Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 2011/2012 ECLI:CY:DD:2016:401 KI-generiert

Administrative court dismissed appeal against civil service promotion decision due to lack of proven superiority.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 2011/2012
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's appeal against a Public Service Commission decision promoting two civil servants over her. The applicant argued she was superior based on seniority, but the court found the candidates were equally rated and her nine-month seniority advantage did not create a clear superiority. The court ruled that the administrative body's discretion in weighing factors was not arbitrary and could not be replaced by judicial calculation.

Legislator-Regeste

KI-generiert

N. 1/1990 (Public Service Law); N. 158(I)/1999 (General Principles of Administrative Law): The administrative organ's decision based on a fair evaluation of all data, without exceeding the limits of its discretionary power, cannot be substituted by the reviewing court.

Schlagwörter

KI-generiert
Public Service Promotion Administrative Discretion Clear Superiority Seniority Advantage Reviewing Court Limit Equal Merit Candidates Reasonableness Standard Wiedererwägung

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
N. 1/1990 (Public Service Law)
N. 158(I)/1999 (General Principles of Administrative Law)

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Trifonou v. Republic of Cyprus (2010) 3 AAΔ 377
Loizou Panaghia v. Republic of Cyprus (2011) 3 AAΔ 639
Giorgouli (Michalidou) v. Republic of Cyprus (2007) 3 AAΔ 275
Giorgoulis v. Republic of Cyprus (2009) 3 AAΔ 116
Theano Christodoulou-Mavromoustaki v. Republic of Cyprus (2012) 3 AAΔ 1515
ECLI:CY:DD:2016:401
Administrative court dismissed appeal against civil service promotion decision due to lack of proven superiority.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

IOANNOU ν. WATER BOARD LIMASSOL (1984) 3 CLR 728

Σάββα ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1990) 3 ΑΑΔ 801

Δημοκρατία ν. Κουκκουρή κ.α. (1993) 3 ΑΑΔ 598

Eυθυμίου Mαρία ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 281

Mουρτζής Mάριος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1997) 3 ΑΑΔ 605

Γρηγορίου Aναστάσιος ν. Aρχής Hλεκτρισμού Kύπρου (1998) 3 ΑΑΔ 728

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Ιωάννη Ιωνά Αγγελή και Άλλης (1999) 3 ΑΑΔ 161

Ρούσος Νίκος ν. Πάνου Σ. Ιωαννίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 549

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Φίλιππου Μιχαηλίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 756

Μεστάνας Πέτρος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 213

Latonia Estate Ltd και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 672

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Παναγιώτη Ευγενίου και Άλλου (2005) 3 ΑΑΔ 257

Γρηγορίου (Mιχαηλίδου) Πολυξένη ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 275

Γιωργούδης Πανίκος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 3 ΑΑΔ 116

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ιάκωβου Φεσσά (2009) 3 ΑΑΔ 141

Τρύφωνος Έλλη και Άλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 377

Παναγή Λοΐζος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639

Κυριακίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας (Αρ.1) (1997) 4 ΑΑΔ 237

Σολωμού Ιωάννης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2001) 4 ΑΑΔ 881

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΚΑΚΟΠΕΤΡΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1459/2007, 30 Νοεμβρίου 2009

Παρασκευά Μάριος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 4 ΑΑΔ 1097

ΘΕΑΝΩ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ-ΜΑΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1515/2008, 10/8/2012

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

Ν. 1/1990 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος του 1990

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:401

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 2011/2012)

30 Νοεμβρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΘΕΑΝΩ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ - ΜΑΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΗ

Αιτήτριας,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

Θ. Ραφτοπούλου (κα), για Α. Ευαγγέλου & Σία Δ.Ε.Π.Ε, για την αιτήτρια.

Σ. Ανδρέου, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Μ. Ιεροκυπιώτου (κα), για Α. Τριανταφυλλίδης & Υιοί Δ.Ε.Π.Ε, για Ε/Μ.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Η αιτήτρια με την προσφυγή της, προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 5/10/2012 και με την οποία προήγαν, κατόπιν επανεξέτασης, τα Ε/Μ 1. Κυριάκο Σταυρινό και 2. Μαρίνα Σπηλιωτοπούλου στη μόνιμη θέση Ανώτερου Δικηγόρου της Δημοκρατίας, αναδρομικά από την 1/7/2008, αντί και/ή στη θέση της αιτήτριας.

Τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είναι σε συντομία τα ακόλουθα:

Με απόφαση της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (εφεξής “ΕΔΥ”) ημερομηνίας 10/6/2008, τα Ε/Μ προήχθησαν στη μόνιμη θέση Ανώτερου Δικηγόρου της Δημοκρατίας από 1/7/2008. Η αιτήτρια προσέβαλε την πιο πάνω απόφαση στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο με την απόφαση του στην προσφυγή, Θεανώ Χριστοδούλου – Μαυρομουστάκη, υπόθεση αρ. 1515/2008 ημερομηνίας 10/8/2012, ακύρωσε την προαγωγή των εν λόγω Ε/Μ.

Ακολούθησε επανεξέταση της πλήρωσης των δύο θέσεων στη συνεδρία της ΕΔΥ ημερομηνίας 10/9/2012, κατά την οποία η ΕΔΥ ακολουθώντας σχετική γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 27/8/2012, προχώρησε σε διόρθωση του πρακτικού ημερομηνίας 10/6/2008 και αφού επανέλαβε την αρχική διαδικασία, επέλεξε ως καταλληλότερους τα Ε/Μ στα οποία προσέφερε προαγωγή στη θέση αναδρομικά από 1/7/2008. Οι πιο πάνω προαγωγές, δημοσιεύθηκαν στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας με ημερομηνία 5/10/2012.

Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για την αιτήτρια, στην γραπτή τους αγόρευση ισχυρίζονται ότι, η διαδικασία επανεξέτασης από την ΕΔΥ παραβιάζει το άρθρο 34 Α του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου 1/1990, καθότι δεν υπήρξε συμμόρφωση με το δεδικασμένο της απόφασης στην υπόθεση αρ. 1515/2008 (ανωτέρω).

Ειδικότερα ότι, το Ανώτατο Δικαστήριο με την πιο πάνω απόφαση έκρινε ότι η τήρηση των πρακτικών κατά τη συνεδρία της ΕΔΥ ημερομηνίας 10/6/2008, κατά την οποία έγιναν οι προφορικές συνεντεύξεις των υποψηφίων, έγινε η αξιολόγηση τους και λήφθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν ήταν νομότυπη και η εκ των υστέρων διόρθωση των πρακτικών από την ΕΔΥ έγινε παράτυπα και παράνομα, χωρίς να τηρηθούν οι νόμιμες διαδικασίες και το άρθρο 24 του Ν.158(Ι)/99.

Κατά τους ευπαιδεύτους συνηγόρους για την αιτήτρια, η προσβαλλόμενη με την προσφυγή αρ. 1515/2008 απόφαση, ακυρώθηκε για λόγους που αφορούσαν τη νομιμότητα της σύνθεσης της ΕΔΥ και της μη τήρησης των πρακτικών . Συνεπώς η παρανομία έφτανε στη ρίζα της διαδικασίας ενώπιον της ΕΔΥ, σε στάδιο προγενέστερο της προφορικής διαδικασίας και θα έπρεπε τα όσα έγιναν κατά τη συνεδρία της ΕΔΥ ημερομηνίας 10/6/2008, να επαναληφθούν κατά την επανεξέταση τουλάχιστον από το στάδιο της προφορικής συνέντευξης και εν πάση περιπτώσει, δεν μπορούν οι καθ’ ων η αίτηση να βασιστούν σε πρακτικά που τηρήθηκαν από όργανο που δεν ήταν νόμιμα συντεθειμένο. Συνεπώς, η εκ των υστέρων διόρθωση του πρακτικού ημερομηνίας 10/6/2008, έγινε κατά παράβαση του άρθρου 11 του Ν.1/90 και κατά παράβαση του δεδικασμένου.

Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, οι συνήγοροι της αιτήτριας ισχυρίζονται ότι οι καθ’ ων η αίτηση κατά την άσκηση της διακριτικής τους εξουσίας παρέλειψαν να λάβουν υπόψη τους ουσιώδη πραγματικά γεγονότα. Ειδικότερα και σε σύγκριση με το Ε/Μ 1. Κυριάκο Σταυρινό, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι υπερέχει σε αξία, αφού κατά τα τελευταία πέντε χρόνια προς του ουσιώδους χρόνου, αξιολογείται με 33 Εξαίρετα έναντι 31 που συγκέντρωσε το Ε/Μ 1, ότι κατέχει το πλεονέκτημα το προβλεπόμενο από το Σχέδιο Υπηρεσίας της θέσης, αφού είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ενώ το Ε/Μ 1 όχι, στοιχείο το οποίο παραγνωρίστηκε τόσο από τον Προϊστάμενο κατά τη σύσταση του, όσο και από την ΕΔΥ κατά την τελική της επιλογή.

Επίσης ότι, η σύσταση του Προϊσταμένου υπέρ του Ε/Μ 1, στερείται ειδικής αιτιολογίας, λόγω παραγνώρισης του πλεονεκτήματος. Συναφώς η σύσταση δεν μπορούσε να αποτελέσει λόγο για την παραγνώριση του πλεονεκτήματος που κατείχε η αιτήτρια. Συνεπώς, ως μόνη αιτιολογία παράκαμψης του πλεονεκτήματος παραμένει η οριακή και/ή ελαφρά υπεροχή του Ε/Μ 1 στην προφορική ενώπιον της ΕΔΥ εξέταση.

Σε σχέση με το Ε/Μ 2. Σπηλιωτοπούλου, η οποία διαθέτει και αυτή το πλεονέκτημα του Σχεδίου Υπηρεσίας και δεν είχε όπως και η αιτήτρια την σύσταση του Προϊσταμένου, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι παρουσιάζεται αντιφατική συμπεριφορά της ΕΔΥ, αφού στη περίπτωση του Ε/Μ 2, συγκρινόμενο με άλλο υποψήφιο, τον κ. Χριστοφόρου που δεν διέθετε το πλεονέκτημα, αυτό προσμέτρησε, ενώ στην δική της περίπτωση όχι και τέλος ότι, εδόθη υπέρμετρη βαρύτητα στην οριακή υπεροχή του Ε/Μ 2 στην προφορική συνέντευξη.

Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους καθ’ ων η αίτηση και τα Ε/Μ, αντιτείνουν ότι η αιτήτρια εμποδίζεται να εγείρει λόγο για εσφαλμένη διαδικασία επανεξέτασης και παραβίαση δεδικασμένου, κατ’ επίκληση του άρθρου 11 και 34 Α του Ν.1/90, καθώς και του άρθρου 24 του Ν.158(Ι)/99, τα οποία αναπτύσσει στην γραπτή της αγόρευση, επειδή στα νομικά σημεία της προσφυγής της δεν συγκεκριμενοποιείται γιατί υπήρξε εσφαλμένη διαδικασία και γιατί έχει παραβιασθεί το δεδικασμένο. Εφόσον δε, δεν πρόκειται για λόγους δημόσιας τάξης, δεν πρόκειται επομένως για επίδικα θέματα και δεν θα πρέπει να εξεταστούν από το Δικαστήριο.

Κατά τους ευπαιδεύτους συνηγόρους, το ίδιο συμβαίνει και με τους υπόλοιπους λόγους ακύρωσης που η αιτήτρια προβάλλει στην γραπτή της αγόρευση και οι οποίοι δεν εξειδικεύονται στα νομικά σημεία της προσφυγής της.

Διαζευκτικά των πιο πάνω, προβάλλουν ότι στην απόφαση στην προσφυγή αρ. 1515/2008, δεν ακυρώθηκαν οι επίδικες προαγωγές λόγω κακής σύνθεσης της ΕΔΥ, αλλά μόνο για λόγους παρατυπίας στη σύνταξη των πρακτικών και είναι γι’ αυτό που ο Γενικός Εισαγγελέας με επιστολή του ημερομηνίας 27/8/2012, προέτρεψε την ΕΔΥ να προχωρήσει σε επανεξέταση με βάση το άρθρο 34 Α (3) του Ν.1/90.

Αναφορικά με τους υπόλοιπους ισχυρισμούς, προβάλλουν ότι δεν τίθεται θέμα πλάνης σε σχέση με τα κριτήρια αξιολόγησης. Ειδικότερα σε σχέση με την βαθμολογημένη αξία, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προβάλλουν ότι, σύμφωνα με τη νομολογία η διαφορά της τάξης του 1 και 2 εξαίρετα, καθιστά τους υποψήφιους ισοδύναμους σε αξία. Συγκρινόμενη η αιτήτρια με το Ε/Μ 1. Σταυρινό, ο οποίος δεν κατέχει το πλεονέκτημα το προβλεπόμενο από το Σχέδιο Υπηρεσίας το οποίο διαθέτει η αιτήτρια, προβάλουν ότι, το Ε/Μ 1 υπερέχει στην προφορική εξέταση και την τελική αξιολόγηση ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής, αξιολογηθείς ως Εξαίρετος, έναντι της Πολύ Καλής αξιολόγησης της αιτήτριας.

Στην ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση, το Ε/Μ 1 αξιολογήθηκε ως “Πάρα Πολύ Καλός” έναντι “Πολύ Καλή” της αιτήτριας και σύμφωνα με τη νομολογία, η απόδοση των υποψηφίων στην ενώπιον της ΕΔΥ, προφορική εξέταση είναι στοιχείο που ανάγεται στην αξία και βασικό κριτήριο επιλογής.

Επίσης, το Ε/Μ 1 διαθέτει τη σύσταση του Γενικού Εισαγγελέα ενώ η αιτήτρια όχι και υπερέχει σε αρχαιότητα έναντι της αιτήτριας κατά τρία χρόνια και τρείς μήνες στην παρούσα θέση, Δικηγόρου της Δημοκρατίας Α΄ και κατ’ επέκταση σε πείρα, αλλά και σε πείρα γενικότερα στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος, κατά οκτώ περίπου χρόνια, γεγονός που προσθέτει στην αξία του.

Σε σχέση με το Ε/Μ 2. Σπηλιωτοπούλου, η οποία δεν έχει όπως και η αιτήτρια τη σύσταση του Γενικού Εισαγγελέα και διαθέτει όπως η αιτήτρια το πλεονέκτημα του Σχεδίου Υπηρεσίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προβάλλουν ότι, δεν τίθεται θέμα αντιφατικής συμπεριφοράς της ΕΔΥ, αφού η σύγκριση του Ε/Μ 2 με τον υποψήφιο κ. Χριστοφόρου που είχε συστηθεί από τον Γενικό Εισαγγελέα, είναι ανόμοια περίπτωση. Ειδικότερα, το Ε/Μ 2 αξιολογήθηκε σε υψηλότερο επίπεδο στην ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση από τον υποψήφιο κ. Χριστοφόρου, ενώ η αιτήτρια συγκρινόμενη με το Ε/Μ 1 αξιολογήθηκε χαμηλότερα. Συγκρινόμενη δε η αιτήτρια με το Ε/Μ 2. Σπηλιωτοπούλου, υστερεί σε απόδοση στην ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής προφορική εξέταση και τελική αξιολόγηση, καθώς και στην ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση, ενώ το Ε/Μ 2 υστερεί οριακά κατά δέκα μήνες στη παρούσα θέση έναντι της αιτήτριας.

Τέλος δε, σε σχέση με τη σύσταση του Γενικού Εισαγγελέα, οι συνήγοροι των καθ’ ων η αίτηση και των Ε/Μ, αντιτείνουν ότι σύμφωνα με το άρθρο 34(9) του Ν.1/90 που αφορά πλήρωση θέσεων Πρώτου Διορισμού και Προαγωγής, η σύσταση του Προϊστάμενου δεν απαιτείται να είναι αιτιολογημένη και ότι η αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει ότι επιβάλλετο η αιτιολόγηση.

Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή τους ισχυρισμούς και την επιχειρηματολογία των ευπαιδεύτων συνηγόρων και έχω καταλήξει στα ακόλουθα:

Ξεκινώντας από την θέση που προβάλλεται από τους καθ’ ων η αίτηση και τα Ε/Μ, ότι η αιτήτρια δεν συγκεκριμενοποιεί στα νομικά σημεία της προσφυγής της, τους ισχυρισμούς που αναπτύσσει στην γραπτή της αγόρευση, κρίνω ότι αυτή δεν ευσταθεί. Όπως ορθά υποδεικνύει η αιτήτρια στην απαντητική της αγόρευση, με το τρίτο νομικό λόγο στην προσφυγή, της αναφέρει ότι “Η καθ’ ης η αίτηση κατά την επανεξέταση ενήργησε κατά προφανή παράβαση του Νόμου, Κανονισμών και διαδικασίας και/ή κατά κατάχρηση και/ή υπέρβαση εξουσίας και με καταφανή πλάνη περί τα πράγματα και το Νόμο”.

Έχω επίσης διαπιστώσει ότι, στον υπ’ αριθμό 14 νομικό λόγο της προσφυγής, η αιτήτρια αναφέρει ότι “η προσβαλλόμενη πράξη και/ή απόφαση ελήφθη κατά παράβαση του δεδικασμένου, δηλαδή είναι αντίθετη με το περιεχόμενο της αμετάκλητης δικαστικής απόφασης στην προσφυγή υπ’ αριθμό 1515/2008, από την οποία προέκυψε δεδικασμένο”.

Σε σχέση με τη σύσταση του Προϊσταμένου, στον υπ’ αριθμό 11 νομικό λόγο, αναφέρεται ότι “Η σύσταση του Προϊσταμένου πάσχει μεταξύ άλλων διότι συγκρούεται με τα στοιχεία των διοικητικών φακέλων” και στον νομικό λόγο οκτώ, γίνεται αναφορά σε συμπεριφορά και αιτιολογία των καθ’ ων η αίτηση “αντιφατική σε σχέση με την αξιολόγηση του πλεονεκτήματος που κατείχε η αιτήτρια”.

Σύμφωνα με τον Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου:

«Έκαστος διάδικος δέον δια των εγγράφων προτάσεων αυτού να εκθέτη τα νομικά σημεία επί των οποίων στηρίζεται, αιτιoλογών συγχρόνως ταύτα πλήρως».

Στην απόφαση της Ολομέλειας στην Κυπριακή Δημοκρατία v. Παναγιώτη Ευγενίου κ.ά (2005) 3 ΑΑΔ 257, αφού έγινε ανασκόπηση στη νομολογία επί του θέματος (βλ. Δημοκρατία v. Κουκουρή (1993) 3 ΑΑΔ 598, Latomia Estates Ltd v. Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 672, Ευθυμίου v. Δημοκρατίας (1997) 3 ΑΑΔ 281, Κυριακίδης κ.ά v. Δημοκρατίας κ.ά (1997) 4 ΑΑΔ 237), η Ολομέλεια κατέληξε ως ακολούθως:

«Στην υπόθεση Γρηγορίου ν. ΑΗΚ (1998) 3 Α.Α.Δ. 728, το ερώτημα το οποίο ηγέρθη ήταν κατά πόσο ο λόγος "κατάχρησης εξουσίας" στους λόγους της προσφυγής μπορούσε να περιλάβει και τις προσωπικές γνώσεις των μελών του διορίζοντος οργάνου κατά τη διενέργεια της επιλογής υποψηφίων. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η "κατάχρηση εξουσίας" είναι ένας γενικός όρος που μπορούσε να καλύψει και το υπό εξέταση θέμα. Όπως σημειώθηκε στη σχετική απόφαση:

Ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενδιαφερόμενου μέρους υποστήριξε ότι το θέμα που εγείρεται με τον πιο πάνω λόγο της έφεσης δεν είχε εγερθεί με το δικόγραφο της προσφυγής. Είχε εγερθεί στο στάδιο της απαντητικής αγόρευσης του εφεσείοντα και δεν είχε αποφασιστεί από το πρωτόδικο δικαστήριο.

Διαφωνούμε με την πιο πάνω εισήγηση. Στα νομικά σημεία πάνω στα οποία βασίζεται η προσφυγή περιλαμβάνεται και η κατάχρηση ή υπέρβαση εξουσίας. Αυτός ο λόγος ακύρωσης είναι τόσο ευρύς ώστε να περιλαμβάνει και το υπό εξέταση θέμα. Η μη εξέταση του σχετικού λόγου ακύρωσης από το πρωτόδικο δικαστήριο δεν αποτελεί κώλυμα για την εξέταση του στην έφεση. Αντικείμενο της διαδικασίας στην αναθεωρητική έφεση εξακολουθεί, όπως και στην προσφυγή, να είναι η νομιμότητα της προσβαλλόμενης πράξης.

Από τα πιο πάνω μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι οι λόγοι ακύρωσης μιας διοικητικής πράξης που προβάλλονται στην προσφυγή δεν πρέπει να ερμηνεύονται μέσα στα δικά τους στενά πλαίσια. Έτσι και στην παρούσα περίπτωση το νομικό πλαίσιο που αναφέρεται σε προηγούμενη παράνομη διαδικασία μπορεί να συμπεριλάβει και τον ισχυρισμό για την αναρμόδια ανάμειξη του Γενικού Διευθυντή στη διαδικασία πλήρωσης της θέσης, αντί του οικείου Προϊσταμένου».

(Η έμφαση προστέθηκε).

Χαρακτηριστικό επίσης επί του θέματος, είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην Ιωάννης Βιολάρης και Συμβουλίου Αποχετεύσεων Κακοπετριάς, υπόθεση αρ. 1459/2007, ημερομηνίας 30/11/2009, στην οποία αναφέρονται τα εξής:

«Από την άλλη γίνεται επίκληση της υπέρβασης και της κατάχρησης εξουσίας, της μη επαρκούς αιτιολόγησης, της μη επαρκούς έρευνας και ότι η πράξη αποτελεί αποτέλεσμα πλάνης. Αυτές είναι γενικές αρχές με τις οποίες πρέπει να συμμορφώνεται η διοίκηση και παρόλον που η διατύπωση των λόγων αυτών θα μπορούσε να είχε αναφορά και στα συγκεκριμένα άρθρα του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου αρ. 158(Ι)/99, εν τούτοις είναι σαφές ότι η επίκληση αφορά αυτές τις κωδικοποιημένες αρχές. Συνάγεται ότι σ΄ ό,τι τουλάχιστον αφορά τα νομικά σημεία η προδικαστική ένσταση δεν ευσταθεί».

(Η έμφαση προστέθηκε).

Στην βάση των πιο πάνω νομολογιακών αρχών και εξετάζοντας τους νομικούς λόγους της παρούσας προσφυγής σε συνάρτηση με την επιχειρηματολογία της αιτήτριας στην γραπτή της αγόρευση, κρίνω ότι υπάρχει επαρκής συγκεκριμενοποίηση των νομικών λόγων ακύρωσης και κατ’ επέκταση η προδικαστική ένσταση απορρίπτεται.

Αναφορικά με τον ισχυρισμό της αιτήτριας ότι, υπάρχει παραβίαση των άρθρων 11 και 34 Α (3) του Ν.1/90, καθότι δεν υπήρξε συμμόρφωση με το δεδικασμένο που άπτετο της κακής σύνθεσης και παράνομης τήρησης πρακτικών, παρατηρώ τα ακόλουθα:

Στην απόφαση στην προσφυγή της αιτήτριας αρ. 1515/2008 (ανωτέρω), το Δικαστήριο ανέφερε τα έξης:

«Ο κ. Α. Κενεβέζος, στις συνεδρίες της ΕΔΥ στις 22/4/2008 και στις 10/6/2008, καταγράφεται ως «απών». Τα πρακτικά και των δύο αυτών συνεδριών περιλαμβάνονται στα Παραρτήματα της ένστασης, η οποία καταχωρήθηκε στις 4/12/2008. Το Παράρτημα 7 αυτής αφορά στη συνεδρία της 10/6/2008, στην οποία έγιναν οι προφορικές συνεντεύξεις, η αξιολόγηση των υποψηφίων σ' αυτές και λήφθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Το συγκεκριμένο πρακτικό, ενώ στην πρώτη σελίδα, αναφέρει ως απόντα τον κ. Α. Κενεβέζο, στη συνέχεια, τον εμφανίζει να λαμβάνει μέρος στην αξιολόγηση της απόδοσης των υποψηφίων στις συνεντεύξεις και στην επιλογή του ενδιαφερομένου μέρους Κ. Σταυρινού. Οι ανυπόγραφες σημειώσεις βαθμολογιών των συνεντεύξεων - Παράρτημα 8 της ένστασης - δε βοηθούν στην άρση των αμφιβολιών που δημιουργεί η εικόνα του πρακτικού που προαναφέρθηκε.

Η επιστολή - (Παράρτημα 1 στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου των καθ' ων η αίτηση) - με την οποία η κ. Αφρ. Χριστοδούλου, που υπογράφει για τον Πρόεδρο της ΕΔΥ, ζητά από το Γενικό Εισαγγελέα, επικαλούμενη δακτυλογραφικό λάθος, την αντικατάσταση της τρίτης σελίδας των πρακτικών της ΕΔΥ ημερομηνίας 10/6/2008, δηλαδή της σελίδας που εμφανίζεται αριθμημένη ως 68Γ στο Παράρτημα 7, με άλλη σελίδα, χωρίς αρίθμηση, στην οποία το όνομα του κ.

Α. Κενεβέζου δεν αναγράφεται στο στάδιο αξιολόγησης των υποψηφίων στις συνεντεύξεις, φέρει ημερομηνία 17/12/2008, δηλαδή, έξι και πλέον μήνες μετά την εν λόγω συνεδρία. Αντίγραφο αυτής της επιστολής βρίσκεται τόσο στο φάκελο της ΕΔΥ όσο και στους Προσωπικούς Φακέλους των μερών, στους οποίους διαπιστώνεται ότι έχει γίνει διαγραφή, με το χέρι, της σελ. 68Γ και προσθήκη νέας διορθωμένης σελίδας, αντίστοιχης της σελ. 68Η του Παραρτήματος 7 της ένστασης, από την οποία έχει αφαιρεθεί το όνομα του κ.

Α. Κενεβέζου. Από τα πιο πάνω, φαίνεται ότι έγινε προσπάθεια διόρθωσης των πρακτικών, χωρίς να τηρηθούν οι νόμιμες διαδικασίες.

Στο Άρθρο 11 του Νόμου, προβλέπεται ότι ο Πρόεδρος της ΕΔΥ είναι ο αρμόδιος για την υπογραφή και την επικύρωση των πρακτικών. Καθορίζεται, επίσης, σύντομο χρονικό διάστημα για την υποβολή οποιασδήποτε παρατήρησης από τα μέλη επί των πρακτικών, πριν την επικύρωσή τους από τον Πρόεδρο. Θεωρώ ότι, σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, όταν εντοπίζεται λάθος, που άπτεται της νομιμότητας της σύνθεσης της ΕΔΥ, αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σε σύντομο χρόνο, πριν από την επικύρωση τους και να υπογράφεται αρμοδίως, προτού καταχωρηθεί στους φακέλους.

Στη Σάββα ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1990) 3 ΑΑΔ 801, αναφέρεται ότι τα πρακτικά μιας συνεδρίας αντικατοπτρίζουν την πραγματική εικόνα του περιεχομένου της, όταν αυτά επικυρωθούν από ένα Συμβούλιο και υπογραφούν από το πρόσωπο που είναι εξουσιοδοτημένο για το σκοπό αυτό. Στη δε Ioannou ν. Water Board Limassol (1984) 3 C.L.R. 728, σε σχέση με το ίδιο ζήτημα, αναφέρθηκε ότι τα πρακτικά πρέπει να μιλούν για τα μέλη του συλλογικού οργάνου και όχι τα μέλη του συλλογικού οργάνου για τα πρακτικά.

Στην παρούσα περίπτωση, καταλήγω ότι ο τρόπος με τον οποίο επιχειρήθηκε η διόρθωση των πρακτικών αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης της ορθότητας της διαδικασίας που ακολουθήθηκε και, κατ' επέκταση, κλονίζει το τεκμήριο νομιμότητας της σύνθεσης της ΕΔΥ κατά τη συνεδρία της 10/6/2008».

(Η έμφαση προστέθηκε).

Θεωρώ ότι, αυτό που αναδεικνύεται ως δεδικασμένο από την πιο πάνω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι ο τρόπος – όπως αυτός έχει περιγραφεί ανωτέρω – με τον οποίο είχε επιχειρηθεί η διόρθωση των πρακτικών, χωρίς να τηρηθούν οι νόμιμες διαδικασίες. Η δε αναφορά σε νομιμότητα της σύνθεσης της ΕΔΥ κατά τη συνεδρία της 10/6/2008, έγινε σε συνάρτηση με το λάθος που εντοπίστηκε στα πρακτικά και στον τρόπο που αυτά διορθώθηκαν, που δεν ήταν ο προβλεπόμενος στο άρθρο 11 του Ν.1/90.

Κατά την επανεξέταση η ΕΔΥ συμμορφούμενη στα όσα υπέδειξε το Ανώτατο Δικαστήριο, δηλαδή στον νόμιμο τρόπο διόρθωσης λάθους σε πρακτικό, ασχολήθηκε με το θέμα, ακολουθώντας την διαδικασία επικύρωσης του άρθρου 11 του Ν.1/90. Αναφέρεται σχετικά στο πρακτικό της ΕΔΥ ημερομηνίας 10/9/2012:

«Η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, ακολουθώντας τη συμβουλή του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, όπως αυτή καταγράφεται στην επιστολή του ημερομηνίας 27.8.2012, και λαμβάνοντας υπόψη την αίτηση για άδεια ασθενείας, που δεν έχει πιστοποιηθεί από Κυβερνητικό Γιατρό, που υπέβαλε ο κ. Α. Κενεβέζος για τη 10/6/2008, σύμφωνα με το φάκελο αδειών που τηρείται στο Γραφείο της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, διαπιστώνει ότι ο κ. Α. Κενεβέζος τη 10.6.2008 βρισκόταν με άδεια ασθενείας. Ως εκ τούτου προβαίνοντας σε επανεξέταση της πλήρωσης των θέσεων, η Επιτροπή προχωρεί σε διόρθωση του θέματος Β.(1)(2) του πρακτικού ημερομηνίας 10.6.2008 αφαιρώντας από την απόφαση της πλειοψηφίας το όνομα του κ. Α. Κενεβέζου. Το διορθωμένο πρακτικό θα ακολουθήσει τη διαδικασία επικύρωσης σύμφωνα με το άρθρο 11 των περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμων».

Σύμφωνα με το άρθρο 11 του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1990 (Ν.1/90), τηρούνται συνοπτικά πρακτικά των εργασιών κάθε συνεδρίας και στη συνέχεια,

«(4) Αvτίγραφo τωv πρακτικώv διαvέμεται τo γρηγoρότερo στα Μέλη. Οπoιαδήπoτε παρατήρηση πάvω στα πρακτικά πoυ έχoυv διαvεμηθεί υπoβάλλεται γραπτώς στov Πρόεδρo μέσα σε σαράvτα oκτώ ώρες από τη διαvoμή τoυς και λαμβάvεται απόφαση πάvω σ' αυτή κατά τηv επόμεvη συvεδρία, oπότε και επικυρώvovται τα πρακτικά. Αv δε γίvει oπoιαδήπoτε τέτoια παρατήρηση μέσα στo χρovικό διάστημα πoυ πρoαvαφέρθηκε, τα πρακτικά θεωρείται ότι επικυρώθηκαv.

(5) Τα πρακτικά υπoγράφovται, όταv επικυρωθoύv από τov Πρόεδρo της συvεδρίασης και τηρoύvται σε ειδικό βιβλίo ή φάκελo πρακτικώv».

Στην προκείμενη περίπτωση, μετά την διαπίστωση από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι ο τρόπος διόρθωσης των πρακτικών – δια της επιστολής του Προέδρου της ΕΔΥ ημερομηνίας 17/12/2008, προς τον Γενικό Εισαγγελέα με αντικατάσταση της σχετικής σελίδας – δεν ήταν ο προβλεπόμενος στο άρθρο 11 του Νόμου, η ΕΔΥ προχώρησε, ως το μόνο αρμόδιο όργανο, στη διόρθωση του πρακτικού.

Όπως έχει υποδειχθεί στην Μάριος Παρασκευά v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2009) 4 ΑΑΔ 1097:

«Είναι θέμα της Ε.Δ.Υ. η διαμόρφωση του πρακτικού και, ενδεχομένως, η διόρθωσή του ανάλογα με τα δεδομένα και τις δυνατότητες που παρέχονται. Δεν είναι έργο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είτε να διορθώσει αυτό το πρακτικό, είτε να το παρακάμψει προκειμένου να εντοπίσει ως πραγματικότητα άλλη από εκείνη που, ως η αυθεντική πηγή επί του θέματος, αυτό καταγράφει».

Κατά συνέπεια και με το δεδομένο ότι το δεδικασμένο άπτετο της νομιμότητας της τήρησης των πρακτικών, δεν τίθεται θέμα επανάληψης των προφορικών συνεντεύξεων από την ΕΔΥ και ορθώς λήφθηκαν υπόψη τα αποτελέσματα της.

Αναφορικά με τους υπόλοιπους ισχυρισμούς της αιτήτριας που άπτονται της σύγκρισης της με τα Ε/Μ στη βάση των κριτηρίων αξιολόγησης, παρατηρώ τα εξής:

Αιτήτρια και Ε/Μ σε αξία, όπως αυτή προκύπτει μέσα από τις υπηρεσιακές εκθέσεις είναι περίπου ισοδύναμοι, αφού σύμφωνα με τη νομολογία μας μικρές διαφορές παραπέμπουν σε ισοδυναμία και όχι σε οποιαδήποτε έστω μικρή διαφορά (βλ. Βασιλειάδη v. Τσιάππα (2005) 3 ΑΑΔ 404, Δημοκρατία v. Φεσά (2009) 3 ΑΑΔ 141, Νίκος Αττάς κ.ά v. ΕΔΥ (2012) 3 ΑΑΔ 438).

Σε προσόντα, αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η αιτήτρια και το Ε/Μ 2. Σπηλιωτοπούλου, κατέχουν το προβλεπόμενο από το Σχέδιο Υπηρεσίας της θέσης πλεονέκτημα, ενώ το Ε/Μ 1. Σταυρινός όχι. Επίσης η αιτήτρια και το Ε/Μ 2. Σπηλιωτοπούλου, δεν είχαν συστηθεί από τον Γενικό Εισαγγελέα, ενώ το Ε/Μ 1. Σταυρινός είχε συστηθεί.

Αποτελεί επίσης παραδεκτό γεγονός ότι η αιτήτρια στην ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση, χαρακτηρίστηκε ως “Πολύ Καλή” και τα Ε/Μ ως “Πάρα Πολύ Καλοί”. Στην τελική αξιολόγηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, η αιτήτρια χαρακτηρίστηκε ως “Πάρα Πολύ Καλή” ενώ τα Ε/Μ ως “Εξαίρετα”.

Σε αρχαιότητα, το Ε/Μ 1. Σταυρινός κατέχει την παρούσα θέση, Δικηγόρου της Δημοκρατίας Α΄ από 1/12/2001, ακολουθεί η αιτήτρια από 15/3/2005 και τέλος το Ε/Μ 2. Σπηλιωτοπούλου από 1/1/2006.

Η ΕΔΥ επιλέγωντας το Ε/Μ 1. Σταυρινό, ο οποίος δεν διαθέτει το πλεονέκτημα του Σχέδιου Υπηρεσίας, έλαβε υπόψη της όπως αναφέρει, ότι αξιολογήθηκε ως Εξαίρετος στην τελική αξιολόγηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, ως Πάρα Πολύ Καλός στην ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση, σε υψηλότερο δηλαδή επίπεδο και στις δύο περιπτώσεις και σε υψηλότερο επίπεδο από την αιτήτρια. Επιπλέον, διαθέτει υπέρ του τη σύσταση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Η ΕΔΥ παρέλειψε να σημειώσει ότι η αιτήτρια διαθέτει το πλεονέκτημα του Σχεδίου Υπηρεσίας, “έκρινε όμως ότι το στοιχείο αυτό από μόνο του δεν μπορεί να υπερακοντίσει τη γενική υπεροχή του επιλεγέντος, όπως αυτή παρατίθεται αναλυτικά πιο πάνω”.

Κρίνω ως εύλογη την απόφαση της ΕΔΥ, στη βάση των όσων η ίδια ανέφερε και τα οποία συμπληρώνονται και από τα στοιχεία των φακέλων. Το Ε/Μ 1. Σταυρινός, υπερέχει έναντι της αιτήτριας στην τελική αξιολόγηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, στην ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση και διέθετε τη σύσταση του Γενικού Εισαγγελέα, η οποία σύμφωνα με τη νομολογία μας, αποτελεί ανεξάρτητο στοιχείο κρίσης, που λαμβάνεται υπόψη υπέρ του συστηνομένου (βλ. Στυλιανού v. Δημοκρατίας (1994) 3 ΑΑΔ 626, Μεστάνα v. Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 213, Ρούσος v. Ιωαννίδη κ.ά (1999) 3 ΑΑΔ 549, Δημοκρατία κ. ά v. Αγγελή (1999) 3 ΑΑΔ 161, Σολωμού v. Δημοκρατίας (2001) 4 (Β) ΑΑΔ 881).

Συνεπώς, με το δεδομένο ότι το Ε/Μ 1. Σταυρινός, είναι ισοδύναμος σε αξία όπως προκύπτει από τις υπηρεσιακές εκθέσεις, υπερέχει έναντι της αιτήτριας στην παρούσα θέση σε αρχαιότητα πέραν των τριών χρόνων, γεγονός που του προσδίδει υπεροχή και σε πείρα, η οποία προσμετρά στην αξία ακριβώς λόγω του εύρους της υπηρεσίας (βλ. Μουρτζή v. Δημοκρατίας (1997) 3 ΑΑΔ 605, Δημοκρατίας v. Φίλιππου Μιχαηλίδη (1999) 3 ΑΑΔ 756), θεωρώ ότι η σύσταση του Γενικού Εισαγγελέα δεν αφίσταται από τα στοιχεία των φακέλων. Σημειώνεται ότι η επίδικη θέση είναι θέση Πρώτου Διορισμού και Προαγωγής και σύμφωνα με το άρθρο 34(9) του σχετικού Νόμου, δεν απαιτείται αιτιολόγηση της σύστασης.

Όλα τα πιο πάνω στοιχεία, δηλαδή η καλύτερη απόδοση του Ε/Μ 1 στην ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση, η σύσταση του Γενικού Εισαγγελέα και η καλύτερη αξιολόγηση του στην ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής διαδικασίας, συναποτελούν το αντιστάθμισμα της κατοχής από την αιτήτρια, του πλεονεκτήματος του Σχεδίου Υπηρεσίας.

Επί του θέματος σχετικά είναι τα ακόλουθα αποσπάσματα από την απόφαση της Ολομέλειας στην Λοϊζου Παναγή v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 639:

«Όσον αφορά τη θεώρηση του πλεονεκτήματος, ορθά και πάλι το πρωτόδικο Δικαστήριο με αναφορά στη Γεωργίου ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (1989) 3(E) Α.Α.Δ. 1822, έκρινε ότι η Ε.Δ.Υ. έχοντας υπόψη της το πλεονέκτημα του εφεσείοντος έδωσε επαρκή αιτιολογία για την επιλογή του ενδιαφερομένου μέρους ενόψει της υπεροχής αυτού κατά την προφορική εξέταση και τη μεγάλη υπεροχή του σε αρχαιότητα. Προς τούτο, η Ε.Δ.Υ. κατηύθυνε ειδικά τη σκέψη της, και κατέγραψε τους πιο πάνω λόγους ως δικαιολογητικό της μη προτίμησης του εφεσείοντος για προαγωγή, παρά την κατοχή του πλεονεκτήματος. Η κατοχή πλεονεκτήματος δεν φέρει μαζί του και αυτόματη υπεροχή κατά τρόπο που να προεξοφλά την καταλληλότητα για τη θέση. Εκείνο που αποκτά σημασία είναι η εξέταση του πλεονεκτήματος υπό το φως και των υπολοίπων στοιχείων.

………………………………………………………………………………

Ούτε ήταν δυνατό για την Ε.Δ.Υ. να παραγνωρίσει την καλύτερη απόδοση του ενδιαφερομένου μέρους κατά την προφορική εξέταση που, όπως έχει επίσης νομολογηθεί, αποκτά σημασία ιδιαίτερα σε υψηλές θέσεις στην ιεραρχία και εν τέλει αποτελεί στοιχείο που συνεξετάζεται με όλα τα υπόλοιπα δεδομένα, ώστε να μην χωρεί κατ' ανάγκην μικροσκοπική ανάλυση περί «οριακής» υπεροχής του ενός υποψηφίου έναντι του άλλου, ως διαβάθμιση μεταξύ του «εξαίρετα» και του «πολύ καλού».

Συγκρινόμενη η αιτήτρια με το Ε/Μ 2. Σπηλιωτοπούλου, η οποία σε αξία αξιολογείται κατά ένα Εξαίρετα περισσότερο από την αιτήτρια και άρα είναι ισοδύναμη σε βαθμολογημένη αξία, η οποία δεν διαθέτει όπως και η αιτήτρια τη σύσταση του Γενικού Εισαγγελέα και διαθέτει όπως η αιτήτρια το πλεονέκτημα του Σχεδίου Υπηρεσίας, δεν έχει τεθεί οτιδήποτε από την αιτήτρια που να ανατρέπει το εύλογο της απόφασης της ΕΔΥ για επιλογή του Ε/Μ 2. Σπηλιωτοπούλου. Ειδικότερα η αιτήτρια υστερεί έναντι του Ε/Μ 2 τόσο στην τελική αξιολόγηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής όσο και στην ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση. Σε βαθμολογημένη αξία οι δύο υποψήφιες είναι ισοδύναμες η δε διαφορά των δύο υποψηφίων σε αρχαιότητα στην παρούσα θέση προς όφελος της αιτήτριας κατά εννέα περίπου μήνες, δεν μπορεί να προσδώσει στην αιτήτρια έκδηλη υπεροχή.

Τέλος, δεν διαπιστώνεται αντιφατική συμπεριφορά της ΕΔΥ σε σχέση με το πλεονέκτημα του Σχεδίου Υπηρεσίας, αφού τα πραγματικά γεγονότα του υποψηφίου κ. Χριστοφόρου, ο οποίος συγκρίθηκε με το Ε/Μ 2. Σπηλιωτοπούλου, είναι διαφορετικά από αυτά της αιτήτριας. Ο υποψήφιος κ. Χριστοφόρου ο οποίος δεν διαθέτει το πλεονέκτημα του Σχεδίου Υπηρεσίας, είχε συστηθεί από τον Γενικό Εισαγγελέα και υστερούσε του Ε/Μ 2 στην προφορική ενώπιον της ΕΔΥ εξέτασης και άρα πρόκειται για ανόμοια περίπτωση η οποία δεν μπορεί να αποτελέσει μέτρο σύγκρισης.

Συνεπώς δεν διαπιστώνεται οτιδήποτε μεμπτό στην επιλογή των Ε/Μ, αφού το σύνολο των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη (βλ. Τρύφωνος κ.ά v. Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 377), ήταν υπέρ των Ε/Μ και εναπόκειτο στην ΕΔΥ να τα σταθμίσει αναλόγως, ασκώντας εύλογη διακριτική ευχέρεια, στην οποία το Αναθεωρητικό Δικαστήριο δεν επεμβαίνει και ούτε υποκαθιστά την κρίση της διοίκησης.

Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την Λοϊζου Παναγή (ανωτέρω):

«Εκείνο που εν τέλει παραγνώρισε ο εφεσείων κατά την ανάπτυξη των θέσεών του, είναι ότι το διοικητικό όργανο διαμορφώνει κρίση έχοντας υπόψη το σύνολο των στοιχείων τα οποία είναι ενώπιον του. Η επιλογή γίνεται στη βάση της αξιολόγησης όλων των δεδομένων, η οποία αξιολόγηση εφόσον είναι εύλογη, σύμφωνη με τα στοιχεία και τα δεδομένα που είναι ενώπιον του διοικητικού οργάνου και δεν εκφεύγει των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, δεν είναι δυνατό να υποκατασταθεί από το αναθεωρητικό Δικαστήριο.

Η θέση του εφεσείοντος κατατείνει στη λανθασμένη προσέγγιση ότι μπορεί στην ουσία να γίνεται μια αριθμητική ή μαθηματική συνεξέταση των στοιχείων κατά τρόπο που το ένα στοιχείο υπέρ του ενός υποψηφίου, να εξουδετερώνεται από κάποιο άλλο στοιχείο υπέρ του άλλου υποψηφίου. Τέτοια άσκηση αναμφίβολα παραπέμπει σε μηχανιστικό υπολογισμό από τον οποίο όμως ελλείπει το στοιχείο της διακριτικής ευχέρειας και της καθολικής κρίσης υπό το φως του συνόλου των παραμέτρων.

Όπως υποδείχθηκε στην Πολυξένη Γρηγορίου (Μιχαηλίδου) v. Δημοκρατίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 275, δεν μπορεί να προκαθοριστεί η βαρύτητα των στοιχείων κρίσης ώστε οποιοδήποτε από αυτά να έχει και ορισμένη σημασία. Το σύστημα αξιολόγησης πρέπει, καθώς υποδείχθηκε και στην Γιωργούδης v. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 116, να στοχεύει στην ανάδειξη του καταλληλότερου υποψηφίου, με μόνη δέσμευση να εξυπηρετείται η αξιοκρατία και το δημόσιο συμφέρον.

Στην βάση των πιο πάνω αναφερθέντων κρίνω ότι, η αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει ότι εμφιλοχώρησε πλάνη στον συλλογισμό του διοικητικού οργάνου και απέτυχε να αποδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι των Ε/Μ.

Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Επιδικάζονται €1200 έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο