέρω στα πρακτικά, «…έλαβε δεόντως υπόψη τα αποτελέσματα της προφορικής εξέτασης των υποψηφίων που διεξήχθη από τη Συμβουλευτική Επιτροπή, τα προσόντα των υποψηφίων σε σχέση με τα καθήκοντα της θέσης, το περιεχόμενο των Προσωπικών Φακέλων και των Φακέλων των Ετήσιων Υπηρεσιακών Εκθέσεων των υποψηφίων που είναι δημόσιοι υπάλληλοι, όπως επίσης και τα υπόλοιπα στοιχεία των αιτήσεων, την κατοχή του πλεονεκτήματος, καθώς και την απόδοση των υποψηφίων κατά την προφορική εξέταση ενώπιον της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας..» επέλεξε τα ενδιαφερόμενα μέρη, ως γενικά υπερέχοντα των άλλων υποψηφίων, ως, ακολούθως, αναλυτικά επεξήγησε και αποφάσισε να προσφέρει σε αυτά διορισμό στις επίδικες θέσεις.

Ακολούθησαν διάφορες επιστολές του αιτητή στην Προσφυγή Αρ. 391/2012, με τις οποίες ζητούσε επανεξέταση της ως άνω απόφασης, για διάφορους λόγους κάθε φορά, οι οποίοι αφορούν στην ορθή προσμέτρηση και πίστωση των στοιχείων του κατά τη λήψη της επίδικη απόφασης (αρχικά όσον αφορά την πίστωση πλεονεκτήματος σ’ αυτόν, για την οποία ο αιτητής πληροφορήθηκε από την Επιτροπή ότι του πιστώθηκε, αλλά και την προσμέτρηση και συνυπολογισμό της εμπειρίας του). Η Επιτροπή, με απόφαση της ημερομηνίας 22.2.2013 έκρινε, ότι δεν δικαιολογείται να γίνει οποιαδήποτε επαναξιολόγηση των ζητημάτων που επικαλέστηκε ο αιτητής για επανεξέταση της απόφασης και ότι το θέμα έχει εξαντληθεί.

Οι επίδικοι διορισμοί δημοσιεύτηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 24.2.2012 και είναι αυτοί που προσβάλλονται με τις εδώ προσφυγές (βλ. ανωτέρω).

Προσφυγή 391/2012

Εξετάζοντας, πρώτα, τους λόγους ακυρώσεως που προωθήθηκαν στην Προσφυγή Αρ. 391/2012, ο αιτητής εισηγείται ως πρώτο λόγο ακυρώσεως, ότι η Επιτροπή δέχθηκε τους υποψηφίους σε προφορική εξέταση, παρισταμένου του Διευθυντή, ο οποίος, ενεργώντας εκτός των νομοθετικών πλαισίων του Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου, Ν. 1/90, αξιολόγησε την απόδοση των υποψηφίων στη συνέντευξη και μάλιστα χωρίς αιτιολόγηση. Συνοψίζοντας εδώ τις θέσεις του αιτητή, αυτός διατείνεται, ότι δεν προβλέπεται τέτοια αυτοτελής εξουσία στο Διευθυντή σε θέσεις Πρώτου Διορισμού. Ο Διευθυντής δεν δικαιούται να αξιολογήσει. Η αξιολόγηση του, επιπρόσθετα, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως ξεχωριστό στοιχείο κρίσης. Και η αξιολόγηση του, εν πάση περιπτώσει, ήταν αδικαιολόγητη. Επικαλείται ο αιτητής, προς τούτο, κυρίως, την απόφαση ημερομηνίας 1.2.2010 στην Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 103/2005 Αντώνης Καφάς και Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας και την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην 1. Χρυστάλλα Συμεωνίδου και άλλη και Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ, 145.

Στην αντίπερα όχθη, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση απορρίπτει τον εν λόγω ισχυρισμό, τονίζοντας, ότι η παρουσία του Διευθυντή μόνο σκοπό είχε την υποβοήθηση της Επιτροπής, στα πλαίσια του επιτρεπτού, με βάση τη νομολογία και η επίδικη απόφαση καλύπτεται από το τεκμήριο νομιμότητας. Κατά τους καθ’ ων η αίτηση «Είναι θέση των Καθ’ ων η Αίτηση επίσης ότι εάν έστω μια λανθασμένη διατύπωση στα πρακτικά δεν συνοδεύεται από άλλα στοιχεία ικανά να κλονίσουν το κύρος της διαδικασίας, όπως θα συνέβαινε λ.χ. εάν η ΕΔΥ ελάμβανε ως δεδομένη την αξιολόγηση που έκανε ο Διευθυντής και στη βάση αυτή συνέχιζε και εξέλισσε τη διαδικασία, τότε δεν μπορεί να γίνει λόγος περί πάσχουσας διαδικασίας. Στην παρούσα περίπτωση, δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο που να υποστηρίζει την άποψη ότι ο Διευθυντής συμμετείχε στη διαδικασία για οποιοδήποτε άλλο λόγο, πέραν του οφέλους της Επιτροπής…». Περαιτέρω οι καθ’ ων η αίτηση, με παραπομπές σε ελληνική βιβλιογραφία και νομολογία, υποστηρίζουν, ότι επί του θέματος δεν παρατηρείται παραβίαση ουσιώδους τύπου της διαδικασίας.

Την απόρριψη του εν λόγω ισχυρισμού εισηγείται και η πλευρά του ενδιαφερομένου μέρους 3 επικαλούμενο την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Μιχαήλ Ιακωβίδης και ΕΔΥ (1997) 3 Α.Α.Δ. 28. Κατά τον ευπαίδευτο συνήγορο του ενδιαφερομένου μέρους 3, παραπέμποντας, περαιτέρω, στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Χρίστος Κολιός και Δημοκρατίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 420, στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 14.11.2004 στην Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 2572 Παναγιώτη Περικλέους και Δημοκρατίας και στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 30.1.2004 στην Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 3524 Γρηγόρη Γρηγοριάδη και Δημοκρατίας, η σχετική νομοθεσία, αλλά και νομολογία δεν απαιτεί αιτιολογημένη αξιολόγηση από τον Διευθυντή για την απόδοση των υποψηφίων στην προφορική εξέταση.

Σχολιάζοντας, περαιτέρω, ο ευπαίδευτος συνήγορος για το ενδιαφερόμενο μέρος 3 αναφέρει, κατά λέξη «..Η υπόθεση Αντώνη Καφά V Δημοκρατίας, που παρατίθεται στις σελ. 2-3 της Γραπτής Αγόρευσης του ευπαίδευτου συναδέλφου, αφορά στο θέμα της σύστασης του Διευθυντή (με βάση το άρθρο 34 του Νόμου 1/90). Όμως, για πλήρωση θέσεων Πρώτου Διορισμού (άρθρο 33 Ν. 1/90)δεν προνοείται καμμιά σύσταση του Διευθυντή…».

Κατά το ενδιαφερόμενο μέρος 3, η παρουσία του Διευθυντή και η εν γένει ανάμειξη του καλύπτεται από το άρθρο 17 του Ν. 1/90, το οποίο έχει ως εξής «17. Η Επιτρoπή μπoρεί vα απαιτήσει μέσω της αρμόδιας αρχής από oπoιoδήπoτε δημόσιo υπάλληλo vα πρoσέλθει και vα δώσει μαρτυρία εvώπιov της ή vα παράσχει oπoιαδήπoτε πληρoφoρία ή vα βoηθήσει τηv Επιτρoπή πάvω σε oπoιoδήπoτε ζήτημα τo oπoίo η Επιτρoπή έχει vα εξετάσει κατά τηv άσκηση τωv αρμoδιoτήτωv της και μπoρεί vα απαιτήσει τηv πρoσαγωγή oπoιωvδήπoτε επίσημωv εγγράφωv πoυ αφoρoύv κάθε τέτoιo ζήτημα…»

Στην ίδια γραμμή με την πιο πάνω θέση του ενδιαφερόμενου μέρους 3 βρίσκεται και η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου για το ενδιαφερόμενο μέρος 1, ο οποίος επίσης παραπέμπει στις αποφάσεις Χρίστος Κολιός (supra) και Μιχαήλ Ιακωβίδης (supra).

Το ενδιαφερόμενο μέρος 1 επίσης απορρίπτει τον εν λόγω λόγο ακυρώσεως, αφενός θεωρώντας, ότι ο εν λόγω ισχυρισμός στερείται ανάλυσης και επεξήγησης και, αφετέρου, επικαλείται, ως προς το ορθό του τρόπου συμμετοχής του Διευθυντή στην παρούσα περίπτωση και της αξιολόγησης του, την απόφαση στην Δημοκρατία και Παπασωζόμενου (2005) 3 Α.Α.Δ. 532.

Εξέτασα τα πιο πάνω με προσοχή. Ως έχω ήδη υποδείξει ανωτέρω στα γεγονότα των υποθέσεων, ο Διευθυντής αξιολόγησε την απόδοση των υποψηφίων, αποδίδοντας χαρακτηρισμό (εξαίρετος, σχεδόν εξαίρετος κ.λ.π.).

Είναι, επίσης, δεδομένο, ότι η Επιτροπή αξιολόγησε η ίδια την απόδοση των υποψηφίων στην προφορική εξέταση «….υπό το φως και των σχετικών κρίσεων του Διευθυντή..», ως ρητώς καταγράφεται στα πρακτικά της. Καμία άλλη αναφορά υποδεικνύει, ότι λήφθηκαν οι κρίσεις του Διευθυντή στην επίδικη απόφαση ως στοιχείο κρίσεως.

Η υφιστάμενη νομολογία, ωστόσο, δεν αποδίδει οτιδήποτε μεμπτό στα ανωτέρω. Παραπέμπω, σχετικά στην απόφαση ημερομηνίας 4.11.2010 στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 2351/2006, 2383/2006, 2418/2006 και 255/2007 ΒΑΡΒΑΡΑ (ΡΙΤΣΑ) ΑΥΓΟΥΣΤΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, στην οποία λέχθηκαν, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα, τα οποία υιοθετώ ως ορθά και εφαρμοζόμενα και στην παρούσα περίπτωση:

«….Ο ισχυρισμός αυτός δεν ευσταθεί. Η εμπλοκή του Διευθυντή, στα πλαίσια του Άρθρου 33 (10) του Ν. 1/90, για θέσεις πρώτου διορισμού, όπως οι επίδικες, σκοπό έχει να βοηθήσει την Ε.Δ.Υ. στο έργο της αξιολόγησης των υποψηφίων. Η κρίση που αυτός εκφράζει για την απόδοση των υποψηφίων στην προφορική εξέταση δεν εξομοιώνονται με σύσταση, δεν απαιτείται να είναι αιτιολογημένη και δεν αποτελεί χωριστό στοιχείο (βλ. Ιακωβίδης ν. Ε.Δ.Υ. (1997) 3 Α.Α.Δ. 28 και Δημοκρατία ν. Παπασωζομένου (2005) 3 Α.Α.Δ. 532)…»

Όσον αφορά την Υπόθεση Καφά (supra) την οποία επικαλείται ο αιτητής, αυτή αφορά σε διαδικασίες Πρώτου Διορισμού και Προαγωγής και όχι Πρώτου Διορισμού, ως η παρούσα υπόθεση. Δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε απόφαση, η οποία να μεταφέρει το σκεπτικό της σε διαδικασία βάση του Άρθρου 33 του Ν. 1/90. Η δε εμβέλεια της αναλύεται εύστοχα, κατά την άποψη μου στην απόφαση ημερομηνίας 7.11.2014 στις συνεκδικαζόμενες Προσφυγές Αρ. 737/11, 874/11 και 952/11 ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΕΥΣΤΑΘΙΟΥ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, στις οποίες αναφέρονται τα ακόλουθα:

«…..Ως προς το έτερο ζήτημα που προωθήθηκε, είναι η εισήγηση των αιτητών ότι λανθασμένα η Γενική Διευθύντρια προχώρησε σε αξιολόγηση της απόδοσης των υποψηφίων ώστε να καταλήξει στη σύσταση των ενδιαφερομένων μερών. Οι αιτητές στηρίζουν τη θέση αυτή στις υποθέσεις Καφά ν. Δημοκρατίας (2010) 3 Α.Α.Δ. 12, Δημοκρατία ν. Χριστιάνα Σαββίδου (2011) 3 Α.Α.Δ. 633 και Λοΐζος Παναγή ν. Δημοκρατίας(2011) 3 Α.Α.Δ. 163. Χρειάζεται μια σχετική ανάλυση των αποφάσεων αυτών για να εντοπισθεί το ratio τους. Στην Καφά τα όσα λέχθηκαν σχετικά με το θέμα ήταν στην ουσία obiter. Η Ολομέλεια έκρινε ότι η έφεση έπρεπε να επιτύχει διότι η Ε.Δ.Υ. δεν αιτιολόγησε επαρκώς την κατοχή συγκεκριμένων απαιτούμενων προσόντων από το ενδιαφερόμενο μέρος, όπως απαιτεί η νομολογία. Ενώ το ενδιαφερόμενο μέρος κρίθηκε για τη γενική του απόδοση, υπό συζήτηση ήταν η κατάληξη της Ε.Δ.Υ. αναφορικά με το απαιτούμενο προσόν. Τα όσα λέχθηκαν μετά σε σχέση με τη σύσταση της Γενικής Διευθύντριας ήταν υπό τύπο «περαιτέρω σχολίου». Ειπώθηκε ότι:

«η προφορική εξέταση γίνεται επ’ ωφελεία της Επιτροπής και μόνο αυτή είναι το όργανο το οποίο είχε δικαίωμα, σύμφωνα με το Νόμο, να βασιστεί στην προφορική εξέταση και να αξιολογήσει τους υποψηφίους ανάλογα .. Δεν επιτρέπεται στον προϊστάμενο να χρησιμοποιεί τη συνέντευξη για να αξιολογήσει τους υποψηφίους και να καταλήξει στη σύσταση του. Η σύσταση θα πρέπει να στηρίζεται στις προηγούμενες του εμπειρίες για τον συγκεκριμένο υποψήφιο, τις συστάσεις των άμεσων προϊσταμένων του και στην εξέταση των υπηρεσιακών φακέλων. Η εντύπωση από τη συνέντευξη συνιστά εξωγενή παράγοντα.»

Ακολούθησε η Σαββίδου, όπου η Ολομέλεια επικρότησε την κοινή θέση των διαδίκων ότι «...δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι η Διευθύντρια σύστησε έχοντας υπόψη τα αποτελέσματα της προφορικής εξέτασης και ότι εν πάση περιπτώσει δεν θα ήταν επιτρεπτό να διαμορφωθεί σύσταση πάνω στη βάση τέτοιου δεδομένου.». Το ratio της απόφασης όμως ήταν ότι η σύσταση της Διευθύντριας, η οποία κατά το Νόμο δεν απαιτείτο να ήταν αιτιολογημένη, «και πράγματι ήταν αναιτιολόγητη», συγκρουόταν με τα στοιχεία των φακέλων «με επακόλουθο την απώλεια της βαρύτητας που της προσδόθηκε» και επομένως η έφεση της Δημοκρατίας απερρίφθη αφήνοντας τη διοίκηση να επανεκτιμήσει τα υπόλοιπα δεδομένα. Μετέπειτα στη Λοΐζος Παναγή, η Ολομέλεια παρατήρησε στο τέλος του όλου σκεπτικού της ότι η πρωτόδικη κρίση στην Καφά ν. Δημοκρατίας, υπόθ. αρ. 537/2004, ημερ. 18.8.2005, ως προς το ότι η σύσταση προϊσταμένου είναι εύλογα επιτρεπτή στηριζόμενη στην «καλύτερη εντύπωση που απεκόμισε από την απόδοση του ενδιαφερομένου μέρους στην προφορική εξέταση», ανετράπη από την Ολομέλεια στην Καφά - ανωτέρω -.

Εν τέλει, όπως επαναβεβαιώθηκε από την Λοΐζος Παναγή, η σύσταση προϊσταμένου δεν χρειάζεται να είναι αιτιολογημένη εφόσον οι υπό πλήρωση θέσεις είναι πρώτου διορισμού και προαγωγής κατά το άρθρο 34(9) του Νόμου αρ. 1/90. Η σύσταση έχει βεβαίως τη δική της αξία και ο μόνος λόγος να εξασθενήσει η σημασία ή αξία της είναι, σύμφωνα με τη νομολογία, (Μοδίτης ν. Δημοκρατίας(2002) 3 Α.Α.Δ. 695), η σύγκρουση αυτής με τα στοιχεία των φακέλων. Εάν η σύσταση, έστω και αναιτιολόγητη, παραγνωρίζει για παράδειγμα στοιχείο του φακέλου όπως η κατοχή πλεονεκτήματος, (όπως έγινε στη Λοΐζος Παναγή), τότε η αξία της σύστασης «μειώνεται σημαντικά…..».

Συνεπώς, με βάση τα προαναφερθέντα, ο προαναφερόμενος λόγος ακυρώσεως απορρίπτεται.

Ως δεύτερο λόγο ακυρώσεως στην Προσφυγή Αρ. 391/2012, ο αιτητής προωθεί την έλλειψη δέουσας έρευνας αναφορικά με την κατοχή του προσόντος της πολύ καλής γνώσης της αγγλικής γλώσσας από το ενδιαφερόμενο μέρος 3, διατεινόμενος, ότι παρά το ότι σημειώθηκε στον Πίνακα Αξιολόγησης της Συμβουλευτικής Επιτροπής, ότι πληροί το εν λόγω κριτήριο, εντούτοις, δεν στοιχειοθετήθηκε τούτο τεκμηριωμένα με αναφορά σε κάποιο πιστοποιητικό και με δέουσα αιτιολογία. Και τούτο, ενόψει του ότι η Συμβουλευτική Επιτροπή η ίδια δηλώνει στην έκθεση της, ότι όσοι δεν υπέβαλαν οποιοδήποτε αποδεκτό τεκμήριο ή δεν υπέδειξαν ενδιαφέρον να παρακαθήσουν σε σχετικές εξετάσεις προς διαπίστωση κατοχής του εν λόγω,προσόντος αποκλείστηκαν από την περαιτέρω διαδικασία.

Ορθά, όμως, επισημαίνει η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση στη δική της γραπτή αγόρευση, αλλά και η πλευρά του ενδιαφερομένου μέρους στη δική της, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος 3 κατέχει σχετικό τεκμήριο πολύ καλής γνώσης της αγγλικής και συγκεκριμένα Πιστοποιητικό G.C.E O level στα Αγγλικά με βαθμό επιτυχίας C , το οποίο είναι αποδεκτό κατά τη σχετική εγκύκλιο της Επιτροπής ημερομηνίας 15.7.2010, ως αποδεικτικό πολύ καλή γνώση της Αγγλικής, το οποίο ήταν και το ζητούμενο στην παρούσα περίπτωση.

Συνεπώς, και αυτός ο λόγος ακύρωσης κρίνεται ως αβάσιμος.

Ως επόμενο λόγο ακυρώσεως της επίδικης απόφασης, ο αιτητής εισηγείται την έλλειψη αιτιολογίας της απόφασης, επικαλούμενος έλλειψη πληρότητας έρευνας και/ ή αυθαίρετα συμπεράσματα της Επιτροπής αναφορικά με τα αποτελέσματα της προφορικής εξέτασης των υποψηφίων, την μη ή μη ορθή προσμέτρηση της προηγούμενης πείρας και εργασιακής εμπειρίας του αιτητή και των ενδιαφερομένων προσώπων από τη Συμβουλευτική Επιτροπή και την Επιτροπή, η οποία απλά υιοθέτησε την κρίση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, πράττοντας έτσι κατά πλάνη.

Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση και των ενδιαφερομένων μερών αρνείται τον πιο πάνω ισχυρισμό, προβάλλοντας τα δικά τους επιχειρήματα.

Βρίσκω, ότι ο πιο πάνω λόγος ακύρωσης, σε σχέση με τα όσα ως μεμπτά εισηγήθηκε η πλευρά του αιτητή στη γραπτή της αγόρευση, δεν ευσταθεί. Από το ενώπιον μου υλικό προκύπτει με σαφήνεια, ότι τόσο η Συμβουλευτική Επιτροπή, όσο και η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, ερεύνησαν επαρκώς όλα τα πιο πάνω στοιχεία, στα οποία αναφέρεται ο αιτητής και κατέγραψαν, περί τούτων, την απαραίτητη αιτιολογία, με τρόπο συμβατό με την πάγια πλέον νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τέτοιες περιπτώσεις. Συνεπώς και αυτός ο λόγος ακύρωσης κρίνεται ως αβάσιμος.

Ως τέταρτο λόγο ακυρώσεως, ο αιτητής προβάλλει ισχυρισμό, ότι η Επιτροπή έλαβε την τελική της απόφαση υπό πλάνη και παραγνωρίζοντας τόσο τα προσόντα του αιτητή, όσο και την εργασιακή του πείρα και καταφέρεται εναντίον της αόριστης και γενικότατης αναφοράς της Επιτροπής, ως την χαρακτηρίζει, ότι αποδόθηκε στα επιπρόσθετα προσόντα των ενδιαφερόμενων μερών η ανάλογη ή η δέουσα βαρύτητα.

Δεν θα συμφωνήσω ούτε με αυτό τον ισχυρισμό. Και πάλιν οι σχετικές αναφορές της Επιτροπής, αναφερόμενος πάντοτε σε αυτές τις οποίες ο αιτητής με την γραπτή του αγόρευση προτείνει ως κατακριτέες, κινούνται στα πλαίσια του αποδεκτού, σύμφωνα με την νομολογία.

Στην πρόσφατη απόφαση ημερομηνίας 17.2.2016 στην Προσφυγή Αρ. 2120/2013 ΣΩΤΗΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, η Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μιχαηλίδου συνόψισε και τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Ο τρόπος αξιολόγησης πρόσθετου μη απαιτούμενου προσόντος εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια της αρμόδιας αρχής ώστε να σταθμίσει κατά περίπτωση τη σημασία του αποφεύγοντας τα δύο άκρα, να του δώσει υπερβολική βαρύτητα στο σημείο που να αποδώσει έκδηλη υπεροχή ή και να το θεωρήσει εντελώς οριακό ωσάν αυτό να μην είχε οποιαδήποτε σχέση με τα καθήκοντα της θέσης (Πούρος κ.α. ν. Χατζηστεφάνου (2001) 3 Α.Α.Δ. 374, 395).

Ο Διευθυντής έδωσε στο πρόσθετο επαγγελματικό προσόν του αιτητή «ανάλογη βαρύτητα», φράση η οποία αποδίδει νομίμως και την εκτίμηση του Διευθυντή και μάλιστα κατά τρόπο που δεν εκφεύγει των ακραίων ορίων της λογικής αποτίμησης των προσόντων των υποψηφίων. Η φράση «ανάλογη βαρύτητα» με την οποία αιτιολόγησε το διοικητικό όργανο την απόφαση του καταδεικνύει και την εκτίμηση του ως προς τη σημασία του πρόσθετου και μη απαιτούμενου προσόντος. Παναγή ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 639, στη σ. 647:

«Όσον αφορά την κατοχή του ΜΒΑ, ως πρόσθετου μη απαιτούμενου προσόντος, έχει κριθεί από τη νομολογία ότι ο τρόπος αξιολόγησης αυτού εναπόκειται στην αρμοδία αρχή, δηλαδή, στο διοικητικό όργανο, να σταθμίσει την κατά περίπτωση σημασία του, αποφεύγοντας δύο άκρα: Να μην δοθεί στο πρόσθετο αυτό προσόν υπερβολική βαρύτητα που να πλησιάζει στο σημείο απόδοσης έκδηλης υπεροχής, ούτε από την άλλη να θεωρηθεί ως εντελώς οριακό ως εάν το πρόσθετο προσόν δεν είχε σχέση με τα καθήκοντα της θέσης. (Πούρος κ.ά. ν. Χατζηστεφάνου κ.ά. - ανωτέρω - και Ζωδιάτης ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 406). Ορθά, στα πιο πάνω πλαίσια, το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η Ε.Δ.Υ. προέβη σε ειδική μνεία του προσόντος ΜΒΑ το οποίο συνεκτίμησε «.. με τα υπόλοιπα στοιχεία κρίσης, αποδίδοντας σ' αυτό την ανάλογη βαρύτητα.». Πρόκειται για κρίση εντός της διακριτικής ευχέρειας της Ε.Δ.Υ. που δεν εκφεύγει των ακραίων ορίων της λογικής αποτίμησης των προσόντων (Χρυσοστόμου ν. Ε.Ε.Υ. (1989) 3 Α.Α.Δ. 3186). Να σημειωθεί ότι οι λέξεις «δέουσα βαρύτητα» ή «ανάλογη βαρύτητα», είναι φράσεις που χρησιμοποιούνται από το διοικητικό όργανο και αποδίδουν την εκτίμηση του διοικητικού οργάνου σε ό,τι αφορά τη σημασία του πρόσθετου μη απαιτούμενου προσόντος. Τέτοια φράση είχε, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιηθεί και στην Πούρος κ.ά. ν. Χατζηστεφάνου κ.ά. (ανωτέρω)….»

Συνεπώς, κατά’ εφαρμογή της ανωτέρω νομολογίας, και αυτός ο λόγος ακυρώσεως απορρίπτεται.

Ως τελευταίο λόγο ακυρώσεως, ο αιτητής διατείνεται, ότι πάσχει η τελική απόφαση της Επιτροπής, επικρίνοντας, ιδιαίτερα, ως αόριστη την αναφορά, ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη σε σχέση και με τον αιτητή «υπερέχουν και/ ή δεν υστερούν σε προσόντα».

Ο εν λόγω ισχυρισμός, φρονώ, ότι ευσταθεί. Η Επιτροπή, με την εν λόγω φρασεολογία, αφήνει να αιωρείται, εάν υπάρχει ισοτιμία στα πρόσθετα προσόντα ή υπεροχή των επιλεγέντων έναντι του αιτητή. Με την διαζευκτική της τοποθέτηση, απλά η Επιτροπή δεν παίρνει σαφή θέση επί του ζητήματος και, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν αντεπεξέρχεται του πρωταρχικού καθήκοντος της να λαμβάνει σαφή θέση και τοποθέτηση σε όλα τα (και επιμέρους) ζητήματα σύγκρισης μεταξύ των υποψηφίων. Δεν είναι στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να προβαίνει σε πρωτογενείς κρίσεις, ποιες από τα δύο διαζευκτικά τιθέμενες αναφορές είναι η ορθή. Και ούτε το Δικαστήριο θεωρώ, ότι δύναται να προβαίνει σε εικασίες, ποια από τις δύο διαζευκτικά τιθέμενες αναφορές ισχύει.

Συνεπώς, για τον προαναφερόμενο λόγο ακυρώσεως, τον οποίο αποδέχομαι ως ορθό, η Προσφυγή Αρ. 391/2012 επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται.

Προσφυγή 721/2012

Η αιτήτρια στην παρούσα προσφυγή έχει, καταρχήν, προβάλει και αυτή με τη σειρά της, στα πλαίσια συμπληρωματικής αγόρευσης, την οποία καταχώρησε, τον ίδιο λόγο ακύρωσης, ο οποίος εξετάστηκε στην προσφυγή Αρ. 391/2012 σε σχέση με την συμμετοχή του Διευθυντή στη διαδικασία της προφορικής συνέντευξης ενώπιον της Επιτροπής και την αξιολόγηση εκ μέρους του των υποψηφίων. Ο εν λόγω ισχυρισμός έχει ήδη απορριφθεί ανωτέρω στα πλαίσια εξέτασης της Προσφυγής Αρ. 391/2012 και απορρίπτεται και στα πλαίσια της παρούσας, κατ’ υιοθέτηση όλων όσων έχουν ήδη προαναφερθεί ανωτέρω επί του θέματος.

Η εδώ αιτήτρια, περαιτέρω, προβάλλει ως λόγο ακυρώσεως τον ισχυρισμό, ότι δεν φαίνεται να λήφθηκε υπόψη καθόλου για σκοπούς επιμέτρησης του, το διδακτορικό της (Διδακτορικό Δίπλωμα από το Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης), το οποίο, ως ενημέρωσε την Επιτροπή με επιστολή της ημερομηνίας 6.12.2011 της απονεμήθηκε στις 18.3.2011, επισυνάπτοντας και το σχετικό πιστοποιητικό (βλ. ανωτέρω στα γεγονότα της παρούσας). Κατά την αιτήτρια, δεν αναφέρεται αυτό πουθενά στα πρακτικά, για σκοπούς αξιολόγησης και τυχόν επιμέτρησης του εν λόγω τίτλου ως πρόσθετο συναφές προσόν ενώ αντίθετα, για τα ενδιαφερόμενα μέρη αναφέρονται τα μεταπτυχιακά τους διπλώματα ή τίτλοι. Πέραν αυτού, με την κατοχή του διδακτορικού εκ μέρους της αιτήτριας, δεν είναι κατανοητό, πως μπορεί να υπερτερούν ή μη υστερούν τα ενδιαφερόμενα μέρη αυτής σε πρόσθετα συναφή προσόντα.

Ο εν λόγω ισχυρισμός, κρίνω, ότι ευσταθεί. Πουθενά δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά στο σκεπτικό της Επιτροπής, ότι έλαβε υπόψη την ύπαρξη του εν λόγω διδακτορικού της αιτήτριας. Αυτό σε συνδυασμό και με το γεγονός, ότι ενημέρωσης περί τούτου έτυχε η Επιτροπή σε χρονικό σημείο μετά την έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής προς αυτή, δημιουργεί εύλογη πιθανότητα πλάνης, κατά πόσο η Επιτροπή όντως το συμπεριέλαβε στην κρίση της. Ιδιαίτερα, ενόψει του γεγονότος, ότι αναφερόμενη η Επιτροπή στα ενδιαφερόμενα μέρη, προέβη σε ρητές καταγραφές για τα ακαδημαϊκά τους προσόντα, αλλά και ενόψει του γεγονότος, ότι με την μετέπειτα κρίση της, ότι αυτά υπερτερούν ή δεν υστερούν έναντι της αιτήτριας, την στιγμή που αυτή κατείχε διδακτορικό. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας περίπτωσης, φρονώ, ότι δεν επαρκεί η αναφορά, ότι όλα τα δεδομένα ήταν ενώπιον της Επιτροπής κατά την λήψη της απόφασης της. Το ενδεχόμενο να υπέπεσε σε πλάνη περί του θέματος και εσφαλμένα να παρέλειψε να λάβει υπόψη το διδακτορικό της αιτήτριας για σκοπούς επιμέτρησης του ως πρόσθετο συναφές προσόν, ως καθορίζει η νομολογία, φαντάζει κάτι περισσότερο από ορατό. Και η πιθανολόγηση πλάνης, σύμφωνα με τη νομολογία, αρκεί για να οδηγήσει σε ακύρωση την επίδικη απόφαση (βλ. Κωνσταντίνου ν. Συμβουλίου Αμπελουργικών Προϊόντων (1992) 3 ΑΑΔ 228).

Σύμφωνα με το άρθρο 46 των περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (Ν. 158(Ι)/1999), όπου η διοίκηση κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας της στηρίζεται σε γεγονότα και προϋποθέσεις που είναι εξ' αντικειμένου ανύπαρκτα ή παραλείπει να λάβει υπόψη ουσιώδη γεγονότα, τότε ενεργεί υπό πλάνη περί τα πράγματα. Όταν η πλάνη θεωρηθεί ότι ήταν ουσιώδης, η πράξη καθίσταται παράνομη. Στην ουσία η παρανομία έγκειται στο ότι εμφιλοχωρεί πλάνη στη σειρά των συλλογισμών του διοικητικού οργάνου (βλ. Παπαϊωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2)(1991) 3 ΑΑΔ 713, Κωνσταντίνου ν. Συμβουλίου Αμπελουργικών Προϊόντων (1992) 3 ΑΑΔ 228 και Δημοκρατίας ν. Μαυρομμάτη κ.α. (1991) 3 ΑΑΔ 543).

Συνεπώς, για τον προαναφερόμενο λόγο ακυρώσεως, τον οποίο αποδέχομαι ως ορθό, η Προσφυγή Αρ. 721/2012 επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία ακυρώθηκε ήδη ανωτέρω για άλλο λόγο κατά την εξέταση της Προσφυγής Αρ. 391/2012 ανωτέρω, πάσχει και είναι άκυρη (και) για αυτό τον λόγο. Παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ακυρώσεως που προβάλλονται στην Προσφυγή Αρ. 721/2012.

Ενόψει και με βάση τα ανωτέρω λεχθέντα, αμφότερες οι υπό εξέταση Προσφυγές επιτυγχάνουν, για τους λόγους που αναφέρονται για έκαστη προσφυγή ανωτέρω, με έξοδα 1300 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ εκάστου των προσφευγόντων και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.Δ.Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο