Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 1474/2011 ECLI:CY:DD:2016:316 KI-generiert

Administrative Court dismisses seizure appeal, upholding military land requisition as within executive discretion.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 1474/2011
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the applicant's appeal against a military land requisition order for defense purposes. The court found that determining the suitability of land for military operations and the necessity of the seizure are technical matters falling within the exclusive discretion of the Ministry of Defense. Consequently, the court held that the administration acted within logical limits and the seizure was lawful.

Legislator-Regeste

KI-generiert

N. 10(I)/1992; N. 21/1962: The court's review of a military land requisition order is limited to checking for ultra vires action, as the assessment of land suitability and necessity for defense purposes constitutes a technical matter within the executive branch's discretion.

Schlagwörter

KI-generiert
military land requisition administrative discretion defense necessity suitability assessment proportionality principle ultra vires review executive authority abgelaufene Aufenthaltsbewilligung

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
N. 10(I)/1992 - The Emergency Powers (Temporary Provisions) Law of 1992
N. 21/1962 - The Emergency Powers Law of 1962

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Vryonides v. Republic (1984) 3 CLR 1567
Koutsou v. Republic, Case No. 720/1997, 10 March 2000
Adrian Holdings Ltd v. Republic of Cyprus (1999) 3 AAΔ 828
Ince Ibrahim v. Republic of Cyprus (2006) 3 AAΔ 609
Charalambous Ermioni and Others v. Republic of Cyprus (2006) 4 AAΔ 857
Andreas Papacharalampous and Others v. Republic of Cyprus through the Minister of Defense, Case No. 1482/2008, 13 August 2009
Ibrahim Mustafa and Others v. The Attorney-General of the Republic (1964) 1 CLR 195
ECLI:CY:DD:2016:316
Administrative Court dismisses seizure appeal, upholding military land requisition as within executive discretion.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

VRYONIDES ν. REPUBLIC (1984) 3 CLR 1567

Adrian Holdings Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 828

Ince Ibrahim ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 609

Μαρίας Λαζάρου Κούτσου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Υπόθεση αρ. 720/97, 10 Mαρτίου, 2000

Χαραλάμπους Ερμιόνη και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2006) 4 ΑΑΔ 857

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ κ.α ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1482/2008, 13 Αυγούστου 2009

Ibrahim Mustafa and others ν. The Attorney-General of the Republic (1964) 1 CLR 195

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 10(I)/1992 - Ο περί Επιτάξεως Ιδιοκτησίας για Σκοπούς Άμυνας (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 1992

Ν. 21/1962 - Ο περί Επιτάξεως Ιδιοκτησίας Νόμος του 1962

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:316

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 1474/2011)

12 Οκτωβρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΤΑΚΗ ΤΣΙΑΚΟΥΡΑ

Αιτητής,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΥΠΟΥΡΓΕΊΟΥ ΑΜΥΝΑΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

Γ. Πολυχρόνης, για τον αιτητή.

Ε. Γαβριήλ (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Ο αιτητής, προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία περιήλθε σε γνώση του με επιστολή των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 30/8/2011 και με την οποία εκδόθηκε διάταγμα επίταξης της ιδιοκτησίας του, τεμάχιο 133, Φ/Σχ. 49/62, στο χωριό Χοιροκοιτία της επαρχίας Λάρνακας, για χρονική περίοδο τριών χρόνων.

Τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είναι σε συντομία τα ακόλουθα:

Ο αιτητής είναι ο ιδιοκτήτης του ½ μεριδίου του τεμαχίου με αρ. 133, του Φ/Σχ. 49/62, στο χωριό Χοιροκοιτία, της επαρχίας Λάρνακας. Στις 10/8/2011, με διάταγμα επίταξης, δεσμεύτηκε μεγάλος αριθμός τεμαχίων για περίοδο τριών χρόνων στα χωριά Άγιος Θεόδωρος και Χοιροκοιτία, της επαρχίας Λάρνακας, συνολικής έκτασης 791,984 τετραγωνικών μέτρων, για την αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών. Διάταγμα επίταξης σε σχέση με το ίδιο ακίνητο και για τους ίδιους σκοπούς, είχε εκδοθεί και στο παρελθόν (έτη 2002, 2008).

Ο αιτητής, με επιστολή του ημερομηνίας 7/4/2011 μέσω του δικηγόρου του, ζήτησε την ανάκληση του διατάγματος επίταξης της ιδιοκτησίας του, αν η αμυντική ανάγκη για την αντιμετώπιση της οποίας εκδόθηκε δεν υπήρχε πλέον. Στις 2/5/2011, με επιστολή των καθ’ ων η αίτηση απευθυνόμενη προς τον δικηγόρο του αιτητή, πληροφορείτο ότι δεν μπορούσε να αποδεσμεύσει το ακίνητο, διότι εξακολουθεί να είναι αναγκαίο για σκοπούς άμυνας. Ο αιτητής πληροφορήθηκε την έκδοση του νέου διατάγματος επίταξης, με επιστολή των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 30/8/2011.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, ισχυρίζεται ότι η πέραν των δεκαπέντε χρόνων συνεχής επίταξη, παραβιάζει το Άρθρο 23.8 του Συντάγματος και λήφθηκε χωρίς δημόσια ωφέλεια και χωρίς να υπάρχει αιτιολογημένη απόφαση, η οποία θα υπήρχε εάν διενεργείτο έρευνα πριν την έκδοση του διατάγματος.

Περαιτέρω, ο ευπαίδευτος συνήγορος προβάλλει ότι, η διοίκηση τελεί υπό νομική και πραγματική πλάνη και όφειλε αυτεπάγγελτα να προβεί σε διαδικασία αναγκαστικής απαλλοτρίωσης και να δοθεί δίκαιη και/ή εύλογη αποζημίωση στον αιτητή, ως μη ολιγότερο επαχθής λύση. Η δε θέση των καθ’ ων η αίτηση ότι είναι πρόθυμοι να προβούν σε απαλλοτρίωση, προβάλλεται για πρώτη φορά και δεν έχει επ’ αυτού ενημερωθεί ο αιτητής.

Προβάλλεται επίσης η θέση ότι, παραβιάζεται εν προκειμένω η αρχή της αναλογικότητας, λόγω της μακρόχρονης δέσμευσης της ιδιοκτησίας του αιτητή και της άρνησης των καθ’ ων η αίτηση για ανταλλαγή της, με τρόπο ώστε έχει επηρεαστεί σε βάρος του αιτητή η δίκαιη ισορροπία μεταξύ του δημόσιου συμφέροντος και του δικαιώματος ιδιοκτησίας του αιτητή.

Ισχυρίζεται τέλος ο αιτητής ότι, ελλείπει η δέουσα έρευνα και αιτιολογία, αφού δεν προκύπτει γιατί η επίταξη κατέστη αναγκαία, γιατί αποσκοπούσε στη θεραπεία έκτακτης ανάγκης και στη βάση ποιών κριτηρίων επελέγη ο χώρος. Από τα δε στοιχεία των φακέλων, δεν προκύπτει οποιαδήποτε μελέτη και έρευνα και δεν προσδιορίζεται γιατί η ανάγκη αυτή συνδέεται μόνο με το κτήμα του αιτητή.

Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση αντιτείνει ότι, σύμφωνα με το προσβαλλόμενο διάταγμα επίταξης, η ακίνητη ιδιοκτησία του αιτητή, ο οποίος είναι συνιδιοκτήτης του επίμαχου τεμαχίου και όχι ο μοναδικός ιδιοκτήτης ως ο ίδιος ισχυρίζεται, κηρύχθηκε μαζί με άλλα τεμάχια που απαριθμούνται στο διάταγμα, αναγκαία και απαραίτητη για την αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η έκδοση συνεπώς του διατάγματος επίταξης, έγινε στη βάση των προνοιών του περί Επιτάξεως Ιδιοκτησίας για Σκοπούς Άμυνας (Προσωριναί Διατάξεις) Νόμου, Ν.10/92ως αυτός έχει τροποποιηθεί, σύμφωνα με τις πρόνοιες του οποίου στο άρθρο 4(5), η επίταξη για σκοπούς άμυνας, εκκρεμούσης της εκρύθμου καταστάσεως που δημιουργήθηκε από την τούρκικη εισβολή, μπορεί να επεκταθεί και πέραν των τριών ετών.

Σύμφωνα δε με την ευπαίδευτη συνήγορο, η συνταγματικότητα του πιο πάνω Νόμου έχει εξεταστεί και αποφασιστεί από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Adrian Holdings Ltd v. Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ, στην οποία αποφασίστηκε ότι, παρόλο που οι πρόνοιες αυτού είναι αντίθετες με τις πρόνοιες του Άρθρου 23.8 του Συντάγματος, μπορούν να διασωθούν κατ’ επίκληση του δικαίου της ανάγκης, όπως αυτό διατυπώθηκε στην Attorney General of the Republic v. Moustafa Ibrahim and Others (1964) CLR 195.

Η δε νομολογία την οποία ο αιτητής επικαλείται στην γραπτή του αγόρευση, αφορά τον περί Επιτάξεως Ιδιοκτησίας Νόμο, Ν.21/1962, ως αυτός έχει τροποποιηθεί και αφορά επιτάξεις ιδιοκτησίας για σκοπούς δημόσιας ωφέλειας.

Σε σχέση με τους υπόλοιπους προβαλλόμενους από τον αιτητή ισχυρισμούς, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση αντιτείνει ότι τα τεμάχια που έχουν επιταχθεί και γενικά ο ευρύτερος χώρος, αποτελούν Πολεμικό Στρατηγείο της Εθνικής Φρουράς και επελέγησαν κατόπιν μελέτης και συνεργασίας του Υπουργείου Άμυνας με το Γενικό Επιτελείο της Εθνικής Φρουράς. Σύμφωνα δε με τη νομολογία, η σημασία και ο βαθμός αναγκαιότητας του χώρου για σκοπούς άμυνας, είναι ζήτημα τεχνικό και η εκτίμηση ανάγεται στην αρμοδιότητα καθαρά της διοίκησης.

Καθόσον δε χρόνο εξακολουθεί να ισχύει η έκρυθμη κατάσταση, συνεπεία της τούρκικης εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής τμήματος της επικράτειας της Δημοκρατίας και με το δεδομένο ότι παρέχεται νομοθετικά ή δυνατότητα χρήσης ιδιωτικής ιδιοκτησίας με επίταξη της ιδιοκτησίας, η διοίκηση εφαρμόζει τη δυνατότητα αυτή, νοουμένου βεβαίως ότι διατυπώνονται πλήρως οι λόγοι της επίταξης.

Τέλος, σε σχέση με το θέμα της απαλλοτρίωσης και ανταλλαγής, η ευπαίδευτη συνήγορος προβάλλει ότι, αντικείμενο της παρούσας προσφυγής είναι η νομιμότητα του διατάγματος επίταξης και όχι η δυνατότητα της διοίκησης να λάβει άλλο μέτρο. Τα όσα δε ο αιτητής επικαλείται σε σχέση με τον καθορισμό αποζημίωσης, δεν είναι ζητήματα που θα απασχολήσουν το Δικαστήριο, αλλά αρμοδιότητα έχουν τα πολιτικά Δικαστήρια.

Έχω εξετάσει τις εκατέρωθεν θέσεις που έχουν προβληθεί και έχω καταλήξει στα ακόλουθα:

Στην παρούσα υπόθεση, το διάταγμα επίταξης αφορά θέμα άμυνας και σύμφωνα με τον περί Επιτάξεως Ιδιοκτησίας για Σκοπούς Άμυνας (Προσωριναί Διατάξεις) Νόμο του 1992, Ν.10/92όπως έχει τροποποιηθεί, άρθρο 4(5), η επίταξη για σκοπούς άμυνας, μπορεί να επεκταθεί και πέραν των τριών ετών. Το εν λόγω εδάφιο διαλαμβάνει ως ακολούθως:

«4(5) Αν κατά τη λήξη του χρονικού διαστήματος των τριών ετών από την έναρξη της ισχύος του διατάγματος επίταξης, το Υπουργικό Συμβούλιο πεισθεί ότι η αμυντική ανάγκη, για την αντιμετώπιση της οποίας είχε εκδοθεί το διάταγμα επίταξης, εξακολουθεί να υφίσταται, μπορεί να εκδίδει νέο διάταγμα ή νέα διατάγματα επίταξης για την ίδια ιδιοκτησία, νοουμένου ότι το συνολικό χρονικό διάστημα κατά το οποίο οποιαδήποτε ιδιοκτησία θα τελεί υπό επίταξη για αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών δεν θα υπερβεί το χρονικό διάστημα κατά το οποίο εξακολουθεί να υφίσταται η έκρυθμη κατάσταση.»

Οι πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου εξετάστηκαν από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Adrian Holdings Ltd v. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 828 και αποφασίστηκε ότι παρόλο που είναι αντίθετες με τις πρόνοιες του Άρθρου 23. 8 του Συντάγματος, μπορούν να διασωθούν ενόψει του δικαίου της ανάγκης, όπως τούτο διατυπώθηκε στην υπόθεση Attorney-General of the Republic v. Moustafa Ibrahim and Others (1964) C.L.R. 195. Τα όσα αναφέρονται στην σελ. 834 της υπόθεσης Adrian Holdings Ltd (ανωτέρω), τα οποία παρατίθενται και τα οποία είναι δεσμευτικά για το παρόν Δικαστήριο, είναι καταλυτικά και στην παρούσα υπόθεση.

«Επομένως, στην έκταση που ο Ν 10/92 βρίσκεται σε ασυμφωνία με την εν λόγω διάταξη του Συντάγματος, δεν μπορεί να επικρατήσει εκτός αν δικαιολογείται βάσει του δικαίου της ανάγκης. Οι σχετικές αρχές εκτίθενται στην Attorney-General of the Republic v. Mustafa Ibrahim and Others (1964) C.L.R. 195. Είναι προφανές, και το σημειώνουμε ως ζήτημα αναφορικά με το οποίο έχουμε δικαστική γνώση, ότι η ανάγκη για την άμυνα της Κύπρου έναντι των Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής συνεχίζεται αμείωτη ως προϋπόθεση για την επιβίωση του τόπου και ότι στην περιοχή για την οποία γίνεται εδώ λόγος η αντιπαράταξη με τον εχθρό καθίσταται, λόγω της αμεσότητάς της, ιδιαίτερα οξεία. Η αντιμετώπιση του κινδύνου τον οποίο επάγονται αυτές οι περιστάσεις της έκρυθμης κατάστασης, οι εντελώς έξω από την ομαλή πορεία των πολιτειακών πραγμάτων, όσο και αν με τις καθημερινές ασχολίες το βλέμμα βρίσκεται συχνά στραμμένο προς τα αλλού, δικαιολογεί κατά τη γνώμη μας παρέκκλιση από την πρόνοια του Άρθρου 23.8 του Συντάγματος βάσει του δικαίου της ανάγκης.»

Επίσης τα όσα αποφασίστηκαν στην εν λόγω υπόθεση εφαρμόστηκαν και στην υπόθεση Ερμιόνη Χαραλάμπους κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργού Άμυνας, Υποθ. αρ. 791/04, ημερ. 25.9.06, η οποία απόφαση ενώ είχε αρχικά εφεσιβληθεί με την Α.Ε. 139/06, τελικά η έφεση αποσύρθηκε. Σχετικές επίσης είναι και οι αποφάσεις, Ανδρέας Παπαχαραλάμπους κ.ά v. Κυπριακής Δημοκρατίας, προσφυγή αρ. 1482/2008, ημερομηνίας 13/8/2009, Γεωργία Παύλου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ, 964/2004, ημερομηνίας 15/5/2006.

Εξετάζοντας τους υπόλοιπους λόγους ακύρωσης σωρευτικά, λόγω της συνάφειας τους, κρίνω ότι κανένας δεν μπορεί να επιτύχει. Όπως υποδεικνύεται από τη νομολογία (Βλ. Ince v. Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 609, 612), το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης για να εξετάσει την ορθότητα της, αλλά υπό κρίση είναι μόνο η νομιμότητα της απόφασης και η διαπίστωση του κατά πόσο το διοικητικό όργανο ενήργησε εντός των πλαισίων της διακριτικής του ευχέρειας.

Επ’ αυτού χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την Adrian Holdings Ltd (ανωτέρω) σελ. 835:

«Το επόμενο ζήτημα είναι το κατά πόσο εδώ οι συγκεκριμένες ανάγκες της περίπτωσης καθιστούσαν επιβεβλημένη τη δοθείσα λύση με την έκδοση του προσβληθέντος διατάγματος. Πρόκειται εδώ για ζήτημα κατ΄ εξοχήν τεχνικό σε σχέση με το οποίο δεν χωρεί επέμβαση εφόσον η Διοίκηση κινήθηκε μέσα σε λογικά όρια: βλ. την απόφαση της Ολομέλειας στη Vryonides v. Republic (1984) 3 C.L.R. 1567. Εν προκειμένω, όπως φαίνεται από τα στοιχεία του φακέλου, η Διοίκηση διερεύνησε, υπό το φως της εμπειρίας των εξελίξεων στην περιοχή από τουλάχιστο το χρόνο της εισβολής, ό,τι θα μπορούσε πρακτικά να συνέβαλλε στην εξεύρεση της όσο το δυνατό πιο ανώδυνης λύσης. Η διεξαχθείσα έρευνα ήταν ευλόγως επαρκής και πρόσφερε τη δυνατότητα για τη λήψη απόφασης. .......»

Στην προκείμενη περίπτωση και σύμφωνα με το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, η κρίση για την καταλληλότητα των τεμαχίων - μεταξύ αυτών και του αιτητή - για αμυντικούς σκοπούς, είναι θέμα που αφορά την εκτίμηση των γεγονότων, η οποία εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Άμυνας. Επίσης το κατά πόσο το επίδικο τεμάχιο μπορεί να ανταλλαγεί, είναι θέμα τεχνικής φύσεως και συνεπώς εκτός ελέγχου του Δικαστηρίου.

Αλλά ούτε και το θέμα της απαλλοτρίωσης και της καταβολής αποζημίωσης, είναι ζητήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν το παρόν Δικαστήριο. Αντικειμενικό της παρούσας προσφυγής, είναι η νομιμότητα του προσβαλλόμενου διατάγματος επίταξης και όχι οποιαδήποτε άλλα μέτρα και ενέργειες που κατ’ ισχυρισμό του αιτητή, έπρεπε να προβεί η διοίκηση. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την Κουτσού v. Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 720/1997, ημερομηνίας 10/3/2000.

«Ας σημειωθεί ότι η κρίση για την καταλληλότητα χώρων για αμυντικούς σκοπούς διαφεύγει κατ’ αρχήν τον ακυρωτικό έλεγχο. Μπορεί να ελεγχθεί μόνο από τη σκοπιά υπέρβασης των ακραίων ορίων της διακριτικής εξουσίας της διοίκησης».

Στην εξεταζόμενη περίπτωση και όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου, το επίδικο τεμάχιο είναι μεταξύ άλλων τεμαχίων, χώρος που κρίθηκε ως κατάλληλος για την εξυπηρέτηση των επιχειρησιακών σχεδιασμών της Εθνικής Φρουράς. Με βάση τα σχέδια αυτά, ο χώρος αποτελεί το χώρο που καταλαμβάνει το Πολεμικό Στρατηγείο της Εθνικής Φρουράς και σχετίζεται άμεσα με την ενάσκηση της Διοίκησης και Ελέγχου των Επιχειρήσεων της Εθνικής Φρουράς. Δεν έχει δε προβληθεί οτιδήποτε από τον αιτητή που να υποστηρίζει ότι, το επίδικο τεμάχιο χρησιμοποιείται για σκοπούς άλλους από αυτούς για τους οποίους έχει επιταχθεί.

Τα πιο πάνω απαντούν και στους ισχυρισμούς περί έλλειψης δέουσας έρευνας και αιτιολογίας.

Η επίδικη ιδιοκτησία έχει κηρυχθεί με το επίδικο διάταγμα ως ιδιοκτησία “απαραίτητη” και “αναγκαία” για την αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών, δηλαδή για σκοπούς άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόκειται για αιτιολογία επαρκή, η οποία βεβαίως συμπληρώνεται από τα στοιχεία του φακέλου.

Υπό το φως των ανωτέρω, δεν παρέχεται έδαφος για κατάληξη ότι οι καθ’ ων η αίτηση ενήργησαν είτε χωρίς δέουσα έρευνα, είτε κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας.

Η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με €1.300 έξοδα, υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο