Administrative court dismisses appeal against deportation order for domestic worker whose husband was deported for fraud.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court dismissed the applicants' appeal against the deportation of a Sri Lankan domestic worker and her family. The court found the administrative decision lawful, noting the worker had no established right to stay beyond the permitted renewal limits and that her husband's deportation for fraud was a relevant factor. Consequently, the court upheld the deportation orders and rejected claims regarding family life or procedural errors.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticles 7, 11, 15, 25, 28, 29, 30 and 146 of the Constitution; Deportation orders against domestic workers are lawful where no established right to stay exists and family separation is not caused by the worker's own actions.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
HUSAEN OSMAN NAWARI κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ MEΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, Υπόθεση Αρ. 867/06, 16 Οκτωβρίου 2007
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:253
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση αρ. 433/2014)
12 Αυγούστου, 2016
[Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, ΠΔΔ]
Αναφορικά με τα άρθρα 7, 11, 15, 25, 28, 29, 30 και 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
1. Menaka Madhumathi Senadhipathi S. Mudiyanselage
2. Κώστας Μαυρούδης
Αιτητές,
-και-
Κυπριακής Δημοκρατίας,
μέσω Υπουργείου Εσωτερικών και/ή
Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης
Καθ’ ων η αίτηση.
Ε. Ερωτοκρίτου (κα), για Κ.Π.Ερωτοκρίτου & Σία, για τους αιτητές
Γιάννα Χατζηχάννα (κα), Αν. Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, ΠΔΔ: Οι αιτητές με την παρούσα προσφυγή τους προσβάλλουν τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση να απορρίψουν αίτηση της αιτήτριας αρ. 1 για παράταση της άδειας παραμονής και εργασίας της στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Περαιτέρω με την αιτούμενη θεραπεία, υπό της παραγράφου 2 στο δικόγραφο της αίτησης ακυρώσεως, αιτούνται την έκδοση διατάγματος που να αναστέλλει οποιαδήποτε πράξη με σκοπό την έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης της αιτήτριας αρ. 1, μέχρι την αποπεράτωση της προσφυγής και/ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου.
Η αιτήτρια Menaka Madhumathi Senadhipathi S. Mudiyanselage είναι υπήκοος Σρι Λάνκας. Αφίχθηκε για πρώτη φορά στη Δημοκρατία στις 3/4/2004, με άδεια εισόδου για να εργαστεί ως οικιακή βοηθός στην οικογένεια του αιτητή αρ. 2. Η αρχική άδεια παραμονής και εργασίας της είχε ισχύ μέχρι 19/8/2007, η οποία στη συνέχεια, έπειτα από διαδοχικές αιτήσεις, ανανεώθηκε μέχρι και τις 30/4/2012.
Στις 9/1/2010, η αιτήτρια απέκτησε παιδί με τον Lasantha Laksminda S. Senadhia Thi Mydiyanselage, υπήκοο Σρι Λάνκας, με τον οποίο ήταν παντρεμένη από το 2002 και στις 03/02/2012 υπέβαλε αίτηση για διευθέτηση της παραμονής του στη Δημοκρατία. Στο παιδί παραχωρήθηκε άδεια παραμονής με ισχύ μέχρι 30/04/2012, μέχρι δηλαδή τη λέξη της λήξη της άδειας παραμονής και εργασίας της αιτήτριας.
Στις 18/4/2012, η αιτήτρια και το παιδί της αποτάθηκαν για ανανέωση της άδειας παραμονής τους και τους παραχωρήθηκε άδεια μέχρι 30/4/2013.
Κατά την εξέταση αιτήματος για παράταση της άδειας παραμονής του συζύγου της αιτήτριας, διαπιστώθηκε ότι αυτός βρισκόταν στη Δημοκρατία με ψευδή στοιχεία και ως εκ τούτου το αίτημα του απορρίφθηκε από το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, (Προσφυγή αρ. 5905/2013) και δόθηκαν οδηγίες όπως, με τη λήξη των αδειών παραμονής της οικογένειας, εκδοθούν εις βάρος τους διατάγματα κράτησης και απέλασης.
Στις 11/4/2013, παρά τις οδηγίες που είχαν δοθεί για απομάκρυνση του συζύγου της αιτήτριας και της ιδίας, καθώς και του παιδιού τους, μετά τη λήξη των αδειών παραμονής τους, η αιτήτρια και το παιδί της αποτάθηκαν εκ νέου για παράταση της άδειας παραμονής και εργασίας της αιτήτριας.
Στις 6/11/2013, η αιτήτρια καταχώρησε την προσφυγή υπ’ αριθμό 6375/13, εναντίον της απόφασης του Υπουργείου Εσωτερικών, όπως κοινοποιήθηκε στον Διοικητή της ΥΑΜ στις 30/4/2012, να εκδοθούν εναντίον της αιτήτριας και του συζύγου της διατάγματα κράτησης και απέλασης με την λήξη της άδειας παραμονής τους.
Η επίδικη αίτηση της αιτήτριας αρ. 1, ημερ. 11/4/2013, απορρίφθηκε στις 28/1/2014, καθότι διαπιστώθηκε ότι στο μεταξύ ο σύζυγος της αλλοδαπής είχε απελαθεί από τη Δημοκρατία στις 12/1/2014 και ως εκ τούτου κρίθηκε ότι ήταν προς το συμφέρον του παιδιού η διατήρηση της οικογενειακής ενότητας, ενώ παράλληλα λήφθηκαν υπόψη οι οδηγίες του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών για μη ανανέωση των αδειών παραμονής τους μετά τη λήξη τους. Η απόφαση κοινοποιήθηκε στον εργοδότη (αιτητή αρ. 2) και τον δικηγόρο της αιτήτριας, με επιστολή ημερ. 28/1/2014.
Στις 11/4/2014 η αιτήτρια καταχώρησε την παρούσα προσφυγή εναντίον της απόφασης του Τμήματος ημερομηνίας 28/1/2014, να απορρίψει την αίτηση της για έκδοση άδειας παραμονής.
Στις 2/7/2014, το Υπουργείο Εσωτερικών απέρριψε, εκ νέου, αίτημα του ενδιαφερόμενου εργοδότη, αιτητή αρ. 2, προς τον Υπουργό Εσωτερικών, όπως παραχωρηθεί έγκριση για εργοδότηση της αιτήτριας ως οικιακής βοηθού. Ακολούθησε η καταχώρηση νέας προσφυγή στις 12/9/2014 από την αιτήτρια αρ.1 και τον ενδιαφερόμενο εργοδότη της, αιτητή αρ. 2. Καταχώρησαν την προσφυγή υπ’ αριθμό 1190/14, εναντίον της απόφασης του Υπουργού Εσωτερικών, ημερομηνίας 2/7/14, να απορρίψει το αίτημα τους για έγκριση άδειας παραμονής της αιτήτριας.
Ο ευπαίδευτοι δικηγόροι των αιτητών, ανέπτυξαν σε ένα μακροσκελές κείμενο πολλούς λόγους ακυρώσεως, όπως μη δέουσα έρευνα, πλάνη περί τα πράγματα, κατάχρηση εξουσίας, αναιτιολόγητη απόφαση, παράβαση της αρχής της ακροάσεως του διοικουμένου πριν την έκδοση δυσμενούς πράξεως, λήψη υπόψη άσχετων στοιχείων ή/και στοιχείων που δεν τεκμηριώθηκαν και πολλά άλλα.
Από την άλλη πλευρά, η Δημοκρατία αντέτεινε ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη σε σχέση με τον αιτητή αρ. 2, που δεν έχει κανένα προσωπικό και άμεσο έννομο συμφέρον για καταχώρηση της παρούσας προσφυγής. Ως προς τους λόγους ακυρώσεως, έφερε ένσταση για την αοριστία τους και ότι εκτείνονταν γενικά και αόριστα σε όλη την διαδικασία, χωρίς να μπορέσουν να τεκμηριώσουν ένα από αυτούς, ούτε να αποσοβήσουν το βάρος απόδειξης τους, για να ανατρέψουν το τεκμήριο νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.
Το παραδεκτό της προσφυγής ελέγχεται και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο. Στα πλαίσια των εξουσιών μου να ελέγξω τις αιτούμενες θεραπείες, σε σχέση με το παραδεκτό και βάσιμο της αναζήτησής τους, κρίνω ότι η δεύτερη αιτούμενη θεραπεία είναι απαράδεκτη.
Αντικείμενο μίας προσφυγής μπορεί να είναι μία εκτελεστή διοικητική πράξη ή παράλειψη. Στα πλαίσια προσφυγής, βάσει του Κανονισμού 13 των Διαδικαστικών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δυνατόν να αναζητηθεί η έκδοση προσωρινού διατάγματος αναστολής της εκτέλεσης της επίδικης στην προσφυγή διοικητικής απόφασης και αυτό υπό προϋποθέσεις. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η προσφυγή κατά της διοικητικής απόφασης της οποίας ζητείται η αναστολή εκτέλεσης, να έχει καταχωρηθεί και στα πλαίσια εκείνης της προσφυγής να καταχωριστεί η αίτηση για έκδοση διατάγματος αναστολής. Υπάρχει δηλαδή ο απόλυτος παρακολουθητικός χαρακτήρας της αιτήσεως αναστολής εκτελέσεως. (βλ. Karram v. Republic (1983) 3 CLR, 199, Ε. Πουλαράκη, «Η προσωρινή δικαστική προστασία του αλλοδαπού από την πράξη της διοικητικής απέλασης», Έκδοση 2014, σελ. 230). Η προσωρινή προστασία προϋποθέτει την έναρξη της διαδικασίας για οριστική προστασία, με αντικείμενο της αίτησης την ίδια προσβληθείσα απόφαση. Στην παρούσα περίπτωση με την δεύτερη αιτούμενη θεραπεία οι αιτητές αιτούνται διατάγματος του Δικαστηρίου για αναστολή της έκδοσης απόφασης για κράτηση και απέλαση της αιτήτριας αρ. 1. Απόφασης δηλαδή, που δεν είχε καν τότε εκδοθεί και βεβαίως δεν είναι η προσβληθείσα με την προσφυγή/απόφαση. Το αιτητικό αρ. 2 κρίνεται απαράδεκτο και απορρίπτεται.
Περαιτέρω, υπό τις περιστάσεις που περιγράφηκαν ανωτέρω, κρίνω βάσει της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καθώς και του Διοικητικού Δικαστηρίου, ότι ο αιτητής αρ. 2 στερείται προσωπικού και άμεσου εννόμου συμφέροντος για προσβολή της επίδικης απόφασης, αφού αυτή αφορά άμεσα μόνο την αιτήτρια αρ. 1, (βλ. απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου στην υποθ. αρ. 6375/2013, Menaka Madhumathi Senadhipathi S. Mudiyanselage και άλλου ημερομηνίας 10/6/2016, (των ιδίων αιτητών), και την εκεί αναφερόμενη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Γεωργίου και άλλοι ν. Δημοκρατίας (1997) 3 ΑΑΔ, 81, Amanda Marga Ltd v. Republic (1985) 3 CLR, 2588 και HUSAEN OSMAN NAWARI κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 867/2006, ημερ. 16.10.2007).
Σε σχέση με τους λόγους ακυρώσεως που αναπτύχθηκαν σωρρευτικά στη γραπτή αγόρευση αιτητών, τους έχω μελετήσει με μεγάλη επιμέλεια, ενώ παράλληλα είχα ενώπιόν μου και συμβουλεύτηκα τον διοικητικό φάκελο, που κατατέθηκε ως τεκμήριο στις διευκρινίσεις.
Κανένας από τους λόγους ακυρώσεως δεν μπορεί να επιτύχει.
Η επίδικη απόφαση λήφθηκε εντός των ευλόγων πλαισίων της διακριτικής ευχέρειας των καθ’ ων η αίτηση και ειδικότερα της Δημοκρατίας, να ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα, προς το δημόσιο συμφέρον. Η αιτήτρια δεν είχε κάποιο κεκτημένο δικαίωμα για παραμονή στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας και άδειας εργασίας. Είχε παραμείνει και εργάστηκε με ανανεώσεις της άδειάς της, πέραν του επιτρεπόμενου χρονικού περιορισμού που έθεσε η διοίκηση.
Διαφωνώ με τους δικηγόρους των αιτητών ότι το δεδομένο της απέλασης του συζύγου της ως εξωγενές στοιχείο λανθασμένα λήφθηκε υπόψη και ότι η απόφαση ήταν αποτέλεσμα πλάνης και μη δέουσας έρευνας και λήφθηκε εκδικητικά. Η προσφυγή που καταχώρησε ο σύζυγος της αιτήτριας στο Ανώτατο Δικαστήριο κατά του διατάγματος απέλασής του, απορρίφθηκε και το διάταγμα απέλασης του, αφού ελέγχθηκε δικαστικά ως προς τη νομιμότητα του, επικυρώθηκε από το Δικαστήριο και ο σύζυγος αναχώρησε οικειοθελώς. Εύλογα το διάταγμα απόφασης του συζύγου λήφθηκε υπόψη.
Έχει νομολογηθεί σε σχέση με το δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή, ότι με την λήξη της άδειας παραμονής και μη ανανέωσής της, το δικαίωμα δεν παραβιάζεται αν η οικογένεια δεν διασπαστεί. Επίσης ότι το καθεστώς παραμονής των οικιακών βοηθών περιέχει ευλόγως τον χαρακτήρα της προσωρινότητας. (βλ. Ahmed Imbrahim Kedoum v. Δημοκρατίας (2005) 3 ΑΑΔ, 505 και Jaroslav και Cresencia Cabota Motilla v. Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ, 29).
Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή απορρίπτεται, με €1000.- έξοδα, εναντίον των αιτητών και υπερ των καθ’ ων η αίτηση. Η επίδικη απόφαση επικυρώνεται.
Μ. Καλλιγέρου, ΠΔΔ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο