Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 331/2014 ECLI:CY:DD:2016:230 KI-generiert

Administrative court annuls property allocation decision for being based on extraneous permanent residence criteria instead of genuine intent.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 331/2014
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Gutgeheissen (Allowed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court annulled the Minister's decision refusing a Turkish Cypriot property allocation to the applicant. The applicant, a British resident returning to Cyprus, argued the rejection was based solely on her temporary residence status rather than her genuine intent to use the home. The court found the decision illegal because it relied on an extraneous criterion and failed to assess the authenticity of her housing intent.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Article 146 of the Constitution; Administrative decisions must be based on relevant legal criteria and genuine intent, not extraneous factors like temporary residence status.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative law property allocation Turkish Cypriot constitutional review genuine intent extraneous criteria housing rights Ausreise des Ehegatten

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Δεν έχει εντοπιστεί νομοθεσία ή απόφαση ή δικονομικός θεσμός στον οποίο να κάνει αναφορά η απόφαση αυτή

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:230

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 331/2014)

29 Ιουλίου, 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΝΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Αιτήτρια,

-ΚΑΙ-

ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΩΣ Ο ΚΗΔΕΜΟΝΑΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Καθ’ ου η Αίτηση.

Χ. Σ. Χριστοφόρου, για ΧΡΙΣΤΟΣ Σ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ Δ.Ε.Π.Ε., για την Αιτήτρια.

Ε. Γαβριήλ (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ: Η παρούσα προσφυγή στρέφεται εναντίον απόφασης του καθ’ ου η αίτηση, η οποία κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια με επιστολή ημερομηνίας 4.3.2014 από τον Κλάδο Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού. Με την εν λόγω απόφαση, απορρίφθηκε από τον Υπουργό Εσωτερικών (εφεξής «ο Κηδεμόνας») αίτημα της αιτήτριας για παραχώρηση σε αυτή της τουρκοκυπριακής ιδιοκτησίας κατοικία αρ. 89 στο χωριό Πλατανίσκια (εφεξής «η κατοικία»).

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, ως προκύπτουν από τα ενώπιον μου έγγραφα, έχουν ως ακολούθως:

Η αιτήτρια υπέβαλε, με συνοδευτική επιστολή δικηγόρου, στις 21.2.2013 στον Έπαρχο Λεμεσού, γραπτή της αίτηση ιδίας ημερομηνίας για παραχώρηση σε αυτή της κατοικίας.

Ως αναφέρει η αιτήτρια στην ως άνω επιστολή της, στην κατοικία ζούσε, μέχρι την ημέρα του θανάτου της (14.2.2013), η γιαγιά της. Στην κατοικία διέμενε για μεγάλα χρονικά διαστήματα κατά την παιδική της ηλικία και την μετέπειτα ζωή της. Η αιτήτρια ζούσε μόνιμα στην Αγγλία με το Άγγλο σύζυγο της, αλλά, ως αναφέρει στην επιστολή, τώρα επέστρεψε στην Κύπρο για μόνιμη εγκατάσταση και ζητούσε την κατοικία για αυτό το σκοπό.

Το αίτημα της αιτήτριας φαίνεται να εξετάστηκε από την Ειδική Επιτροπή για την παραχώρηση Τουρκοκυπριακών Kατοικιών της Επαρχίας Λεμεσού (εφεξής η «Ειδική Επιτροπή») σε συνεδρίες της ημερομηνίας 13.6.2013 και 5.7.2013.

Στα πρακτικά εξέτασης των εν λόγω συνεδριάσεων, αναφέρονται τα ακόλουθα σχόλια/παρατηρήσεις του Κλάδου Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών:

«Η αιτήτρια, η οποία ζούσε μέχρι πρόσφατα μόνιμα στην Αγγλία όπου και εργαζόταν ως δικηγόρος μετά το θάνατο της γιαγιάς της έχει εγκατασταθεί στην οικία όπου και διέμενε σ’ αυτή για λίγο χρονικό διάστημα. Σήμερα βρίσκεται στην Αγγλία.».

Η απόφαση της Ειδικής Επιτροπής επί του προαναφερόμενου αιτήματος της αιτήτριας, ως εμφαίνεται, επίσης, από τα εν λόγω πρακτικά, έχει ως ακολούθως:

«Η Ειδική Επιτροπή αποφάσισε την απόρριψη του αιτήματος της εφόσον είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού.

Να γίνει ανάκτηση κατοχής της οικίας. »

Ο Κηδεμόνας απόρριψε, ακολούθως, το αίτημα της αιτήτριας, γιατί είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού και έδωσε οδηγίες προς τον Αν. Έπαρχο Λεμεσού, στον οποίο κοινοποιήθηκε σχετική επιστολή ημερομηνίας 7.2.2014, να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για ανάκτηση της κατοικίας, ώστε να είναι διαθέσιμη για να τεθεί στην επόμενη συνεδρίαση της Ειδικής Επιτροπής για παραχώρηση της στην πλέον δικαιούχα οικογένεια.

Με επιστολή του Αν. Επάρχου Λεμεσού ημερομηνίας 4.3.2014 απευθυνόμενη προς τον πατέρα της αιτήτριας (της οποίας αυτός σε επιστολή του ημερομηνίας 12.3.2014, η οποία αποστάληκε στις 13.3.2014 προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δηλώνει ότι έλαβε γνώση στις 12.3.2014), της οποίας η αιτήτρια, ως δέχεται στην προσφυγή της, έλαβε γνώση, η αιτήτρια ενημερώθηκε για την πιο πάνω, απορριπτική του αιτήματος της, απόφαση του Κηδεμόνα. Με την εν λόγω επιστολή του Κηδεμόνα, ο πατέρας της αιτήτριας κλήθηκε να παραδώσει κενή την κατοικία στον Κλάδο Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού.

Σημειώνεται, ότι η αιτήτρια και ο πατέρας της, με επιστολές τους ημερομηνίας 29.10.2013, 7.2.2014 και 13.3.2014, εξεδήλωσαν εμφαντικά την πρόθεση της αιτήτριας για μόνιμη επανεγκατάσταση της στην Κύπρο με την οικογένεια της, προσκομίζοντας και ή δηλώνοντας, προς απόδειξη της γνησιότητας της προθέσεως, κάποιες ενέργειες του συζύγου της αιτήτριας και, συγκεκριμένα, ότι του έχει προσφερθεί ήδη εργασία σε αγγλόφωνο σχολείο στη Λεμεσό.

Η πλευρά της αιτήτριας προωθεί διάφορους λόγους ακυρώσεως της προσβαλλόμενης απόφασης. Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται με την γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της, ότι ο λόγος απόρριψης του αιτήματος της αιτήτριας, δηλαδή η αιτιολογία, ότι αυτή είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού, είναι λανθασμένος.

Αυτό, κατά την αιτήτρια πάντα, αποδεικνύεται μέσα από τα ίδια τα έγγραφα, τα οποία επισύναψαν οι καθ’ ων η αίτηση στην Ένσταση τους στην παρούσα προσφυγή. Συγκεκριμένα, αυτό προκύπτει από την επιστολή της αιτήτριας ημερομηνίας 29.10.213 και στην οποία αναφέρεται, σύμφωνα με την αιτήτρια, «…..Σε συνέχεια της συνάντησης που είχαμε την Παρασκευή 25/10/2013 για το πιο πάνω θέμα, σας υποβάλλω 6 σχετικά έντυπα (παραίτησης και εργοδότησης στην Κύπρο) που καταδεικνύουν την αληθή πρόθεση της οικογένειας μου για μόνιμη εγκατάσταση και διαμονή στην Κύπρο και συγκεκριμένα στο χωριό Πλατανίσκια.» Άρα, κατά την πλευρά της αιτήτριας, όταν ο καθ’ ου η αίτηση εξέταζε το αίτημα της αιτήτριας είχε γνώση αλλά και αποδεικτικά στοιχεία ότι η αιτήτρια είχε εγκατασταθεί μόνιμα στην Κύπρο.

Αλλιώς, πως θα είχε, συνεχίζει ο ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια, συνάντηση η αιτήτρια με την Προϊστάμενη Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών στις 25.10.2013;. Συνεπώς, κατά τον δικηγόρο για την αιτήτρια, ο καθ’ ου η αίτηση δεν προέβη σε ουσιαστική έρευνα για να διαπιστώσει τον τόπο της μόνιμης κατοίκησης της αιτήτριας, αλλά ούτε και έλαβε υπόψη όλα τα στοιχεία τα οποία του παρέδωσε η αιτήτρια.

Περαιτέρω, ισχυρίζεται η πλευρά της αιτήτριας, ο καθ’ ου η αίτηση ενήργησε εκτός των πλαισίων των καθηκόντων του και δεν εφάρμοσε τα νενομισμένα κριτήρια των περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Κανονισμών του 1992 έως 2003, Κ.Δ.Π. 68/1992, Κ.Δ.Π. 155/99 και 547/2003 (εφεξής «οι Κανονισμοί»), στα οποία δεν συμπεριλαμβάνεται να λαμβάνεται υπόψη η μόνιμη κατοικία του αιτούντος για παραχώρηση τουρκοκυπριακής κατοικίας. Άρα, διερωτάται η πλευρά της αιτήτριας, σε ποια νομοθετική διάταξη στήριξε την απόφαση του ο καθ’ ου η αίτηση;

Η πλευρά της αιτήτριας ισχυρίζεται, περαιτέρω, ότι υπέβαλε την αίτηση της ως πρόσφυγας. Η δε κατοικία ήταν στην κατοχή και χρήση της γιαγιάς της μέχρι και την ημέρα του θανάτου της, δηλαδή μέχρι τις 14.2.2013. Για την εν λόγω κατοικία η γιαγιά της αιτήτριας δαπάνησε ένα αρκετά μεγάλο χρηματικό ποσό, ώστε να φέρει αυτή σε λειτουργήσιμη κατάσταση.

Συνεχίζοντας ο δικηγόρος για την αιτήτρια, ισχυρίζεται ότι αυτή διέμενε προσωρινά στην Αγγλία με τον σύζυγο της και μετά την γέννηση του παιδιού της επαναπατρίστηκε και ο σύζυγος της εξασφάλισε εργασία στο ιδιωτικό σχολείο Heritage στη Λεμεσό. Όλα τα σχετικά έγγραφα που αποδεικνύουν τα πιο πάνω έχουν προσκομιστεί προς τον καθ’ ου η αίτηση. Αυτά τέθηκαν υπόψη του καθ’ ου η αίτηση και με επιστολή του πατέρα της αιτήτριας ημερομηνίας 7.2.2014, τα οποία, όμως, αγνοήθηκαν από το καθ’ ου η αίτηση.

Οι καθ’ ων η αίτηση, μέσα από την δική τους τοποθέτηση στην γραπτή τους αγόρευση, υπερασπίζονται τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης. Υποστηρίζουν, συναφώς, ότι σύμφωνα με τους ισχύοντες κατά τον ουσιώδη χρόνο για την παρούσα περίπτωση Κανονισμούς (βλ. εκεί Κανονισμό 4 και σχετικό Παράρτημα-Α. Κριτήρια για διάθεση κατοικιών, Β. κριτήρια για διάθεση γεωργικής γης Γ. κριτήρια για τη διάθεση επαγγελματικής στέγης)

«….Τόσο από τα ίδια τα κριτήρια όσο και από τις άλλες διατάξεις των Κανονισμών και ορθά ερμηνευόμενες, διαπιστώνεται ότι η παραχώρηση Τ/Κ κατοικίας ή γεωργικής γης ή επαγγελματικής στέγης σε πρόσφυγες αποσκοπεί στην ικανοποίηση των αναγκών και άμβλυνση του προβλήματος στέγασης των προσφύγων και εννοείται των προσφύγων που κατοικούν στην Κύπρο..».

Όσον αφορά τα συγκεκριμένα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, η αιτήτρια εκδήλωσε μόνο την πρόθεση της να εγκατασταθεί οικογενειακά στην Κύπρο και δεν φαίνεται να έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Κύπρο.

Ως εκ τούτου, η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση ζητά την απόρριψη της παρούσας προσφυγής.

Με την γραπτή του απάντηση, ο ευπαίδευτος δικηγόρος για την αιτήτρια απορρίπτει τους ισχυρισμούς των καθ’ ων η αίτηση, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά τους ισχυρισμούς που προώθησε με τη γραπτή του αγόρευση.

Εξετάζοντας τα πιο πάνω, κρίνω σκόπιμο, καταρχήν, να παραπέμψω στους σχετικούς Κανονισμούς:

Ο Κανονισμός 4 (1) των Κανονισμών έχει ως ακολούθως:

«Ο Κηδεμόνας θα εκμισθώνει ή θα παραχωρεί άδεια χρήσεως Τ/Κ ακίνητης περιουσίας σε πρόσφυγες, βάσει κριτηρίων που αναγράφονται στο Παράρτημα των παρόντων Κανονισμών.»

Στο σχετικό Παράρτημα των Κανονισμών-Κριτήρια για διάθεση Τ/Κ περιουσιών, υπό το εκεί Α. Κριτήρια για διάθεση κατοικιών, αναφέρονται τα ακόλουθα:

«(α) όπου τουλάχιστον το ένα μέλος της οικογένειας είναι πρόσφυγας, με προτεραιότητα στις περιπτώσεις που και οι δύο σύζυγοι είναι πρόσφυγες.

(β) Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας, η σύνθεση της, το πολυμελές της οικογένειας και η ηλικία των μελών της, θα συνιστούν ουσιώδεις παράγοντες

(γ) Οι υποψήφιοι να μην έχουν ιδιόκτητη κατοικία, να μην είναι κάτοχοι ακίνητης περιουσίας σημαντικής αξίας στις ελεύθερες περιοχές και να μην έχουν στεγαστεί με άλλα στεγαστικά προγράμματα της Κυβέρνησης.

(δ) Σε περιπτώσεις κατόχων Τ/Κ οικιών που αποκτούν ιδιόκτητη κατοικία, η κατοχή τερματίζεται αυτοδίκαια ταυτόχρονα με την απόκτηση της ιδιόκτητης κατοικίας».

Από τα πιο πάνω προκύπτει με σαφήνεια, ότι δεν συμπεριλαμβάνεται στα κριτήρια που οι σχετικοί Κανονισμοί (ανωτέρω) προνοούν, ότι ο αιτών πρέπει να είναι μόνιμος κάτοικος Κύπρου κατά την στιγμή υποβολής ή εξέτασης της αίτησης του.

Συνεπώς, η επίκληση τέτοιου λόγου ως του, μοναδικού μάλιστα, λόγου απόρριψης της αίτησης της αιτήτριας, είναι εκτός των κριτηρίων των σχετικών Κανονισμών και, συνεπώς, παραβιάζει την αρχή της νομιμότητας δράσης της διοίκησης, ως αυτή η αρχή εκφράζεται, πλέον, και νομοθετικά στον περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμο, Ν.158 (Ι)/99.

Αναφέρεται, σχετικά, στο άρθρο 8 του Ν. 158 (Ι)/99, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«8.-(1) Οι δραστηριότητες της διοίκησης προσδιορίζονται και περιορίζονται από το εκάστοτε ισχύον δίκαιο.

(2) Οι κανόνες δικαίου που καθορίζουν τα όρια και την έκταση της εξουσίας της διοίκησης διοικητικής υπαγορεύονται από το Σύνταγμα, τους τυπικούς νόμους και τις κανονιστικές πράξεις του Υπουργικού Συμβουλίου ή άλλων διοικητικών οργάνων που εκδίδονται κατ' εξουσιοδότηση νόμου.».

Η θέση των καθ’ ων η αίτηση, ότι «η παραχώρηση Τ/Κ κατοικίας ………. σε πρόσφυγες αποσκοπεί στην ικανοποίηση των αναγκών και άμβλυνση του προβλήματος στέγασης των προσφύγων και εννοείται των προσφύγων που κατοικούν στην Κύπρο» δεν με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, ως έχει εκφραστεί, όπως θα εξηγήσω αμέσως κατωτέρω.

Σαφώς, καταρχήν, ο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμος του 1991 (139/1991), ως έχει τροποποιηθεί (εφεξής ο «Νόμος») και ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, παραπέμπει, καταρχήν, στη δυνατότητα θέσπισης κανονισμών, ως οι εδώ σχετικοί και ότι αυτοί μπορούν να προβλέπουν κριτήρια για τις περιπτώσεις εκμίσθωσης της τουρκοκυπριακής περιουσίας και τη σχετική διαδικασία που θα ακολουθείται.

Αναφέρει, σχετικά, το άρθρο 16 του Νόμου, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«16.-(1) Το Υπουργικό Συμβούλιο εκδίδει μέσα σε δύο μήνες από την έναρξη της ισχύος του Νόμου αυτού Κανονισμούς που δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας για την καλύτερη εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος Νόμου και για τον καθορισμό κάθε θέματος το οποίο σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές είναι δυνατόν ή πρέπει να καθοριστεί.

(2)Χωρίς να επηρεάζεται η γενικότητα του εδαφίου (1), οι Κανονισμοί που θα εκδίδονται από το Υπουργικό Συμβούλιο μπορούν να προβλέπουν για τα κριτήρια που θα εφαρμόζονται στις περιπτώσεις εκμίσθωσης της τουρκοκυπριακής περιουσίας και τη σχετική διαδικασία που θα ακολουθείται.

(3) Κανονισμοί που εκδίδονται δυνάμει του παρόντος άρθρου δύνανται να έχουν αναδρομική ισχύ εν όλω ή εν μέρει.»

Από τον Νόμο προκύπτει, βέβαια, ότι σκοπός είναι και η εξυπηρέτηση των αναγκών των προσφύγων, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η ανάγκη στέγασης.

Αναφέρει το σχετικό άρθρο 7 του Νόμου:

« Ο Κηδεμόνας, κατά τη διαχείριση των τουρκοκυπριακών περιουσιών και την άσκηση των αρμοδιοτήτων του με βάση τον παρόντα Νόμο, θα μεριμνά για την εξυπηρέτηση των αναγκών των προσφύγων παράλληλα με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ιδιοκτητών των εν λόγω περιουσιών με βάση καθορισμένα κριτήρια:

Νοείται ότι τουρκοκυπριακές περιουσίες που δεν είναι αναγκαίες ή είναι πέραν των αναγκών ή κρίνονται ακατάλληλες για τις στεγαστικές ή επαγγελματικές ή γεωργικές ανάγκες ή για ανάγκες δραστηριοποίησης των προσφύγων, μπορούν να ενοικιάζονται σε εξαιρετικές περιπτώσεις σε εκτοπισμένους δήμους ή κοινότητες ή σε κατοίκους ακριτικών κοινοτήτων που δεν είναι πρόσφυγες αλλά σημαντικό μέρος της γεωργικής γης τους κατελήφθη ή είναι απροσπέλαστη λόγω της τουρκικής εισβολής ή σε πρόσωπα που έχουν τον ένα γονέα πρόσφυγα με απόφαση του Κηδεμόνα, όπως θα καθορίζεται στους Κανονισμούς που εκδίδονται βάσει του Νόμου αυτού.».

Συνεπώς, η αιτιολογία των καθ’ ων η αίτηση, ότι η αιτήτρια, στην παρούσα περίπτωση, δεν ήταν κατά την στιγμή υποβολής και εξέτασης της αιτήσεως της μόνιμος κάτοικος Κύπρου, δεν μπορούσε νόμιμα να αποτελέσει κριτήριο για την απόρριψη του αιτήματος της, αφού δεν τίθεται ως κριτήριο πουθενά η μόνιμη παραμονή του (όποιου) αιτούντος στην Κύπρο κατά την υποβολή και εξέταση σχετικής αίτησης του.

Το ερώτημα, το οποίο, βέβαια, τίθεται, είναι εάν μπορεί να ληφθεί υπόψη ως κριτήριο για τη λήψη σχετικής απόφασης, η επαρκής ύπαρξη απόδειξης γνήσιας πρόθεσης χρήσης της οικίας, για την οποία κάποιος αιτών αποτείνεται, εάν αυτή του δοθεί. Σε αυτό το σημείο, φρονώ, ότι ο Νόμος και οι Κανονισμοί που θεσπίστηκαν βάσει αυτού όντως προνοούν για την κάλυψη (και) των στεγαστικών αναγκών των προσφύγων και, βέβαια, όταν ομιλούν για στεγαστικές ανάγκες, αυτονόητα (δεν υπάρχει σχετικός νομοθετικός ορισμός) εννοείται για μόνιμη κατοικία, αλλιώς άλλη στεγαστική χρήση της (λ.χ. ως εξοχικό) υπερβαίνει σαφώς την πρόθεση του νομοθέτη. Επ’ αυτού, όμως, ο καθ’ ου η αίτηση ή η Ειδική Επιτροπή δεν εξέφρασαν κρίση, με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον τους από την αιτήτρια. Απόρριψαν την αίτηση, λανθασμένα ως υποδείχθηκε ήδη ανωτέρω, όχι εκφράζοντας κρίση, ότι η αιτήτρια δεν είχε τη γνήσια πρόθεση χρήσης της κατοικίας για τις στεγαστικές της ανάγκες, αλλά απλά και μόνο, διότι κατά την στιγμή υποβολής και εξέτασης της αίτησης της δεν ήταν μόνιμος κάτοικος Κύπρου και ασχέτως και χωρίς αξιολόγηση του γεγονότος, ότι αυτή δήλωνε και με στοιχεία την πρόθεση της για επαναπατρισμό και χρήση της κατοικίας για σκοπούς μόνιμης διαμονής της στην Κύπρο.

Στο σημείο αυτό επισημαίνω, ότι μέσα από το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης προκύπτει, ότι προς απάντηση επιστολής ημερομηνίας 15.10.2015 της Νομικής Υπηρεσίας από την ευπαίδευτη δικηγόρο της Νομικής Υπηρεσίας, η οποία χειρίστηκε την παρούσα υπόθεση μέχρι και πριν το στάδιο των διευκρινήσεων και με την οποία έθεσε στο καθ’ ου η αίτηση το ερώτημα, με βάση ποιο άρθρο και/ ή ενδεχόμενη απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου τέθηκε το κριτήριο της μόνιμης παραμονής στην Κύπρο για να δικαιούται πρόσφυγας να διεκδικήσει τα δικαιώματα του, δόθηκαν με επιστολή ημερομηνίας 10.11.2015 του καθ’ ου η αίτηση κάποιες εξηγήσεις. Πλην, όμως, αυτές όχι στο πλαίσιο οποιασδήποτε απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου ή Κανονισμών και, εν πάση περιπτώσει, πολύ μεταγενέστερα του ουσιώδους χρόνου λήψης της επίδικης απόφασης, γεγονός, το οποίο, σύμφωνα με πάγια, πλέον, νομολογία επί του θέματος, δεν δύναται να αναπληρώσει ή συμπληρώσει την δοθείσα αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης. Συνεπώς, επί της ορθότητας ή μη αυτών των εξηγήσεων, δεν απαιτείται, ούτε κατά την άποψη μου θα ήταν ορθό, να επεκταθώ στα πλαίσια εξέτασης της παρούσας προσφυγής, πέραν των όσων ανέφερα ανωτέρω, στα πλαίσια εξέτασης των τεθέντων λόγων ακυρώσεως.

Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση απολήγει στο να είναι παράνομη, αφενός διότι αυτή λήφθηκε και αιτιολογήθηκε με κριτήριο εξωγενές και εκτός των πλαισίων του Νόμου και των Κανονισμών (το να είναι μόνιμος κάτοικος Κύπρου η αιτήτρια κατά την στιγμή υποβολής και εξέτασης της αίτησης της), δηλαδή υπό πλάνη περί τον νόμο και, αφετέρου, χωρίς την άσκηση της δέουσας έρευνας, η οποία περιελάμβανε και τη διερεύνηση της γνησιότητας της πρόθεσης της αιτήτριας να προβεί σε χρήση της κατοικίας ως μόνιμη οικία της στην Κύπρο.

Στο σημείο αυτό, είναι ορθό και επιτρεπτό, κατά την άποψη μου, να υποδειχθεί, ότι ακόμη και σε περίπτωση που χορηγείται κάποια κατοικία για τον προαναφερόμενο νενομισμένο σκοπό, δεν σημαίνει απαραίτητα, ότι η μετέπειτα μη χρήση της για τον σκοπό που χορηγήθηκε παραμένει χωρίς συνέπειες για τον χρήστη, αφού ο καθ’ ου η αίτηση δύναται, εν πάση περιπτώσει, να επιβάλλει, σύμφωνα με τον Κανονισμό (2) (ε) των Κανονισμών όρους αναφορικά με τη χρήση της ιδιοκτησίας, προς διασφάλιση ακριβώς της χρήσης, για τον οποίο αυτή χορηγείται και, ίσως, επανάκτησης αυτής, σε περίπτωση παράβασης τους.

Για τους λόγους, οι οποίοι έχουν προαναφερθεί στην παρούσα, η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται.

Η προσφυγή επιτυγχάνει με έξοδα 1300 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο