Court dismisses interim injunction request as applicant failed to prove risk of irreparable harm.
Legislator-Zusammenfassung
KI-generiertThe Administrative Court rejected the applicant's request for an interim order to suspend her detention and deportation. The applicant, an Egyptian national, argued that deportation would expose her to persecution, citing a previous Supreme Court decision regarding her asylum claim. The court found that the applicant failed to meet the high threshold of proving a serious likelihood of irreparable harm, noting that the previous case involved a procedural error in the asylum assessment rather than evidence of persecution.
Legislator-Regeste
KI-generiertArticle 146 of the Constitution; Article 17 of the ECHR 7th Protocol; An interim order suspending deportation requires the applicant to prove a serious likelihood of irreparable harm, which is a high threshold not met by mere assertions or references to previous procedural errors in asylum proceedings.
Schlagwörter
KI-generiertZitierte Gesetzesbestimmungen
KI-generiertZitierte Rechtsprechung
KI-generiertVerwandte Entscheide
KI-generiertVolltext
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Rybolovlev Dmitry και Άλλοι ν. Elena Rybolovleva (2010) 1 ΑΑΔ 82
SOFOCLES SOFOCLEOUS ν. REPUBLIC (MINISTRY OF EDUCATION) (1971) 3 CLR 345
MOYO & ANOTHER ν. REPUBLIC (1988) 3 CLR 1203
Μαρκουλλίδου κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 3413
Eπιτροπή Kεφαλαιαγοράς Kύπρου ν. Marfin Popular BankPublic Co Ltd (2007) 3 ΑΑΔ 32
Rached ν. Δημοκρατίας κ.α. (1992) 4 ΑΑΔ 3135
VILMA MARCELINO ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 739/2012, 16/7/2012
MOHAMMAD TAJUL ISLAM ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 997/2013, 9/6/2013
MOHAMMAD TAJUL ISLAM ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 997/2013, 9/7/2013
MOHAMMED NAZRUZ ISLAM ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 5917/2013, 31/10/2013
NASHAT MONER LOFTY MATRY ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 5848/2013, 7/11/2013
DOINA ANTON κ.α. ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 6245/2013, 18/11/2013
NELLI SAYADYAN ν. ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕΣΟΝ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 5786/2013, 7/3/2014, ECLI:CY:AD:2014:D176
BEHZAD MOTMAEN FAAL ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 666/2014, 2/6/2014, ECLI:CY:AD:2014:D371
BEHZAD MOTMAEN FAAL ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 666/2014, 8/7/2014, ECLI:CY:AD:2014:D482
FADEL HIJAZIE κ.α. ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπoθεση Αρ. 676/2014, 15/7/2014, ECLI:CY:AD:2014:D524
RASHA AHMED FATHY MOHAMED GAD ν. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ, ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 226/2012, 14/10/2015, ECLI:CY:AD:2015:D681
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 18(III)/2000 - Ο περί της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών (Έβδομο Πρωτόκολλο) (Κυρωτικός) Νόμος του 2000
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2016:193
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 769/2016)
29 Ιουνίου 2016
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
RASHA AHMED FATHY MOHAMED GAD Αιτήτρια,
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ
1. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ
2. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Καθ΄ ων η Αίτηση.
ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 24.6.2016 ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ
Α. Δημητρίου, για την Αιτήτρια.
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, ΔΔΔ.: Η αιτήτρια, η οποία κατάγεται από την Αίγυπτο, καταχώρησε στις 24.6.2016 την προσφυγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, δια της οποίας εξαιτείται την ακύρωση της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, ημερομηνίας 16.6.2016, με την οποία διατάσσετο η κράτηση και η απέλασή της.
Παράλληλα, την ίδια μέρα, η αιτήτρια καταχώρησε και την υπό εξέταση μονομερή αίτηση, με την οποία αξιοί την έκδοση-
(Α) Προσωρινού διατάγματος του Δικαστηρίου, με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασής της, τα οποία εξεδόθησαν στις 16.6.2016, μέχρι την τελική εκδίκαση της ως αναφερόμενης προσφυγής·
(Β) Προσωρινού διατάγματος του Δικαστηρίου, το οποίο να διατάσσει τους καθ’ ων η αίτηση να αφήσουν αμέσως ελεύθερη την αιτήτρια, μέχρι την πλήρη εκδίκαση της υπό αναφορά προσφυγής.
Σύντομη αναδρομή στα γεγονότα που προηγήθηκαν της προσβαλλόμενης απόφασης, αποκαλύπτει τα ακόλουθα:
Η αιτήτρια αφίχθηκε νόμιμα στην Κυπριακή Δημοκρατία από την Αίγυπτο, στις 22.4.2004, με άδεια παραμονής ως επισκέπτρια για δύο εβδομάδες. Υπέβαλε αίτηση ασύλου στις 25.5.2004, δηλώνοντας ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της λόγω της βάφτισής της ως Χριστιανή στις 9.7.2002 και της πίεσης και των απειλών που δέχονταν, τόσο η ίδια όσο και οι αδελφές και η μητέρα της, επειδή είχαν αποστατήσει από το Ισλάμ. Το αίτημά της απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου στις 23.2.2010, με την αιτιολογία ότι δεν τεκμηριώθηκε «προσφυγικό αίτημα» και εν συνεχεία, κατά της εν λόγω απορριπτικής απόφασης, η αιτήτρια άσκησε διοικητική προσφυγή στην Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, η οποία επίσης απορρίφθηκε, στις 28.11.2011.
Με την προσφυγή αρ. 226/2012[1], η αιτήτρια προσέβαλε την πιο πάνω απορριπτική απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων και στις 14.10.2015, το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση, σύμφωνα με την οποία η προσφυγή επιτύγχανε και η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώθηκε. Στο περιεχόμενο της εν λόγω απόφασης θα γίνει αναφορά πιο κάτω.
Στο μεταξύ, και συγκεκριμένα την 1.2.2012, η αιτήτρια τέλεσε πολιτικό γάμο με τον κ. Ανδρέα Καραγιάννη, Κύπριο υπήκοο, στο Δημαρχείο Ιδαλίου, και στις 25.10.2012 της χορηγήθηκε άδεια προσωρινής διαμονής για ένα έτος, προκειμένου να εργαστεί στη Δημοκρατία. Κατά τις 13.9.2013, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για ανανέωση της άδειας προσωρινής παραμονής στη Δημοκρατία ως σύζυγος Κυπρίου, η οποία όμως απορρίφθηκε, αφού η Υπηρεσία Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (Υ.Α.Μ.) Λεμεσού, μετά από τη διενέργεια σχετικών ερευνών και σύμφωνα με την έκθεσή της, διαπίστωσε ότι το ζεύγος δε διέμενε κάτω από την ίδια στέγη και, στις 24.7.2014, η αιτήτρια ενημερώθηκε με σχετική επιστολή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης περί της απόφασης της Διευθύντριας του Τμήματος (στο εξής «η Διευθύντρια») να θεωρήσει ότι ο γάμος της αιτήτριας με τον κ. Καραγιάννη ήταν εικονικός. Σημειώνω στο σημείο αυτό τον, δια σχετικού ιατρικού πιστοποιητικού υποστηριζόμενο, ισχυρισμό της αιτήτριας περί ανεπιθύμητης αποβολής, στην οποία κατέληξε εγκυμοσύνη της κατά τον μήνα Οκτώβριο του 2013.
Εν πάση περιπτώσει, κατά της προαναφερθείσας απόφασης της Διευθύντριας περί εικονικότητας του γάμου της, η αιτήτρια άσκησε ιεραρχική προσφυγή ενώπιον του Υπουργού Εσωτερικών, ο οποίος με απόφασή του ημερομηνίας 19.2.2015, απέρριψε την εν λόγω προσφυγή. Κατά της πιο πάνω απόφασης του Υπουργού, η αιτήτρια καταχώρησε την προσφυγή αρ. 337/2015, η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου.
Περαιτέρω, σύμφωνα με τα όσα εκτίθενται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό εξέταση αίτηση, η αιτήτρια διαμένει με τον κ. Καραγιάννη σε διπλοκατοικία στη Λεμεσό, την οποία, κατά την 6.5.2016 επισκέφτηκαν μέλη της Υ.Α.Μ. Λεμεσού, σε ώρα που η αιτήτρια απουσίαζε και, κατά τις 8.5.2016, τόσο αυτή όσο και ο κ. Καραγιάννης κλήθηκαν για συνέντευξη στα γραφεία της Υ.Α.Μ., όπου και ενημερώθηκαν ότι εκκρεμούσε εναντίον της αιτήτριας διάταγμα απέλασης. Περαιτέρω, κατά τις 15.6.2016 και περί ώρα 18.30, κλιμάκιο της Υ.Α.Μ. Λεμεσού επισκέφθηκε την οικία όπου διέμενε η αιτήτρια με τον κ. Καραγιάννη, όπου και πάλι η αιτήτρια απουσίαζε. Η τελευταία ειδοποιήθηκε και επέστρεψε, οπότε τα μέλη του κλιμακίου της Υ.Α.Μ., που είχε στο μεταξύ επανέλθει στο χώρο, προχώρησαν στη σύλληψή της και τη μεταφορά της στα κρατητήρια του Αστυνομικού Σταθμού Λεμεσού.
Στις 16.6.2012, η αιτήτρια πληροφορήθηκε από τα μέλη της Υ.Α.Μ. ότι τελεί υπό κράτηση στη βάση σχετικών διαταγμάτων κράτησης και απέλασης και μεταφέρθηκε στα κρατητήρια Μενόγειας, όπου κρατείται μέχρι σήμερα. Πράγματι, όπως προκύπτει και από τα σχετικά διατάγματα, που έχουν επισυναφθεί στην αίτηση ακυρώσεως που καταχώρησε η αιτήτρια, αυτά εκδόθηκαν στις 16.6.2016, ενώ κατά την ίδια ημερομηνία εκδόθηκε και η σχετική γνωστοποίηση έκδοσης των εν λόγω διαταγμάτων. Όπως προκύπτει από το κείμενο των εν λόγω διαταγμάτων, αυτά εκδόθηκαν δυνάμει του άρθρου 6(1)(Κ) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105) (στο εξής «ο Νόμος»). Αναφορά στις σχετικές διατάξεις θα γίνει πιο κάτω. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το υπό εξέταση διάταγμα απέλασης, η αιτήτρια κρίθηκε δυνάμει της προαναφερθείσας διάταξης ως απαγορευμένη μετανάστης «καθότι παρέμενε στην Κύπρο παράνομα». Τα ίδια αναφέρονται και στη γνωστοποίηση έκδοσης των εν λόγω διαταγμάτων.
Τα πιο πάνω γεγονότα προκύπτουν από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση της αιτήτριας και από τα συνημμένα σε αυτήν τεκμήρια, περιλαμβανομένης και της προαναφερθείσας απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή αρ. 226/2012, όπου καταγράφονται εν πολλοίς τα γεγονότα σχετικά με το ιστορικό της αιτήτριας στη Δημοκρατία.
Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό, και προτού προχωρήσω στην εξέταση της αίτησης, να αναφερθώ στο ζήτημα της κανονικότητας της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύει και ειδικότερα στο γεγονός ότι αυτή έχει καταρτισθεί από τον κ. Γεώργιο Βαρνάβα, ο οποίος είναι δικηγόρος και συνεργάζεται με τον δικηγόρο της αιτήτριας.
Το θέμα της κατάρτισης και υποβολής σε δικαστική διαδικασία ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, διέπεται από καλά καθιερωμένες αρχές που εκπηγάζουν από τη νομολογία. Κατά γενική προσέγγιση, μια ένορκη δήλωση δεν αποκλείεται απλά επειδή ο ομνύων είναι δικηγόρος. Οι δικηγόροι όμως θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και τυγχάνει γενικά ανεπιθύμητο να εμφανίζονται ως μάρτυρες ή ενόρκως δηλούντες σε δικαστική διαδικασία στην οποία εκπροσωπούν διάδικο, εκτός εάν αυτό είναι αναγκαίο. Αυτά λέχθηκαν από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Rybolovlev Dmitry και Άλλοι ν. Elena Rybolovleva, (2010) 1 Α.Α.Δ. 82, υπόθεση που επίσης αφορούσε ένορκη δήλωση που είχε καταρτιστεί από δικηγόρο που συνεργαζόταν και/ή εργοδοτείτο από τον δικηγόρο του αιτητή. Περαιτέρω, στην εν λόγω απόφασή του, το Δικαστήριο ανέφερε και τα εξής:
«Με αυτά ως δεδομένα, μπορούμε να δεχθούμε ως αρχή της νομολογίας αναφορικά με το θέμα παροχής εξήγησης ως προς το γιατί ομνύων είναι δικηγόρος και όχι διάδικος ή άλλο πρόσωπο, ότι κάποια εξήγηση προς τούτο απαιτείται, εκεί όπου δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις ένας εμφανής καλός λόγος, όπως είναι η διαμονή του διαδίκου στο εξωτερικό και/ή άλλες εγγενείς δυσχέρειες οι οποίες δεν θα επέτρεπαν στον ίδιο να είναι ενόρκως δηλών».
Υπό το φως των πιο πάνω, δεν διαπιστώνω οτιδήποτε μεμπτό ως προς την κανονικότητα της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, στην οποία ο ενόρκως δηλών δικηγόρος ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από την αιτήτρια να προβεί στη συγκεκριμένη ένορκη δήλωση, εφόσον αυτή βρίσκεται υπό κράτηση στα κρατητήρια της Μενόγειας, καθώς και ότι έχει προσωπική γνώση των γεγονότων της υπόθεσης, καθότι συμμετείχε στη συνάντηση που έγινε μεταξύ της ιδίας και του δικηγόρου της, στα κρατητήρια της Μενόγειας, στις 23.6.2016.
Των πιο πάνω λεχθέντων, προχωρώ να εξετάσω το αίτημα της αιτήτριας, η οποία ισχυρίζεται ότι μέχρι και την μέρα καταχώρησης της αίτησής της, δεν της επιδόθηκε οποιαδήποτε ειδοποίηση ότι είναι απαγορευμένη μετανάστης, ούτε και διενεργήθηκε οποιαδήποτε ειδοποίηση, όπως προνοεί ο κανονισμός 19 των περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Κανονισμών (Κ.Δ.Π. 242/1972), και, ως εκ τούτου, παράνομα εκδόθηκαν τα επίδικα διατάγματα κράτησης και απέλασης και παράνομα αυτή τελεί υπό κράτηση χωρίς διάταγμα του Δικαστηρίου.
Επιπρόσθετα, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι τα εν λόγω διατάγματα είναι αντίθετα με τις διατάξεις των άρθρων 10, 11, 12, 18, 26, 30, 32, 33 και 35 του Συντάγματος, των άρθρων 1, 4, 5, 6, 7 και 18 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών, καθώς και του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου υπ. αρ. 7 αυτής, καθότι αποστερούν από την αιτήτρια τις διαδικαστικές εγγυήσεις που προβλέπονται στην εν λόγω διάταξη, ως επίσης και με το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παράνομα δε, συνεχίζει η αιτήτρια, εκδόθηκαν τα επίδικα διατάγματα, δεδομένου ότι εκκρεμεί το επανάνοιγμα του φακέλου της σε σχέση με το αίτημά της για πολιτικό άσυλο, καθώς και η προσφυγή αρ. 337/2015 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου, αναφορικά με την απόφαση περί εικονικότητας του γάμου της. Εγείρεται, τέλος, ο ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη πράξη έκδοσης των υπό αναφορά διαταγμάτων πάσχει και για το λόγο ότι δεν δόθηκε στην αιτήτρια η δυνατότητα να προτείνει επιχειρήματα κατά της απέλασής της, να τύχει επανεξέτασης η υπόθεσή της και να εκπροσωπηθεί δεόντως.
Ως προς το ζήτημα της ανεπανόρθωτης ζημίας, η αιτήτρια προβάλλει ότι βρίσκεται στη Δημοκρατία από το έτος 2004 και τυχόν απέλασή της θα είναι καταστρεπτική τόσο για την ίδια όσο και για τον σύζυγό της. Εάν ενεργοποιηθούν η κράτηση και η απέλασή της, προσθέτει, θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη, «η οποία δεν δύναται σε καμία περίπτωση να αποτιμηθεί εις χρήμα», καθότι δε θα μπορεί να ζει με το σύζυγό της, γεγονός που θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την ίδια και την οικογένειά της, ενώ υπάρχει ορατός ο κίνδυνος, σε περίπτωση απέλασης, να υποστεί δίωξη στη χώρα καταγωγής της.
Το υπό εξέταση ένδικο μέσο, το οποίο επέλεξε η αιτήτρια προς προώθηση των αιτημάτων της, ρυθμίζεται από τον Κανονισμό 13 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, ο οποίος εφαρμόζεται στην παρούσα δυνάμει του κανονισμού 2 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικών Κανονισμών του 2015.
Όπως έχει κατ’ επανάληψη νομολογηθεί, η δικαιοδοσία έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση μιας προσφυγής ασκείται με φειδώ (βλ. MOHAMMED NAZRUZ ISLAM v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 5917/2013, ημερ. 31.10.2013). Ειδικότερα, οι αρχές που διέπουν την εξέταση προσωρινού διατάγματος στον τομέα της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας έχουν κατ' επανάληψη εξηγηθεί σε αποφάσεις της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Αναφέρω ενδεικτικά την Moyo & Another v. Republic (1988) 3 Α.Α.Δ. 1203, όπου λέχθηκαν τ' ακόλουθα:
«Σύμφωνα με τις καθιερωμένες αρχές η έκδοση προσωρινού διατάγματος στο πεδίο δικαιοδοσίας που πραγματευόμεθα αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δεν προβλέπεται άμεσα από το Άρθρο 146 του Συντάγματος. Εξυπακούεται από τη φύση της δικαιοδοσίας που παρέχεται ως εξουσία συμφυής προς το αντικείμενο της διαδικασίας προς διασφάλιση κατά πρώτο λόγο της νομιμότητας, που αποτελεί το κριτήριο που θέτει το ίδιο το Άρθρο 146 για τη θεώρηση του επίδικου θέματος της προσφυγής. Παρέχεται εξουσία αναστολής εφόσον η πράξη ή απόφαση καταφαίνεται ως έκδηλα παράνομη. Κατά δεύτερο λόγο μπορεί να ανασταλεί η απόφαση προς διαφύλαξη της δραστικότητας της δικαιοδοσίας οποτεδήποτε καταφαίνεται ότι η εφαρμογή της απόφασης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία στον αιτητή δηλαδή ζημιά η οποία δεν μπορεί να θεραπευθεί σε περίπτωση που η πράξη κριθεί ακυρωτέα.
Η άσκηση δικαιοδοσίας για την παροχή προσωρινής θεραπείας στο πεδίο της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας θεσμοποιείται από τον Καν. 13 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962.»
Στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου ν. Marfin Popular Bank Public Ltd. (2007) 3 ΑΑΔ 32, 36 λέχθηκαν τα εξής:
«Η έννοια της έκδηλης παρανομίας έχει επίσης πάγια νομολογηθεί και υπενθυμίζουμε την απόφαση της Ολομέλειας στη Λοϊζίδης ν. Δημοκρατίας (1995) 3 ΑΑΔ 234. Θα πρέπει η παρανομία, αν δεν αναδύεται αυτόματα, να προκύπτει στη βάση του υπάρχοντος διαθέσιμου υλικού, ως αντικειμενικά αναντίλεκτη και μη υποκείμενη σε στάθμιση και έκφραση κρίσης.»
Όσον δε αφορά τον δεύτερο παράγοντα επί του οποίου δύναται να εδραιωθεί αίτημα της φύσεως όπως του υπό εξέταση, ήτοι την πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς από τη μη έκδοση του διατάγματος, η ημεδαπή νομολογία πάγια και διαχρονικά υπαγορεύει ότι απαιτείται από τον αιτητή η απόδειξη σοβαρής πιθανότητας ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (βλ. BEHZAD MOTMAEN FAAL v Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 666/2014, ημερ. 8.7.2014, NASHAT MONER LOFTY MATRY v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 5848/2013, ημερ. 7.11.2013 και MOHAMMED NAZRUZ ISLAM, ανωτέρω). Η αναγκαία μαρτυρία προς τούτο θα πρέπει να εισηγείται και να αποδεικνύει ότι η ζημιά που θα υποστεί ο αιτητής δεν μπορεί να τύχει αποκατάστασης με τις θεραπείες που θα χορηγηθούν με την επιτυχία της προσφυγής του ή ακόμη με άλλο τρόπο. Επίσης όπου η έκδοση προσωρινού διατάγματος μετά βεβαιότητας θα δημιουργήσει ανυπέρβλητα εμπόδια στο έργο της διοίκησης, το δικαστήριο δύναται να αρνηθεί την έκδοσή του (βλ. Μαρκουλίδου ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 3413).
Στην υπό εξέταση περίπτωση, ο γάμος της αιτήτριας κρίθηκε εικονικός δυνάμει του άρθρου 7Α(1) του Νόμου και, συνακόλουθα, η Διευθύντρια της απαγόρευσε τη διαμονή της στη Δημοκρατία, απορρίπτοντας ταυτόχρονα την αίτησή της για προσωρινή διαμονή. Ιεραρχική προσφυγή που καταχώρησε η αιτήτρια κατά την πιο πάνω απόφασης απορρίφθηκε από τον Υπουργό Εσωτερικών στις 19.2.2015. Στη βάση των πιο πάνω, η αιτήτρια κρίθηκε απαγορευμένος μετανάστης, δυνάμει του άρθρου 6(1)(κ) του Νόμου, σύμφωνα με το οποίο απαγορευμένος μετανάστης είναι και οποιοδήποτε πρόσωπο, «το οποίο εισέρχεται ή διαμένει στη Δημοκρατία κατά παράβαση οποιασδήποτε απαγόρευσης, όρου, περιορισμού ή επιφύλαξης που περιλαμβάνεται στο Νόμο αυτό ή σε οποιουσδήποτε Κανονισμούς που εκδόθηκαν βάσει του Νόμου αυτού ή σε οποιαδήποτε άδεια που παραχωρήθηκε ή εκδόθηκε βάσει του Νόμου αυτού ή των Κανονισμών αυτών». Εν προκειμένω, είναι σαφές ότι, λόγω της παράνομης παραμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία, κατά παράβαση της απαγόρευσης που της επεβλήθη συνεπεία της κήρυξης του γάμου της ως εικονικού, αυτή κρίθηκε απαγορευμένη μετανάστης, σύμφωνα με το άρθρο 6(1)(κ) του Νόμου και είναι πάνω σε αυτή ακριβώς τη βάση που εξεδόθησαν τα επίδικα διατάγματα, όπως ρητά προκύπτει από το περιεχόμενο των εν λόγω διαταγμάτων, αλλά και όπως ρητά αναφέρεται στη σχετική γνωστοποίηση της έκδοσής τους.
Ούτε και είχε εκ του νόμου υποχρέωση η Διοίκηση να μην προχωρήσει στην έκδοση των εν λόγω διαταγμάτων επειδή εκκρεμεί η προσφυγή αρ. 337/2015 που καταχώρησε η αιτήτρια κατά της προαναφερθείσας απόφασης περί εικονικότητας. Αντίθετα, ο Νόμος, και δη η διάταξη του άρθρου 7Γ(4) αυτού, παρέχει δικαίωμα στον ιεραρχικώς προσφεύγοντα, εν προκειμένω στην αιτήτρια, να παραμείνει στη Δημοκρατία μέχρι και την έκδοση της απόφασης του Υπουργού επί της ιεραρχικής προσφυγής. Όπως λέχθηκε και πιο πάνω, στην περίπτωση της αιτήτριας, η απορριπτική απόφαση του Υπουργού εκδόθηκε στις 19.2.2015. Συνεπώς, επ΄ αυτού του σημείου αδίκως διαμαρτύρεται η αιτήτρια. Εξάλλου, η κήρυξη της αιτήτριας ως παράνομης μετανάστη είχε ως αποτέλεσμα την αυτόματη αποστέρηση απ' αυτήν του δικαιώματος παραμονής στη Δημοκρατία (βλ. NASHAT MONER LOFTY MATRY, ανωτέρω). Η Δημοκρατία σύμφωνα με την πάγια νομολογία διατηρεί ανά πάσα στιγμή το κυριαρχικό της δικαίωμα να δέχεται στο έδαφος της ξένους υπηκόους τρίτης χώρας για όσο διάστημα κρίνει αναγκαίο. Κανένας αλλοδαπός δεν έχει αυτόνομο δικαίωμα παραμονής στη Δημοκρατία εκκρεμούσης οποιασδήποτε δικαστικής διαδικασίας στην οποία είναι διάδικος (βλ. NELLI SAYADYAN v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D176, Υποθ. Αρ. 5786/2013, ημερ. 7.3.2014). Αν, όμως, η φυσική παρουσία του κριθεί αναγκαία, μπορεί να γίνουν κατάλληλες ρυθμίσεις (βλ. Moyo & Another v. Republic (1988)3 C.L.R. 1203 και Rached v. Δημοκρατίας κ.α. (1992) 4 Α.Α.Δ. 3135).
Επιπρόσθετα, αποτέλεσμα της κήρυξης της αιτήτριας ως απαγορευμένης μετανάστη ήταν ότι ο κίνδυνος διαφυγής της ήταν άμεσα υπαρκτός, σύμφωνα και με τα όσα αναγράφονται στο επίδικο διάταγμα κράτησης. Σύμφωνα με το άρθρο 180Δ του Νόμου, «κίνδυνος διαφυγής» σημαίνει την ύπαρξη, σε ατομική περίπτωση, μεταξύ άλλων λόγων, και του λόγου «προηγούμενης απέλασης που οδηγεί στην εικασία ότι υπήκοος τρίτης χώρας υποκείμενης σε διαδικασία επιστροφής μπορεί να διαφύγει».
Περαιτέρω, ως προς τον ισχυρισμό της αιτήτριας ότι θα έπρεπε πριν από την κήρυξή της ως απαγορευμένης μετανάστη να της επιδοθεί η σχετική γνωστοποίηση, παρατηρώ τα εξής:
Ήδη με την επιστολή της, ημερομηνίας 24.7.2014, η Διευθύντρια ενημέρωσε την αιτήτρια πως, λόγω της απόφασής της να θεωρήσει τον γάμο της εικονικό, η παραμονή της πλέον στη Δημοκρατία ήταν απαγορευμένη δυνάμει του άρθρου 7Α(1)(α) του Νόμου, αλλά και για το δικαίωμά της να καταχωρήσει ενώπιον του Υπουργού Εσωτερικών ιεραρχική προσφυγή κατά της εν λόγω απόφασης. Γι’ αυτό άλλωστε η αιτήτρια, πράγματι, καταχώρησε ιεραρχική προσφυγή, η οποία απορρίφθηκε και, συνακόλουθα, εκδόθηκαν τα επίδικα διατάγματα. Συνεπώς, δεν είναι ορθός ο ισχυρισμός ότι η υπόθεση της αιτήτριας δεν έτυχε επανεξέτασης.
Επιπρόσθετα, ούτε και από τη γραμματική ερμηνεία των διατάξεων που επικαλείται η αιτήτρια, ήτοι του άρθρου 14 του Νόμου και του κανονισμού 19 των περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Κανονισμών (Κ.Δ.Π. 242/1972), προκύπτει ότι είναι αναγκαία η, πριν από την έκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, επίδοση προς την αιτήτρια ειδοποίησης, με την οποία αυτή να πληροφορείται ότι είναι απαγορευμένη μετανάστης δυνάμει του Νόμου.
Από την ανάγνωση των εν λόγω διατάξεων, δεν προκύπτει να επιβάλλεται οποιαδήποτε υποχρέωση προς πληροφόρηση του προσώπου που αφορά το διάταγμα πριν από την έκδοση του διατάγματος, ούτε και μια τέτοια πληροφόρηση αποτελεί προϋπόθεση για τη νόμιμη έκδοση των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης. Αυτή την προσέγγιση έχει ακολουθήσει και το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά αποφάσεών του.
Αναφέρω ενδεικτικά τις υποθέσεις Behzad Motmaen Faal v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 666/2014, ημερ. 8.7.2014, Doina Anton κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 6245/2013, ημερ. 18.11.2013 και Mohammad Tajul Islam v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 997/2013, ημερ. 9.7.2013. Αλλά και αν ακόμη ήθελε θεωρηθεί ότι υπήρξε εν προκειμένω παράλειψη της Διοίκησης προς ειδοποίηση της αιτήτριας περί κηρύξεως αυτής ως απαγορευμένης μετανάστη, κάτι που επαναλαμβάνω δεν υφίσταται στην παρούσα, έχει κατ΄ επανάληψη κριθεί ότι «η συγκριμένη παράλειψη δεν αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την έκδοση διαταγμάτων κράτησης και απέλασης και, αν ακόμα αποτελούσε τέτοια προϋπόθεση, το γεγονός ότι δεν τηρήθηκε, δεν αποτελεί έκδηλη παρανομία, αφού στα διατάγματα κράτησης και απέλασης ρητά, αναφέρεται ότι το εν λόγω πρόσωπο είναι απαγορευμένος μετανάστης» (βλ.
FADEL HIJAZIE κ.α. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D524, Υποθ. Αρ. 676/2014, ημερ. 15.7.2014, Vilma Marcelino ν. Δημοκρατίας, Υπόθ. Αρ. 739/2012, ημερ.16/7/2012 και Αρ. Αίτησης 3/2013, Jatinder Singh Sandhn, ημερ. 28/3/2013).
Ούτε είναι ορθή η εισήγηση του συνηγόρου της αιτήτριας ότι τα άνω διατάγματα εκδόθηκαν κατά παράβαση του άρθρου 1 του 7ου Πρωτοκόλλου. Το άρθρο 1 του 7ου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο κυρώθηκε με το Ν. 18(ΙΙΙ)/2000, αναφέρεται σε αλλοδαπό που είναι «νόμιμος κάτοικος» στην επικράτεια του κράτους. Η αιτήτρια ευρίσκεται στη Δημοκρατία παράνομα από 19.2.2015 (ημερομηνία απόρριψης της ιεραρχικής προσφυγής της κατά της απόφασης περί εικονικότητας του γάμου της από τον Υπουργό Εσωτερικών) και, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να επικαλείται τις άνω πρόνοιες του άρθρου 1 (βλ. BEHZAD MOTMAEN FAAL, ανωτέρω).
Ενόψει των πιο πάνω, καταλήγω ότι ο ισχυρισμός της αιτήτριας περί έκδηλης παρανομίας κρίνεται αβάσιμος και απορρίπτεται.
Ισχυρίζεται περαιτέρω η αιτήτρια ότι τυχόν απόρριψη της αίτησής της θα της προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί πιο πάνω.
Ούτε η θέση αυτή με βρίσκει σύμφωνο. Εν πρώτοις, υπενθυμίζω την πάγια επί του θέματος ημεδαπή νομολογία ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, ο αιτητής, εν προκειμένω η αιτήτρια, οφείλει να περιλάβει στην αίτηση της κατά τρόπο σαφή και λεπτομερή το σύνολο των στοιχείων που συνιστούν την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. LENGYELOVA LENKA ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 6539/2013, 18.2.2014 και Sofocleous v. The Republic (1971) 3 C.L.R. 345).
Συγκεκριμένα, σε σχέση με τον ισχυρισμό της αιτήτριας ότι αυτή βρίσκεται στη Δημοκρατία από το έτος 2004, έχοντας δημιουργήσει δεσμούς και τυχόν απέλασή της θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία και θα είναι καταστρεπτική τόσο για την ίδια όσο και για τον σύζυγό της, «η οποία δεν δύναται σε καμία περίπτωση να αποτιμηθεί εις χρήμα», καθότι δε θα μπορεί να ζει με το σύζυγό της, έχει κατ’ επανάληψη κριθεί ότι «όλα αυτά είναι συνήθεις επιπτώσεις και όχι εξαιρετικές περιστάσεις που να δείχνουν ανεπανόρθωτη ζημιά και σαφώς δεν θα μπορούσαν, ακόμα και αν το Δικαστήριο είχε φθάσει μέχρι του σημείου να εξετάσει την ανεπανόρθωτη ζημιά, να κρίνει ότι υπάρχει τέτοια στη βάση των όσων έχουν τεθεί ενώπιον του» (βλ. FADEL HIJAZIE κ.α. ανωτέρω).
Στην Κashif v. Δημοκρατίας, υποθ. αρ. 1144/2008, ημερ. 11/7/2008, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε τ' ακόλουθα, τα οποία και υιοθετώ:
«Η οικογενειακή ζωή δεν αποτελεί από μόνη της στοιχείο για να διαφοροποιηθεί υπέρ του αιτητή μια κατά άλλα έκδηλα παράνομη κατάσταση, ιδιαίτερα στον τομέα της απέλασης όπου το κυρίαρχο δικαίωμα του κράτους είναι προεξάρχον στον καθορισμό της πολιτικής, εφόσον ουδείς δικαιούται να παραμένει στην Κύπρο άνευ αδείας. Το δικαίωμα αποκλεισμού αλλοδαπού υπόκειται σε αναθεωρητικό έλεγχο, αλλά ασκείται, εν πάση περιπτώσει, κυριαρχικά με την προϋπόθεση ότι ασκείται καλόπιστα στα πλαίσια μιας ομολογουμένως ευρείας εξουσίας που παρέχεται στις αρμόδιες αρχές από το σχετικό νόμο».
Περαιτέρω, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι, σε περίπτωση απέλασής της, υπάρχει ορατός ο κίνδυνος να υποστεί δίωξη στη χώρα καταγωγής της. Επικαλείται δε προς υποστήριξη του εν λόγω ισχυρισμού, την ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προαναφερθείσα υπόθεση αρ. 226/2012.
Τονίζεται εκ νέου ότι, σύμφωνα με την πάγια και διαχρονική ημεδαπή νομολογία επί του θέματος, απαιτείται από τον αιτητή η απόδειξη σοβαρής πιθανότητας ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (βλ. BEHZAD MOTMAEN FAAL v Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 666/2014, ημερ. 8.7.2014, NASHAT MONER LOFTY MATRY v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 5848/2013, ημερ. 7.11.2013 και MOHAMMED NAZRUZ ISLAM, ανωτέρω). Στην παρούσα περίπτωση, δεν έχει σε καμία περίπτωση αποδειχθεί η ύπαρξη τέτοιας σοβαρής πιθανότητας, ούτε από όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ούτε και από όσα λέχθηκαν από τον ευπαίδευτο δικηγόρο της αιτήτριας ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατά την ακρόαση της αίτησης.
Η υπό της αιτήτριας επίκληση της προαναφερθείσας ακυρωτικής δικαστικής απόφασης δεν αλλάζει την κατάληξή μου, αφού σε εκείνην την υπόθεση το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της Διοίκησης να απορρίψει την αίτηση ασύλου της αιτήτριας επειδή διαπίστωσε πλάνη λόγω έλλειψης δέουσας έρευνας αναφορικά με την τεκμηρίωση της προσωπικής δίωξης της αιτήτριας και έλλειψη αιτιολογίας. Το Δικαστήριο, το οποίο εξ’ αρχής ανέφερε ότι περιορίζεται σε έλεγχο νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξης και δεν προχωρεί σε έλεγχο σκοπιμότητας, εντόπισε το σφάλμα των καθ’ ων η αίτηση στην παράλειψή τους να συνεκτιμήσουν τα προσωπικά περιστατικά της αιτήτριας, τα οποία «θα μπορούσαν ενδεχομένως να τεκμηριώσουν προσωπική δίωξη». Αυτή η κατάληξη του Δικαστηρίου, όπως την εκλαμβάνω, δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση από μόνη της να ερμηνευθεί ότι υποδηλώνει σοβαρή πιθανότητα να υποστεί η αιτήτρια ανεπανόρθωτη ζημιά. Λαμβανομένων δε υπόψη και των προαναφερθέντων στοιχείων και γεγονότων που έχουν αναφερθεί πιο πάνω, υπό το φως και την προαναφερθείσας οικείας νομολογίας, καταλήγω ότι ο ισχυρισμός περί ανεπανόρθωτης ζημίας δεν προωθήθηκε επαρκώς και δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η απόρριψη της αίτησης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημία στην αιτήτρια. Συνεπώς, ούτε αυτός ο ισχυρισμός ευσταθεί και, ως αβάσιμος, απορρίπτεται.
Ενόψει των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται.
Τα έξοδα επιδικάζονται εναντίον της αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της προσφυγής.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, ΔΔΔ.
[1] RASHA AHMED FATHY MOHAMED GAD ν. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, ECLI:CY:AD:2015:D681, Υποθ. Αρ. 226/2012, ημερ.14.10.2015.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο