Administrative court dismisses appeal for nullification of police commendation due to lack of legal standing.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed the applicants' appeal seeking the nullification of a police commendation decision. The applicants argued they had a legal interest to challenge the award, citing precedents where non-promoted officers successfully appealed promotions. The court ruled that since the applicants were the actual recipients of the commendation, they suffered no detriment and thus lacked standing to contest the award.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticle 12(3) of the Police Law; Article 146 of the Constitution: A party lacks legal standing to challenge an administrative act awarding them a benefit if the act confers a positive interest rather than causing detriment.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
DEMETRIOU & OTHERS ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 1853
Γεωργίου A. Λοχίας 4549 και Άλλοι ν. Mατθαίου Παναγή και Άλλων και Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Yπουργού Eσωτερικών και Aρχηγού Aστυνομίας (1997) 3 ΑΑΔ 81
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:322
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση Αρ. 1148/2014
17 Οκτωβρίου 2016
[Ε. ΜΙΧΑΗΛ, Δ.Δ.Δ.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ
1. ΑΔΑΜΟΥ ΓΙΩΡΓΑΛΛΗ
2. ΝΙΚΟΥ ΣΑΤΣΙΑ
Αιτητών
ΚΑΙ
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ
ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
Καθ’ ης η Αίτηση
………………………….
Για αιτητές: κ. Χ. Πατσαλίδης για Χρίστος Α. Πατσαλίδης Δ.Ε.Π.Ε.
Για καθ’ ης η αίτηση: κ. Κ. Σταυρινός για Γενικό Εισαγγελέα.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Ε. Μιχαήλ, Δ.Δ.Δ.: Με την προσφυγή τους οι αιτητές ζητούν την ακόλουθη θεραπεία:
«Δήλωση και/ή απόφαση του Δικαστηρίου όπως η διοικητική πράξη και/ή απόφαση του καθ’ ου η αίτηση, ημερομηνίας 16/6/2014 με την οποία απένειμε Εύφημο Μνεία στους αιτητές, κηρυχθεί άκυρη, και χωρίς καμμία ισχύ (be declared null and of no effect whatsoever) και αντικατασταθεί με προαγωγή επ’ ανδραγαθία.»
Η καθ’ ης η αίτηση στην ένσταση που καταχώρησε εγείρει προδικαστική ένσταση ότι η προσφυγή, στο βαθμό που μέσω της υποβάλλεται αίτημα για αντικατάσταση της προσβαλλόμενης πράξης με προαγωγή επ’ ανδραγαθία είναι απαράδεκτη και υπόκειται σε απόρριψη.
Με οδηγίες του δικαστηρίου, οι διάδικοι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις μόνο επί του προδικαστικού ζητήματος.
Η καθ’ ης η αίτηση μέσω της γραπτής της αγόρευσης πρόσθεσε ακόμα μία προδικαστική ένσταση αμφισβητώντας επίσης το έννομο συμφέρον των αιτητών να ζητούν και ακύρωση της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση να τους απονείμει εύφημο μνεία.
Παρόλο που, όπως αναφέρω και πιο πάνω, η δεύτερη αυτή προδικαστική ένσταση δεν δικογραφήθηκε στην ένσταση εντούτοις, αποτελεί ένα από τα ζητήματα που άπτονται του παραδεκτού της προσφυγής και ως τέτοιο μπορεί να εξεταστεί και αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο.
Οι αιτητές, λοιπόν, προσβάλλουν την απόφαση του καθ’ ου η αίτηση να τους απονείμει εύφημο μνεία για μια συγκεκριμένη τους ενέργεια ενόσω βρίσκονταν σε καθήκον.
Σύμφωνα με το άρθρο 12(3) του περί Αστυνομίας Νόμου, ο αρχηγός της Αστυνομίας δύναται να απονέμει σε μέλη της Αστυνομίας ηθικές και υλικές αμοιβές, βραβεία, μετάλλια, κύπελλα και διαμνημονεύσεις. Σύμφωνα με την Αστυνομική Διάταξη Αρ.1/18 και συγκεκριμένα την παράγραφο 4 αυτής, απονέμονται με μέτρο στους πραγματικά άξιους οι ηθικές αμοιβές. Ηθικές αμοιβές είναι κατά σειρά σπουδαιότητας η εύφημη μνεία, η ευαρέσκεια και ο έπαινος.
Η απόδοση, δηλαδή, στους αιτητές ισοδυναμεί με επιβράβευση των αιτητών.
Αποτελεί καλά θεμελιωμένη αρχή του διοικητικού δικαίου ότι για να έχει έννομο συμφέρον ένας αιτητής προϋποτίθεται δυσμενής επηρεασμός του συμφέροντός του. Μία προσφυγή καθίσταται απαράδεκτη όταν με το αποτέλεσμά της ο αιτητής δεν θα ωφεληθεί ή θα βλαφτεί (Ioakim v. Limassol Municipality (1970) 3 C.L.R. 170, Demetriou and Others v. Republic (1985) 3 C.L.R. 1853).
Εφαρμόζοντας την πιο πάνω αρχή στην παρούσα υπόθεση, τυχόν επιτυχία της προσφυγής θα οδηγήσει σε ακύρωση της απόδοσης στους αιτητές της επιβράβευσης της ευφήμου μνείας. Είναι σαφές, επομένως, ότι μία τέτοια έκβαση θα είναι εις βάρος των συμφερόντων των αιτητών και όχι προς όφελός τους. Επομένως, ορθά υποδεικνύει ο καθ’ ου η αίτηση ότι οι αιτητές στερούνται εννόμου συμφέροντος να προσβάλλουν την επιβράβευση τους.
Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι αντίθετα από τα γεγονότα στην υπόθεση Λοχίας 4549 Α. Γεωργίου κ.ά. ν. Παναγή κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 81 στην οποία παραπέμπει ο συνήγορος των αιτητών προς υποστήριξη της θέσης του. Σε εκείνη την υπόθεση στο δικαστήριο προσέφυγαν άτομα που ήταν υποψήφιοι για προαγωγή στις θέσεις που προάχθηκαν επ’ ανδραγαθία τα ενδιαφερόμενα μέρη και το δικαστήριο κατ’ έφεση αποφάσισε ότι οι αιτητές είχαν το απαιτούμενο ηθικό έννομο συμφέρον.
Η παρούσα υπόθεση διαφέρει αφού είναι τα ίδια τα άτομα που ευεργετήθηκαν από την προσβαλλόμενη απόφαση που προσφεύγουν.
Το κατά πόσο θα έπρεπε να τους αποδοθεί άλλου είδους επιβράβευση, δεν είναι ζήτημα το οποίο το διοικητικό δικαστήριο στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του μπορεί να υπεισέλθει. Και αυτή η αρχή είναι καλά θεμελιωμένη στο διοικητικό δίκαιο και τη νομολογία ότι, δηλαδή, το διοικητικό δικαστήριο ασκεί έλεγχο της νομιμότητας μίας πράξης και όχι έλεγχο ουσίας και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την κρίση της διοίκησης με τη δική του.
Για τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι οι προδικαστικές εντάσεις που εγείρει ο καθ’ ου η αίτηση ευσταθούν και συνεπώς η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη με €1.200 έξοδα υπέρ του καθ’ ου η αίτηση.
Ε. Μιχαήλ,
Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο