Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 1107/2014 ECLI:CY:DD:2016:315 KI-generiert

Administrative court dismisses appeal as inadmissible because the contested decision is merely a confirmatory act lacking enforceability.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 1107/2014
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal as inadmissible, ruling that the contested decision was a confirmatory act without enforceability. The court found that the administration's repeated rejections of the plaintiff's residence and employment permit applications, based on identical facts and arguments over several years, constituted a single continuous administrative process rather than distinct acts. Consequently, the decision lacked the legal characteristics of an enforceable administrative act capable of being challenged through judicial review.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 146 of the Constitution; A confirmatory administrative act that lacks enforceability and does not create new legal consequences is not subject to judicial review and must be dismissed as inadmissible.

Schlagwörter

KI-generiert
confirmatory act lack of enforceability inadmissible appeal administrative continuity residence permit employment permit judicial review scope Kündigung von Staatspersonal

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 146 of the Constitution

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Pieris v. Republic (1983) 3 CLR 1054
Larkos v. Republic (1987) 3 CLR 2189
Republic (1983) 3 CLR 1054 και Larkos v. Republic (1987) 3 CLR 2189).
Demos Lefkosias v. Melips Gregoriou (1996) 3 AAD 191
Republic of Cyprus via Minister of Interior and Another v. Iannis Konstantinou (1996) 3 AAD 474
Thalassinos Gregoris v. Republic (1998) 3 AAD 364
Zittis Archimidis v. Republic (1998) 3 AAD 394
Theofanous Marius v. Republic of Cyprus (2000) 3 AAD 507
Aimiliou Nikolaos and Others v. Republic of Cyprus, Case No. 1149/2011, 31/1/2013
ECLI:CY:DD:2016:315
Administrative court dismisses appeal as inadmissible because the contested decision is merely a confirmatory act lacking enforceability.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

PIERIS ν. REPUBLIC (1983) 3 CLR 1054

LARKOS ν. REPUBLIC (1987) 3 CLR 2189

Δήμος Λευκωσίας ν. Mέλπως Γρηγορίου (1996) 3 ΑΑΔ 191

Kυπριακή Δημοκρατία μέσω Yπουργού Eσωτερικών και Άλλος, Γιάννης Kωνσταντίνου (1996) 3 ΑΑΔ 474

Θαλασσινός Γρηγόρης ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 364

Zίττης Aρχιμίδης ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 394

Θεοφάνους Mάριος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 507

ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1149/2011, 31/1/2013

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:315

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 1107/2014)

12 Οκτωβρίου 2016

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

GUNAWARDENA HARISCHANDRA JAYASEKARA SISILIA KUMUDINI,

Αιτήτρια,

και

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Ν. Χαραλαμπίδου (κα), για την Αιτήτρια

Μ. Στυλιανού, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή, η αιτήτρια προσβάλλει τη νομιμότητα και εγκυρότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία κοινοποιήθηκε στους δικηγόρους αυτής με σχετική επιστολή ημερομηνίας 28.7.2014, και με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά της για παραχώρηση άδειας παραμονής και απασχόλησης στην Κυπριακή Δημοκρατία. Με την ίδια επιστολή, οι καθ’ ων η αίτηση καλούσαν τους δικηγόρους της αιτήτριας όπως συμβουλεύσουν την πελάτισσά τους «να αναχωρήσει άμεσα από τη Δημοκρατία».

Η αιτήτρια, υπήκοος Σρι Λάνκα, αφίχθηκε στη Δημοκρατία για πρώτη φορά το έτος 1998. Στις 5.2.2009, το αίτημα της αιτήτριας για απόκτηση του καθεστώτος επί μακρόν διαμένοντα απορρίφθηκε, ωστόσο, στις 3.5.2010, έγινε αποδεκτή η αίτησή της να εργαστεί ως οικιακή βοηθός σε νέα οικία, καθώς προσκομίστηκε σχετική έγκριση του Υπουργείου Εσωτερικών, ημερομηνίας 11.3.2010. Στις 7.12.2010, η αιτήτρια καταχώρησε αίτηση για πολιτογράφηση ως Κύπρια πολίτης και στις 21.4.2011 καταχώρησε αίτηση για ανανέωση της άδειας προσωρινής παραμονής της ως οικιακή βοηθός. Εν συνεχεία, και δη στις 25.7.2011, η αιτήτρια αποτάθηκε μέσω της δικηγόρου της στον Υπουργό Εσωτερικών, με αίτημα όπως της παραχωρηθεί έγκριση αλλαγής εργοδότη, καθώς ο εργοδότης, στο οποίον εργαζόταν η αιτήτρια, είχε αποβιώσει. Ο Υπουργός, με σχετική επιστολή ημερομηνίας 30.8.2011, πληροφόρησε τη δικηγόρο της αιτήτριας ότι το αίτημα της τελευταίας εγκρίθηκε. Νέα αίτηση για έκδοση άδειας παραμονής, με νέο εργοδότη, υπεβλήθη από την αιτήτρια στις 7.10.2011 και, στις 24.2.2012, της εκδόθηκε η σχετική άδεια με ισχύ μέχρι τις 7.10.2012 με την ένδειξη «Τελική και μη Ανανεώσιμη» (“FINAL-NOT RENEWABLE”).

Μετά την εκπνοή της πιο πάνω προθεσμίας, και συγκεκριμένα στις 4.2.2013, η δικηγόρος της αιτήτριας αποτέθηκε εκ νέου προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με αίτημα όπως παραχωρηθεί στην αιτήτρια έγκριση αλλαγής εργοδότη (προκειμένου να εργαστεί ως οικιακή εργαζόμενη και φροντίστρια σε ζεύγος Βρετανών υπηκόων, που αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας), ούτως ώστε η αιτήτρια «να προχωρήσει στη διευθέτηση της παραμονής της» και να ανανεωθεί η άδεια παραμονής της στη Δημοκρατία. Ανέφερε σχετικά η αιτήτρια ότι βρισκόταν στη Δημοκρατία ήδη για δεκατέσσερα χρόνια, προβάλλοντας παράλληλα τον ισχυρισμό ότι η απασχόληση στον νέο εργοδότη ενέπιπτε στις εξαιρέσεις από τους χρονικούς περιορισμούς που έχει καθορίσει με την πολιτική της η Υπουργική Επιτροπή Απασχόλησης. Στις 7.2.2013, το Υπουργείο Εσωτερικών απάντησε στη δικηγόρο της αιτήτριας ότι το αίτημα της τελευταίας απορρίπτεται, λόγω της μακράς παραμονής της στη Δημοκρατία. Ταυτόχρονα, με την ίδια επιστολή, οι καθ’ ων η αίτηση καλούσαν τη δικηγόρο της αιτήτριας όπως συμβουλεύσουν την πελάτισσα τους «να αναχωρήσει άμεσα από τη Δημοκρατία».

Ωστόσο, στις 9.2.2013, η δικηγόρος της αιτήτριας επανήλθε με νέα επιστολή προς το Υπουργείο Εσωτερικών, υποβάλλοντας το ίδιο αίτημα και επαναλαμβάνοντας επί της ουσίας τα όσα ανέφερε στην προαναφερθείσα επιστολή της, ημερομηνίας 4.2.2013. Για το ίδιο δε ζήτημα, αποτάθηκε εν συνεχεία στο Υπουργείο Εσωτερικών και ο ίδιος ο προαναφερθείς Βρετανός υπήκοος, με σχετική επιστολή του ημερομηνίας 14.2.2013. Το Υπουργείο, με νέα επιστολή του προς τη δικηγόρο της αιτήτριας, ημερομηνίας 25.2.2013, απάντησε εκ νέου ότι το αίτημα της αιτήτριας απορρίφθηκε «λόγω του ότι η αλλοδαπή έχει διαμείνει πολλά χρόνια στη Δημοκρατία». Στις 20.3.2013, η δικηγόρος της αιτήτριας αποτάθηκε ξανά στο Υπουργείο Εσωτερικών, υποβάλλοντας το ίδιο αίτημα, για να λάβει την ίδια απάντηση από το Υπουργείο, στις 12.4.2013. Περαιτέρω, στις 18.7.2013, η δικηγόρος της αιτήτριας έστειλε ενημερωτική επιστολή προς οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο, αναφέροντας ότι η αιτήτρια είχε καταχωρήσει και την προσφυγή αρ. 518/2010[1] εναντίον της απόφασης για απόρριψη του αιτήματός της για παραχώρηση του καθεστώτος επί μακρόν διαμένοντα. Στις 10.2.2014, οι καθ’ ων η αίτηση απάντησαν εκ νέου στη δικηγόρο της αιτήτριας, ότι η θέση τους παραμένει η ίδια όπως αυτή διατυπώθηκε στην επιστολή του Υπουργείο Εσωτερικών ημερομηνίας 25.2.2013.

Στις 21.6.2014, το Αρχηγείο Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης ενημέρωσε ότι η αιτήτρια εξακολουθούσε να διαμένει παράνομα στη Δημοκρατία, με αποτέλεσμα να καταχωρηθούν τα στοιχεία της στον σχετικό κατάλογο αναζητούμενων προσώπων.

Δυο μέρες αργότερα, στις 23.6.2014, η δικηγόρος της αιτήτριας απέστειλε νέα επιστολή προς το Υπουργείο Εσωτερικών, υποβάλλοντας εκ νέου αίτημα ανανέωσης της άδειας παραμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία, υποβάλλοντας ταυτόχρονα αίτημα παραχώρησης σε αυτήν άδειας εργασίας ως οικιακή εργαζόμενη και φροντίστρια σε άλλο ζεύγος Βρετανών υπηκόων, που επίσης αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Στις 28.7.2014, το Υπουργείο, δια σχετικής επιστολής του προς τη δικηγόρο της αιτήτριας, απέρριψε εκ νέου το αίτημα της αιτήτριας για ανανέωση της άδειας παραμονής της στη Δημοκρατία. Η αιτήτρια αντέδρασε, καταχωρώντας την υπό εξέταση προσφυγή.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη και λήφθηκε χωρίς τη δέουσα έρευνα, κατά κατάχρηση εξουσίας και κακή άσκηση διακριτικής ευχέρειας εκ μέρους της Διοίκησης και κατά παράβαση των αρχών της καλής πίστης. Επιπρόσθετα, η ευπαίδευτη συνήγορος για την αιτήτρια προβάλλει ότι υπήρξε παραβίαση των διατάξεων της Οδηγίας 2008/115/ΕΚ[2], εφόσον υπήρξε εκ μέρους των καθ’ ων η αίτηση, κατά τους ισχυρισμούς της, «απόφαση επιστροφής» της αιτήτριας στη χώρα της, η οποία λήφθηκε κατά παράβαση όλων των τυπικών αλλά και ουσιαστικών εγγυήσεων που καθορίζει η εν λόγω Οδηγία. Επιπρόσθετα, εγείρεται από την πλευρά της αιτήτριας ο ισχυρισμός ότι οι αποφάσεις των καθ’ ων η αίτηση όπως μη ανανεώσουν της άδεια παραμονής της και όπως εκδώσουν άδεια επιστροφής της, επεμβαίνουν στο δικαίωμα της αιτήτριας στην ιδιωτική ζωή και τέτοια επέμβαση δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη ούτε σύμφωνα με τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ούτε και το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα, μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας.

Επιπρόσθετα, οι καθ’ ων η αίτηση εγείρουν με την ένστασή τους και αναπτύσσουν περαιτέρω με την γραπτή τους αγόρευση προδικαστική ένσταση, ισχυριζόμενοι ότι η υπό εξέταση προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, καθότι η προσβαλλόμενη απόφαση, ημερομηνίας 28.7.2014, αποτελεί βεβαιωτική πράξη της Διοίκησης επί αιτήματος της αιτήτριας που απαντήθηκε κατ’ επανάληψη από τους καθ’ ων η αίτηση με προηγούμενες επιστολές τους προς τη δικηγόρο της αιτήτριας.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων.

Προέχει, λόγω της φύσης της και της εγγενούς σπουδαιότητας που ενέχει, η εξέταση της προδικαστικής ένστασης των καθ’ ων η αίτηση.

Ισχυρίζονται λοιπόν οι καθ’ ων η αίτηση ότι η προσβαλλόμενη πράξη ημερομηνίας 28.7.2014, δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη αλλά βεβαιωτική πράξη και/ή πράξη πληροφοριακού χαρακτήρα, αφού με αυτήν επιβεβαιώνεται προηγούμενη απόφαση των καθ’ ων η αίτηση και καταδεικνύεται η εμμονή της Διοίκησης σε προηγούμενη απόφασή της, με την οποία κρίθηκε ότι δεν μπορούσε να ανανεωθεί η άδεια προσωρινής παραμονής και απασχόλησης της αιτήτριας, λόγω της μακράς παραμονής της τελευταίας στο έδαφος της Δημοκρατίας. Οι καθ’ ων η αίτηση, συνεχίζει ο ευπαίδευτος συνήγορος για τη Δημοκρατία, κατ’ επανάληψη απέρριψαν, με σχετικές επιστολές τους, το πάγιο αίτημα της αιτήτριας για ανανέωση και/ή παράταση της άδειας παραμονής και απασχόλησής της, λόγω της μακράς παραμονής της στη Δημοκρατία. Είναι δε την εκ νέου απόρριψη του ίδιου αιτήματος που προσβάλλει με την παρούσα προσφυγή η αιτήτρια.

Κρίνω χρήσιμο να παραθέσω αυτούσιο το περιεχόμενο της επίδικης επιστολής των καθ’ ων η αίτηση προς τη δικηγόρο της αιτήτριας, ημερομηνίας 28.7.2014:

«Αίτημα για παραχώρηση άδειας προσωρινής παραμονής και απασχόλησης στην αλλοδαπή SISILA K. GUNAWARDAN, B98-0493, ως οικιακή εργαζόμενη»

Έχω οδηγίες να αναφερθώ στην επιστολή σας, ημερομηνίας 23.6.2014, με την οποία όπως επιτραπεί στο ζεύγος John και Morag McCardle να απασχολήσουν την υπό αναφορά οικιακή εργαζόμενη και να σας πληροφορήσω ότι το αίτημά σας εξετάστηκε από τον Υπουργό Εσωτερικών και απορρίφθηκε λόγω της μακράς παραμονής της αλλοδαπής στη Δημοκρατία.

2. Ενόψει των πιο πάνω, παρακαλείσθε όπως συμβουλεύσετε την εν λόγω αλλοδαπή να αναχωρήσει άμεσα από τη Δημοκρατία.».

Όπως έχει ήδη λεχθεί πιο πάνω, η άδεια παραμονής της αιτήτριας με την ένδειξη «Τελική και μη Ανανεώσιμη», έληξε στις 7.10.2012 και στις 4.2.2013, η δικηγόρος της αιτήτριας υπέβαλε προς τους καθ’ ων η αίτηση αίτημα παραχώρησης άδειας απασχόλησης και ανανέωσης παραμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία. Όπως αναφέρεται στην εν λόγω επιστολή, με τίτλο «Ανανέωση άδειας παραμονής της κας Sisila K. Gunawardan, οικιακής εργαζόμενης από τη Σρι Λάνκα (ACR 531 4975)», το ζεύγος Βρετανών υπηκόων Philip Goodrich Adams και June Mary Adams «που διαμένουν στην Κύπρο εδώ και τριάντα χρόνια με άδεια μετανάστευσης επιθυμεί να απασχολήσει ως οικιακή εργαζόμενη και φροντίστρια την κα Gunawardan, για να φροντίζει την κα Adams η οποία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας». Ως εκ τούτου, ζητούνταν η παραχώρηση έγκρισης αλλαγής εργοδότη, ούτως ώστε η αιτήτρια «να προχωρήσει στη διευθέτηση της παραμονής της στη Δημοκρατία».

Η απάντηση των καθ’ ων η αίτηση ήταν άμεση, αφού με επιστολή τους ημερομηνίας 7.2.2013, απάντησαν στη δικηγόρο της αιτήτριας ότι το αίτημά της απορρίφθηκε λόγω της μακράς παραμονής της αλλοδαπής στη Δημοκρατία. Ταυτόχρονα, με την ίδια επιστολή, οι καθ’ ων η αίτηση καλούσαν τη δικηγόρο της αιτήτριας όπως συμβουλεύσει την πελάτισσά της «να αναχωρήσει άμεσα από τη Δημοκρατία». Η πλευρά της αιτήτριας επανήλθε με επιστολή παρόμοιου περιεχομένου στις 9.2.2013, για να λάβει από τη Διοίκηση την ίδια απάντηση, στις 25.2.2013. Το ίδιο συνέβη και με την επιστολή ημερομηνίας 20.3.2013 που απέστειλε η δικηγόρος της αιτήτριας και την απάντηση που έλαβε από τους καθ’ ων η αίτηση στις 12.4.2013. Σημειώνεται ότι όλες οι προαναφερθείσες επιστολές της αιτήτριας έφεραν τον ίδιο τίτλο με αυτόν της πρώτης εκ των υπό αναφορά επιστολών, ημερομηνίας 4.2.2013.

Αλλά και η τελευταία επιστολή που εστάλη από την πλευρά της αιτήτριας, ημερομηνίας 23.6.2014,φέρει τον ίδιο τίτλο και αφορά και πάλι το ίδιο ζήτημα, ήτοι την παράταση της άδειας παραμονής της αιτήτριας στην Κύπρο. Περαιτέρω, και σε αυτή την επιστολή, υποβάλλεται αίτημα παραχώρησης άδειας απασχόλησης της αιτήτριας ως οικιακής εργαζόμενης και φροντίστριας, προκειμένου να καταστεί εφικτή η ανανέωση της παραμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία, με τη μόνη διαφορά ότι το ζεύγος που, σύμφωνα με την εν λόγω επιστολή, επιθυμούσε να απασχολήσει την αιτήτρια υπό την πιο πάνω ιδιότητα, δεν ήταν πλέον το ζεύγος Βρετανών υπηκόων Philip Goodrich Adams και June Mary Adams, που έχει αναφερθεί πιο πάνω, αλλά το, επίσης Βρετανών υπηκόων, ζεύγος John και Morag McCardle. Κατά τα λοιπά, η εν λόγω επιστολή της αιτήτριας έχει παρόμοιο περιεχόμενο με τις προαναφερθείσες. Εις απάντηση της πιο πάνω επιστολής, οι καθ’ ων η αίτηση, με την επίδικη προαναφερθείσα επιστολή τους, ημερομηνίας 28.7.2014, απέρριψαν το αίτημα της αιτήτριας για τον ίδιο λόγο, όπως και προηγουμένως, και κάλεσαν εκ νέου, όπως και με την επιστολή τους ημερομηνίας 7.2.2013, τη δικηγόρο της αιτήτριας όπως συμβουλεύσει την πελάτισσά της «να αναχωρήσει άμεσα από τη Δημοκρατία».

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας βεβαιωτικής πράξης επισημάνθηκαν σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ., μεταξύ άλλων, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1996) 3 ΑΑΔ 474, Ζίττης ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 394 και Θεοφάνους ν. Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 507). Κατά πάγια νομολογία, πράξη θεωρείται βεβαιωτική όταν εκδίδεται από την ίδια αρχή, απευθύνεται στο ίδιο πρόσωπο, σκοπεί στη ρύθμιση της ίδιας σχέσης, εδράζεται στην ίδια νομική και πραγματική βάση με την προγενέστερη και παράγει ταυτόσημα με αυτή νομικά αποτελέσματα (βλ., μεταξύ άλλων, Pieris v. Republic (1983) 3 CLR 1054 και Larkos v. Republic (1987) 3 CLR 2189). Η πράξη συνιστά βεβαιωτική προγενέστερης, αν δεν έχει, στο μεταξύ, διενεργηθεί νέα έρευνα, ή αν δεν έχουν προκύψει νέα στοιχεία. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, πράξη που δηλώνει απλή εμμονή της διοίκησης σε προηγούμενη απόφασή της, ακόμα και αν δεν επαναλαμβάνει το περιεχόμενό της, αποτελεί βεβαιωτική (βλ. Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, 1929-1959, σελίδα 240). Απόφαση, που απλώς επιβεβαιώνει προηγούμενη εκτελεστή, δεν είναι εκτελεστή, εκτός εάν λήφθηκε ύστερα από νέα έρευνα, κατά την οποία λήφθηκαν υπόψη νέα ουσιώδη πραγματικά ή νομικά στοιχεία που, αν και προϋπήρχαν της εκτελεστής, ήταν, κατά το χρόνο που λήφθηκε η εκτελεστή, άγνωστα ή δεν λήφθηκαν υπόψη (βλ. Αιμιλίου κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1149/2011, ημερ. 31.1.2013).

Όπως δε έχει, επίσης κατ΄ επανάληψη, νομολογηθεί, το τι συνιστά «νέα έρευνα» είναι ζήτημα πραγματικό. Θεωρείται όμως γενικώς νέα έρευνα η λήψη υπόψη νέων ουσιωδών νομικών ή πραγματικών στοιχείων. Το ζήτημα εξετάστηκε λεπτομερώς στην Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 364, από την οποία παραθέτω το ακόλουθο διαφωτιστικό απόσπασμα (οι εμφάσεις είναι του Δικαστηρίου):

«Δε διαφωνούμε με τις θέσεις αυτές. Κατοπτρίζουν τη φύση της βεβαιωτικής πράξης στο διοικητικό δίκαιο. Για το ίδιο θέμα παραπέμπουμε και στις αποφάσεις: προσφ. αρ. 952/91, Κόμμα των Φιλελευθέρων κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερ. 14/5/93 και Δήμος Λευκωσίας ν. Μέλπως Γρηγορίου, (1996) 3 Α.Α.Δ. 191. Τη γενική αρχή του διοικητικού δικαίου, η οποία διέπει το ζήτημα, που ενστερνίστηκε η νομολογία μας, εξηγεί ο Μ. Δ. Στασινόπουλος "Δίκαιον των Διοικητικών Διαφορών", 4η έκδοση (1964) στη σελ. 176, με τη συνηθισμένη καθαρότητα έκφρασης του συγγραφέα:

"Πότε υπάρχει νέα έρευνα, είναι ζήτημα πραγματικόν. Θεωρείται όμως γενικώς νέα έρευνα η λήψις υπ' όψιν νέων ουσιωδών νομικών ή πραγματικών στοιχείων, κρίνεται δε αυστηρώς το χρησιμοποιηθέν νέον υλικόν, διότι δεν πρέπει ο απολέσας την προθεσμίαν δια την προσβολήν μιας εκτελεστής πράξεως, να δύναται να καταστρατηγή την προθεσμίαν ταύτην διά της δημιουργίας νέας πράξεως, η οποία εξεδόθη κατ' επίφασιν μεν κατόπιν νέας ερεύνης, κατ' ουσίαν όμως επί τη βάσει των αυτών στοιχείων."

Τα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας (1929 έως 1959) στη σελ. 241 υποστηρίζουν την παραπάνω διατύπωση του κανόνα:

"Νέα έρευνα υπάρχει εάν, προ της εκδόσεως της νεωτέρας πράξεως, λαμβάνη χώραν εξέτασις νεωστί προκυπτόντων, ή προϋπαρχόντων μεν αλλά τέως αγνώστων κυρίων στοιχείων κρίσεως, άτινα νυν λαμβάνονται προσθέτως υπ' όψιν."».

Τα ίδια λέχθηκαν, αναφορικά με το τι συνιστά «νέα έρευνα», και πριν από την Θαλασσινός, ανωτέρω, στην Varnava v. The Republic of Cyprus (1968) 3 C.L.R., 566, επίσης με αναφορά στο Σύγγραμμα του Στασινόπουλου, ανωτέρω.

Εν προκειμένω, από τη μελέτη των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου και υπό το φως των προαναφερθεισών νομολογιακών αρχών, δεν μπορώ παρά να καταλήξω ότι η προσβαλλόμενη πράξη που περιέχεται στην επιστολή ημερομηνίας 28.7.2014, αποτελεί βεβαιωτική πράξη, αφού συνιστά εμμονή της Διοίκησης στην, ήδη από 7.2.2013 εκδοθείσα και σταλθείσα δια σχετικής επιστολής προς τη δικηγόρο της αιτήτριας, απόφασή της να απορρίψει το αίτημα της αιτήτριας για παράταση της άδειας προσωρινής παραμονής και εργασίας της στη Δημοκρατία, λόγω της μακράς παραμονής της αιτήτριας στη χώρα. Έκτοτε, όπως έχει αναλυτικά εκτεθεί ανωτέρω, όλες οι απαντήσεις που δίνονταν από τους καθ’ ων η αίτηση στη δικηγόρο της αιτήτριας, μέχρι και την προσβαλλόμενη πράξη της 28.7.2014, ήσαν του ιδίου και/ή παρόμοιου, απορριπτικού περιεχομένου, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, ήτοι την μακρά παραμονή της αιτήτριας στη Δημοκρατία.

Ούτε και προκύπτει να έχουν ληφθεί υπό της Διοίκησης, κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης πράξης, οποιαδήποτε νέα ουσιώδη, πραγματικά ή νομικά, στοιχεία, τα οποία να μπορούν να οδηγήσουν το Δικαστήριο τούτο στο συμπέρασμα ότι διενεργήθηκε εν προκειμένω νέα έρευνα, που να καθιστά, ωσαύτως, την επίδικη πράξη εκτελεστή και υποκείμενη στον αναθεωρητικό έλεγχο του Δικαστηρίου.

Από απλή αντιπαραβολή του περιεχομένου των προαναφερθεισών επιστολών που εστάλησαν από τη δικηγόρο της αιτήτριας προς τους καθ’ ων η αίτηση, από τις 4.2.2013 μέχρι και την τελευταία, ημερομηνίας 23.6.2014, αβίαστα προκύπτει ότι το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο, επί του οποίου στηρίχθηκε το υποβληθέν αίτημα της αιτήτριας για παράταση της άδειας παραμονής της και απασχόλησής της στη Δημοκρατία, παρέμεινε το ίδιο.

Το γεγονός ότι με την επιστολή της ημερομηνίας 4.2.2013, το αίτημα της αιτήτριας για ανανέωση της άδειας παραμονής της συνοδευόταν από αίτημα απασχόλησής της ως οικιακής εργαζόμενης και φροντίστριας στο ζεύγος Philip και Mary Adams, ενώ το αντίστοιχο αίτημα, ημερομηνίας 23.6.2014, συνοδευόταν από αίτημα απασχόλησής της και πάλι ως οικιακής εργαζόμενης και φροντίστριας, για παρόμοιους μάλιστα λόγους, στο ζεύγος John και Morag McCardle, σαφώς και δε συνιστά νέο, ουσιώδες πραγματικό στοιχείο που να στοιχειοθετεί τη διενέργεια νέας έρευνας των καθ’ ων η αίτηση κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης τους, ημερομηνίας 28.7.2014.

Εξάλλου, και η απάντηση των καθ΄ ων η αίτηση, σε όλες τις προαναφερθείσες απαντητικές επιστολές τους προς την αιτήτρια, ήταν, ως έχει ήδη λεχθεί, του ιδίου περιεχομένου, ήτοι απορριπτική λόγω της μακράς παραμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία. Από πουθενά δε στην επίδικη επιστολή ημερομηνίας 28.7.2014 δεν προκύπτει οτιδήποτε που να μπορούσε να οδηγήσει το Δικαστήριο τούτο στο συμπέρασμα ότι διενεργήθηκε νέα έρευνα των καθ’ ων η αίτηση πριν από την προσβαλλόμενη πράξη, βασιζόμενη σε νέα ουσιώδη πραγματικά ή/και νομικά στοιχεία που δεν υπήρχαν προηγουμένως.

Επαναλαμβάνω δε ότι, το γεγονός πως με την τελευταία επιστολή της αιτήτριας, ημερομηνίας 23.6.2014, υποβλήθηκε αίτημα απασχόλησής της σε ζευγάρι Βρετανών υπηκόων άλλο από αυτό για το οποίο είχε υποβληθεί παρόμοιο αίτημα στις 4.2.2013, σαφώς και δε συνιστά νέο ουσιώδες πραγματικό γεγονός που να στοιχειοθετεί τη διενέργεια νέας έρευνας εκ μέρους της Διοίκησης κατά τη λήψη της επίδικης απόφασης, αφού η τελευταία απέρριψε εκ νέου το αίτημα της αιτήτριας, έχοντας ενώπιον της παρόμοια γεγονότα και παρόμοιους ισχυρισμούς της αιτήτριας με αυτούς που είχαν τεθεί από την πλευρά της στην επιστολή ημερομηνίας 4.2.2013, η οποία επίσης είχε απορριφθεί, για τον ίδιο μάλιστα λόγο. Μάλιστα, και στις δυο επιστολές της Διοίκησης προς την αιτήτρια, ημερομηνίας 7.2.2013 και 28.7.2014, οι καθ΄ ων η αίτηση ρητά απευθύνονται προς τη δικηγόρο της αιτήτριας, ζητώντας από αυτήν να συμβουλεύσει την πελάτισσά της να αναχωρήσει άμεσα από τη Δημοκρατία.

Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι η προσβαλλόμενη πράξη αποτελεί βεβαιωτική πράξη, η οποία στερείται εκτελεστότητας, μη δυνάμενη ωσαύτως να προσβληθεί με προσφυγή.

Με αυτή τη διαπίστωση, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα προσφυγή.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη, με €1.200 έξοδα εναντίον της αιτήτριας και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Η εν λόγω προσφυγή τελικά απορρίφθηκε, με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ημερομηνίας 19.8.2014.

[2] Οδηγία 2008/115/ΕΚ σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο