Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση αρ. 280/2012 ECLI:CY:DD:2016:246 KI-generiert

Administrative court annuls lease renewal decision due to advisory committee's lack of statutory decision-making power.

Geschäftsnummer Υπόθεση αρ. 280/2012
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court annulled the Governor's decision to reject the company's lease renewal request for Turkish Cypriot land. The plaintiff argued the Advisory Committee lacked authority to decide, citing the Governor's exclusive power under Article 6A of Law 139/1991. The court agreed, ruling that the Committee is merely advisory and cannot exercise decision-making powers, rendering the administrative act void.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Article 6A of Law 139/1991; Article 4 of Law 139/1991: The Governor may delegate powers to other functions or organs but not to the Advisory Committee, which remains a purely advisory body and cannot make binding decisions.

Schlagwörter

KI-generiert
Turkish Cypriot Assets Advisory Committee Delegation of Powers Administrative Act Incompetent Organ Lease Renewal Law 139/1991 Akte betreffend den Beitritt Griechenlands

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution
Article 6A of Law 139/1991
Article 4 of Law 139/1991

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 139/1991 - Ο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 1991

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:246

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Υπόθεση αρ. 280/2012

8 Αυγούστου, 2016

[Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, ΠΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Μεταξύ:

ΧΡ. ΠΕΠΠΟΣ ΛΤΔ

Αιτήτρια,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, μέσω του Υπουργού

Εσωτερικών και του Επάρχου Πάφου

Καθ’ ων η αίτηση.

………………………….

Γιάννα Ρούσου (κα) ,για Αριστοφάνης Γεωργίου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., για την αιτήτρια

Λαμπρινή Ουστά (κα), Αν. Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Μ. ΚΑΛΛΙΓΕΡΟΥ, ΠΔΔ: Με την προσφυγή της η αιτήτρια εταιρεία προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 24/10/2011, με την οποία απορρίφθηκε αίτημά της για ανανέωση Σύμβασης Μίσθωσης Τουρκοκυπριακών τεμαχίων στην Σταυροκόννου Πάφου, τα οποία κατείχε δυνάμει αρχικής μίσθωσης από 1/4/2009 μέχρι 31/3/2011.

Τα τεμάχια παραχωρήθηκαν αρχικά το 2009 από τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, για εξόρυξη λατομικών υλικών. Επρόκειτο για παλαιό λατομείο. Η αιτήτρια εταιρεία αιτήθηκε της μίσθωσης, διότι δραστηριοποιείτο στην περιοχή Δικώμου πριν το 1974 με λατομικές εργασίες και μετά το 1974 δραστηριοποιήθηκε στις ελεύθερες περιοχές.

Στην αρχική σύμβαση, που συνομολογήθηκε την 1/4/2009, μεταξύ της εταιρείας και του Υπουργού Εσωτερικών, ως Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, τέθηκαν ως ειδικοί όροι, ότι θα εξασφαλιζόταν Πολεοδομική Άδεια και Προνόμιο Λατομείου και ότι οι μισθωτές με τη λήξη των εργασιών θα επανέφεραν το μίσθιο στην προηγούμενη κατάστασή του.

Η αιτήτρια πολύ πριν την 31/3/2011, ημερομηνία λήξης της σύμβασης, δηλαδή στις 26/10/2010, υπέβαλε αίτημα ανανέωσής της, εξηγώντας ότι ακόμα δεν είχαν πάρει τελική απόφαση από την Πολεοδομία Πάφου στο αίτημά τους για έκδοση Πολεοδομικής άδειας, παρόλο που είχαν διαβεβαιώσεις ότι βρίσκονταν σε τελικό στάδιο.

Σύμφωνα με τα γεγονότα που περιγράφει η αιτήτρια στην προσφυγή της, την 15/2/2011 εκδόθηκε Πολεοδομική Άδεια Λατομείου Β΄ Τάξης, με ισχύ μέχρι την 15/2/2015. Στις 8/6/2011 εκδόθηκε Προνόμιο Λατομείου με ισχύ μέχρι την 15/2/2015 και με δικαίωμα ανανέωσης.

Το αίτημα της αιτήτριας για ανανέωση της σύμβασης μίσθωσης, προωθήθηκε στην Ειδική Επιτροπή, όπου στη συνεδρία ημερομηνίας 28/7/2011, με δεδομένο ότι είχε εκδοθεί και Πολεοδομική άδεια, αποφασίστηκε η ικανοποίηση του αιτήματος με το σχετικό απόσπασμα από το πρακτικό της συνεδρίας να αναφέρει τα εξής:

«Η αιτήτρια εταιρεία αποτελείται από 15 μετόχους, όλοι εκτοπισμένοι (αρ. πρ. ταυτότητας Χρυσοστόμου Πέππου 15247).

Ασχολείται με μαρμαρόπετρα και διατηρεί σκυροθραυστήριο στη βιομηχανική περιοχή Νήσου στη Λευκωσία. Είναι οικογενειακή επιχείρηση και αποτελεί συνέχεια της ίδιας επιχείρησης που λειτουργούσε στο κατεχόμενο Δίκωμο.

Ζητά ανανέωση της Άδειας Χρήσης για τα τεμ. 103Β, 104Β, έκτασης 13600 τ.μ. (περίπου 10 σκάλες) για εξόρυξη πέτρας για παραγωγή μαρμάρων και μέρος από τα τεμ. 348, 104 και 103 πλάτους περίπου 12μ. για πρόσβαση προς το χώρο του λατομείου. Η επηρεαζόμενη έκταση του κάθε τεμαχίου για την πρόσβαση είναι 660 τ.μ., 660 τ.μ. αντίστοιχα. Η Σύμβαση Μίσθωσης που έχουν ισχύει από 1.4.09 – 31.3.11, με ετήσιο μίσθωμα €1018=.

Έχουν εξασφαλιστεί θετικές προκαταρκτικές απόψεις από όλα τα εμπλεκόμενα Τμήματα. Έχει δε εκδοθεί και Πολεοδομική Άδεια.

Η Ειδική Επιτροπή αποφάσισε ικανοποίηση του αιτήματος με καταβολή αγοραίου ενοικίου μειωμένου κατά 20%, εφόσον πρόκειται για εταιρεία που αποτελείται από εκτοπισμένους μετόχους.»

Ο Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών, με επιστολή του ημερομηνίας 29/9/2011, ενημέρωσε τον Έπαρχο Πάφου, ότι ο Κηδεμόνας Τουρκοκυπριακών Περιουσιών αποφάσισε, «όπως το αίτημα τεθεί στη Συμβουλευτική Επιτροπή για λήψη απόφασης».

Ακολούθησε συνεδρία της Συμβουλευτικής Επιτροπής, ημερομηνίας 24/10/2011, στην οποία αποφασίστηκε «απόρριψη του αιτήματος, λαμβανομένης υπόψη της περιοριστικής πολιτικής, όσον αφορά στην εκμίσθωση Τ/Κ γης για λατομικούς σκοπούς».

Στη συνέχεια η εν λόγω απορριπτική απόφαση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια εταιρεία, με επιστολή του Επάρχου, ημερομηνίας 16/1/2012. Σε αυτήν αναφέρεται ότι:

«1. Έχω οδηγίες να αναφερθώ στο αίτημα σας για ανανέωση της Σύμβασης Μίσθωσης των Τ/Κ τεμαχίων 103Β, 104Β, Φ/Σχ.52/2 στη Σταυροκόννου για εξόρυξη λατομικών υλικών και μέρος των τεμ. 103Γ, 104Γ και 348Β, Φ/Σχ.52/2 για προσπέλαση προς αυτά.

2. Πληροφορείσθε σχετικά ότι το αίτημα σας τέθηκε ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής πλην όμως δεν κατέστη δυνατό να εγκριθεί λόγω της περιοριστικής πολιτικής όσον αφορά την εκμίσθωση Τ/Κ γης για λατομικούς σκοπούς.»

Ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας, υποστήριξε, σε ξεχωριστές παραγράφους στη γραπτή αγόρευση, ως λόγους ακυρώσεως, την παράβαση νόμου και υπέρβαση εξουσίας, την αναρμοδιότητα οργάνου που εξέδωσε την επίδικη απόφαση, την παράβαση της αρχής της καλής πίστης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου, την πλάνη ως προς την πολιτική που εφαρμοζόταν για το θέμα, την παράβαση της αρχής της ισότητας και της αρχής της επιείκειας και την παντελή έλλειψη αιτιολογίας και/ή εσφαλμένης αιτιολογίας.

Προέχει η εξέταση του λόγου ακυρώσεως, που αφορά στην αρμοδιότητα της Συμβουλευτικής Επιτροπής να εκδώσει την επίδικη απόφαση, λόγος ακυρώσεως δημοσίας τάξεως, αφού η αρμοδιότητα του οργάνου που εξέδωσε την επίδικη σε προσφυγή απόφαση εξετάζεται και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο.

Σύμφωνα με τα γεγονότα, όπως τα περιέγραψα ανωτέρω, βάσει του περιεχομένου της Ένστασης, ο Κηδεμόνας Τουρκοκυπριακών Περιουσιών όταν έλαβε την θετική εισήγηση της Ειδικής Επιτροπής στο αίτημα της αιτήτριας, «αποφάσισε» (τουλάχιστον αυτό αναφέρει η επιστολή προς τον Έπαρχο Πάφου ημερομηνίας 29/9/2011), να παραπέμψει το θέμα στη Συμβουλευτική Επιτροπή «για λήψη απόφασης». Πράγματι στις 24/10/2011 η Συμβουλευτική Επιτροπή συνεδρίασε στην 25η Συνεδρία της, με Πρόεδρο αυτής τον Υπουργό Εσωτερικών, και όπως ήδη έχω αναφέρει, αποφάσισε:

«(35) Αίτημα της Εταιρείας ΧΡ. ΠΕΠΠΟΣ ΛΤΔ για ανανέωση της μίσθωσης των Τ/Κ τεμαζίων με αρ. 103Β (4.600 τ.μ.), 104Β (9.000 τ.μ.), Φ/Σχ. 52/2 συνολικής έκτασης 13.600 τ.μ. στη Σταυροκόννου για εξόρυξη λατομικών υλικών και μέρος των τεμ. 103Γ, 104Γ και 348Β, Φ/Σχ. 52/2 (έκτασης 600, 660, 660 τ.μ. αντίστοιχα) για προσπέλαση προς αυτά.

Αποφασίστηκε απόρριψη του αιτήματος, λαμβανομένης υπόψη της περιοριστικής πολιτικής όσον αφορά την εκμίσθωση Τ/Κ γης για λατομικούς σκοπούς» .

Η αιτήτρια ισχυρίζεται, ότι η απόφαση εκδόθηκε από αναρμόδιο όργανο, την Συμβουλευτική Επιτροπή αντί τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, ενώ η αρμοδιότητα για έκδοση τέτοιας απόφασης ανήκει στον δεύτερο. Επικαλέστηκε το άρθρο 6 του περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμου, (Ν.139/91), το οποίο περιγράφει τις αρμοδιότητες του Κηδεμόνα και ορίζει ότι:

«6. Ο Κηδεμόνας έχει τις ακόλουθες αρμοδιότητες τις οποίες ασκεί με τη βοήθεια δημόσιων υπαλλήλων:

(α) Αφού πάρει κατοχή κάθε Τουρκοκυπριακής περιουσίας να τη διαχειρίζεται σύμφωνα με τις συνθήκες κάθε περίπτωσης και προς το σκοπό αυτό:……………………..……………………..

(ν) να κάνει διευθετήσεις, να συνάπτει, τερματίζει ή ακυρώνει συμβάσεις ή να αναλαμβάνει υποχρεώσεις ή επιβαρύνσεις σε σχέση προς κάθε τέτοια περιουσία και ειδικότερα να εκμισθώνει αυτή με τους πιο συμφέροντες για τον ιδιοκτήτη όρους.»

Η δεύτερη σχετική πρόνοια την οποία επικαλείται η αιτήτρια σε σχέση με τις αρμοδιότητες του Κηδεμόνα, είναι ο Καν. 5, των περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Κανονισμών του 1992 (Κ.Δ.Π. 68/92), ο οποίος αναφέρει:

«5 (1) Ο Κηδεμόνας θα εκμισθώνει ή θα παραχωρηθεί άδεια χρήσεως Τ/Κ ακίνητης περιουσίας σε πρόσφυγες βάσει κριτηρίων που αναγράφονται στο Παράρτημα των παρόντων Κανονισμών».

Σύμφωνα με το άρθρο 4(1) του πιο πάνω Νόμου (Ν.139/91), σκοπός της Συμβουλευτικής Επιτροπής είναι η μελέτη και παροχή συμβουλών στον Κηδεμόνα, ο οποίος προτού αποφασίσει σχετικά με οποιοδήποτε θέμα το οποίο αφορά την διαχείριση τουρκοκυπριακών περιουσιών λαμβάνει υπόψη τη γνώμη της, η οποία εξάγεται με απόφαση της που λαμβάνεται με την πλειοψηφία των παρόντων μελών της.

Η αιτήτρια παραπέμποντας στα παραδεκτά γεγονότα της υπόθεσης και ειδικότερα στην Ένσταση της Δημοκρατίας, όπου ρητά αναφέρεται, ότι την απόφαση την έλαβε η Συμβουλευτική Επιτροπή, υποστήριξε ότι στην παρούσα υπόθεση, η απόφαση λήφθηκε από αναρμόδιο πρόσωπο και/ή από πρόσωπο που δεν έχει τέτοια αρμοδιότητα εκ του Νόμου, ήτοι την Συμβουλευτική Επιτροπή αντί του Κηδεμόνα.

Έχω εξετάσει όλα τα πραγματικά δεδομένα που περιβάλλουν την λήψη της επίδικης απόφασης, ανατρέχοντας όχι μόνο από την Ένσταση της Δημοκρατίας, αλλά κυρίως στον διοικητικό φάκελο, που καταχωρήθηκε και σημειώθηκε ως τεκμήριο 1 στις Διευκρινίσεις. Ο λόγος ακυρώσεως περί αναρμοδιότητας του οργάνου που έλαβε την επίδικη απόφαση, γίνεται δεκτός για τους λόγους που εξηγώ αμέσως κατωτέρω.

Πολύ ορθά αναφέρεται από την αιτήτρια ότι αρμόδιο όργανο , βάσει του Νόμου, για έκδοση απόφασης για μίσθωση των τουρκοκυπριακών ακινήτων είναι ο Κηδεμόνας. Αυτό αναφέρεται ρητά στο άρθρο 6 του Νόμου, (Ν.139/91).

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου,(Ν. 139/91) Κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών περιουσιών είναι ο Υπουργός και "Υπουργός", βάσει της ερμηνευτικής διάταξης του άρθρου 2, σημαίνει τον «Υπουργό Εσωτερικών και περιλαμβάνει εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο του».

Επίσης, γεγονός είναι, ότι την προσβαλλόμενη απόφαση την εξέδωσε η Συμβουλευτική Επιτροπή. Η σύστασή της, ως συμβουλευτικό όργανο, προβλέπεται στο άρθρο 4 του επίδικου Νόμου (Ν.139/91), ως ακολούθως:

«Συμβουλευτική Επιτροπή

4.-(1) Καθιδρύεται Συμβουλευτική Επιτροπή, σκοπός της οποίας είναι η μελέτη και παροχή συμβουλών στον Κηδεμόνα ο οποίος, προτού αποφασίσει σχετικά με οποιοδήποτε θέμα το οποίο αφορά τη διαχείριση τουρκοκυπριακών περιουσιών, λαμβάνει υπόψη τη γνώμη της η οποία εξάγεται με απόφασή της που λήφθηκε με την πλειοψηφία των παρόντων μελών της.

(2) Η Συμβουλευτική Επιτροπή, η θητεία της οποίας είναι τριετής, αποτελείται από τα ακόλουθα πρόσωπα:

(α) Τον Κηδεμόνα ή εκπρόσωπό του ως Πρόεδρο·

(β)……………………………………………………….

(γ)…………………………………………………………

…………………………………………………………….

…………………………………………………………….

(3) Η Επιτροπή συνέρχεται κάθε δύο μήνες κατόπιν γραπτής πρόσκλησης από τον Κηδεμόνα ή εκπρόσωπό του ή ενωρίτερα, οποτεδήποτε κριθεί αναγκαίο από αυτόν ή εφόσον το ζητήσουν επτά τουλάχιστον μέλη της σε τόπο και χρόνο που θα καθοριστεί για σκοπούς μελέτης, συζήτησης και λήψης απόφασης όπου αυτό επιβάλλεται σχετικά με οποιοδήποτε θέμα που αφορά τη διαχείριση τουρκοκυπριακής περιουσίας».

Από τα πιο πάνω άρθρα του Νόμου 139/91, συνάγεται ότι ο Υπουργός Εσωτερικών, ως Κηδεμόνας, έχει τις αποφασιστικές αρμοδιότητες, δηλαδή τις αρμοδιότητες προς έκδοση των αποφάσεων και ενεργειών που αναφέρονται στο Νόμο. Η Συμβουλευτική Επιτροπή είναι συμβουλευτικό όργανο και οι συμβουλές της προς τον Κηδεμόνα είναι υποχρεωτικές, (βλ. άρθρο 4 του Νόμου, ειδικότερα ότι ο «σκοπός» της Συμβουλευτικής Επιτροπής είναι η μελέτη και «παροχή συμβουλών στον Κηδεμόνα» ο οποίος, «προτού αποφασίσει» σχετικά με οποιοδήποτε θέμα το οποίο αφορά τη διαχείριση τουρκοκυπριακών περιουσιών, «λαμβάνει υπόψη» τη γνώμη της).

Οι καθ’ ων η αίτηση, διά την ευπαιδεύτου συνηγόρου τους, υποστήριξαν στη γραπτή τους αγόρευση, σε σχέση με τον λόγο αυτό ακυρώσεως, ότι ο Υπουργός Εσωτερικών, υπό την ιδιότητά του βεβαίως ως Κηδεμόνας, συμμετείχε στην συνεδρία της Συμβουλευτικής Επιτροπής, οπότε ουσιαστικά είναι σαν να έλαβε αυτός την απόφαση και δεν χρειαζόταν να τεθεί ενώπιόν του η απόφαση της Συμβουλευτικής Επιτροπής για να την επικυρώσει.

Η πιο πάνω εισήγηση δεν μπορεί να γίνει δεκτή, καθ’ ότι παραγνωρίζεται σε αυτήν, η αρχή της δεσμευτικότητας και αποκλειστικότητας της κατανομής των αρμοδιοτήτων. Παραθέτω κατωτέρω σχετικό απόσπασμα από το σύγγραμμα του Π.Δ.Δαγτόγλου, «Γενικό Διοικητικό Δίκαιο», (έβδομη έκδοση, 2014), Κεφάλαιο τρίτο, «Αρμοδιότητα», σελ. 439, όπου γίνεται αναφορά στην εν λόγω αρχή ως εξής (με τον τονισμό να έχει γίνει από το Δικαστήριο):

«6. Η κατανομή των αρμοδιοτήτων στα διάφορα διοικητικά όργανα αποσκοπεί στην κατανομή εργασίας, τον καθορισμό της ευθύνης και την αποκέν­τρωση της εξουσίας. Όλοι αυτοί οι σκοποί θεμελιώνουν την αρχή της δεσμευτικότητας και αποκλειστικότητας της κατανομής των αρμοδιοτήτων.

Η αρχή αυτή σημαίνει τα εξής:

α. Μόνο το αρμόδιο όργανο δικαιούται και υποχρεούται να ασκήσει την αρμοδιότητα.1. Άλλο όργανο δεν μπορεί να την ασκήσει νομίμως, έστω και αν είναι συλλογικό και περιλαμβάνει μεταξύ των μελών του τον προσωπικό φο­ρέα του αρμόδιου (μονοπρόσωπου) οργάνου2. Ούτε ο ιεραρχικός προϊστάμε­νος μπορεί να ασκήσει, χωρίς ρητή αντίθετη νομοθετική διάταξη, αρμοδιό­τητα του υφισταμένου του, ούτε να τον διατάξει να εκδώσει σχετική πράξη με ορισμένο περιεχόμενο3 ……………………………………….

1…………………………….

2. ΣτΕ 101/40, 1494/49

3……………………………»

Συνάγεται από το ανωτέρω απόσπασμα και τη σχετική ρηθείσα αρχή του διοικητικού δικαίου, ότι το γεγονός ότι ο Κηδεμόνας συμμετείχε ως Πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής, η οποία αναρμοδίως εξέδωσε την επίδικη απόφαση, αντί του ιδίου, δεν μπορούσε να θεραπεύσει την παρανομία εκ της συμμετοχής του στο συλλογικό αυτό όργανο. Ούτως η άλλως είναι ο ίδιος ο νομοθέτης που κατένειμε ξεχωριστές αρμοδιότητες, αποφασιστική στον Κηδεμόνα και συμβουλευτική στην Συμβουλευτική Επιτροπή, με τον Κηδεμόνα ως Πρόεδρό της.

Αυτό που απομένει να εξεταστεί, είναι αν ο Κηδεμόνας μπορούσε να μεταβιβάσει την αρμοδιότητά του για έκδοση τελικής εκτελεστής διοικητικής πράξης, (για λήψη απόφασης επί της αίτησεως της αιτήτριας), στην Συμβουλευτική Επιτροπή.

Η μεταβίβαση αρμοδιότητας γίνεται με απόφαση μεταβίβασης αρμοδιοτήτων, η οποία πρέπει να επιτρέπεται ειδικά στο Νόμο. Σύμφωνα με το άρθρο 17(4) του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν.158(Ι)/99): «όταν ο νόμος αναθέτει την άσκηση μιας εξουσίας σε ένα όργανο, το όργανο αυτό δεν μπορεί να μεταβιβάσει ολικά ή μερικά την εξουσία του αυτή σε άλλο όργανο, χωρίς να υπάρχει ρητή διάταξη του νόμου που να το επιτρέπει».

Ως εκ της εκπεφρασμένης επιθυμίας μάλιστα του νομοθέτη για την διάκριση των δύο οργάνων μεταξύ τους, καθώς και των αρμοδιοτήτων τους, καθώς και του γεγονότος ότι η γνωμοδότηση ή συμβουλή της Συμβουλευτικής Επιτροπής είναι μεν «υποχρεωτική», δηλαδή ο Κηδεμόνας είναι υποχρεωμένος από το Νόμο να τη ζητήσει πριν την λήψη οποιασδήποτε απόφασής του, (σχετικής με την διαχείριση τουρκοκυπριακής περιουσίας), αλλά δεν είναι «σύμφωνη» ώστε να είναι υποχρεωμένος να την ακολουθήσει, παρά μόνο «απλή», δηλαδή ο Κηδεμόνας έχει διακριτική ευχέρεια να εκδώσει διαφορετική απόφαση από αυτήν που εισηγείται η Συμβουλευτική Επιτροπή,(βλ. «Γενικό Διοικητικό Δίκαιο» του Π.Δ.Δαγτόγλου ανωτέρω, σελ. 239), η ύπαρξη σχετικής περί την εκχώρηση εξουσιών διάταξη του άρθρου 6Α του Νόμου (Ν.139/91), το οποίο έχω υπόψη μου, δεν δύναται να ερμηνευτεί ότι δύναται να αφορά την εκχώρηση εξουσιών προς την ίδια την Συμβουλευτική Επιτροπή, η οποία έχει θεσμοθετημένες εκ του νόμου αρμοδιότητες γνωμοδοτικές μόνον και δεν μπορεί να θεωρηθεί «όργανο» εν τη εννοία του άρθρου 6Α. Το άρθρο 6Α του Νόμου, (Ν. 139/91), έχει ως εξής:

«6Α. Ο Κηδεμόνας μπορεί, εφόσον και όταν το θεωρεί σκόπιμο, να ενεργεί μέσω άλλων αρμόδιων λειτουργών ή οργάνων κατόπιν γραπτής εκχώρησης προς αυτούς οποιασδήποτε από τις αρμοδιότητες του παρέχει ο βασικός νόμος».

Ούτως ή άλλως στην υπόθεση που έχω ενώπιόν μου, δεν υπάρχει (δεν εντοπίζεται τίποτα σχετικό στον διοικητικό φάκελο) καμία «γραπτή εκχώρηση εξουσίας» από τον Κηδεμόνα προς την Συμβουλευτική Επιτροπή, ώστε να προχωρήσω να εξετάσω τυχόν πλάνη του Κηδεμόνα περί το Νόμο, ως προς την δυνατότητα τέτοιας εκχώρησης.

Ως εκ τούτου, η δια της επιστολής του Αν. Γενικού Διευθυντή Υπουργείου Εσωτερικών, ημερομηνίας 29/9/2011 προς τον Έπαρχο Πάφου, Πρόεδρο της Ειδικής Επιτροπής, (Παράρτημα 7 στην Ένσταση), ενημέρωση του τελευταίου για το τι αποφάσισε ο Κηδεμόνας για κάθε μία από τις 37 αιτήσεις για τις οποίες η Ειδική Επιτροπή είχε θέσει τις εισηγήσεις της (για την αίτηση της αιτήτριας είχε εκφράσει θετική εισήγηση) και ειδικότερα σε ό,τι αφορά το αίτημα της αιτήτριας, ότι «Ο Κηδεμόνας Τ/Κ Περιουσιών αποφάσισε όπως το αίτημα τεθεί στη Συμβουλευτική Επιτροπή για λήψη απόφασης», φαίνεται να έγινε χωρίς να υπάρχει τέτοια απόφαση, αφού χωρίς ύπαρξη στον διοικητικό φάκελο της γραπτής καταγραφής – με υπογραφή – του Κηδεμόνα ή του προς υπογραφή εξουσιοδοτημένου λειτουργού, δεν υπάρχει διοικητική πράξη.

Προχωρώ να πω πως αυτή η πιο πάνω απόφαση, όπως περιγράφεται, αν υπήρχε, θα ήταν παράνομη, για τους λόγους που έχω εξηγήσει. Η μεταβίβαση αρμοδιότητας προς αρμόδιους λειτουργούς ή όργανα, είναι επιτρεπτή στο Νόμο, (Ν.139/91), αλλά όχι προς την Συμβουλευτική Επιτροπή, ώστε αυτή να μετατρέπεται, παρά τις ρητές και ειδικές διατάξεις του Νόμου, (άρθρο 4) στις οποίες περιγράφονται οι αποκλειστικά συμβουλευτικές της αρμοδιότητες, από συμβουλευτικό όργανο σε όργανο με αποφασιστικές αρμοδιότητες.

Η αναρμοδιότητα του οργάνου που εκδίδει συγκεκριμένη διοικητική απόφαση, καθιστά την απόφαση ακυρωτέα, εάν η νομιμότητά της ήθελε προσβληθεί στο Διοικητικό Δικαστήριο με προσφυγή, όπως της επίδικης στην παρούσα προσφυγή απορριπτικής διοικητικής απόφασης, στο αίτημα της αιτήτριας για ανανέωση της μίσθωσης των συγκεκριμένων τουρκοκυπριακών τεμαχίων.

Για τους λόγους που έχω αναλύσει ανωτέρω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η επίδικη στην προσφυγή απόφαση ακυρώνεται, με €1400.- έξοδα, πλέον ΦΠΑ, αν υπάρχει, υπέρ της αιτήτριας και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.

Μ. Καλλιγέρου, ΠΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο