Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 23/2014 ECLI:CY:DD:2016:339 KI-generiert

Administrative court dismisses appeal claiming land boundary adjustment and road access are public law acts.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 23/2014
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal against a decision refusing to adjust land boundaries and provide road access. The plaintiff argued these actions were illegal administrative acts under Article 146 of the Constitution, citing precedents regarding land exchange. The court ruled that both the boundary adjustment and road provision are private law matters regulating the plaintiff's private rights, thus falling outside the court's jurisdiction over public law disputes.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Articles 146 of the Constitution; The court holds that administrative acts adjusting land boundaries or providing road access to private property constitute private law matters regulating private rights and fall outside the jurisdiction of the Administrative Court.

Schlagwörter

KI-generiert
private law jurisdiction land boundary adjustment road access provision administrative court competence private rights regulation Article 146 Constitution public law distinction Zufahrtsstrasse

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Silentsia Farms v. Republic (1981) 3 CLR 450
Sergis v. Republic (1989) 3 AAD 1757
Navtiko Omosio Pafou v. Port Authority (1992) 1 AAD 882
ECLI:CY:DD:2016:339
Administrative court dismisses appeal claiming land boundary adjustment and road access are public law acts.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων (1992) 1 ΑΑΔ 882

SILENTSIA FARMS ν. REPUBLIC (1981) 3 CLR 450

MACHLOUZARIDES ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 2342

LAZAROU ν. REPUBLIC (1986) 3 CLR 2267

Yiangou Anna ν. The Republic of Cyprus through the Director of Customs (1987) 3 CLR 27

Hadjigeorgi Georghios K ν. The Minister of Finance through the Customs Department (1987) 3 CLR 280

Σέργη ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1757

Tamasos Tobaco Supplies ν. Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ 407

Ζέμπασιης Παντελής και Άλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας και Άλλου (2010) 3 ΑΑΔ 442

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:339

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 23/2014)

25 Οκτωβρίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

LPCC PLATINUM ENTERPRISES LTD, Αιτήτρια,

και

1. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ

2. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

3. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΑΦΟΥ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Ν. Ζερβού (κα), για την Αιτήτρια

Δ. Καλλίγερος, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α’, για τους Καθ’ ων η Αίτηση

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την υπό εξέταση προσφυγή, η αιτήτρια εξαιτείται-

«Α. Δήλωσης του σεβαστού Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση να απορρίψουν το αίτημα της αιτήτριας για αναπροσαρμογή των συνόρων της σε σχέση με το τεμάχιο με αριθμό εγγραφής 11472, Τεμ. 95, Φ/Σχ 26/57 στο Νέο Χωριό Πάφου, που κοινοποιήθηκε μέσω επιστολής ημερομηνίας 12 Νοεμβρίου 2013 είναι άκυρη, παράνομη και στερείται εννόμου αποτελέσματος.

Β. Δήλωσης του σεβαστού Δικαστηρίου ότι η παράλειψη των καθ’ ων η αίτηση να παραχωρήσουν ή να φροντίσουν για παροχή δρόμου για το τεμάχιο της αιτήτριας με αριθμό εγγραφής 11472, Τεμ. 95, Φ/Σχ 26/57 στο Νέο Χωριό Πάφου, είναι άκυρη και ό,τι παν το παραληφθέν έδει να είχεν εκτελεσθεί».

Η αιτήτρια εταιρεία, LPCC Platinum Enterprises Ltd, από την Πάφο, με την αίτησή της με αριθμό φακέλου ΑΔΧ 166/2006, η οποία υποβλήθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου, ζήτησε την αναπροσαρμογή των συνόρων του κτήματός της, με αριθμό εγγραφής 11472 και αριθμό τεμαχίου 95 του Κτηματικού Σχεδίου 26/57 της Κοινότητας Νέου Χωρίου (στο εξής «το ακίνητο») και/ή την ανταλλαγή μέρους του εν λόγω ακινήτου με τμήμα κρατικής γης, υπ’ αριθμό τεμαχίου 426, του ιδίου Κτηματικού Σχεδίου, που βρίσκεται στην εν λόγω Κοινότητα. Για τον σκοπό αυτό η αιτήτρια συμπεριέλαβε δύο προτάσεις στην πιο πάνω αίτησή της. Σημειώνεται ότι, όπως προκύπτει από τα σχετικά αντίγραφα του επίσημου κτηματικού σχεδίου, περιεχόμενο και των δυο αυτών προτάσεων αποτελούσε και το αίτημα για απόκτηση πρόσβασης του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο.

Στο πλαίσιο εξέτασης της πιο πάνω αίτησης, ζητήθηκαν και εξασφαλίστηκαν οι απόψεις των αρμόδιων κυβερνητικών τμημάτων, καθώς και της αρμόδιας τοπικής αρχής. Ο Έπαρχος Πάφου απάντησε θετικά, θεωρώντας ότι η αίτηση ενέπιπτε στις πρόνοιες του Κανονισμού 11 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας της Δημοκρατίας (Διάθεση) Κανονισμών του 1989 (Κ.Δ.Π. 173/89), ενώ ο Επαρχιακός Μηχανικός Τμήματος Δημοσίων Έργων έφερε ένσταση και στις δύο προτάσεις που υποβλήθηκαν από την αιτήτρια, και εισηγείτο όπως το ακίνητο ανταλλαγεί εξ’ ολοκλήρου με κρατική γη ίσης αξίας, που να εφάπτεται άλλου τεμαχίου (υπ. αρ. 404) του ιδίου Κτηματικού Σχεδίου και της ίδιας Κοινότητας, εφόσον συμφωνούσαν και τα υπόλοιπα εμπλεκόμενα τμήματα, καθώς και το Κοινοτικό Συμβούλιο Νέου Χωρίου. Περαιτέρω, ο Επαρχιακός Λειτουργός Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Πάφου απάντησε ότι δεν δικαιολογούνταν η ζητούμενη ανταλλαγή, καθότι δεν φαινόταν να εμπίπτει στις πρόνοιες των Κανονισμών 3 και 11 της Κ.Δ.Π. 173/89, ενώ και το Κοινοτικό Συμβούλιο Νέου Χωρίου έφερε ένσταση στην ζητούμενη ανταλλαγή.

Εν τέλει, το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, σε συνεργασία με το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως Πάφου, και κατόπιν διαβούλευσης με την αιτήτρια, εισηγήθηκε στην τελευταία όπως τροποποιήσει το αίτημά της και το υποβάλει εκ νέου. Πράγματι, η αιτήτρια εταιρεία, με γραπτή δήλωση του Διευθυντή της, ημερομηνίας 29.12.2011, τροποποίησε το υποβληθέν αίτημά της και ζήτησε όπως ανταλλάξει το ακίνητο με τμήμα κρατικής γης, με αριθμό τεμαχίου 395, φ/σχ 26/57 του ίδιου Κτηματικού Σχεδίου, που βρίσκεται στην Κοινότητα Νέου Χωρίου.

Κατόπιν αυτής της εξέλιξης, η Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός Πάφου ζήτησε εκ νέου τις απόψεις των αρμόδιων Τμημάτων και της Τοπικής Αρχής. Όλες οι απόψεις των αρμοδίων Τμημάτων ήταν θετικές, ωστόσο το Κοινοτικό Συμβούλιο Νέου Χωρίου, με σχετική επιστολή του προέδρου του και των μελών του, ημερομηνίας 18.1.2012, δήλωσε πως ήταν «κάθετα αρνητικό» στην προτεινόμενη ανταλλαγή. Η υποβληθείσα αίτηση εξετάστηκε και ετοιμάστηκε αιτιολογημένη έκθεση, η οποία υποβλήθηκε για μελέτη και λήψη απόφασης από την αρμόδια Υπουργική Επιτροπή που συστάθηκε με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, για να εξετάζει αιτήσεις για διάθεση κρατικής γης και να υποβάλει ακολούθως τις συστάσεις και εισηγήσεις της στο Υπουργικό Συμβούλιο για λήψη της τελικής απόφασης.

Το Υπουργικό Συμβούλιο, στη συνεδρία του με ημερομηνία 10.10.2013 αποφάσισε να απορρίψει την αίτηση και οι καθ’ ων η αίτηση κοινοποίησαν την εν λόγω απόφαση στην αιτήτρια, δια σχετικής επιστολής τους, ημερομηνίας 12.11.2013. Η αιτήτρια αντέδρασε και, στις 9.1.2014, καταχώρησε την παρούσα προσφυγή.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Η αιτήτρια επισημαίνει, υπό μορφή προκαταρκτικής διευκρίνισης, ότι ουδέποτε ήταν πρόθεσή της να γίνει ανταλλαγή της ιδιωτικής της γης (ήτοι του ακινήτου) με κρατική, την οποία και τελικά οι καθ’ ων η αίτηση δεν έκαναν δεκτή. Εξ’ ου, συνεχίζει, και το γεγονός ότι οι δυο λύσεις που αυτή αρχικά πρότεινε στη Διοίκηση είχαν σκοπό την «εξομάλυνση των συνόρων και κατ’ επέκταση να της δοθεί προσπέλαση σε δημόσιο δρόμο», χωρίς να έχει κάνει ποτέ αίτηση με απώτερο στόχο να της δοθεί έκταση κρατικού τεμαχίου. Το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ήταν αυτό που, σύμφωνα με την αιτήτρια, εισηγήθηκε σε αυτήν να τροποποιήσει το αίτημά της και να ζητήσει την ανταλλαγή ολόκληρου του τεμαχίου της με κρατικό. Συναφώς, η ευπαίδευτη συνήγορος για την αιτήτρια διευκρινίζει ότι η υπό εξέταση προσφυγή δεν στρέφεται κατά της προσβολής της απόφασης απόρριψης του αιτήματος για ανταλλαγή, αλλά το αντικείμενό αυτής εκτίθεται στα αιτητικά Α και Β της σχετικής αιτήσεως ακυρώσεως, ως αυτά έχουν παρατεθεί ανωτέρω.

Πέραν τούτου, εγείρεται ο ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση συγκρούεται με τους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διάθεση) Κανονισμούς του 1989 (Κ.Δ.Π. 173/1989) και δη τον Κανονισμό 11[1], δεδομένου ότι η αιτήτρια ουδέποτε ζήτησε να αξιολογηθεί η περίπτωσή της ως εξαιρετική περίπτωση, αλλά το αίτημά της αφορούσε στην ευθυγράμμιση και αναπροσαρμογή των συνόρων «ενός ή περισσοτέρων όμορων τεμαχίων» και τη βελτίωση του οδικού δικτύου. Περαιτέρω, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι υπήρξε παραβίαση της αρχής της διαφάνειας, καθότι δεν προκύπτει με σαφήνεια και/ή απουσιάζουν τα πρακτικά αναφορικά με το τι ελέχθη στη σχετική με το επίδικο θέμα συνεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου, ημερομηνίας 10.10.2013.

Επιπρόσθετα, εγείρεται ο ισχυρισμός ότι η επίδικη απόφαση είναι προϊόν διαδικασίας που πάσχει νομικά, καθότι απουσιάζουν από τον οικείο διοικητικό φάκελο τόσο η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου όσο και τα σχετικά πρακτικά, τα οποία θα έπρεπε να είναι δεόντως επικυρωμένα και υπογραμμένα. Αυτό, συνεχίζει η αιτήτρια, μολύνει τη διαδικασία και παραβιάζει το δικαίωμά της να γνωρίζει για ποιο λόγο το Υπουργικό Συμβούλιο τελικά δεν ενέκρινε την ανταλλαγή του ακινήτου της με κρατική γη. Με τον τέταρτο προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, η συνήγορος για την αιτήτρια προβάλλει ότι εν προκειμένω υπήρξε παράβαση της αρχής της χρηστής διοίκησης αρχής και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του πολίτη προς το κράτος. Εγείρονται, περαιτέρω, ισχυρισμοί περί πάσχουσας αιτιολογίας της επίδικης πράξης, αναιτιολόγητης αλλαγής πολιτικής εκ μέρους της Διοίκησης, καθώς και ουσιώδους πραγματικής και νομικής πλάνης, η οποία εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη της απόφασης. Η κα Ζερβού ισχυρίζεται επίσης ότι κακώς και/ή εσφαλμένα το Υπουργικό Συμβούλιο δεν έλαβε υπόψη του το αρμόδιο όργανο, ήτοι την Υπουργική Επιτροπή, η οποία και είχε συστήσει την ανταλλαγή.

Τέλος, με εκτενή επιχειρηματολογία και παραπομπή σε συναφή νομολογία επί του θέματος, η ευπαίδευτη συνήγορος για την αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπόκειται στον αναθεωρητικό έλεγχο και εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Διοικητικού Δικαστηρίου.

Από την πλευρά τους, οι καθ' ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα, κατ’ εφαρμογή του Συντάγματος, της οικείας νομοθεσίας και των γενικών αρχών του διοικητικού δικαίου, μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας.

Επιπρόσθετα, με την ένστασή τους, οι καθ’ ων η αίτηση προβάλλουν ότι απαραδέκτως σωρεύεται στο ίδιο δικόγραφο η υπό της αιτήτριας αιτούμενη δεύτερη θεραπεία, που αφορά στην κατ’ ισχυρισμόν παράλειψη της Διοίκησης να παραχωρήσουν ή να φροντίσουν για την παροχή δρόμου για το τεμάχιο της αιτήτριας. Περαιτέρω, όπως αναφέρουν στην ένστασή τους οι καθ’ ων η αίτηση, σκοπός της αιτήτριας ήταν η απόκτηση προσπέλασης του ακινήτου της στο δημόσιο δρόμο και η καλύτερη αξιοποίηση και ανάπτυξή του.

Επιπρόσθετα, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τη Δημοκρατία, «προς επίρρωση της αξίωσης των καθ’ ων η αίτηση για απόρριψη της προσφυγής», όπως αναφέρει, επισυνάπτει στην γραπτή του αγόρευση επιστολή του Κτηματολογικού Λειτουργού Πάφου, ημερομηνίας 26.2.2015. Στην εν λόγω επιστολή, αναφέρεται μεν ότι «είναι στη διακριτική εξουσία του Υπουργικού Συμβουλίου να κρίνει πότε είναι εξαιρετική περίπτωση η ανταλλαγή ακίνητης ιδιοκτησίας της Δημοκρατίας με ιδιωτική ακίνητη ιδιοκτησία», ωστόσο, στην ίδια επιστολή, επισημαίνεται ότι θα μπορούσε το Υπουργικό στην απόφασή του «να εισηγηθεί την εξέταση άλλων εναλλακτικών προτάσεων με σκοπό την ευθυγράμμιση και αναπροσαρμογή των συνόρων των δυο εμπλεκόμενων τεμαχίων που θα ήταν προς όφελος και των δυο μερών».

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων και ισχυρισμών.

Εν πρώτοις, θα πρέπει να παρατηρήσω ότι είναι εμφανής η ασάφεια που υπάρχει στο αιτητικό της υπό εξέταση προσφυγής. Εκτός από το ζήτημα, που θέτει και η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, σε σχέση με το παραδεκτό της συνύπαρξης των δυο αιτούμενων θεραπειών, προκύπτει επίσης ζήτημα αναφορικά με τον καθορισμό του αντικειμένου της παρούσας προσφυγής. Συγκεκριμένα, η αιτήτρια, με το αιτητικό Α της προσφυγής της, στρέφεται κατά της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση να απορρίψουν το αίτημά της για αναπροσαρμογή των συνόρων της σε σχέση με το ακίνητο, η οποία κοινοποιήθηκε σε αυτήν με επιστολή ημερομηνίας 12.11.2013. Το πρόβλημα εν προκειμένω είναι δισκελές: αφενός, με την προαναφερθείσα επιστολή ημερομηνίας 12.11.2013, αυτό που απορρίφθηκε δεν είναι το αίτημα για αναπροσαρμογή συνόρων, αλλά το αίτημα της αιτήτριας για ανταλλαγή του ακινήτου με μέρος κρατικής γης. Είναι, θεωρώ, σαφής η διαφορά και ο διαχωρισμός μεταξύ των δυο αυτών πράξεων, ήτοι αναπροσαρμογής συνόρων και ανταλλαγής ακίνητης ιδιοκτησίας, και οτιδήποτε περαιτέρω επ’ αυτού θα αποτελούσε περιττολογία.

Αφετέρου, από τα ενώπιον μου στοιχεία προκύπτει ότι ουδέποτε υπήρξε απόρριψη του αιτήματος της αιτήτριας για αναπροσαρμογή των συνόρων του ακινήτου της. Όπως εξάλλου και η ίδια η αιτήτρια αναγνωρίζει και αναφέρει κατ’ επανάληψη, αυτό που έγινε εν προκειμένω ήταν η, κατόπιν παρότρυνσης των καθ’ ων η αίτηση, τροποποίηση του αρχικού αιτήματός της (για αναπροσαρμογή συνόρων), και η υποβολή σχετικής δήλωσης εκ μέρους του Διευθυντή της αιτήτριας εταιρείας, ημερομηνίας 29.12.2011 (βλ. παράρτημα Γ στην ένσταση), δια της οποίας υποβαλλόταν εκ μέρους της αιτήτριας το αίτημα για ανταλλαγή του ακινήτου της με μέρος κρατικής γης. Είναι δε αυτό το αίτημα που απέρριψαν οι καθ’ ων η αίτηση με την προαναφερθείσα επιστολή τους ημερομηνίας 12.11.2013. Θα πρέπει επίσης στο σημείο αυτό να επισημανθεί και η θέση της αιτήτριας, όπως αυτή καταγράφεται τόσο στην αίτηση ακυρώσεως όσο και στις γραπτές αγορεύσεις της, ότι αυτό που προσβάλλει με την παρούσα προσφυγή, δεν είναι την απόρριψη της αίτησής της για ανταλλαγή αλλά την, κατ’ ισχυρισμόν, απόρριψη του αιτήματός της για αναπροσαρμογή των συνόρων. Εξάλλου, όπως αβίαστα προκύπτει και από το αιτητικό Α της αίτησης ακυρώσεως, μοναδικό αντικείμενο προσβολής αποτελεί η, κατ’ ισχυρισμόν, απόρριψη του αιτήματος της αιτήτριας για αναπροσαρμογή των συνόρων.

Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι τίθεται ζήτημα παραδεκτού της υπό εξέταση προσφυγής, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τα προαναφερθέντα, αυτή στρέφεται κατά ανύπαρκτης διοικητικής πράξης, εφόσον ουδέποτε υπήρξε απόρριψη αιτήματος της αιτήτριας για αναπροσαρμογή των συνόρων του ακινήτου.

Βέβαια, η υπό εξέταση προσφυγή στρέφεται όχι μόνο κατά της κατ’ ισχυρισμόν απόρριψης της προαναφερθείσας αίτησης αναπροσαρμογής των συνόρων του ακινήτου, αλλά και κατά της, επίσης κατ’ ισχυρισμόν, παράλειψης των καθ’ ων η αίτηση να παραχωρήσουν ή να φροντίσουν για παροχή πρόσβασης του ακινήτου της αιτήτριας σε δρόμο. Ως ήδη ελέχθη, ο κ. Καλλίγερος προβάλλει, στο στάδιο βέβαια της γραπτής του αγόρευσης και όχι με το δικόγραφο της ένστασης, ότι απαραδέκτως η εν λόγω αιτούμενη θεραπεία έχει τεθεί σωρευτικά στο ίδιο δικόγραφο με την προαναφερθείσα αιτούμενη θεραπεία αναφορικά με την αναπροσαρμογή των συνόρων του ακινήτου. Επ’ αυτού, η κα Ζερβού αντιτείνει ότι τα δυο αιτήματα της αιτήτριας «προφανώς και είναι συνυφασμένα, αφορούν την ίδια αιτήτρια και εξετάστηκαν κατά την ίδια διαδικασία και μάλιστα ανήκουν στον ίδιο διοικητικό φάκελο». Είναι δε στο πλαίσιο αυτών των αιτημάτων, συνεχίζει η συνήγορος για την αιτήτρια, που έγινε η εισήγηση από τους καθ’ ων η αίτηση ώστε, αντί των δυο λύσεων που είχε προτείνει η αιτήτρια, να γίνει ανταλλαγή τεμαχίων.

Στην παρούσα υπόθεση, θα ήταν παράλογο να εξεταστεί ζήτημα συνάφειας προσβαλλόμενων δια του ιδίου δικογράφου πράξεων, δεδομένης της κατάληξής μου πιο πάνω ότι η παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά ανύπαρκτης πράξης, σε σχέση με το αιτητικό Α της αιτήσεως ακυρώσεως.

Ωστόσο, και παρά την αντίθετη κατάληξη του Δικαστηρίου τούτου, και αν ακόμη ήθελε θεωρηθεί ότι στην παρούσα υπόθεση υφίστατο όντως πράξη απόρριψης αιτήματος αναπροσαρμογής συνόρων, η οποία, λόγω συνάφειας[2], θα μπορούσε να τεθεί στο ίδιο δικόγραφο με την κατ’ ισχυρισμόν παράλειψη παροχής πρόσβασης του ακινήτου της αιτήτριας σε δρόμο, τίθεται ένα άλλο καίριο ζήτημα, το οποίο αφορά στην ίδια τη φύση των προσβαλλόμενων πράξεων. Ειδικότερα, το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η παροχή πρόσβασης σε δημόσιο δρόμο, αλλά και η αναπροσαρμογή συνόρων, αποτελούν πράξεις που εμπίπτουν στη σφαίρα του δημοσίου ή, αντίθετα, του ιδιωτικού δικαίου. Πρόκειται για ένα ζήτημα, όπως βέβαια και το ζήτημα της ίδιας της ύπαρξης της διοικητικής πράξης που έχει ήδη εξεταστεί πιο πάνω, το οποίο, κατά πάγια και διαχρονική νομολογία, μπορεί να εξεταστεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, ακόμη και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο (βλ. Lazarou v. Republic (1986) 3 C.L.R. 2267, Yiangou v. Republic (1987) 3 C.L.R. 27 και Hadjigeorghi v. The Minister of Finance (1987) 3 C.L.R. 280).

Σύμφωνα λοιπόν με την πάγια επί του θέματος νομολογία, το βασικό κριτήριο, προκειμένου να αποφασιστεί κατά πόσον μια πράξη εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου ή του ιδιωτικού δικαίου είναι ο επιδιωκόμενος με την πράξη σκοπός. Εφόσον με την εκδιδόμενη υπό του διοικητικού οργάνου πράξη επιδιώκεται πρωταρχικά η εξυπηρέτηση δημοσίου σκοπού, τότε η πράξη αυτή εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου και μπορεί να προσβληθεί με προσφυγή δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος (βλ. Tamasos Tobaco Supplies v. Δημοκρατίας (1991) 3 Α.Α.Δ. 407 και MARIOS MACHLOUZARIDES v. Republic (1985) 3 Α.Α.Δ. 2342). Όπως λέχθηκε συναφώς στην Παντελής Ζέμπασιης κ.α. ν. Δημοκρατίας (2010) 3 Α.Α.Δ. 442, στην οποία αναφέρεται και η πλευρά της αιτήτριας-

«Ο αποφασιστικός παράγων στο διαχωρισμό μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου συμφέροντος είναι η φύση και ο χαρακτήρας της συγκεκριμένης λειτουργίας, που αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής. Όπου η λειτουργία του διοικητικού οργάνου έχει ως πρωταρχικό σκοπό την προαγωγή του δημόσιου σκοπού, ο σκοπός αυτός έχει θεωρηθεί ως χαρακτηριστικό πράξης ή απόφασης εντός της εννοίας του δημόσιου δικαίου (Valana v. Republic 3 R.S.C.C. 91)».

Δημόσιος δε σκοπός είναι εκείνος, στην ευόδωση του οποίου, εξ’ αντικειμένου, έχει συμφέρον το κοινό ή τμήμα του κοινού και αυτό συμβαίνει κατά κανόνα εφόσον η πράξη ανάγεται ή σχετίζεται με την επίτευξη των σκοπών ενός δημοσίου οργάνου (βλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1992) 1 Α.Α.Δ. 882).

Αντίθετα, πράξεις διοικητικών οργάνων που ανάγονται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου είναι ουσιαστικά οι πράξεις με τις οποίες ρυθμίζονται και/ή εξυπηρετούνται ιδιωτικά δικαιώματα των πολιτών (βλ. Hellenic Bank v. Republic (1994) 3 C.L.R. 481). Έχει δε περαιτέρω νομολογηθεί ότι στην κατηγορία αυτή εμπίπτουν οι αποφάσεις του Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, οι οποίες λαμβάνονται σύμφωνα με το άρθρο 58 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Νόμου (Κεφ. 224) αναφορικά με τον καθορισμό αμφισβητούμενων συνόρων δυο ακινήτων (Achileas Hjikyriakos v. Theologia Hjiapostolou, 3 R.S.C.C. 89) ή σύμφωνα με το άρθρο 11Α του ιδίου Νόμου για παροχή διόδου σε ένα ακίνητο (Silentsia Farm v. Republic (1981) 3 C.L.R. 450).

Υπό το φως των πιο πάνω, δε χωρεί αμφιβολία ότι και εν προκειμένω, τόσο η πράξη αναπροσαρμογής των συνόρων του ακινήτου της αιτήτριας όσο και αυτή παροχής πρόσβασης του εν λόγω ακινήτου σε δρόμο, αποτελούν πράξεις ιδιωτικού δικαίου, αφού είναι σαφές ότι πρόκειται για πράξεις με τις οποίες ρυθμίζονται και/ή εξυπηρετούνται ιδιωτικά δικαιώματα της αιτήτριας εταιρείας. Επαναλαμβάνεται δε συναφώς στο σημείο αυτό ότι και στις δυο προτάσεις που υπέβαλε αρχικά η αιτήτρια προς τον Διευθυντή Κτηματολογίου Πάφου για αναπροσαρμογή των συνόρων του ακινήτου της, περιέχεται ως εισήγηση και/ή ως μέρος έκαστης πρότασης η απόκτηση πρόσβασης του ακινήτου σε δημόσιο δρόμο.

Περαιτέρω, κρίνω ότι η υπό της αιτήτριας επίκληση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Σέργη ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1757, δεν προσθέτει στους ισχυρισμούς και δεν εξυπηρετεί την επιχειρηματολογία της αιτήτριας, καθότι εκείνη η υπόθεση αφορούσε μια εντελώς διαφορετική περίπτωση (παραχώρηση κρατικής γης σε ιδιώτη), όπου, για τους λόγους που εκεί εξηγούνται από το Δικαστήριο, λήφθηκε μια απόφαση από τη Διοίκηση κάτω από ειδική διοικητική διαδικασία, όπως η διαδικασία αυτή προσδιορίζεται στην εν λόγω δικαστική απόφαση. Κάτι που ενδεχομένως να ίσχυε και στην περίπτωση ανταλλαγής κρατικής γης με το ακίνητο της αιτήτριας, σύμφωνα με τον προαναφερθέντα Κανονισμό 11 της Κ.Δ.Π. 173/89, περίπτωση όμως που, ως έχει εξηγηθεί κατ’ επανάληψη ανωτέρω, δεν ισχύει στην υπό εξέταση υπόθεση.

Εν πάση περιπτώσει, και άνευ επηρεασμού των πιο πάνω, επαναλαμβάνω ότι στην παρούσα, η μόνη υπαρκτή πράξη είναι η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 12.11.2013, να απορρίψουν το αίτημα της αιτήτριας για ανταλλαγή του ακινήτου της με κρατική γη. Το ζήτημα του κατά πόσον η εξέταση της νομιμότητας μιας τέτοιας πράξης εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου τούτου και το κατά πόσον η πράξη αυτή εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου ή του ιδιωτικού δικαίου δεν χρειάζεται να εξεταστεί στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής. Η, κατ’ ισχυρισμόν, δε παράλειψη παροχής πρόσβασης του ακινήτου της αιτήτριας σε δρόμο, ως έχει ήδη εξηγηθεί ανωτέρω, δεν εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου, όπως βεβαίως δεν εμπίπτει η πράξη αναπροσαρμογής συνόρων του ακινήτου.

Με αυτή τη διαπίστωση, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα προσφυγή, η οποία, για τους λόγους που έχουν εκτεθεί ανωτέρω, δεν μπορεί να επιτύχει.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται ως απαράδεκτη με €1.200 έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, «Ανταλλαγή ακίνητης ιδιοκτησίας της Δημοκρατίας με ιδιωτική ακίνητη ιδιοκτησία μπορεί να γίνεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, εκτός εάν γίνεται για σκοπούς ευθυγράμμισης και αναπροσαρμογής συνόρων ενός ή περισσοτέρων όμορων τεμαχίων γης ή για βελτίωση του οδικού δικτύου».

[2] Σε τέτοια περίπτωση, η συνάφεια θα έγκειτο στο γεγονός ότι οι δυο πράξεις αφορούσαν στην ίδια αιτήτρια και εκδόθηκαν στο πλαίσιο της ίδιας διοικητικής διαδικασίας από το ίδιο όργανο.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο