Administrative court annuls military disciplinary decision for lack of specific reasoning regarding sentence enhancement.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court annulled the Director's decision to increase the applicant's detention sentence due to insufficient reasoning. The applicant argued that the Director's references to the severity of the offense and the need to deter future crimes were too general and vague. The court agreed, citing established case law that such broad statements fail to meet the requirement for specific justification when aggravating a penalty.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 146 of the Constitution; Article 28(2) of the Administrative Procedure Law: A decision increasing a penalty is invalid if the reasoning relies solely on general criteria or vague references to the nature of the offense without specifying the particular facts justifying the aggravation.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Θωμά Στυλιανός ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 4 ΑΑΔ 845
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΡΟΣΩΤΣΑΝΛΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Υπόθεση Αρ.506/2006, 6 Σεπτεμβρίου 2007
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:354
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 199/2013)
31 Οκτωβρίου 2016
[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Αιτητής,
- ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ 20ης ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΗΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑΣ Ε.Φ.
Καθ’ ων η αίτηση.
Ε. Μιντή (κα), για τον αιτητή.
Κ. Σταυρινός, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για καθ’ ων η αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Ο αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την ακόλουθη θεραπεία:
« Α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ ή απόφαση του Διοικητή της 20ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας της Εθνικής Φρουράς ημερομηνίας 4/12/2012 με την οποία επαύξησε σε 8 ημέρες φυλάκισης την πειθαρχική ποινή 2 ημερών κράτησης που είχε επιβάλει στον Αιτητή ο Διοικητής του είναι άκυρη και στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος.»
Ο αιτητής είναι απόφοιτος της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών του Στρατού Ξηράς της Ελλάδας, τάξης 2003. Μετά την αποφοίτηση του, διορίστηκε στο Στρατό, ως Υπαξιωματικός με το βαθμό του Λοχία από τις 14.6.2003 και από την ημερομηνία αυτή αποσπάσθηκε για υπηρεσία στην Εθνική Φρουρά. Προήχθη στο βαθμό του Επιλοχία από τις 15.12.2010. Υπηρετεί στον 20ο Λόχο Μηχανικού («20ο ΛΜΧ») από 22.8.2009 και ασκεί τα καθήκοντα του Ομαδάρχη Ομάδας Μηχανικού.
Στις 13.11.2012 ο αιτητής, κατόπιν αιτήματος του, μετέβη στο 106 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Εκστρατείας («106 ΣΝΕ»), για εξετάσεις, λόγω πόνου στο δεξί του πόδι. Ο Ορθοπεδικός Ιατρός που τον εξέτασε εκεί, έδωσε οδηγίες για φυσιοθεραπεία και, επίσης, σημείωσε, ότι ισχύουν τα αναγραφόμενα στο Φύλλο Ιατροσυμβουλίου ημερομηνίας 17.9.2012, σύμφωνα με το οποίο, το Ιατροσυμβούλιο συνέστησε την αποφυγή πεζοπορίας, ασκήσεων, ανύψωσης βάρους, παρατεταμένης ορθοστασίας και χαμηλού καθίσματος.
Ακολούθως την ίδια ημέρα, ο αιτητής μετέβη και στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου του διαγνώστηκε ισχιαλγία, οσφυαλγία και συνεστήθη ανάπαυση μέχρι τις 16.11.2002 και του δόθηκε σχετική βεβαίωση. Αφού παρουσίασε την πιο πάνω βεβαίωση στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας στη Μονάδα του, του παραχωρήθηκε 3ήμερη άδεια ασθενείας.
Ο Διοικητής του 20ου ΛΜΧ, με διαταγή του ημερομηνίας 19.11.2012, κάλεσε τον αιτητή σε διοικητική απολογία, γιατί από τα στοιχεία διενεργηθείσας προσωπικής έρευνας, προέκυψε η πειθαρχική διάπραξη εκ μέρους του, του πειθαρχικού παραπτώματος της παράλειψης συμμόρφωσης προς τις γενικές διαταγές Διοικητού. Ειδικότερα, ο αιτητής κλήθηκε σε διοικητική απολογία επειδή την 13.11.2012, μετά από αίτημα του για ιατρική περίθαλψη, λόγω πόνου στο πόδι, ενώ ακολούθησε την προβλεπόμενη διαδικασία μέχρι την επίσκεψη του στο 106 ΣΝΕ, διαφώνησε με την εκδοθείσα από αυτό ιατρική γνωμάτευση και μετέβηκε μόνος του στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου του χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια μέχρι τις 16.11.2012. Ο αιτητής, με υπηρεσιακή αναφορά του ημερομηνίας 28.11.2012, υπέβαλε την απολογία του, παραθέτοντας και τους δικούς του ισχυρισμούς.
Ο Διοικητής του 20ου ΛΜΧ, με διαταγή του προς τον αιτητή ημερομηνίας 28.11.2012, αφού έλαβε υπόψη τα στοιχεία που προέκυψαν από τη διενεργηθείσα προσωπική έρευνα και αφού διερεύνησε τους ισχυρισμούς που προέβαλε στην απολογία του ο αιτητής, τον τιμώρησε με 2ήμερη κράτηση και έκτιση της εν λόγω ποινής στο σπίτι του.
Ο Διοικητής της 20ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας (προϊστάμενο κλιμάκιο του 20ου ΜΛΧ), με διαταγή του προς τον 20ο ΛΜΧ ημερομηνίας 4.12.2012, επαύξησε την πειθαρχική ποινή της 2ήμερης κράτησης σε 8ήμερη φυλάκιση, γιατί ενώ ο αιτητής υπηρετεί στην Εθνική Φρουρά και οφείλει να γνωρίζει και να εφαρμόζει τις υφιστάμενες διαταγές που διέπουν θέματα πειθαρχίας και εσωτερικής υπηρεσίας, οι οποίες επισημάνθηκαν επανειλημμένα από τις Διοικήσεις των Μονάδων, αυτός ενήργησε ανεύθυνα και επιπόλαια, κατά παράβαση του Κανονισμού (3) (19) (2) των Πειθαρχικών Κανονισμών της Εθνικής Φρουράς.
Ο αιτητής υπέβαλε στις 6.12.2012 αναφορά παραπόνου στη Μονάδα του, στην οποία παραδεχόταν, ότι ενήργησε αυθαίρετα και επιπόλαια, κατά παράβαση των Πειθαρχικών Κανονισμών της Εθνικής Φρουράς διότι, ως ανέφερε, δεν γνώριζε την διαδικασία που έπρεπε να τηρήσει. Περαιτέρω ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι δίκαια έπραξε ο Διοικητής της 20ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας να του επιβάλει πειθαρχική ποινή, αλλά, πάραυτα, τυγχάνει παραπονούμενος για τη διάσταση της επιβολής της ποινής του, διότι αυτή δεν είναι στα πλαίσια της ανθρωποκεντρικής διοίκησης.
Ο 20ος ΛΜΧ με επιστολή ημερομηνίας 7.12.2012 διαβίβασε την εν λόγω επιστολή για περαιτέρω ενέργειες στην 20η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, 1ο Επιτελικό Γραφείο, για τις δικές της ενέργειες, σε σχέση με το παράπονο του αιτητή.
Η 20η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, με διαταγή του Διοικητή της ημερομηνίας 19.12.2012 προς τον 20ο ΛΜΧ, ανέφερε, ότι έκρινε την επαύξηση της επιβληθείσας στον αιτητή ποινής δικαιολογημένη, γιατί υπέπεσε σε πειθαρχικό παράπτωμα. Ως ανέφερε περαιτέρω, ο Διοικητής της 20ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέεται η εφαρμογή της στρατιωτικής πειθαρχίας και των Κανονισμών με την ανθρωποκεντρική διοίκηση ώστε να γίνεται παράβαση των διαταγών και άλλες δήθεν ενέργειες που αποσκοπούν σε θέματα υγείας.
Ως αναφέρθηκε ανωτέρω, ο αιτητής με την παρούσα προσφυγή προσέβαλε την απόφαση του Διοικητή τη 20ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας ημερομηνίας 4.12.2012, με την οποία επαύξησε την ποινή του σε 8ήμερη φυλάκιση.
Με την γραπτή της αγόρευση, η πλευρά του αιτητή προωθεί, καταρχήν, ως λόγους ακύρωσης, την παράβαση νόμου και την έλλειψη επαρκούς αιτιολογίας. Παραπέμποντας και σε νομολογία, η πλευρά του αιτητή παραπονείται, ότι ο Διοικητής της 20ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας με την προσβαλλόμενη απόφαση του ημερομηνίας 4.12.2012 απλά επανέλαβε το αιτιολογικό της προηγούμενης απόφασης, με την οποία επιβλήθηκε στον αιτητή 2ήμερη κράτηση, χωρίς να προβαίνει σε οποιαδήποτε εξειδίκευση των λόγων που δικαιολογούν την επιβολή αυστηρότερης ποινής., στερώντας, με αυτό τον τρόπο από τον αιτητή το δικαίωμα του να γνωρίζει τους ακριβείς λόγους της (επαυξημένης) τιμωρίας του.
Όσον αφορά την στήριξη της επαύξησης της ποινής στον Κανονισμό (3) (19) (2) των Πειθαρχικών Κανονισμών της Εθνικής Φρουράς, αυτό δεν αρκεί για λόγους αιτιολογίας, διότι ο εν λόγω Κανονισμός είναι, κατά την πλευρά του αιτητή, εξίσου γενικός και αόριστος, αφού αυτός απλά αναφέρει, ότι μέλος της Εθνικής Φρουράς είναι ένοχο πειθαρχικού παραπτώματος εάν παραλείψει να συμμορφωθεί με τις Γενικές Διαταγές Διοικητού.
Εν προκειμένω, δεν διευκρινίστηκε ούτε αναφέρθηκε, έστω, ποια ήταν η Γενική Διαταγή του Διοικητού, με την οποία δεν υπήρξε συμμόρφωση από την πλευρά του αιτητή. Συνεπώς, κατά την πλευρά του αιτητή, η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε κατά παράβαση του Κανονισμού 11Α (7) των Πειθαρχικών Κανονισμών της Εθνικής Φρουράς και στερείται επαρκούς αιτιολογίας.
Η πλευρά του αιτητή διακρίνει, επίσης, αντιφατικότητα στις ενέργειες των καθ’ ων η αίτηση, αφού παραχωρήθηκε στον αιτητή, με βάση την βεβαίωση του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, τριήμερη άδεια ασθενείας. Τέλος, τονίζουν την θέση του αιτητή στην απολογία του, ότι απλά ζήτησε μία δεύτερη ιατρική γνωμάτευση και αυτή του η θέση δεν λήφθηκε επαρκώς ή δεόντως υπόψη, στα πλαίσια του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα της σύγχρονης διοίκησης.
Η πλευρά του αιτητή, περαιτέρω, επικαλείται έλλειψη δέουσας έρευνας από την πλευρά των καθ’ ων η αίτηση, διότι στο σκεπτικό της επαύξησης της ποινής δεν αναφέρονται επακριβώς τα γεγονότα, επί των οποίων στήριξαν οι καθ’ ων η αίτηση την επίδικη απόφαση τους, ούτε αναφέρουν τις πηγές τους, ενώ ισχυρίζεται και παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης και κατάχρησης εξουσίας, υποστηρίζοντας, ότι οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν αλαζονικά και εκδικητικά, υπό συνθήκες προκατάληψης και περιφρόνησης προς τα δικαιώματα του αιτητή, ενώ δεν έδωσαν στον αιτητή το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης, πριν την επαύξηση της ποινής.
Από την πλευρά τους οι καθ’ ων η αίτηση, προβάλλουν, καταρχήν, προδικαστική ένσταση για έλλειψη εννόμου συμφέροντος του αιτητή προσβολής της επίδικης απόφασης. Και αυτό, διότι κατά τον ισχυρισμό τους, ο αιτητής αποδέχτηκε την προσβαλλόμενη απόφαση, δηλαδή την επαύξηση της ποινής του. Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί έλλειψης επαρκούς αιτιολογίας, απορρίπτουν αυτόν με παραπομπή και σε νομολογία, διότι ο επιβάλλοντας την επαυξημένη επίδικη ποινή Διοικητής, αιτιολόγησε την απόφαση του με ρητή αναφορά σε δύο παράγοντες, οι οποίοι εξειδικεύονται στον Κανονισμό 11 (Α (7) των Πειθαρχικών Κανονισμών της Εθνικής Φρουράς και, συγκεκριμένα, αναφέρθηκε τόσο στην σοβαρότητα του παραπτώματος όσο και στην ανάγκη περιστολής παραπτωμάτων παρόμοιας φύσεως, αλλά και στο ότι ο αιτητής ενήργησε ανεύθυνα και επιπόλαια κατά παράβαση του Κανονισμού (3) (19) (2) των Πειθαρχικών Κανονισμών της Εθνικής Φρουράς.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί έλλειψης δέουσας έρευνας, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση ισχυρίζεται, ότι σύμφωνα με τον Κανονισμό 11 Α (7) των Πειθαρχικών Κανονισμών της Εθνικής Φρουράς, δεν επιβάλλεται η διεξαγωγή νέας έρευνας, εκτός αυτής του διοικούντος αξιωματικού κατά την διαδικασία εξέτασης επιβολής της αρχικής ποινής.
Τέλος, όσον αφορά τον ισχυρισμό περί παράβασης της φυσικής δικαιοσύνης, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζει, παραπέμποντας και πάλιν σε νομολογία, ότι δεν υπήρχε υποχρέωση να ακουστεί εκ νέου ο αιτητής, αφού είχε ακουστεί πριν την αρχική επιβολή σε αυτόν της ποινής της 2ήμερης κράτησης.
Με την απαντητική της γραπτή αγόρευση η πλευρά του αιτητή ουσιαστικά επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς της, απορρίπτοντας, επίσης, την εγερθείσα προδικαστική ένσταση από την πλευρά των καθ’ ων η αίτηση.
Εξετάζοντας τα πιο πάνω αναφερθέντα, βρίσκω, καταρχήν, ότι η προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος, ως προϋπόθεση, βέβαια, του παραδεκτού της προσφυγής, δεν μπορεί να ευσταθήσει. Είναι φανερό, μέσα από τα όσα ανέφερε ο αιτητής στο παράπονο του ημερομηνίας 6.12.2012, ότι ο αιτητής δεν αποδέχθηκε την απόφαση του Διοικητή ως προς το ύψος της ποινής που τελικά επιβλήθηκε σε αυτόν, αν και αποδέχθηκε το γεγονός, ότι ορθά ο Διοικητής προχώρησε σε επαύξηση της ποινής. Δηλαδή, ο αιτητής φαίνεται να αποδέχθηκε την ορθότητα της αναγκαιότητας να του επιβληθεί αυστηρότερη ποινή από την αρχική της 2ήμερους κράτησης που του επιβλήθηκε, φαίνεται όμως να διαφωνούσε όμως και να διαφωνεί με το ύψος της ποινής (8ήμερη φυλάκιση), η οποία τελικώς του επιβλήθηκε. Συνεπώς, η προδικαστική ένσταση περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος απορρίπτεται.
Ωστόσο, όμως, εξετάζοντας, περαιτέρω, την ουσία της παρούσας προσφυγής, πρέπει να τονιστεί η πάγια πλέον νομολογιακή αρχή, ότι όχι μόνο η προσφυγή αλλά και έκαστος των λόγων ακυρώσεως πρέπει να προβάλλεται μετά εννόμου συμφέροντος.
Στην παρούσα περίπτωση είναι σαφές από τα ενώπιον μου στοιχεία, ότι ο αιτητής έχει διαφυλάξει, με τις δηλώσεις του, μόνο το έννομο του συμφέρον σε σχέση με το ύψος της ποινής που τελικώς του επιβλήθηκε και, κατά συνέπεια, οι λόγοι ακυρώσεως τους οποίους έχει προβάλλει, θα εξεταστούν στο βαθμό που σχετίζονται και υπό το πρίσμα του ύψους της ποινής που του επιβλήθηκε.
Σημειώνω, στο σημείο αυτό, ότι η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση δεν έχει εγείρει οποιοδήποτε ζήτημα ως προς την εκτελεστότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, ενόψει του γεγονότος, ότι υποβλήθηκε μετά την επίδικη απόφασση παράπονο εκ μέρους του αιτητή, το οποίο, όμως, δεν φαίνεται να έτυχε εξέτασης και να λήφθηκε απόφαση από ιεραρχικά προϊστάμενο του Διοικητή της 20ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας. Ως εκ τούτου, δεν προτίθεμαι να εξετάσω αυτεπαγγέλτως το θέμα αυτό.
Επί της ουσίας των ισχυρισμών και εξετάζοντας, καταρχήν, την δοθείσα αιτιολογία για την επαύξηση της αρχικής ποινής από 2ήμερα κράτηση σε 8ήμερη φυλάκιση, κρίνω σκόπιμο να παραπέμψω, καταρχήν, στην απόφαση ημερομηνίας 23.5.2008 στην Προσφυγή Αρ. 2142/2006 ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΑΡΧΗΓΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ, στην οποία λέχθηκαν και τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:
«….Ο Αιτητής είναι μόνιμος Αξιωματικός του Όπλου του Πεζικού του Στρατού Ξηράς του Στρατού της Δημοκρατίας, απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων της Ελλάδας. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή το 2003, διορίστηκε στο Στρατό ως Αξιωματικός, με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού, από 20.6.2003 και από την ημερομηνία αυτή αποσπάστηκε για υπηρεσία στην Εθνική Φρουρά. Από 22.12.2006 κατέχει το βαθμό του Υπολοχαγού.
Ο Αιτητής, από 9.11.2005 υπηρετεί στο 293 Τάγμα Πεζικού (ΤΠ) και εκτελεί τα καθήκοντα του Διοικητού 1ου Λόχου Τυφεκιοφόρων της Μονάδας του. Το 293 ΤΠ υπάγεται διοικητικά στο Τακτικό Συγκρότημα 7ου Συντάγματος Πεζικού (ΤΣ/7ου ΣΠ).
Τη νύχτα της 7ης προς 8η Σεπτεμβρίου 2006, απωλέσθηκαν δύο όπλα από τον οπλοβαστό συγκεκριμένου φυλακίου, το οποίο ανήκει στον Λόχο του οποίου είναι Διοικητής ο Αιτητής. Ο Διοικητής του Τάγματος, με βάση τα στοιχεία που προέκυψαν από προφορική εξέταση που διενήργησε αναφορικά με το πιο πάνω γεγονός, κάλεσε τον Αιτητή σε διοικητική απολογία, παραθέτοντάς του και τους λόγους. Ο Αιτητής υπέβαλε την απολογία του στη Μονάδα του, παραθέτοντας και τους ισχυρισμούς του. Ο Διοικητής, αφού έλαβε υπόψη τα στοιχεία που προέκυψαν από τη διενεργηθείσα προφορική εξέταση και αφού διερεύνησε τους ισχυρισμούς που πρόβαλε ο Αιτητής στη διοικητική του απολογία, έκρινε ότι αυτός διέπραξε πειθαρχικό παράπτωμα και με επιστολή του με ημερομηνία 13.9.2006, τον πληροφόρησε ότι τον τιμώρησε πειθαρχικά με 4ήμερη κράτηση, παραθέτοντάς του και τους λόγους.
Για το γεγονός της απώλειας των δύο όπλων από τον οπλοβαστό του φυλακίου, τη νύκτα της 7ης προς 8ης Σεπτεμβρίου 2006, διενεργήθηκε σχετική ανάκριση. Η πειθαρχική ποινή της 4ήμερης κράτησης που επιβλήθηκε στον Αιτητή, καταχωρήθηκε στην Ημερήσια Διαταγή Αξιωματικών, ημερομηνίας 12.9.2006. Το ΤΣ/7ου ΣΠ, στο οποίο κοινοποιήθηκε η επιβολή ποινής, διαβίβασε το γεγονός με όλο το ιστορικό στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ).
Ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, στον οποίο τέθηκε η αλληλογραφία που αναφέρεται πιο πάνω, ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχονται από τις διατάξεις του Κανονισμού 11Α των Πειθαρχικών Κανονισμών της Εθνικής Φρουράς, με απόφασή του ημερομηνίας 28.9.2006, επαύξησε την 4ήμερη πειθαρχική ποινή κράτησης που επιβλήθηκε στον Αιτητή σε 5νθήμερη πειθαρχική φυλάκιση, παραθέτοντας και τους λόγους.
Ο Αιτητής, όταν έλαβε γνώση της επαύξησης της πειθαρχικής ποινής, καταχώρησε στο Ανώτατο Δικαστήριο την παρούσα προσφυγή.
Ο ευπαίδευτος δικηγόρος για τον Αιτητή πρόβαλε στην αγόρευσή του δύο λόγους ακύρωσης:- (α) ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη και (β) ότι λήφθηκε χωρίς να διεξαχθεί δέουσα έρευνα και/ή είναι το αποτέλεσμα πλάνης περί τα πράγματα.
Αναφορικά με τον πρώτο λόγο, ο ευπαίδευτος δικηγόρος για τον Αιτητή ανέφερε ότι ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς δεν είναι υπόχρεος δυνάμει των Κανονισμών να επαυξήσει την ποινή, αλλά έχει διακριτική εξουσία να την αυξήσει ή όχι. Για να την επαυξήσει θα πρέπει να τηρούνται οι προϋποθέσεις του Κανονισμού 11.Α(7) των Πειθαρχικών Κανονισμών της Εθνικής Φρουράς, Κ.Δ.Π. 554/64, όπως τροποποιήθηκαν. Στην προκειμένη περίπτωση είπε, ο Αρχηγός προέβη στην επαύξηση χωρίς να δώσει επαρκή αιτιολογία για το πώς άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια. Όπως ισχυρίστηκε, η λακωνική αιτιολογία του Αρχηγού είναι τόσο γενική και αόριστη που θα μπορούσε να ισχύσει σε κάθε περίπτωση που γίνεται επαύξηση της ποινής. Στην επίδικη αιτιολογία, ο Αρχηγός δεν αναφέρει τα στοιχεία επί των οποίων μορφώθηκε η κατάληξη του για τη σοβαρότητα του παραπτώματος και για την ανάγκη αποτροπής παραπτωμάτων παρόμοιας φύσεως.
Από την άλλη, η ευπαίδευτη δικηγόρος για τη Δημοκρατία, εισηγήθηκε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, για τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης, παράσχει πλήρη και σαφή αιτιολογία και ουδόλως μπορεί να χαρακτηριστεί ως γενική και αόριστη. Στην απόφαση αναφέρεται με σαφήνεια το πειθαρχικό παράπτωμα, από τη φύση του οποίου διαφαίνεται και η σοβαρότητα των επιπτώσεων (απώλεια όπλων), εξαιτίας της διάπραξης των παραπτωμάτων.
Ο λόγος ακύρωσης ευσταθεί.
Κατ' αρχάς ο Διοικητής του Αιτητή επιβάλλοντας την πειθαρχική τιμωρία, διατύπωσε την πιο κάτω αιτιολογία:-
«.. διότι ως Διοικητής 1ου Λόχου δεν έδωσε τις απαραίτητες οδηγίες και δεν άσκησε τον απαιτούμενο έλεγχο στο Φυλάκιο ΑΧΝΑ του Λόχου του ώστε να τηρηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία για την αναγραφή του οπλισμού των εθνοφυλάκων στις καταστάσεις οπλισμού του φυλακίου όπως η ΠΔ/1-14/ΓΕΕΦ/2006 καθορίζει καθώς και διότι δεν εξάσκησε τον απαιτούμενο έλεγχο για αποκατάσταση της οπής στην περίφραξη του εν λόγω φυλακίου και τον πειθαρχικό έλεγχο των υπευθύνων οργάνων αυτού.»
Η διακριτική ευχέρεια για την επαύξηση της ποινής παρέχεται από τον Κανονισμό 11Α(7) των Πειθαρχικών Κανονισμών Εθνικής Φρουράς ο οποίος προβλέπει ότι.-
«(7) Ο προϊστάμενος του επιβάλοντος ποινήν τινά διοικητής ή ο Διοικητής της Δυνάμεως δύναται να επαυξήση ταύτην εάν κρίνη ότι η φύσις του παραπτώματος, αι συνθήκαι υφ' ας τούτο έλαβε χώραν, ή προτέρα διαγωγή του τιμωρηθέντος ή η ανάγκη περιστολής συχνών παραπτωμάτων παρομοίας φύσεως, επιβάλλουν αυστηροτέραν ποινήν. Ο όρος επαύξησις περιλαμβάνει και μετατροπήν του είδους της ποινής επί το αυστηρότερον:
Νοείται ότι επί τοιαύτης επαυξήσεως επιβληθείσης ποινής λαμβάνονται υπ' όψιν και εκπίπτονται διά την έκτισιν ταύτης, αι ήδη εκτιθείσαι ημέραι της αρχικώς επιβληθείσης ποινής ανεξαρτήτως του είδους ταύτης.»
Ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς στην απόφαση του ημερομηνίας 28.9.06 αναφέρει ότι:-
«Αφού έλαβα υπόψη την από 12 Σεπ 2006 Διοικητική απολογία του Ανθλγού (ΠΖ) Παπαγεωργίου Ζαχαρία ΑΜ: 5043, την επιβληθείσα ποινή της 4ήμερης κράτησης, από τον Δκτή του 293 ΤΠ διότι, ως Δκτής 1ου Λόχου δεν έδωσε τις απαραίτητες οδηγίες και δεν άσκησε τον απαιτούμενο έλεγχο στο «Φ. ΑΧΝΑ» του Λόχου του ώστε να τηρηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία για την αναγραφή του οπλισμού των εθνοφυλάκων στις καταστάσεις οπλισμού του φυλακίου όπως η ΠαΔ 1-14/ΓΕΕΦ 2006 καθορίζει καθώς και διότι δεν άσκησε τον απαιτούμενο έλεγχο για αποκατάσταση της οπής στην περίφραξη του εν λόγω φυλακίου και τον πειθαρχικό έλεγχο των υπευθύνων οργάνων αυτού, επαυξαύνω σε 5νθήμερη φυλάκιση, αφού λήφθηκε υπόψη η σοβαρότητα της φύσεως του παραπτώματος και η ανάγκη αποτροπής παραπτωμάτων παρόμοιας φύσεως στο μέλλον.»
Κατά την άποψή μου η αιτιολογία που δόθηκε από τον Αρχηγό δεν ήταν επαρκής. Η επαύξηση κρίθηκε αναγκαία: (α) λόγω της σοβαρότητας της φύσης του παραπτώματος και (β) της ανάγκης αποτροπής παραπτωμάτων παρόμοιας φύσεως στο μέλλον. Όμως η εξειδίκευση ή η επανάληψη ορισμένων από τα κριτήρια του άρθρου 11Α(7), δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ικανοποιητική αιτιολογία. Χωρίς να προσδιορίζονται τα στοιχεία εκείνα τα οποία κατά την άποψη του Αρχηγού της Εθνικής Φρουράς καθιστούν την φύση του παραπτώματος σοβαρή, ο τιμωρηθής δεν μπορεί να γνωρίζει τον ακριβή λόγο για την επαύξηση.
Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Αντωνίου ν. Δημοκρατίας (2005), Αρ. Υπ. 296/04, ημερ. 25.11.05, η οποία αφορούσε στον ίδιο Κανονισμό και στη χρήση παρόμοιου λεκτικού:-
«Η απλή παραπομπή στο κριτήριο του Κανονισμού, τη φύση δηλαδή του παραπτώματος, το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε περίπτωση, είναι γενική και αόριστη και δε συνιστά επαρκή αιτιολογία.»
Σχετικό είναι και το άρθρο 28(2) του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν.158(1)/99), στο οποίο γίνεται ρητή αναφορά στο ότι δεν αποτελεί επαρκή αιτιολογία η αναφορά σε γενικούς χαρακτηρισμούς που μπορούν να εφαρμοστούν και να ισχύουν για κάθε περίπτωση, ούτε και η απλή αναφορά των γενικών όρων του Νόμου που μπορούν να τύχουν εφαρμογής σε οποιαδήποτε περίπτωση. (Βλ. επίσης, Θωμά ν. Δημοκρατίας (2000) 4 ΑΑΔ 845, 849 και Προσωτσάνλη ν. Δημοκρατίας, Αρ. Υπόθ. 506/2006, ημερ. 6.9.2007 στις οποίες παρόμοιο λεκτικό με το υπό εξέταση, κρίθηκε ανεπαρκές).
Η ανάγκη για αιτιολόγηση φαίνεται πιο καθαρά στην περίπτωση του δεύτερου λόγου που επικαλείται ο Αρχηγός στην απόφαση του. Ο ίδιος αναφέρθηκε στην «ανάγκη αποτροπής παραπτωμάτων παρόμοιας φύσης στο μέλλον». Θα πρέπει να επισημάνω ότι στον Κανονισμό 11Α(7) γίνεται αναφορά στην ανάγκη περιστολής «συχνών» παραπτωμάτων παρόμοιας φύσεως. Όμως ο Αρχηγός όχι μόνο παραλείπει τη συγκεκριμένη λέξη, αλλά αποφεύγει να παραθέσει ως όφειλε, οποιαδήποτε στοιχεία, ως μέρος του αιτιολογικού του, για τη συχνότητα διάπραξης παρόμοιας φύσεως αδικημάτων, ώστε να διαφαίνεται η ανάγκη για αποτροπή και να δικαιολογείται η επαύξηση της ποινής.
Η προσφυγή επιτυγχάνει. Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται. Επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή €1200 έξοδα συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ.
(Υπ.) Γ. Ερωτοκρίτου, Δ. »
Κρίνω, ότι το σκεπτικό της πιο πάνω απόφαση τυγχάνει εφαρμογής και στην παρούσα περίπτωση. Και εδώ οι αναφορές στην αιτιολογία που έδωσε ο Διοικητής της 20ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας, δηλαδή ότι διαπίστωσε την σοβαρότητα του παραπτώματος και την ανάγκη περιστολής παραπτωμάτων παρόμοιας φύσης, δεν μπορούν παρά να θεωρούνται γενικές και αόριστες, για σκοπούς, πάντα και μόνο, αύξησης της αρχικής ποινής που επιβλήθηκε στον αιτητή (βλ. απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 2142/2006, ανωτέρω). Ούτε η αναφορά, ότι ο αιτητής ενήργησε ανεύθυνα και επιπόλαια δεν μπορεί να αποτελεί από μόνη της, άνευ περαιτέρω, συγκεκριμένης και σαφούς επεξηγήσεως, επαρκή αιτιολογία για σκοπούς, πάντα και μόνο, επαύξησης της αρχικώς επιβληθείσας ποινής.
Η προσφυγή επιτυγχάνει για τον προαναφερόμενο λόγο. Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, λόγω έλλειψης επαρκούς αιτιολογίας της απόφασης επαύξησης της αρχικής ποινής.
Επιδικάζονται έξοδα ύψους 1000 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.
Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο